II SA/Łd 843/23

II SA/Łd 843/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący/
Beata Czyżewska
Robert Adamczewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 390/24 - Wyrok NSA z 2025-03-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Dnia 28 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2023 roku sprawy ze skargi P Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 27 lipca 2023 r. nr SKO.4120.149.23 w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P z dnia 16 czerwca 2023 roku, znak: GU.6730.72.2023; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz strony skarżącej kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SA/Łd 843/23
Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: Spóła lub P.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 27 lipca 2023 r. (znak: SKO.4120.149.23), wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza P. z 16 czerwca 2023 r. (znak: [...]), umarzającą postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Z akt sprawy wynika, że 1 czerwca 2023 r. skarżąca Spółka wystąpiła do Burmistrza P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na części działki nr [...] obręb K., gm. P.
Burmistrz P. decyzją z 16 czerwca 2023 r. umorzył postępowanie administracyjne wskazując, że sporna inwestycja jest tożsama z przedsięwzięciem objętym decyzją tego organu z 14 czerwca 2022 r. (znak: GU.6730.45.2022), a zmniejszenie granic terenu inwestycji nie ma w sprawie znaczenia.
Od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie wskazując, że w sprawie nie wystąpiła powaga rzeczy osadzonej, ponieważ obecny wniosek różni się od pierwotnego, stan faktyczny uległ zatem zmianie.
Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podniósł, że w ostatnim okresie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominowało stanowisko, że instalacje fotowoltaiczne o mocy przekraczającej 500 kW (moc wynikająca z art. 10 ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) z wyłączeniem wskazanych w ww. przepisie wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, V I , VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.: Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 oraz z 2021 r. poz. 922 i 1641) oraz z wyłączeniem urządzeń innych niż wolnostojące, należy kwalifikować jako zabudowę przemysłową wymagającą analizy przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Instalacje te nie korzystały zatem ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidzianego m.in. dla urządzeń infrastruktury technicznej i odnawialnych źródeł energii.
Następnie Kolegium zauważyło, że powyższe stanowisko orzecznictwa uległo jednak zmianie i obecnie w przypadku farm fotowoltaicznych znajduje zastosowanie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle tego stanowiska obowiązkiem organu lokalizacyjnego jest zatem zbadanie, czy w przypadku ww. inwestycji spełnione są przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 powoływanej ustawy. Przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie podlegają ocenie przy wydaniu warunków zabudowy.
W dalszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że decyzją z 14 czerwca 2022 r. (znak: GU.6730.45.2022), Burmistrz P. odmówił P. Spółce z o.o. z siedzibą w W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na części działki nr [...] obręb K., gm. P. z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Kolegium z 11 sierpnia 2022 r. (znak: SKO.4120.163.22) - Kolegium nie podzielało wówczas ww. stanowiska sądów administracyjnych w kwestii stosowania art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Spółki wyrokiem z 2 grudnia 2022 r., II SA/Łd 865/22.
Po zmianie orzecznictwa, 1 czerwca 2023 r. skarżąca Spółka wystąpiła do Burmistrza P. z kolejnym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji modyfikując teren inwestycji. Kolegium zwróciło uwagę na zmniejszenie terenu o ok. 3 m w linii prostej na odcinku N-M wskazanym na mapie w skali 1:1000 stanowiącej załącznik wniosku, na załączniku graficznym do pierwszego wniosku odcinek oznaczony M-L.
Zdaniem organu odwoławczego z analiza akt sprawy, w tym pierwotnego wniosku spółki wynika, że brak jest podstaw do wydania decyzji lokalizacyjnej z uwagi na występowanie tożsamości spraw objętych wnioskiem skarżącej. Nie ulega wątpliwości, że dla terenu objętego przedsięwzięciem została już wydana przez Burmistrza P. decyzja z 14 czerwca 2022 r. (znak: GU.6730.45.2022). Teren inwestycji obejmował w całości obszar wskazany obecnie przez inwestora. Fakt jego zmniejszenia nie ma wpływu na wynik sprawy.
Dalej Kolegium podniosło, że ustalenie warunków zabudowy zgodnie z żądaniem spółki stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności takiej decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Organ zaakcentował, że zastosowanie ww. przepisu następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Tożsamość spraw zaś będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Tożsamość musi zatem dotyczyć zarówno aspektu podmiotowego, jak i przedmiotowego sprawy. Przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną.
Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa, jak i przedmiotowa, bowiem stan faktyczny oraz prawny nie uległ zmianie w stosunku do istniejącego w dacie wydania decyzji Burmistrza P. z 14 czerwca 2022 r. (znak: GU.6730.45.202).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła organowi:
1. naruszenie przepisów postępowania:
a) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie niniejszego postępowania, błędnie uznając, że złożenie wniosku z 4 maja 2023 r. jest niemożliwe z uwagi na funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o ustaleniu warunków zabudowy polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej w gminie P., podczas gdy organ administracji publicznej był zobowiązany do wydania warunków zabudowy bowiem wniosek Spółki zawierał wszelkie elementy prawem wymagane i nie był bezprzedmiotowy, a przedmiot wniosku nie jest tożsamy z wcześniej prowadzoną sprawą;
b) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że sprawa została rozstrzygnięta decyzją z 14 czerwca 2022 r. (znak GU.6730.45.2022) i uznanie, że zachodzi stan rzeczy osądzonej i w związku z czym zasadne jest umorzenie postępowania, podczas gdy nie zachodzi stan rzeczy osądzonej z uwagi na brak tożsamości złożonych wniosków ustalenie warunków zabudowy;
c) art. 7, art. 8 § 1 i § 2, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego w sposób niebudzący wątpliwości, nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i dowolną ocenę zebranego materiału, w szczególności poprzez błędne ustalenie tożsamości wniosku z 4 maja 2023 r. z zakresem decyzji z 14 czerwca 2022 r., a następnie umorzenie postępowania z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami.
W związku z postawionymi zarzutami skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organy obu instancji nieprawidłowo zastosowały przepisy art. 105 k.p.a. z uwagi na uznanie, że w przedmiotowej sprawie zachodzi tożsamość z zakresem poprzednio wydanej decyzji z 14 czerwca 2022 r. Zdaniem skarżącej w sprawie zachodzi wyłącznie tożsamość podmiotowa - ostateczna decyzja z 14 czerwca 2022 r. Burmistrza P. oraz decyzja 16 czerwca 2023 została skierowana do spółki P. Sp. z o.o. Niemniej w obu sprawach nie zachodzą pozostałe przesłanki zaistnienia tzw. "res iudicata" - przesłanki tego samego stanu prawnego, stanu faktycznego a przede wszystkim treści tego samego żądania strony. Wprawdzie przedmiotem obu wniosków było żądanie wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegające na budowie farmy fotowoltaicznej, ale wnioski te zostały zgłoszone pod rządami całkowicie innej judykatury, a przede wszystkim wykładni prawa materialnego, w związku z jego nowelizacją a zatem podlegały rozpoznaniu w oparciu o inne regulacje prawne. Nie zachodziła ciągłość regulacji prawnej - aktualnie obowiązująca wykładnia obowiązujących przepisów prawa nie odbywa się z zastosowaniem systemowej wykładni prawa dokonującej rekonstrukcji treści art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwzględnieniem art. 10 ust., 2a tej ustawy. Tożsamość sprawy zachodzi zatem, jeżeli w sprawie występuje ten sam podmiot (podmioty), dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Pojęcie "ten sam stan prawny" należy przy tym rozumieć jako treść przepisów prawnych, a nie ich wykładnię dokonywaną przez judykaturę czy też piśmiennictwo.
W odniesieniu zaś stanu faktycznego oraz w treści samego żądania nie budzi wątpliwości, że nie zachodzi tożsamość przedmiotowa pomiędzy obiema sprawami. Wniosek strony o wydanie warunków zabudowy z 27 kwietnia 2022 r. w znaczącym zakresie odbiega treścią żądania od wniosku z 4 maja 2023 r. Już tylko pobieżna analiza wskazuje na różnice w zakresie powierzchni czy planowanego dojazdu. Jest to zupełnie inna inwestycja planowana przez tego inwestora.
Podkreślenia wymaga również fakt, że ustawodawca nie ustanowił negatywnej przesłanki dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, w przypadku wydania innej decyzji o warunkach zabudowy dla tej samej nieruchomości. Nadmienić można, że podmiot, na wniosek którego wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla danego terenu, ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu, z tym, że nie tych samych inwestycji. Stanowisko organu jest zatem błędne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2[...]2) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).
Po rozpoznaniu sprawy w przedstawionych na wstępie aspektach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty okazały się zasadne.
Na wstępie wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja – wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - umarzającą postępowanie wszczęte na wniosek strony skarżącej ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na części działki nr [...] obręb K., gm. P. W ocenie organu sporna inwestycja jest tożsama z przedsięwzięciem objętym wcześniejszą prawomocną decyzją.
W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że w świetle art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne podlega umorzeniu wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania, o jakiej mowa w powyższym przepisie, oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć - na podstawie przepisów prawa materialnego - o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyrok NSA z 21 września 2009 r., II OSK 1393/09).
Podkreślenia również wymaga, iż w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany. Na obowiązywanie zakazu ponownego orzekania w tej samej sprawie (res iudicata) zasadnicze znaczenie ma ustalenie tożsamości spraw administracyjnych rozstrzygniętych z jednej strony wcześniejszą decyzją ostateczną i z drugiej strony wyznaczonej zakresem sformułowanego przez stronę nowego żądania. Tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Brak więc prawnych możliwości podjęcia przez organ ponownego rozstrzygnięcia konkretnej sytuacji określonej osoby z tej przyczyny, że w jej sprawie wydana już została decyzja ostateczna i dotąd nie została ona wyeliminowana z obrotu. To czyni nowe postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i wymaga umorzenia postępowania.
Ponadto wyjaśnienia wymaga, że decyzja umarzająca postępowanie ma charakter procesowy, gdyż nie załatwia sprawy merytorycznie. Badanie przez Sąd zgodności z prawem takiej decyzji wymaga oceny, czy zasadne jest stanowisko organu, że w danej sprawie wystąpiły przesłanki bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego.
W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, organy administracji publicznej niezasadnie przyjęły, że występuje tożsamość stanu faktycznego tej sprawy ze stanem faktycznym sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną.
Skład orzekający dokonał wnikliwej analizy akt administracyjnych niniejszej sprawy oraz jednocześnie akt sprawy zakończonej prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z 11 sierpnia 2022 r. (znak: SKO.4120.163.22), utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza P. z 14 czerwca 2022 r. (znak: GU.6730.45.2022), na którą powołały się organy. Z porównania treści obu wniosków wszczynających wspomniane postępowania - zdaniem Sądu – wynika jedynie tożsamość podmiotowa (oba wnioski złożyła skarżąca spółka), natomiast nie zachodzi tożsamość przedmiotowa, o czym poniżej.
Niekwestionowane jest, że w badanym okresie nie nastąpiła zmiana przepisów obowiązującego prawa. Ponadto oba wnioski dotyczą farmy fotowoltaicznej przewidzianej do realizacji na dz. [...], jednak istotna różnica, którą zbagatelizowano w toku postępowania administracyjnego, odnosi się do powierzchni zabudowy. W pierwszym wniosku (data wpływu: 28 kwietnia 2022 r.) przewidziano powierzchnię zabudowy 10.640 m² (1,64 ha). Niewątpliwie więc wówczas inwestycja kwalifikowała się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Realizacja takiego przedsięwzięcia wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i taką decyzję inwestor załączył do wniosku (decyzja Burmistrza P. z 1 marca 2022 r., znak: ROŚ.6220.14.2021).
Natomiast w drugim wniosku (data wpływu: 1 czerwca 2023 r.) inwestor zaplanował na tej samej działce farmę fotowoltaiczną, lecz o innej powierzchni i lokalizacji. Owszem, słusznie organ dostrzegł, że linia MN została oddalona o 3 m od granicy z działką 48 i prawidłowo ocenił, że taka zmiana nie wpływa istotnie na zmianę stanu faktycznego. Jednak organ nie zauważył, że obecnie procedowany wniosek z 1 czerwca 2023 r. przewiduje powierzchnię zabudowy 9.870 m² (0,987 ha).
Skład orzekający nie podziela stanowiska organu, iż okoliczność zmniejszenia powierzchni zabudowy nie ma wpływu na wynik sprawy. Ta różnica tylko pozornie jest nieznaczna, jednak w istocie wpływa na kwalifikację prawną spornego przedsięwzięcia: obecnie nie kwalifikuje się ono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b powołanego wcześniej rozporządzenia. Zatem w niniejszej sprawie zastosowanie mają inne przepisy prawa materialnego niż w poprzednim postępowaniu, przede wszystkim nie już jest wymaga decyzja środowiskowa. Tej kluczowej okoliczności zmiany elementu stanu faktycznego nie dostrzegł organ. W ocenie Sądu ta zmiana jest o tyle istotna, iż zaważa o braku tożsamości sprawy administracyjnej ze sprawą zakończoną. Zaakcentowania bowiem wymaga, że zawarta w uprzednio wydanym rozstrzygnięciu norma indywidualna oraz skonkretyzowany w niej w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny determinują zakres stanu rzeczy osądzonej. Skoro zatem w kontrolowanym postępowaniu mamy do czynienia z odmienną kwalifikacją prawną przedmiotu sporu w świetle § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b powołanego wcześniej rozporządzenia, to niezasadne było stanowisko organu o zaistnieniu przeszkody do orzekania w postaci powagi rzeczy osądzonej. Z uwagi na powyższe w kontrolowanym postępowaniu nie zaszła podstawa do jego umorzenia.
Natomiast nie sposób się zgodzić ze stroną skarżącą, że zmiana linii orzeczniczej stanowi o braku tożsamości sprawy. Otóż zmiana stanowiska judykatury nie mieści się w zakresie pojęcie "ten sam stan prawny", który podlega ocenie przez pryzmat ewentualnej tożsamości sprawy. Pojęcie "ten sam stan prawny" należy rozumieć jako treść przepisów prawnych, a nie ich wykładnię dokonywaną przez judykaturę czy też piśmiennictwo (por. m.in. wyrok NSA z 16 lipca 2010 r., I OSK 1277/09).
Ponadto Sąd nie zgadza się z twierdzeniem strony skarżącej, jakoby w późniejszym wniosku zjazd z drogi publicznej został inaczej zaprojekowany niż w pierwszym wniosku. Po analizie akt Sąd doszedł do przekonania, że oba zjazdy zaprojektowano w ten sam sposób.
Nie mniej jednak wcześniejsze ustalenia, dotyczące odmiennych podstaw prawnych przy rozstrzyganiu wniosku skarżącej Spółki o wydanie warunków zabudowy, stanowią niewątpliwie podstawę do uznania, że doszło do zmiany stanu faktycznego, a co za tym idzie nie zachodzi podstawa do uznania zaistnienia przesłanki res iudicata i umorzenia postępowania na bazie art. 105 k.p.a. Rozpoznając ponownie wniosek Spółki organy administracji uwzględnią powyżej poczynione uwagi.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powoływanej ustawy p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).