II SA/Łd 85/20

II SA/Łd 85/20 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2020-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący/
Agnieszka Krawczyk
Magdalena Sieniuć /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 208/21 - Wyrok NSA z 2023-10-26
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151, art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 6, art. 55, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 11 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2020 roku sprawy ze skargi A. P. i A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat K. B.-C., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym z urzędu. a.bł.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania A. i A. małż. P., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., znak [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta R., po rozpoznaniu wniosku G. A., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku magazynowego przeznaczonego na przechowywanie elektronarzędzi oraz części zamiennych do elektronarzędzi, na terenie działki nr ewid. 68, obręb [...] [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ przywołał przepis art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1945 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p."). W decyzji organ określił charakterystyczne parametry inwestycji, w tym:
- rodzaj inwestycji: budowa budynku magazynowego (przechowywanie elektronarzędzi oraz części zamiennych do elektronarzędzi),
- rodzaj zabudowy: zabudowa usługowa,
- sposób użytkowania obiektów budowlanych – zgodnie z przeznaczeniem,
- sposób zagospodarowania terenu - zabudowa, podejścia i podjazdy, rozbudowa przyłączy sieci infrastruktury technicznej,
- nieprzekraczalna linia zabudowy - w odległości 4,5 m od granicy działki z pasem drogowym drogi powiatowej (ul. A), zgonie z załącznikiem nr 1,
- wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - od 0,24 do 0,32 (powierzchnia zabudowy budynku magazynowego od 30 m do 55 m),
- udział powierzchni biologicznie czynnej - minimum 15%,
- szerokość elewacji frontowej dla budynku magazynowego określono na 3,5 m z tolerancją do 20% (od 2,8 m do 4,2 m),
- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (mierzonej od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku) jej gzymsu, attyki, okapu dachu w przedziale od 2,5 m do 4,5 m,
- geometrię dachu dla budynku magazynowego - dach jednospadowy o kącie nachylenia połaci od 10° do 35°, kierunek głównej kalenicy prostopadły do frontu działki, a wysokość kalenicy od 4 m do 6 m,
- obsługa komunikacyjna poprzez istniejący zjazd publiczny z drogi powiatowej (ul. A), a ilość miejsc parkingowych ma wynieść min. 2 szt.;
w pkt 3 decyzji zostały określone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. P. i A. P., współwłaściciele działki nr ewid. 67, graniczącej z terenem inwestycji, wskazali na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:
- art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela i uwzględnienie wyłącznie interesu inwestora;
- art. 7 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędne stwierdzenie, że zamierzenie inwestycyjne jest zlokalizowane w bezpośredniej bliskości innych zabudowań o podobnej funkcji;
- art. 7 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nieustalenie oddziaływania planowanej inwestycji budowlanej na działki sąsiednie, w sytuacji gdy na sąsiednich nieruchomościach posadowione są wyłącznie budynki o charakterze mieszkaniowym, a działalność gospodarcza prowadzona na działce będącej przedmiotem wniosku charakteryzuje się dużym stopniem uciążliwości, m.in. dużym nasileniem dźwięku, uniemożliwiając normalne korzystanie z działek sąsiednich, co jest sprzeczne z zasadą dobrego sąsiedztwa.
Ponadto odwołujący wskazali na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że dla planowanej inwestycji została spełniona zasada "dobrego sąsiedztwa", podczas gdy zabudowa projektowanej inwestycji jest sprzeczna z zabudową już istniejącą na analizowanym obszarze w zakresie jej gabarytów i funkcji, w sąsiedztwie projektowanej inwestycji znajdują się bowiem wyłącznie zabudowania służące celom mieszkaniowym;
- art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie orzeczenia naruszającego określony tymi przepisami obowiązek uwzględnienia wymogów z zakresu ładu przestrzennego;
- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588, dalej jako: "rozporządzenie"), poprzez uwzględnienie w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania działki, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy (str. 2 pkt a wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu), podczas gdy badane cechy zabudowy i zagospodarowania terenu mają dotyczyć zabudowy działek sąsiednich względem działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym;
- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 8 rozporządzenia poprzez dokonanie ustaleń dotyczących geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy, jej gzymsu i attyki) na podstawie wysokości budynków mieszkalnych, usługowych i gospodarczych w obszarze analizy, podczas gdy na obszarze analizowanym nie występują budynki o charakterze usługowym;
- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 rozporządzenia poprzez nieuzasadnione odstępstwo od średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy;
- art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez dokonanie ustaleń na podstawie nieaktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej.
Wobec powyższego A.P. i A. P. wnieśli o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości i wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, ewentualnie o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący się szczegółowo uzasadnili powyższe zarzuty, powołując stosowną argumentację w treści odwołania.
W toku postępowania odwoławczego, wobec rozbieżności pomiędzy danymi wskazanymi przez inwestora w charakterystyce inwestycji i w części graficznej przedstawionej na mapie załączonej do akt sprawy w dniu 28 marca 2019 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do G.A. o jednoznaczne określenie szerokości elewacji frontowej planowanego budynku magazynowego, jego długości oraz powierzchni zabudowy.
W piśmie z dnia 22 września 2019 r. G. A. wyjaśnił, że planowany budynek ma mieć wymiary: długość do 10 m, szerokość do 4 m, a powierzchnia zabudowy do 40 m2. Jak wskazał inwestor, planowany budynek nie będzie większy niż ten, który jest na działce odwołujących. Zmniejszenie planowanej inwestycji nastąpiło po konsultacjach ze stronami postępowania.
Pismem z dnia 13 września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do organu I instancji o uzupełnienie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu o analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., przedstawienie uzasadnienia dla kontynuacji funkcji przez planowaną inwestycję oraz przedstawienie parametrów budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ewid. 67, do którego ma przylegać projektowany budynek, w zakresie: szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu.
Przy piśmie z dnia 26 września 2019 r Prezydent Miasta R. przedstawił uzupełnienie analizy.
Pismem z dnia 21 października 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomiło strony, w trybie art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, iż brak zgody skarżących na realizację projektowanej inwestycji nie może tamować podjęcia decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może mieć miejsce tylko w odniesieniu do kwestii, które nie są objęte kognicją organów architektoniczno-budowlanych. Decyzja o warunkach zabudowy nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych, a w efekcie do podejmowania czynności mogących doprowadzić do naruszenia interesów innych osób, w tym właścicieli terenów sąsiednich. Decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga zagadnień techniczno-budowlanych, w tym dotyczących usytuowania budynku względem granic nieruchomości. W postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy nie można rozważać, czy oceniać celowości i słuszności zabudowy projektowanej na danym terenie, bowiem nie należy to do materii normowanej przepisami u.p.z.p. Także kwestie związane z uciążliwościami powodowanymi przez prowadzoną działalność gospodarczą nie mogą rzutować na wynik postępowania w sprawie. Odnosząc się do zarzutu, że załączona do decyzji mapa sytuacyjno-wysokościowa pochodzi z 2016 r., podczas gdy zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. Nr 25, poz. 133), mapa na podstawie której wydawana jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna być mapą aktualną, Kolegium wskazało, że przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Mapa załączona do wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz wykorzystana przez organ I instancji spełnia wymogi art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Odwołujący się nie wykazali, w jakim zakresie mapa ta nie jest aktualna, tj. na których działkach znajdujących się w wyznaczonym obszarze analizowanym występuje zabudowa, która nie została uwzględniona w analizie urbanistycznej. Parametry zabudowy uwzględnionej przez organ w analizie urbanistycznej dają podstawę do ustalenia parametrów i cech dla inwestycji.
Następnie Kolegium, po uprzednim odwołaniu się do regulacji prawnych z zakresu ustalania warunków zabudowy znajdujących zastosowanie w sprawie, wskazało, że do ustalenia funkcji i cech obiektu posłużyła analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przeprowadzona na uzasadnionym obszarze wokół terenu inwestycji, w oparciu o wymogi zawarte w rozporządzeniu. Obszar analizy ustalony stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia i przedstawiony na mapie stanowiącej załącznik nr 3 do decyzji, wyznaczony został wokół terenu inwestycji w odległości 50 m od granic terenu inwestycyjnego objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, bowiem trzykrotna szerokość frontu terenu inwestycji wynosi 49,5 m. Jak podkreśliło Kolegium, wielkość tego obszaru i znajdująca się na nim zabudowa umożliwiają ocenę wnioskowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia zasad zachowania ładu przestrzennego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W ocenie Kolegium, planowana inwestycja polegająca na budowie budynku magazynowego da się pogodzić z funkcją terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, występującą na obszarze analizowanym. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, czy realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy, dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy. Niewątpliwie co do zasady kontynuacja zabudowy powinna odnosić się do działek sąsiednich, a zatem nie do działki objętej wnioskiem, jednakże – jak wskazało Kolegium – w sprawie nie można tracić z pola widzenia, że przedmiotem ustalenia warunków zabudowy oraz wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu jest budowa budynku o powierzchni ok. 40 m2, przeznaczonego do magazynowania elektronarzędzi oraz części zamiennych do elektronarzędzi. Funkcja działki została już wprowadzona, a planowana inwestycja będzie służyła jej kontynuacji. Inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego już obiektu budowlanego powinna być dostosowana nie tylko do zabudowy na działkach sąsiednich w obszarze analizowanym, ale także, a nawet w pewnych okolicznościach, przede wszystkim, do zabudowy już istniejącej na działce inwestora.
Jak podkreśliło Kolegium, autor analizy ustalił charakterystyczne parametry zabudowy występującej w granicach terenu analizowanego, co zobrazowano w ww. analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Na tej podstawie obliczono średnie wskaźniki dla zabudowy występującej w granicach terenu analizowanego. Sposób wyznaczenia każdego parametru i zastosowana podstawa prawna są uzasadnione. Na podstawie tak przeprowadzonej analizy określone zostały warunki dla planowanej zabudowy, będące merytorycznymi elementami rozstrzygnięcia wymaganymi przez art. 54 u.p.z.p., w tym nieprzekraczalna linia zabudowy została ustalona, na zasadzie § 4 ust. 4 rozporządzenia, w odległości 4,5 m od granicy działki z pasem drogowym drogi powiatowej - ul. A i wyznacza ją istniejący budynek handlowo-usługowy. Planowany budynek magazynowy będzie usytuowany za istniejącym budynkiem handlowo-usługowym. Wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji (który wynosi 556 m2) ustalony został w przedziale od 0,24 (24%), tj. od wartości średniej dla wszystkich działek objętych analizą (23,7% w zaokrągleniu 24%), do 0,32 (32%), tj. wartości wnioskowanej przez inwestora, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Z analizy wynika, że w granicach terenu analizowanego wskaźnik zabudowy jest różnorodny i kształtuje się na poziomie od 12,9% (działka nr ewid. 422) do 43,8% (działka nr ewid.383), poprzez np. 24,9% (działka nr ewid. 379/1), [...],9% (działka nr ewid. 75), 29,3% (działka nr ewid. 73), 30,4% (działka nr ewid. 250), 34,6% (działka nr ewid. 72), przy średniej wartości 23,7%. Wobec tego ustalenie wskaźnika zabudowy dla planowanej inwestycji w przedziale od 0,24 do 0,32 jest uzasadnione ustaleniami analizy. Szerokość elewacji frontowej ustalono na poziomie 3,5 m z tolerancją do 20%, co daje przedział od 2,8 m do 4,2 m, stosownie do § 6 ust. 2 rozporządzenia, tj. w inny sposób wynikający z analizy. Jak wynika z analizy, szerokość elewacji frontowych analizowanych budynków jest zróżnicowana i zawiera się w przedziale od 3 m (działka nr ewid. 382/2) do 14,5 m (np. działka nr ewid. 383), poprzez 3,5 m (działka nr ewid. 379/1), 4 m (działka nr ewid. 383), 4,5 m (budynek gospodarczy na działce nr ewid. 67, graniczącej z terenem inwestycji - wg danych z części opisowej uzupełnienia analizy), 8 m (działka nr ewid. 250), średnia wynosi 9,28 m (przy czym przy uwzględnieniu budynku gospodarczego na działce nr ewid. 67 średnia wartość szerokości elewacji frontowych wynosi 8,87 m). Zdaniem Kolegium, tak ustalona szerokość elewacji frontowej nie odbiega od parametrów, jakie funkcjonują na obszarze analizowanym. Dostosowanie planowanego zamierzenia do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., polega na nadaniu nowej, planowanej zabudowie podobnych, lecz niekoniecznie identycznych cech jakie posiada sąsiadująca zabudowa. Można mieć co prawda zastrzeżenia do zastosowania 20% tolerancji, którą przewiduje rozporządzenie dla wartości średniej z obszaru analizowanego, jednakże biorąc pod uwagę zróżnicowane szerokości elewacji frontowych budynków na obszarze analizowanym, ustalona szerokość elewacji frontowej dla planowanego obiektu znajduje uzasadnienie w ustaleniach analizy. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki organ ustalił dla planowanego budynku w przedziale od 2,5 m do 4,5 m, na zasadzie § 7 ust. 4 rozporządzenia. Z analizy wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej obiektów poddanych analizie wynosi od 2,5 m (np. działka nr ewid. 395) do 11 m (np. działka nr ewid. 251), poprzez 3 m (np. działki nr ewid. 383 i 67 - wg danych z części opisowej uzupełnienia analizy), 4 m (np. działka nr ewid. 382/2), 4,5 m (np. działka nr ewid. 71), 9 m (działka nr ewid. 66), 10 m (działka nr ewid. 65), przy średniej wielkości 5,65 m (przy uwzględnieniu wysokości elewacji frontowej budynku gospodarczego na działce nr ewid. 67, średnia wartość wysokości elewacji frontowych wynosi 5,41 m). Ustalona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla planowanego budynku będzie korespondowała z cechami istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w obszarze analizowanym. Geometria dachu została ustalona w sposób wskazany w § 8 rozporządzenia, zatem odpowiednio do dachów występujących na obszarze analizowanym. Z analizy wynika, że budynki w obszarze analizy mają dachy: płaskie, jedno- i dwuspadowe, o kącie nachylenia od 0° do 45°, kierunku głównej kalenicy równoległej lub prostopadłej w stosunku do frontu działki, wysokości głównej kalenicy od 3,5 m do 11 m oraz dachy bez kalenicy. Ustalona geometria dachu nie pozostaje w sprzeczności z zastanym sposobem zagospodarowania terenów sąsiednich z obszaru analizy.
W podsumowaniu Kolegium stwierdziło, że przeprowadzona analiza wykazała, iż w przypadku projektowanej inwestycji spełnione zostały warunki, o których stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Odnosząc się do określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy Kolegium wyjaśniło, że zostały one wyznaczone w sposób dopuszczony przez przepisy rozporządzenia, bowiem wynikają z przeprowadzonej analizy, która wykazała, że planowana inwestycja zachowuje cechy zabudowy sąsiedniej. Realizacja planowanej inwestycji nie zmieni ani funkcji, ani cech i parametrów w obszarze analizowanym, przez co inwestycja ta nie wpłynie dysharmonijnie na zurbanizowane otoczenie. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium podkreśliło przy tym, że o ostatecznym kształcie inwestycji przesądzi organ architektoniczno-budowlany, do obowiązków którego należy dbałość o zgodność inwestycji z przepisami Prawa budowlanego i przepisami wykonawczymi do niego, w tym m.in. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Kolegium w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, projektowane zadanie znajduje uzasadnienie, a skoro tak, to nie można było odmówić ustalenia dla niego warunków zabudowy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli A. P. i A. P., który wskazali na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.:
- art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie przez organy obu instancji interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela i uwzględnienie wyłącznie interesu inwestora;
- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędne stwierdzenie, że zamierzenie inwestycyjne jest zlokalizowane w bezpośredniej bliskości innych zabudowań o podobnej funkcji;
- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez przerzucenie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego na skarżących i nieuzasadnione ustalenie, że to skarżący powinni byli wykazać, w jakim zakresie załączona do wniosku o ustalenie warunków zabudowy mapa nie jest aktualna, podczas gdy to obowiązkiem organu jest zbadanie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy;
- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji pominięcie przy ustaleniu braku sprzeczności planowanej funkcji towarzyszącej podstawowej funkcji terenu zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, dla której wnioskodawca żąda ustalenia warunków zabudowy;
- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia przyjętej ilości miejsc parkingowych, którą ma zapewnić inwestor, a także brak wskazania sposobu ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych oraz zaniechanie wskazania, gdzie istnieje możliwość zrealizowania przez inwestora tych miejsc postojowych;
- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nieustalenie oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie, w sytuacji gdy na sąsiednich nieruchomościach posadowione są wyłącznie budynki o charakterze mieszkalnym, a działalność gospodarcza prowadzona na działce będącej przedmiotem wniosku charakteryzuje się dużym stopniem uciążliwości, m.in. dużym nasileniem dźwięku, uniemożliwiając normalne korzystanie z działek sąsiednich;
- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędne uznanie, że pomiędzy stronami doszło do jakichkolwiek konsultacji w zakresie wielkości planowanej inwestycji.
Skarżący wskazali ponadto na naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że dla planowanej inwestycji została spełniona zasada "dobrego sąsiedztwa", podczas gdy zabudowa projektowanej inwestycji jest sprzeczna z zabudową już istniejącą na analizowanym obszarze w zakresie jej gabarytów i funkcji. W sąsiedztwie inwestycji znajdują się bowiem wyłącznie zabudowania służące celom mieszkaniowym;
- art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie orzeczenia naruszającego określony tymi przepisami obowiązek uwzględnienia wymogów z zakresu ładu przestrzennego;
- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, że działka inwestora może być uznana w rozumieniu tego przepisu za działkę sąsiednią, uwzględnioną w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania działki, podczas gdy z przywołanego przepisu wynika, że badane cechy zabudowy i zagospodarowania terenu mają dotyczyć innej działki niż ta, na której ma być realizowana inwestycja;
- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 8 rozporządzenia poprzez dokonanie ustaleń dotyczących geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy, jej gzymsu i attyki) na podstawie wysokości budynków mieszkalnych, usługowych i gospodarczych w obszarze analizy, podczas gdy na obszarze analizowanym nie występują budynki o charakterze usługowym;
- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 rozporządzenia poprzez nieuzasadnione odstępstwo od średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy;
- art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez dokonanie ustaleń na podstawie nieaktualnej mapy sytuacyjno-wysokościowej;
- § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.), poprzez ustalenie w załączniku nr 2 decyzji o warunkach zabudowy niewłaściwej minimalnej ilości miejsc postojowych (tj. 2 szt.), przy jednoczesnym braku uzasadnienia sposobu ustalenia przyjętej ilości miejsc postojowych, podczas gdy liczba ta jest niewystarczająca w stosunku do przeznaczenia działki i sposobu zabudowy, w wyniku czego kontrahenci inwestora pozostawiają samochody na chodniku, uniemożliwiając przejście pieszym.
Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż ich działka jest działką mieszkaniową, na której spędzają oni większość czasu, a jej przeznaczeniem jest rekreacja i odpoczynek. Tym samym skarżącym trudno przyjąć, aby jakiekolwiek odszkodowanie z tytułu ograniczenia lub braku możliwości korzystania z działki w dotychczasowy sposób lub w sposób zgodny z jej przeznaczeniem mogło zadośćuczynić im brak możliwości swobodnego korzystania z ich działki wywołanego uciążliwościami związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą na działce sąsiedniej. Kwestia zakresu prowadzonej działalności oraz jej wpływu na działki sąsiednie ma zatem bardzo istotne znaczenie dla ustalenia niesprzeczności planowanej funkcji terenu z dotychczasowym jego przeznaczeniem. Samo powoływanie się na już prowadzoną w sąsiedztwie działalność (usługową), to – zdaniem skarżących – za mało żeby przesądzić o treści decyzji o warunkach zabudowy. Tym bardziej nie może o tym przesądzać prowadzona działalność na działce objętej wnioskiem o warunki zabudowy. W sprawie można przyjąć, że sklep z elektronarzędziami może stanowić realizację funkcji infrastrukturalnej, natomiast magazyn, w ramach którego będzie dokonywana naprawa narzędzi, już nie. Organ powinien ustalić rzeczywisty zakres oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej w ramach planowanej inwestycji.
Dalej skarżący podnieśli, iż na działce inwestora znajdują się dwa miejsca parkingowe, które są niewystarczające dla prowadzonej tam działalności gospodarczej, przez co kontrahenci parkują na chodniku oraz pasie zieleni znajdującej się przy działce inwestora oraz działkach sąsiednich. Uniemożliwia to poruszanie się pieszym, którzy zmuszeni są do zejścia na jezdnię w celu ominięcia zaparkowanych pojazdów.
Zdaniem skarżących, stanowisko Kolegium, że załączona do wniosku o ustalenie warunków zabudowy mapa spełnia wymogi z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art.64 ust. 1 u.p.z.p., a skarżący nie wykazali, w jakim zakresie mapa ta nie jest aktualna, stanowi przerzucenie obowiązku wnikliwego wyjaśnienia sprawy przez organ na strony postępowania. Jednocześnie, wbrew stanowisku organu załączana do wniosku o ustalenie warunków zabudowy mapa powinna być mapą aktualną, tak aby była możliwość weryfikacji aktualnego stanu faktycznego i prawnego nieruchomości zlokalizowanych na analizowanym obszarze.
Skarżący podkreślili przy tym, że w ramach zasady dobrego sąsiedztwa można realizować zabudowę o odmiennej funkcji w stosunku do zabudowy sąsiedniej, o ile nie koliduje ona z funkcją istniejącą już obecnie w obszarze analizowanym, harmonizuje z nią. Za uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej można uznać budowę obiektów służących mieszkańcom jak sklepy osiedlowe, zakłady usługowe, przychodnie lekarskie, urządzenia rekreacyjne czy garaże. Sprzeczne z istniejącą funkcją mieszkaniową jednorodzinną są inwestycje uciążliwe dla działek sąsiednich, którą – zdaniem skarżących – jest inwestycja objęta zaskarżaną decyzją oraz inwestycja nieharmonizująca z pozostałymi zabudowaniami. Projektowany magazyn bez wątpienia nie należy do estetycznych budowli i w żaden sposób nie będzie wpasowywał się do istniejących zabudowań stanowiących domy jednorodzinne i wielorodzinne, przedwojenne kamienice oraz kapliczkę.
Zdaniem skarżących, błędny jest pogląd Kolegium, że analiza wymagań dotyczących nowej zabudowy dla zachowania istniejącego ładu przestrzennego może zostać dokonana w oparciu działkę, na której ma być usytuowana planowana inwestycja. Już sama wykładania językowa art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie pozostawia wątpliwości, że przez działkę sąsiednią należy rozumieć inną działkę niż ta, na której ma być realizowana inwestycja.
Skarżący wskazali także, iż poza działką inwestora żadna inna działka, znajdująca się na obszarze analizowanym, nie ma charakteru usługowego. Jak wynika z załącznika graficznego nr 3, na analizowanym obszarze występują wyłącznie zabudowania o charakterze mieszkaniowym, nie zaś usługowym, co oznacza brak możliwości określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy wobec braku występowania zabudowy o podobnym charakterze do planowanej inwestycji. Planowane przedsięwzięcie nie tylko zakłóca istniejący ład przestrzenny, ale wpływa również znacząco na atrakcyjność i funkcjonalność działki skarżących. Mając świadomość, iż na działce sąsiedniej, a nawet w granicy z ich działką zostanie posadowiony budynek magazynowy, skarżący nie zdecydowaliby się na zakup działki w tej części miasta. Biorąc pod uwagę wskazywane dotychczas miejsce posadowienia oraz dopuszczalne na podstawie zaskarżanej decyzji gabaryty planowanej inwestycji, będzie ona większa, aniżeli istniejący na działce skarżących budynek gospodarczy, w znacznej części ograniczając dostęp do światła na terenie ich nieruchomości. Obawy co do zacienienia działki skarżących są tym bardziej uzasadnione, że w decyzji o warunkach zabudowy ustalono wyższy aniżeli średni wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki, który wynosi 23,7%, przyjmując ten wskaźnik w przedziale od 24% do 32 %, uzasadniając takie odstępstwo w sposób lakoniczny, iż w obszarze analizy występują wskaźniki znacząco wyższe niż wartość średnia. Racjonalnym celem potrzeby wyznaczania średniego wskaźnika jest określenie pewnej cechy ładu przestrzennego (powierzchni zabudowy) na obszarze analizowanym, odstąpienie natomiast od reguły zachowania ładu przestrzennego w oparciu o wyliczoną średnią powierzchnię zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wymaga wskazania jakichś specyficznych cech zastanego ładu przestrzennego, innych niż sama okoliczność, że w obszarze analizowanym występują wskaźniki wyższe niż średnia, zwłaszcza że na terenie sąsiednich działek nie występują zabudowania o podobnym charakterze. Już sam fakt umieszczenia w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej magazynu budzi wątpliwości, a ustalenie jego powierzchni na poziomie wyższym niż średni wskaźnik przyczyni się do całkowitego zburzenia zastanej harmonijnej całości kompozycyjno-estetycznej.
Wbrew ustaleniom Kolegium, inwestor nie przeprowadzał ze skarżącymi żadnych konsultacji w zakresie zmniejszenia planowanej inwestycji, przez co nie są oni w stanie w jakikolwiek sposób odnieść się do rzekomych zmian dokonanych przez inwestora.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Stosownie do art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd skargę oddala w całości albo w części. Ponadto należy wskazać, że rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) oraz może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. o ustaleniu dla G. A. warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku magazynowego przeznaczonego na przechowywania elektronarzędzi oraz części zamiennych do elektronarzędzi, na terenie działki nr ewid. 68, obręb [...] R.
Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji przede wszystkim należy wyjaśnić, że w świetle art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 61 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 u.p.z.p., o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy powołanego już wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Z przepisu § 1 rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Podstawową zaś czynnością w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, czyli analizy urbanistycznej. Analiza ta ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ jej treść jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działań organów administracji w takim postępowaniu (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. IV SA/Po 926/11; wszystkie orzeczenia powołane są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dokonana z perspektywy powyższych regulacji analiza akt sprawy dowodzi, że w toku postępowania administracyjnego organ wyznaczył obszar analizowany i przeprowadził w nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis § 3 ust. 3 rozporządzenia określa, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m.
W stanie faktycznym sprawy organ wyznaczył obszar analizowany o szerokości 50 m, gdyż szerokość frontu działki inwestycyjnej, która przylegają bezpośrednio do drogi, z której odbywać się będzie wjazd ma szerokość 16,5 m, zatem trzykrotność stanowi obszar o promieniu 49,5 m. Autor analizy wskazał przy tym, że w sprawie mamy do czynienia z terenem miejskim, o zwartej i intensywnej zabudowie, zatem obszar analizy nawet w rozmiarze minimalnym obejmuje wystarczającą ilość działek i dostarcza wystarczająco bogatego materiału do analizy. Tak wyznaczony obszar analizowany jest zatem zgodny z przepisami i zawiera charakterystyczne dla danego terenu funkcje i sposób zagospodarowania. Także zdaniem Sądu w składzie niniejszym, obszar o takiej wielkości jest wystarczający w sprawie, bowiem inwestowana działka jest zlokalizowana na zurbanizowanym terenie (osiedle mieszkaniowe) w mieście, gdzie występuje zabudowa tworząca spójną całość urbanistyczną, która pozwala na określenie parametrów planowanej inwestycji. Tak określona wielkość obszaru analizowanego odpowiada prawu i jest uzasadniona przede wszystkim faktem istnienia na tym terenie licznej zabudowy oraz racjonalnej całości urbanistycznej. W prawidłowo zatem wyznaczonym obszarze analizowanym organ stwierdził istnienie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, która pozwala na określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji.
Jednocześnie z zestawienia rodzaju zabudowy, stwierdzonej w obszarze analizowanym i planowanej przez inwestora – zdaniem Sądu – nie można wyprowadzić wniosku o sprzeczności tych dwóch rodzajów zabudowy. Oznacza to, iż w sprawie spełniona jest przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli zasada dobrego sąsiedztwa. Powołana zasada ma na celu zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Stwierdzona w obszarze analizowanym zabudowa – w ocenie Sądu – pozwala na określenie parametrów planowanej inwestycji. Ratio legis art. 61 u.p.z.p. jest ochrona ładu przestrzennego, która ma na celu powstrzymanie zabudowy niedającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nie powinno to jednak prowadzić do nadmiernego ograniczenia możliwości zabudowy. Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który Sąd w skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. Z ustaleń analizy urbanistycznej, które nie mogą być skutecznie kontestowane, bezspornie wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, ale i zabudowa usługowa, co pozwala na realizację planowanej inwestycji.
Skarżący w swojej argumentacji akcentowali, że do ustalenia warunków zabudowy nie może być uwzględniana zabudowa występująca na działce objętej zamierzeniem inwestycyjnym, bowiem ta nie stanowi działki sąsiedniej, co świadczy – ich zdaniem – o naruszeniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia. W ocenie Sądu, tak sformułowany zarzut skargi nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym znajduje się w obszarze analizowanym, stąd występująca na niej zabudowa pod względem urbanistycznym (przeznaczenie), jak i architektonicznym (kształt planowanej zabudowy) musi być uwzględniana przez organ w toku ustalania warunków zabudowy. Także działka inwestycyjna kształtuje zabudowę w obszarze analizowanym. Nie można bowiem zaakceptować interpretacji art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., która niejako automatycznie będzie prowadzić do uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności, niezależnie od tego, jakie są okoliczności i wymogi konkretnej sprawy. Takie rozumienie zasady dobrego sąsiedztwa pozostawałoby w sprzeczności z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawego (art. 2 Konstytucji RP).
W kontekście powyższych uwag zauważyć należy, że przeszkodę do wydania inwestorowi pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy mogła stanowić jedynie stwierdzona kolizja między funkcją występującą w obszarze analizowanym, a funkcją objętą zamierzeniem inwestycyjnym. Przy czym kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i niewchodzące z nią w kolizję. Strona skarżąca w swojej argumentacji wskazywała na istnienie takowej kolizji, jednak – zdaniem Sądu – lektura akt nie potwierdza tego konfliktu. Co należy podkreślić, w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa, zatem realizacja inwestycji w postaci wzniesienia budynku magazynowego, jako towarzyszącego istniejącemu na tej działce obiektowi usługowemu, nie potwierdza istnienia kolizji między funkcją występującą w obszarze analizowanym a funkcją objętą zamierzeniem inwestycyjnym.
Skarżący w treści swojej argumentacji wskazali na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie, że dla planowanej inwestycji została spełniona zasada "dobrego sąsiedztwa", podczas gdy zabudowa projektowanej inwestycji jest sprzeczna z zabudową już istniejącą na analizowanym obszarze w zakresie jej gabarytów i funkcji. Wbrew twierdzeniom skarżących – co wskazano powyżej – w obszarze analizowanym nie występują wyłącznie zabudowania służące celom mieszkaniowym, a także zabudowania usługowe. Stąd planowana inwestycja służąca celowi usługowemu nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa.
W kontekście powyższych uwag należy wskazać, że nie zasługuje także na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez wydanie orzeczenia naruszającego określony tymi przepisami obowiązek uwzględnienia wymogów z zakresu ładu przestrzennego. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wskazuje, iż w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Przy czym ład przestrzenny to takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Niewątpliwie, zasada dobrego sąsiedztwa wymaga, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego, zaś ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie cech architektonicznych i urbanistycznych nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji funkcji zabudowy dominującej na działkach bezpośrednio sąsiadujących z działką, której warunki zabudowy są ustalane. Nowa zabudowa mieści się w granicach ustalonego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu, stąd w sprawie nie doszło do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, ani tym samym ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.p.z.p.
W dalszej kolejności przypomnieć należy, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy, podzielając pogląd o dopuszczalności zabudowy i sposobie wyznaczenia parametrów zabudowy. W ocenie Sądu w decyzji o warunkach zabudowy znalazły się wszystkie postanowienia wynikające z przepisów § 4-8 rozporządzenia.
Przede wszystkim, linię zabudowy wyznaczono w załączniku graficznym do decyzji. W analizie uzasadniając wyznaczenie linii zabudowy organ wskazał, jako podstawę jej określenia przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia. Przepis § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, iż obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jednocześnie, sięgając do treści § 4 ust. 4 rozporządzenia, dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Odwołując się do treści § 4 ust. 4 rozporządzenia organ I instancji określił nieprzekraczalną linię zabudowy od ul. A w odległości 4,5 m od granicy działki z pasem drogowym drogi powiatowej. Jak podkreślono w analizie, linię zabudowy wyznaczają budynki na działkach sąsiednich, tj. na działce nr ewid. 67 (działka skarżących) i działce nr ewid. 70. Takie ustalenie linii zabudowy – w ocenie Sądu – pozwoli na zachowanie ładu przestrzennego w obszarze analizy i znajduje uzasadnienie w treści § 4 ust. 4 rozporządzenia.
W dalszej kolejności, stosownie do regulacji § 5 rozporządzenia, określono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy. Przepis ten wskazuje, iż rzeczony parametr w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Przy czym dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). Jak wskazał organ I instancji, wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale od 12,9 % do 43,8 %, co daje średnią na poziomie 23,7 %. Z tego powodu Prezydent Miasta ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w przedziale od 24 % (wielkość średnia w obszarze analizowanym po zaokrągleniu) do 32 % (wielkość wnioskowana przez inwestora). W ocenie Sądu, tak określony wskaźnik powierzchni zabudowy nawiązuje do tego parametru występującego w obszarze analizowanym. Maksymalna jego wielkość (32%) odpowiada wielkości występującej w obszarze analizowanym (do 43,8 %) i dlatego wyznaczony w ten sposób wskaźnik nie tylko nie spowoduje naruszenia ładu przestrzennego w sąsiedztwie terenu inwestycji, ale także uwzględnia wniosek inwestora w tym zakresie. Autor analizy w tym zakresie wskazał na występujące w obszarze analizowanym wskaźniki znacząco wyższe niż wartość średnia (tj. 43,8 % na działce nr ewid. 383 i 34,6 % na działce nr ewid. 72). W ocenie Sądu, tak ustalony wskaźnik – mimo iż jest wyższy od średniego – nie przekracza wartości maksymalnej występującej w obszarze analizowanym. Sąd nie dostrzegł w tym zakresie uchybień i tym samym nie podzielił zarzutu skargi wskazującego na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 5 rozporządzenia, poprzez nieuzasadnione odstępstwo od średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy. Odstępstwo powyższe ma swoje racjonalne uzasadnienie w analizie urbanistycznej, stąd spełniony został warunek z przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia. Nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa, skoro przepis rozporządzenia dopuszcza odstępstwo pod pewnym warunkiem. W sprawie niniejszej warunek ten został spełniony, gdyż wyznaczenie powierzchni zabudowy w sprawie wynika z analizy urbanistycznej.
Kolejnym elementem decyzji o warunkach zabudowy jest konieczność określenia szerokości elewacji frontowej, której wyznaczenie normuje przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z jego treścią, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%, przy czym – na mocy § 6 ust. 2 rozporządzenia – dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, gdy wynika to z analizy. Szerokość elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym wynosi od 3,5 m do 15 m, średnio 9,28 m. Organ, uwzględniając w tym zakresie wniosek inwestora, określił szerokość elewacji frontowej na poziomie 3,5 m z tolerancją 20 %. Tak przyjęty parametr – jak wskazał autor analizy urbanistycznej – jest zgodny z wnioskiem inwestora i wpisuje się w zastany ład przestrzenny w obszarze analizowanym oraz nie przekracza wielkości średniej w obszarze analizy. W ocenie Sądu, taka argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie i uzasadnia określenie szerokości elewacji frontowej w wielkości określonej w decyzji, stąd nie można w tym zakresie czynić organowi zarzutu naruszenia prawa.
W decyzji o warunkach zabudowy ustalić także należy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z postanowieniami § 7 rozporządzenia, zatem jako przedłużenie górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Przy czym, przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszcza wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, jeżeli wynika to z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W analizie wskazano, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o wysokości od 2,5 m do 11 m, stąd średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wynosi 5,65 m. Wobec tego organ powołując się na brzmienie § 7 ust. 4 rozporządzenia organ określił rzeczony wskaźnik zabudowy w przedziale od 2,5 m do 4,5 m. Takie określenie wskazaźnika – zdaniem Sądu – jest zgodne z wnioskiem inwestora i odpowiada wielkościom stwierdzonym w obszarze analizowanym.
Końcowym elementem decyzji wynikającym z treści § 8 rozporządzenia są postanowienia odnoszące się do geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki), którą ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. W decyzji I instancji organ określił, że inwestycja powinna mieć dach jednospadowy o spadku połaci od 10° do 35°, wysokość górnej kalenicy od 4 m do 6 m, kierunek głównej kalenicy równoległy lub prostopadły do frontu działki. W obszarze analizowanym bowiem organ stwierdził dachy płaskie, jak i jedno i dwuspadowe o spadku połaci od 0° do 45°, wysokość kalenicy od 3,5 m do 11 m o kierunku równoległym lub prostopadłym do granicy frontowej działki. W ocenie autora analizy, wyznaczone parametry harmonizują z geometrią dachów budynków w sąsiedztwie i są zgodne z wnioskiem inwestora. Ustalenia w tym zakresie – zdaniem Sądu – odpowiadają prawu, a zaplanowana geometria dachu została dostosowana do geometrii dachów charakterystycznych dla tej samej zabudowy.
W treści skargi skarżący wskazali na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 8 rozporządzenia poprzez dokonanie ustaleń dotyczących geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy, jej gzymsu i attyki) na podstawie wysokości budynków mieszkalnych, usługowych i gospodarczych w obszarze analizy, podczas gdy na obszarze analizowanym nie występują budynki o charakterze usługowym. Zarzut powyższy nie zasługuje na uwzględnienie już z tego powodu, że w obszarze analizowanym występuje budynek o charakterze usługowym (na działce inwestora). Ponadto, planowany budynek będzie funkcjonował w pewnej urbanistycznej całości, na którą będą składały się wszelkiego rodzaju budynki w obszarze analizowany, stąd planowany budynek, choć o funkcji usługowej, powinien odpowiadać charakterystyce architektonicznej wszystkich budynków w obszarze analizy.
Nawiązując do treści cytowanego wcześniej przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wyjaśnić również należy, iż zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy potwierdza spełnienie przez inwestora także pozostałych warunków określonych w tym przepisie. W szczególności wskazać należy, iż działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej budowy. Teren ten nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.
Reasumując dotychczasowe uwagi, w ocenie Sądu, wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach i niezbędne do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zostały spełnione. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie uchybień mogących stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy.
W dalszej kolejności ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał, że także i one nie zasługują na uwzględnienie.
Należy wyjaśnić, iż – co już wcześniej podkreślono – inwestor ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który podziela także skład orzekający, iż sprzeciw społeczny okolicznych mieszkańców towarzyszący zabudowie nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę (por. np. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 11 grudnia 2013 r., II SA/Kr 1205/13; w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2013 r., II SA/Łd 8/13; w Lublinie z dnia 18 października 2011 r., II SA/Lu 604/11 i inne). Także bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają wszelkie okoliczności związane z zakupem działki przez skarżących.
Problem zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc postojowych będzie rozważany na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, czyli podczas projektowania inwestycji i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym jego § 18, nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy powinna uwzględniać w swojej treści kwestie, w których do jej brzmienia odsyłają przepisy techniczno-budowlane, w tym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. O ile warunki techniczne projektowanego obiektu budowlanego powinny być badane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, o tyle kwestie istotne z punktu widzenia planowania i zagospodarowania przestrzennego, przy braku planu miejscowego, brane są pod uwagę właśnie przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organy administracji architektoniczno-budowlanej będą związane ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.
Wśród kwestii, w których rozporządzenie w sprawie warunków technicznych odsyła do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, znajduje się również określenie ilości miejsc postojowych. Wynika to z przepisów § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które statuują obowiązek określenia liczby miejsc postojowych już w decyzji o warunkach zabudowy (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. II SA/Po 494/12). Jednak nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać maksymalną czy minimalną liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. np. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. II OSK 1129/08). Przepisami takimi nie są też z pewnością oba ustępy § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepis § 18 ust. 1 nakazuje jedynie, by przy zagospodarowywaniu działki budowlanej urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Określa zatem jedynie, że miejsca postojowe należy urządzić w związku z realizacją inwestycji. Z kolei § 18 ust. 2 stanowi, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że określenie konkretnej liczby i sposób urządzenia miejsc postojowych następuje na etapie późniejszym – tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę), z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów § 19-21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które to w sposób szczegółowy regulują odległości wydzielonych miejsc postojowych, oznakowania i usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz wielkość i sposób wykonania miejsc postojowych (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. II SA/Łd 898/12). Określenie w kwestionowanej skargą decyzji o warunkach zabudowy minimalnej ilości miejsc parkingowych nie narusza przepisów prawa. W tym aspekcie Sąd nie dostrzegł ani naruszenia przepisów postępowania (art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.), jak i naruszenia prawa materialnego (§ 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Kwestia, że klienci parkują samochody w sposób nieprawidłowy pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.
Ponadto w ocenie Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje żaden z zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania. Sąd nie ma zastrzeżeń względem poprawności uzasadnień decyzji, nie dostrzega zatem naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić przy tym należy, że nie jest naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oczekiwanie przez organ, żeby strona podnosząca zarzut wyjaśniła, w jakim aspekcie upatruje nieaktualności mapy, w sytuacji jeżeli organ nie dostrzegł, w jakim zakresie mapa, na podstawie której organ orzekał, jest nieaktualna. W takim zakresie organ może oczekiwać, żeby strona wyjaśniła, w jakim zakresie, w jej ocenie, mapa jest nieaktualna. Taka sytuacja nie jest przerzucaniem na stronę obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Jednocześnie odnosząc się do podnoszonej przez skarżących kwestii aktualności mapy należy wskazać, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy urbanistycznej, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Niewątpliwie mapa, na podstawie której organ orzeka, powinna być aktualna, ale jednocześnie żaden z przepisów prawa nie określa terminu ważności takiej mapy (np. pół roku, czy rok). Skoro organ stwierdził, że mapa jest aktualna, a skarżący nie wskazali, na czym owa nieaktualność miała polegać, należy przyjąć, że organ orzekając w sprawie mógł bazować na mapie złożonej przez inwestora.
W ocenie Sądu, zakres działalności gospodarczej prowadzonej przez inwestora i planowanej w projektowanym budynku jest znany, stąd także w tym aspekcie nie dostrzega naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a.
W tym względzie należy wskazać, że przedmiotem postępowania jest planowana budowa w postaci budynku magazynowego, a nie prowadzona przez inwestora działalność gospodarcza na działce, stąd nie można zarzucić organom naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nieustalenie oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie, w sytuacji gdy na sąsiednich nieruchomościach posadowione są wyłącznie budynki o charakterze mieszkalnym, a działalność gospodarcza prowadzona na działce będącej przedmiotem wniosku charakteryzuje się dużym stopniem uciążliwości, m.in. dużym nasileniem dźwięku, uniemożliwiając normalne korzystanie z działek sąsiednich. W tym zakresie Sąd podziela zatem stanowisko organu, że na skutek realizacji planowanej inwestycji zakres prowadzonej działalności gospodarczej nie ulegnie zmianie.
Ponadto odnosząc się do kwestii ewentualnych konsultacji między stronami, stwierdzić należy, że w obliczu tego, iż planowana inwestycja nie wymaga zgody, czy akceptacji, właścicieli sąsiednich terenów, kwestia tych konsultacji nie ma znaczenia. Stąd też zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji błędne uznanie, że pomiędzy stronami doszło do jakichkolwiek konsultacji w zakresie wielkości planowanej inwestycji, nie zanjduje uzasadnienia w niniejszej sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał działanie organów administracji w kontrolowanej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku o oddaleniu skargi w całości.
O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie adwokata orzeczono, jak w punkcie drugim sentencji wyroku, na mocy art. 250 p.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2019 roku, poz. 18).
dc