II SA/Łd 845/03

II SA/Łd 845/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-10-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
3 II SA/Łd 845/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie : WSA Czesława Nowak-Kolczyńska p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak(spr.) Protokolant : asystent sędziego Krzysztof Rybicki po rozpoznaniu w dniu 20 września 2004 roku na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi C. K. na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] i [...] PS [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji o utracie prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz umorzenia postępowania i zwrotu nienależnie pobranego zasiłku 1. uchyla decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] i postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], 2. uchyla decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], 3. orzeka, że do czasu uprawomocnienia się wyroku zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu.
Uzasadnienie
3 II SA/Łd 788/03
3 II SA/Łd 845/03
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Nr [...] przyznano C. K. status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 8 listopada 1995r. do czasu uzyskania uprawnień emerytalnych.
Decyzją z dnia[...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 37n ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1996r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.), orzekł o ustaniu, od dnia 25 grudnia 2002r., prawa do zasiłku przedemerytalnego otrzymywanego przez C. K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż C. K. od dnia 25 grudnia 2002r. ma przyznaną emeryturę, wobec czego przestał spełniać warunki z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do uznania go za osobę bezrobotną.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 145 § 1, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania C. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 8 listopada 1995r. W rozstrzygnięciu organ powołał się na pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł., z którego wynika, iż C. K. w okresie od 1 grudnia 1994r. do 30 września 2002r. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 6 pkt 6 lit. b, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł o uchyleniu decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy Nr 2 w Ł. z dnia [...] Nr [...]w sprawie przyznania C. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]. oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 08.11.1995r. i odmówił przyznania C. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż z dokumentów zgromadzonych w sprawie, zwłaszcza pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia [...], wynika, że C. K. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy w okresie od 01.12.1994 do 30.09.2002r. i wobec powyższego na dzień [...]. nie spełniał warunków art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do uznania go za osobę bezrobotną.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149, art. 150 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] znak [...]orzekającej o utracie przez C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 25 grudnia 2002r. Organ wskazał w uzasadnieniu, iż wobec tego, że w dniu 21 lutego 2003r. otrzymał kserokopie postanowienia i decyzji wydanych w sprawie C. K., orzekających o uchyleniu decyzji Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy nr 2 w Ł. z dnia [...]., to pojawiły się istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, stanowiące przesłankę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Decyzją z dnia [...] Nr [...]Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 105 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149, art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c i art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.), orzekł o uchyleniu w całości decyzji ostatecznej z dnia[...]w przedmiocie utraty przez C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 25 grudnia 2002r. oraz umorzył postępowanie w sprawie utraty prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż w wyniku wznowienia postępowania ustalono, że Powiatowy Urząd Pracy nr 1 w Ł. decyzją z dnia [...]znak [...]uchylił decyzję Kierownika Rejonowego Urzędu Pracy nr 2 w Ł. z dnia [...]. w sprawie przyznania C. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 08.11.1995r. i odmówił przyznania statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]. z uwagi na pobieranie przez stronę, w okresie od 01.12.1994r do 30.09.2002r., renty z tytułu niezdolności do pracy. Powiatowy Urząd Pracy Nr 2 otrzymał kserokopię w/w decyzji w dniu 21.02.2003r., co stanowiło podstawę do wznowienia postępowania w sprawie utraty przez C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego. Organ wskazał, iż decyzją PUP Nr 1 z dnia [...] orzeczono o odmowie uznania C. K. za osobę bezrobotną od dnia [...]. i wobec tego należało również uchylić decyzję z dnia [...] znak [...] orzekającą o utracie przez C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 25.12.2002r. oraz umorzyć postępowanie z uwagi na fakt, iż stało się ono bezprzedmiotowe.
Powyższa decyzja utrzymana została w mocy przez organ drugiej instancji – Wojewodę [...], decyzją z dnia [...] Nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w sytuacji braku uprawnień C. K. do zasiłku przedemerytalnego nieuzasadnione było pozostawanie w obrocie prawnym decyzji orzekającej o utracie tych uprawnień. Dlatego też, Wojewoda [...] uznał za zasadne wznowienie postępowania w sprawie ustania prawa do zasiłku przedemerytalnego i wydanie decyzji uchylającej decyzje o ustaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 25 grudnia 2002r. Uzasadnionym, zdaniem organu, było również umorzenie, na podstawie art. 105 k.p.a., postępowania dotyczącego utraty prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 6 pkt 6 lit. c, art. 28 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.), orzekł o: 1/ uznaniu świadczenia pobranego przez C. K. za okres od 08.11.1995r. do 24.12.2002r. w wysokości 52.899,40 zł. z świadczenie nienależnie pobrane, 2/ odstąpieniu od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od 08.11.1995r. do 31.12.1999r., w wysokości 26.594,80 zł., z uwagi na zapis art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, 3/ obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia pieniężnego pobranego za okres od 01.01.2000r. do 24.12.2002r. w wysokości 26.304,60 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wobec uzyskania informacji z ZUS-u o pobieraniu przez C. K. w okresie od 01.12.1994r. do 30.09.2002r. renty z tytułu niezdolności do pracy oraz uwzględniając decyzję z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dnia [...], zasiłek przedemerytalny wypłacony C. K. za okres od 08.11.1995r. do 24.12.2002r. jest świadczeniem nienależnym. Powołano się na art. 28 ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym za nienależnie pobrane świadczenie uważa się świadczenie wypłacone na podstawie fałszywych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd urzędu pracy przez osobę pobierającą świadczenie. Organ wskazał także, iż z uwagi na brzmienie art. 28 ust. 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, roszczenie o zwrot świadczenia pobranego przez C. K. za okres od 08.11.1995r. do 31.12.1999r. uległo przedawnieniu.
W odwołaniu od powyższej decyzji C. K. wniósł o jej uchylenie oraz podniósł, iż w obecnej sytuacji zdrowotnej i materialnej nie jest w stanie oddać pobranych pieniędzy.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 28 ust. 1, 2 i 3, art. 6c ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Rozpatrując sprawę organ odwoławczy powołał się na art. 28 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zgodnie z tym przepisem osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne obowiązana jest do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Dokonując rejestracji C. K. nie poinformował, zdaniem organu, o uprawnieniach do renty, a podpisując co miesiąc, w dniu wypłaty zasiłku, oświadczenia o uzyskiwanych dochodach podawał, iż żadnego dochodu nie uzyskał. Organ drugiej instancji uznał, iż powyższe okoliczności świadczą o tym, że otrzymywany przez C. K. w okresie od 08.11.1995r. do 24.12.2002r. zasiłek, jest świadczeniem nienależnym.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł C. K. i zażądał uchylenia w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...]nr [...]utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]w przedmiocie: 1/ uznania świadczenia pobranego przez C. K. za okres od 08.11.1995r. do 24.12.2002r. w wysokości 52.899,40 zł. z świadczenie nienależnie pobrane, 2/ odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od 08.11.1995r. do 31.12.1999r., w wysokości 26.594,80 zł., 3/ obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia pieniężnego pobranego za okres od 01.01.2000r. do 24.12.2002r. w wysokości 26.304,60 zł. oraz decyzji z dnia [...] nr [...] dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]o uchyleniu w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] w przedmiocie utraty przez C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 25 grudnia 2002r. oraz umorzeniu postępowanie w sprawie utraty prawa do zasiłku przedemerytalnego. Skarżący podał, iż decyzje są dla niego krzywdzące, gdyż przedstawił w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. przy ul. Milionowej wyrok sądu i jego uzasadnienie oraz decyzje wraz odcinkami renty, a wszystkie te dokumenty zostały złożone do akt. Dodał, iż znajduje się w bardzo złej sytuacji zdrowotnej i materialnej i nie jest w stanie oddać pobranych pieniędzy i poprosił o przyznanie mu statusu bezrobotnego na cały okres świadczenia.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż wskazane zostały przez stronę skarżącą.
Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga C. K. wniesiona została w dniu 27 maja 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa [...] rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003r.w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych/.../ (Dz. U. z 2003r. Nr 52 poz. 652).
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Dokonują oceny działania organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji z dnia [...]nr [...] dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]nr [...]o uchyleniu w całości ostatecznej decyzji z dnia[...]w przedmiocie utraty przez C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 25 grudnia 2002r. i umorzeniu postępowanie w sprawie utraty prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie wznowienia z urzędu postępowania dotyczącego decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], Sąd uznał, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jako podstawę prawną wznowienia z urzędu postępowania w sprawie utraty przez C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], wskazany został przez organ administracji publicznej pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji , nie znane organowi który wydawał decyzję. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż wznawia się postępowanie na tej podstawie wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: 1/ ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe (nowoodkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę), 2/ nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, 3/ nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydawał decyzję. Prezydent Miasta Ł., w postanowieniu z dnia [...]o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] znak [...]oraz w decyzji z dnia [...]nr [...] orzekającej o uchyleniu w całości decyzji tego organu z dnia[...]w przedmiocie utraty przez C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 25 grudnia 2002r. oraz umorzeniu postępowania w sprawie utraty prawa do zasiłku przedemerytalnego, jako przesłankę wznowienia postępowania podał otrzymanie w dniu 21 lutego 2003r. przez Powiatowy Urząd Pracy Nr 2 w Ł. decyzji Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł. z dnia [...]znak [...]. Powyższa okoliczność, w myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., nie mogła stanowić przesłanki do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia[...]Skoro bowiem decyzja o symbolu [...]wydana została w dniu [...], to w żadnym razie nie może stanowić ona okoliczności faktycznej lub dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji podlegającej uchyleniu w wyniku wznowienia postępowania, gdyż ta wydana została w dniu[...]Ponadto, organ pierwszej instancji, który wydał decyzję z dnia[...]znak [...]nie może powoływać się na fakt nie posiadania informacji o wznowieniu z urzędu, w dniu 11 lutego 2003r., postępowania w sprawie przyznania C. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia [...]., gdyż zarówno decyzja z dnia [...] jak i postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia [...] wydane zostały przez ten sam organ – Prezydenta Miasta Ł.. Okoliczność, iż decyzja z dnia [...] i postanowienie o wznowieniu postępowania z tej samej daty podpisane zostały przez Kierowników dwóch różnych Powiatowych Urzędów Pracy, nie zmienia faktu, iż organem wydającym oba rozstrzygnięcia był Prezydent Miasta Ł. i wobec tego powoływanie się przez organ pierwszej instancji na brak wiedzy o dokumencie, który przez ten organ został wydany jest co najmniej nie logiczne.
Wobec tego, iż w rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej obu instancji nie wykazały, że zaistniała przesłanka do wznowienia z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postępowania w sprawie utraty przez C. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego, Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] i postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania z dnia [...] Nr [...].
Odnosząc się natomiast do oceny legalności działania organów zatrudnienia w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...]Nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie: 1/ uznania świadczenia pobranego przez C. K. za okres od 08.11.1995r. do 24.12.2002r. w wysokości 52.899,40 zł. z świadczenie nienależnie pobrane, 2/ odstąpienia od żądania zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od 08.11.1995r. do 31.12.1999r., w wysokości 26.594,80 zł., 3/ obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia pieniężnego pobranego za okres od 01.01.2000r. do 24.12.2002r. w wysokości 26.304,60 zł., Sąd uznał, iż naruszone zostały przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. podstawę prawną jej wydania, tzn. powołanie przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów określonego aktu prawnego wraz z powołaniem źródła jego publikacji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż podstawa prawna, powołana w sentencji zaskarżonej decyzji przez organ drugiej instancji, wskazana została w sposób bardzo ogólny i nieprecyzyjny.
Jako podstawę materialnoprawną wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] podano art. 28 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w sytuacji, gdy ustęp 2 tego przepisu zawiera punkty od 1 do 6, z których każdy przewiduje odmienną przesłankę uznania świadczenia za świadczenie nienależnie pobrane. Brak powołania się w sentencji decyzji przez organ drugiej instancji na konkretny punkt art. 28 ust. 2, a co za tym idzie na konkretną przyczynę, powodującą, iż świadczenie pobrane przez C. K. w okresie od 08.11.1995r. do 24.12.2002r. należy uznać za świadczenie nienależne, powoduje, iż brak jest możliwości dokonania oceny prawidłowości rozważań organu, zawartych w uzasadnieniu tej decyzji.
Organy zatrudnienia obu instancji, dla wykazania, iż świadczenie pobrane przez C. K. w okresie od 08.11.1995r. do 24.12.2002r. jest świadczeniem nienależnie pobranym, powołały się na pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia [...], informujące, iż C. K. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy w okresie od 01.12.1994r. do 30.09.2002r. Jednocześnie, z dokumentów przedłożonych przez skarżącego wynika, iż nie mógł on we wskazanym wyżej okresie pobierać renty z tytułu niezdolności do pracy gdyż w dniu 22 listopada 1995r. wydany został przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi wyrok w sprawie o sygn. VIII U 855/95, oddalający odwołanie C. K. w sprawie o rentę inwalidzką przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł.. Z wyjaśnień złożonych przez skarżącego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w dniu 20 września 2004r. wynika, iż od powyższego wyroku składał on apelację, która zakończyła się przyznaniem mu prawa do renty inwalidzkiej. W aktach sprawy brak jest sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi o sygn. akt. III Aur 837/95, jak również informacji, od kiedy rozstrzygnięcie to stało się prawomocne. Zdaniem Sądu, powyższa okoliczność ma istotne znaczenia dla sprawy z uwagi na fakt, iż stosownie do art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, z chwilą uprawomocnienia się wyroku sądu, o którym wyżej mowa, skarżący miał obowiązek, w ciągu 5 dni, zawiadomić, powiatowy urząd pracy o zaistnieniu okoliczności powodującej utratę statusu bezrobotnego i utratę prawa do zasiłku. Dopiero uprawomocnienie się wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, przyznającego C. K. prawo do renty inwalidzkiej, może zostać uznane za okoliczność powodującą ustanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż z tym momentem uzyskał on roszczenie wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wypłatę zaległego świadczenia pieniężnego. Od tej chwili skarżący nie mógł być uznany za osobę bezrobotną w myśl art. 2 ust. 1 pkt 2c ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ bezrobotny oznacza m.in. osobę, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej nie pobiera zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub wychowawczego. Stąd też, dopiero pobieranie przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych od momentu, gdy prawomocnym wyrokiem sądu przyznane mu zostało prawo do renty inwalidzkiej należy uznać za świadczenie nienależne w rozumieniu art. 28 ust. 2 pkt 1 powołanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a w konsekwencji od daty uprawomocnienia się tego wyroku zasiłek powinien podlegać zwrotowi, o ile nie nastąpiło przedawnienie roszczenia powiatowego urzędu pracy z mocy art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Za bezpodstawne należy uznać stwierdzenie, zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Nr [...], iż "dokonując rejestracji Pan K. nie poinformował urzędu pracy o uprawnieniach do renty", ponieważ w dniu rejestracji, tj. [...]., skarżący nie miał jeszcze przyznanego prawa do renty.
Zaniechanie przez organy zatrudnienia wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, spowodowało, iż doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a naruszenie to, zdaniem Sądu, miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...].
Uwzględniając treść art. 152 powołanej wyżej ustawy, Sąd orzekł, iż zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.