II SA/Łd 814/22

II SA/Łd 814/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-11-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-09-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Magdalena Sieniuć /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Zbrojewski
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 119 pkt 2, art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 81a § 1, art. 139
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1421
art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. a, lit. c
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - t.j.
Dz.U. 2014 poz 629
§ 3 pkt 2 lit. b, lit. c
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w  przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt dotyczące postępowania z produktami ubocznymi  pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 1 art. 13, art. 18, art. 23 ust. 1 lit. a
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące  produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002  (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego).
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi W. H. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr 7/2022 znak WIW-PU.9260.2.3.2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2022 r., nr 7/2022, Łódzki Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania W.H. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Pabianicach z dnia 20 grudnia 2021 r., nr 60/2021, w sprawie nałożenia kary pieniężnej i umorzenia postępowania.
Powiatowy Lekarz Weterynarii w Pabianicach decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r.:
1. nałożył na W.H. karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłce materiału kategorii 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 142/2011,
2. umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (dalej jako: "rozporządzenie nr 1069/2009") bez dokonania rejestracji.
Z akt sprawy wynika, że na wniosek W.H., decyzją nr 46/2010, z dnia 30 grudnia 2010 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Pabianicach:
1. zatwierdził działalność polegającą na pozyskiwaniu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego (materiał kategorii 2) poprzez uśmiercanie w drodze gazowania dwutlenkiem węgla hodowanych zwierząt zoologicznych, ich magazynowaniu, transportowaniu oraz wprowadzaniu tego materiału do obrotu z przeznaczeniem na karmę dla zwierząt w ogrodach zoologicznych,
2. zatwierdził samochód marki Skoda o numerze rejestracyjnym EPA 72TM do przewozu ubocznego produktu pochodzenia zwierzęcego (dalej jako: "UPPZ") materiału kategorii 2 związanego z ww. działalnością,
3. nadał W.H. jako prowadzącemu wskazaną wyżej działalność weterynaryjny numer identyfikacyjny.
Organ wyjaśnił, że W.H. we wniosku o zatwierdzenie działalności w powyższym zakresie wskazał, iż materiał kategorii 2 (zwierzęta hodowane z przeznaczeniem na karmę dla zwierząt w ogrodach zoologicznych) będzie pozyskiwany w drodze uboju metodą gazowania dwutlenkiem węgla. Zestawienie treści wniosku oraz decyzji nr 46/2010 nie budzi wątpliwości, że zakres działalności prowadzonej przez W.H. na podstawie tej decyzji obejmował pozyskiwanie materiału kategorii 2 poprzez uśmiercanie w drodze gazowania dwutlenkiem węgla hodowanych zwierząt zoologicznych, magazynowanie, transportowanie oraz wprowadzanie tego materiału do obrotu z przeznaczeniem na karmę dla zwierząt w ogrodach zoologicznych, a więc materiału pozyskiwanego ze zwierząt hodowanych przez W.H. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem prezentowanym przez stronę, że decyzja nr 46/2010 obejmowała jakikolwiek (w tym pozyskiwany od osób trzecich) materiał kategorii 2, a nie tylko pozyskiwany z prowadzonej przez niego hodowli. Decyzja nr 46/2010 nie obejmowała pośrednictwa w obrocie UPPZ, gdyż zatwierdzenie działalności W.H. nastąpiło tylko w ww. zakresie.
W dniu 17 września 2020 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę w gospodarstwie prowadzonym przez W.H., podczas której skarżący poinformował, że noworodki królika trafiają do jego hodowli z hodowli królików w powiecie kieleckim w stanie zamrożonym z działalności prowadzonej przez A.C., co zostało potwierdzone w rozmowie telefonicznej z A.C.
Powiatowy Lekarz Weterynarii w Kielcach pismem z dnia 24 lutego 2021 r. poinformował, że po przeprowadzeniu kontroli u A.C. ustalono, iż kontrolowany oddał bezpłatnie W.H. mrożone oseski królików. W trakcie kontroli A.C. przedstawił dokument handlowy nr 8 z dnia 14 października 2020 r. potwierdzający przekazanie materiału kategorii 2 w ilości 30 kg noworodków królików. Jednocześnie poinformował, że w latach 2018-2020 nie przekazywał W.H. mrożonych osesków królików. A.C. w trakcie kontroli oznajmił, że oddaje bezpłatnie żywe króliki nienadające się do dalszej hodowli W.H. Wskazał ponadto, że żywe króliki przekazywane były w latach 2018-2020 ok. 7 razy w roku w ilości ok. 20 sztuk.
W ocenie W.H., brak jest podstaw do stwierdzenia, że odebrane zgodnie z dokumentem handlowym nr 8 z dnia 14 października 2020 r. mrożone króliki trafiły dalej do ogrodu zoologicznego, a wskazane mrożone noworodki królika wykorzystał do karmienia własnych psów i szczurów oraz nigdy nie przywoził żywych noworodków królika do uśmiercania.
W trakcie kontroli w dniu 14 września 2018 r. organ ustalił zgodnie z przedstawionym rejestrem, 35 szt. królików. Kontrola w dniu 29 października 2019 r. wykazała w hodowli, zgodnie z przedstawionym rejestrem, 49 szt. królików, natomiast w trakcie kontroli w dniu 17 września 2020 r. - 17 sztuk królików. Analizując przedstawione rejestry stanu liczebnego zwierząt utrzymywanych w hodowli organ nie stwierdzili w latach 2018-2020 znacznego zwiększenia stanu liczebnego królików, poza stany wykazane na dzień kontroli w tych latach.
Przeprowadzone przez Powiatowego Lekarza Weterynarii postępowanie wyjaśniające doprowadziło do ustalenia, że W.H. sprzedał do ogrodu zoologicznego we W. w 2018 r. 770 kg mrożonego królika, w 2019 r. 210 kg mrożonego królika, a w 2020 r. 190 kg mrożonego królika. Do ogrodu "D." sp. z o.o. działającego pod adresem Z. w 2018 r. była jedna dostawa UPPZ królika o wadze 30 kg. W.H. dostarczył również do ogrodu zoologicznego w T. UPPZ w ilości 45 kg. Organ ustalił, że w latach 2018-2020 strona przekazała do ogrodów zoologicznych 1 245 kg UPPZ w postaci królika mrożonego. Z kolei w piśmie z dnia 10 sierpnia 2021 r. W.H. wskazał, że na koniec 2017 r. posiadał w magazynie 450 kg UPPZ w postaci królika mrożonego, na koniec 2018 r. - 245 kg, natomiast w latach 2019-2020 sprzedawał UPPZ na bieżąco.
Celem weryfikacji danych w zakresie wielkości dostaw dokonywanych przez W.H., Powiatowy Lekarz Weterynarii oparł się na informacjach z fachowych źródeł, tj. Lubuskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego, AgroNews oraz Wikipedia - Roman Kopański: Racjonalny chów królików. Z tych źródeł wynika, że samica królika może dać w roku 3-4 miotów, a w każdym miocie może być 6-10 szt. młodych o średniej wadze ok. 60 g. Mając na uwadze konieczność rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony, Powiatowy Lekarz Weterynarii przyjął najkorzystniejszy dla W.H. wariant, że pozyskał on od każdej samicy królika maksymalną ilość miotów w roku, tj. 4 oraz że w każdym z tych miotów była maksymalna liczba noworodków, tj. 10 szt. Ponadto stan liczebny królików w analizowanych latach obejmował zarówno samice, jak i samce. Organ przyjął, że wykazany w 2018 r. stan 35 królików w hodowli oznaczał, że samic było mniej, gdyż w liczbie tej znajdowały się również samce. Z analizy wynika, że tylko w 2018 r. skarżący od własnych samic mógł pozyskać maksymalnie 602 kg mrożonych królików. Rozpatrując sprawę w zakresie prowadzenia działalności polegającej na pośrednictwie w obrocie UPPZ Powiatowy Lekarz Weterynarii sporządził bilans ilości wprowadzonych do obrotu UPPZ w latach 2018-2020 w stosunku do ilości UPPZ, jakie W.H. mógł pozyskać z własnej hodowli oraz stanów magazynowych na koniec 2017, 2018 i 2019 r. Analiza powyższych danych doprowadziła organ I instancji do wniosku, że nie doszło do prowadzenia działalności poza zakresem, do którego W.H. jest uprawniony na podstawie decyzji nr 46/2010, gdyż ilości UPPZ dostarczone przez niego do ogrodów zoologicznych mieściły się w granicach stanów magazynowych oraz ilości UPPZ pozyskanych w poszczególnych latach objętych postępowaniem. Na skutek powyższych ustaleń organ I instancji umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1069/2009 bez dokonania rejestracji, jako bezprzedmiotowe.
Poczynione w trakcie postępowania ustalenia co do stanu faktycznego w zakresie wprowadzania do obrotu nakazały Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii stwierdzenie, że W.H. nie posiadał i nie posiada dokumentów handlowych z ww. hodowli królików, w której zaopatrywał się w oseski królicze, co jest naruszeniem art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009. W kontekście braku dokumentów handlowych organ zauważył, że do protokołu kontroli z dnia 29 maja 2017r. W.H. zeznał, że pozyskiwany w trakcie prowadzonej działalności UPPZ odsprzedaje przygodnym odbiorcom bez dokumentów handlowych (dalej jako: "HD"). Nie wiadomo, czy odbiorcy ci uprawnieni są do operowania UPPZ i na jaki cel je przeznaczają. W ocenie Powiatowego Lekarza Weterynarii stanowi to naruszenie przepisu art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1069/2009 ze względu na fakt, że UPPZ podczas przewozu nie towarzyszył dokument handlowy i podlega karze pieniężnej w wysokości 3 000 zł, jeżeli masa tego materiału i produktu nie przekracza 10 kg. Organ wskazał, że zastosowanie tego przepisu i określenie kary na najniższym możliwym poziomie wynika z faktu, że nie ma na chwilę obecną możliwości ustalenia dokładnej wielkości UPPZ, którym nie towarzyszyły dokumenty handlowe.
W odwołaniu od powyższej decyzji W.H. zarzucił brak udowodnienia winy, niestaranność w dokonywaniu ocen jego postępowania oraz manipulację dokumentami i przekręcanie faktów. Ponadto W.H. oświadczył, że we wniosku z dnia 15 listopada 2010 r. nie informował, iż zwierzęta, z których będzie pozyskiwał materiał kategorii 2 będą pochodzić wyłącznie z jego hodowli i, w jego ocenie, decyzja nr 46/2010 zezwalała na obrót materiałem kategorii 2, nie zabraniała pozyskiwania zwierząt z innej hodowli na potrzeby własne. Odwołujący zakwestionował fakt nałożenia na niego kary pieniężnej za brak dokumentów handlowych bez wskazania i udokumentowania, o które HD i z której daty pochodzą. W.H. nie zgodził się również ze stwierdzeniem, że w protokole z kontroli z dnia 17 września 2020 r. wskazał, że noworodki królika w stanie zamrożonym trafiają do jego hodowli z gospodarstwa A.C. Zakwestionował prawidłowość posłużenia się przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, w celu weryfikacji danych w zakresie wielkości dostaw i możliwości hodowlanych, informacjami z Lubuskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego AgroNews oraz Wikipedii - Roman Kopański: Racjonalny chów królików. Jednocześnie skarżący podkreślił, że organ I instancji w swoich analizach nie wziął pod uwagę 7 dostaw żywych królików z hodowli A.C., jakie miały miejsce w latach 2018-2020 w ilości 20 sztuk o wadze ok. 1,5 kg, co w sumie dało 210 kg królika, z którego wyprodukowano materiał kategorii 2.
Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Łodzi decyzją z dnia 15 lutego 2022 r., nr 4/2022, po rozpoznaniu odwołania, uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. II SA/Łd 203/22, po rozpoznaniu sprzeciwu W.H. od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi z dnia 15 lutego 2022 r., nr 4/2022, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Łodzi, przywołaną na wstępie decyzją z dnia 5 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, iż działalność prowadzona przez odwołującego na podstawie decyzji nr 46/2010 jest działalnością nadzorowaną w rozumieniu art. 1 pkt 1 lit. "o" ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1421, dalej jako: "u.o.z."). Zgodnie z decyzją nr 46/2010 działalność polega na pozyskiwaniu przez odwołującego UPPZ kat. 2 poprzez uśmiercanie w drodze gazowania CO2 hodowanych zwierząt zoologicznych, ich magazynowaniu, transportowaniu oraz wprowadzaniu tego materiału do obrotu z przeznaczeniem na karmę dla zwierząt w ogrodach zoologicznych. W zgłoszeniu prowadzenia działalności rolniczej W.H. wskazał, że działalność ma obejmować: pozyskiwanie, magazynowanie, transportowanie i wprowadzanie do obrotu UPPZ kategorii 2 - pozyskiwanego w drodze uboju metodą gazowania CO2 zwierząt zoologicznych z przeznaczeniem na karmę dla zwierząt w ogrodach zoologicznych z art. 23 rozporządzenia nr 1774. Z kolei w uzasadnieniu ww. decyzji organ stwierdził, że W.H. złożył wniosek o zatwierdzenie działalności polegającej na "hodowli, magazynowaniu, transporcie i wprowadzaniu do obrotu materiału ubocznego pochodzenia zwierzęcego kategorii 2 (...)". W toku postępowania wyjaśniającego organowi nie udało się ustalić, z jakich przyczyn Powiatowy Lekarz Weterynarii dokonał modyfikacji wniosku strony. W sytuacji, gdy nie ma możliwości wykazania danej okoliczności, a przedmiotem postępowania jest ograniczenie lub odebranie stronie uprawnień, zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego rozstrzygane są na korzyść strony. W związku z tym organ przyjął, że UPPZ mógł być pozyskiwany przez odwołującego zarówno ze zwierząt z pochodzących z jego hodowli, a także mógł być wytworzony ze zwierząt pozyskanych spoza jego gospodarstwa. A skoro tak, to - jak wskazał organ - nie ma podstaw do nałożenia na odwołującego kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1069/2009 polegającej na wprowadzaniu do obrotu UPPZ kat. 2 spoza własnej hodowli bez dokonania rejestracji, stąd umorzenie postępowania w tym zakresie jest prawidłowe.
W dalszej kolejności organ odwoławczy, odnosząc się do kwestii ilości UPPZ, którym nie towarzyszyły dokumenty handlowe, stwierdził, że dokonana analiza dokumentacji pozwoliła na przeprowadzenie bilansu uzysków i sprzedaży UPPZ w postaci królika. Oceniając możliwości hodowlane odwołującego organ wziął pod uwagę przedstawione przez odwołującego dane, wynikające z portalu internetowego [...] a także informację na temat wagi noworodków królika zawarte w piśmie odwołującego z dnia 5 lipca 2022 r . oraz jego pismo z dnia 10 sierpnia 2021 r., z którego wynika, że na koniec 2017 r. w magazynie posiadał 450 kg UPPZ w postaci królika. W 2018 r, odwołujący pozyskał 100,8 kg (30 samic x 7 wykotów x 8 młodych w wykocie x 0,06 kg), a sprzedał 800 kg (do Ogrodu Zoologicznego we W. 770 kg oraz 30 kg Z. w B.). W 2019 r. pozyskał 151,2 kg (45 samic x 7 wykotów x 8 młodych w wykocie x 0,06 kg), podczas gdy sprzedał 214 kg (210 kg do Ogrodu Zoologicznego we W. oraz ok. 4 kg do Ogrodu Zoologicznego w T.). W 2020 r. odwołujący pozyskał 50,4 kg (15 samic x 7 wykotów x 8 młodych w wykocie x 0,06 kg), a sprzedał 284 kg (243 kg do Ogrodu Zoologicznego we W. oraz ok. 41 kg do Ogrodu Zoologicznego w T.). W latach 2018-2020 odwołujący nabył z hodowli A.C. 7 x 20 sztuk żywych królików o wadze jednego zwierzęcia ok. 1,5 kg, co w sumie dało 210 kg królika, z którego wyprodukowano materiał kategorii 2. Reasumując organ ustalił, iż w latach 2018-2020 W.H. dysponował 962,4 kg UPPZ królika przeznaczonymi na karmę dla zwierząt w ogrodach zoologicznych (450 kg ze stanu magazynowego na koniec 2017 r., 302,4 kg z własnej hodowli oraz 210 kg z królików pochodzących z hodowli A.C.), a do ogrodów zoologicznych przekazał 1 298 kg. Ponadto w latach 2018-2020 odwołujący sprzedał 1 871 sztuk królika żywego. Zgodnie z oświadczeniem zawartym w odwołaniu, spośród królików żywych nabytych z hodowli A.C., jedynie 7 x 20 szt. x 1,5 kg odwołujący przeznaczył na karmę w postaci 210 kg UPPZ. Na tej podstawie organ stwierdził, że pozostałe zakupione króliki żywe zostały sprzedane jako takie. W latach 2018-2020 W.H. sprzedał o 335,6 kg UPPZ królika więcej niż pozyskał. Przy czym odwołujący nie przedstawił żadnych dokumentów handlowych, które świadczyłyby o nabyciu 335,6 kg UPPZ, ani dowodów na pozyskanie UPPZ z żywych królików innych niż wyhodowane przez niego (z wyjątkiem 210 kg nabytych z hodowli A.C.).
Brak dokumentów handlowych jest naruszeniem art. 21 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1069/2009. Zgodnie z art. 85 a ust. 1 pkt 2 lit. c) u.o.z., kto nie posiada dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia spełniających wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009, podlega karze pieniężnej. O wymiarze kary za to naruszenie stanowi § 3 pkt 2 lit. s) tiret trzecie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 maja 2014 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, dotyczące postępowania z produktami ubocznymi pochodzenia zwierzęcego i produktami pochodnymi (Dz. U. z 2014 r., poz. 629; dalej jako: "rozporządzenie"). Wysokość kary w przypadku gdy podmiot prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1069/2009 nie posiada dokumentu handlowego towarzyszącego przesyłce materiału kategorii 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009 wynosi 8 000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 100 kg i nie przekracza 1 000 kg.
Organ uwzględniając, że w latach 2018-2020 W.H. sprzedał o 335,6 kg UPPZ w postaci królika więcej niż pozyskał, stwierdził, że powinna być wymierzona kara pieniężna w wysokości 8 000 zł, a nie 3 000 zł. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r. uchylając wcześniejszą decyzję organu zarzucił obejście zasady reformationis in peius (art. 139 k.p.a.). W tej sytuacji organ uwzględniając związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu administracyjnego oraz zasadę reformationis in peius, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Następnie organ wyjaśnił, że dokument handlowy nr 8 z dnia 14 października 2020 r. potwierdza nabycie przez odwołującego ze Specjalistycznego Gospodarstwa Rolnego R.C. 30 kg UPPZ kategorii 2 w postaci noworodków królików. Na tej podstawie organ ocenił jako udowodnioną okoliczność, że mrożony królik objęty ww. dokumentem zużyty został przez odwołującego jako karma dla jego psów i szczurów z prowadzonej przez niego hodowli. Jednakże, na mocy art. 16 lit. g) rozporządzenia nr 1069/2009 UPPZ mogą być stosowane do skarmiania zwierząt domowych, ale jedynie w przypadku materiału kategorii 3 i jeżeli zezwoli na to właściwy organ. Powiatowy Lekarz Weterynarii nie wydawał zgody na skarmianie psów W.H. UPPZ. Cytując treść art. 18 rozporządzenia nr 1069/2009 organ wyjaśnił, że wśród zwierząt, które można skarmiać UPPZ kategorii 2 i 3, nie ma szczurów hodowlanych ani zwierząt domowych. Żywienie psów i szczurów z prowadzonej przez W.H. hodowli jest naruszeniem art. 13 rozporządzenia nr 1069/2009, który stanowi, że UPPZ kategorii 2 mogą być usuwane jako odpad ze spalania, utylizowane lub usuwane jako odpad w drodze współspalania, usuwane na zatwierdzonym składowisku odpadów, zastosowane do wytworzenia nawozów organicznych lub polepszaczy gleby, mogą być kompostowane lub przekształcane w biogaz, zastosowane w glebie bez uprzedniego przetworzenia, mogą także być stosowane jako paliwo do spalania lub do wytwarzania produktów pochodnych, po spełnieniu dodatkowych warunków wskazanych w tym przepisie. Konsekwencją naruszenia art. 13 rozporządzenia nr 1069/2009 powinno być nałożenie kary pieniężnej. Zgodnie z art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z., kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1069/2009 usuwa, stosuje, przetwarza lub wysyła te produkty niezgodnie z wymaganiami określonymi w art. 12-14 rozporządzenia nr 1069/2009 podlega karze pieniężnej. Wysokość ww. kary wynosi 5 000 zł, jeżeli masa tego materiału i produktu przekracza 10 kg i nie przekracza 100 kg (§ 3 pkt 2 lit. "b" tiret drugie rozporządzenia). Jak wskazał organ II instancji, za powyższe naruszenie Powiatowy Lekarz Weterynarii w ogóle nie wymierzył odwołującemu kary pieniężnej, stąd organ odwoławczy, związany zasadą reformationis in peius zobowiązany był takie działanie organu I instancji (aczkolwiek nieprawidłowe) zaakceptować.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze na powyższą decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi W.H. domagał się uchylenia tej decyzji w zakresie utrzymania w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Pabianicach w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłce materiału kat. 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 142/2011. Skarżący, jak wskazał, nie kwestionuje decyzji w zakresie utrzymania w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 bez dokonania rejestracji.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że brak zrozumienia treści pism tak przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy, przez nieuwagę bądź też celowo, doprowadza do różnych rozbieżności w obliczaniu pozyskiwania materiału kategorii 2. Organ nie może naliczać kary podmiotowi nadzorowanemu na, jak twierdzi, najniższym poziomie, uzasadniając tym, że nie ma możliwości ustalenia dokładnej wielkości materiału kategorii 2, którym nie towarzyszyły dokumenty handlowe. Powiatowy Lekarz Weterynarii nie udowodnił, że taka sytuacja w ogóle zaistniała. Organ I instancji stwierdził wprowadzenie do obrotu w 2018 r. 168 kg materiału kategorii 2. Jednak skarżący w odwołaniu wyjaśnił, że brakujący materiał pochodził z odebranych od A.C. w 2018 r. królików - braków (7 odbiorów x 20 szt. królika o wadze ok. 1,5 kg co stanowi ok. 210 kg królika, z którego został pozyskany materiał kategorii 2). Wobec tego rok 2018 został rozliczony prawidłowo bez żadnych zastrzeżeń.
Odnosząc się do twierdzeń Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w sprawie brakujących dokumentów handlowych na 335,6 kg skarżący wskazał, że wyliczenia organu odwoławczego wykazały, iż skarżący pozyskał z hodowli w latach 2018-2020 materiał kategorii 2 w ilości 302,4 kg i 450 kg z magazynu, czyli łącznie 752,4 kg, a ponadto 210 kg pozyskanych ze zwierząt A.C. (2018 r.), co w sumie daje 962,4 kg. Jednak, organ odwoławczy z roztargnienia lub celowo nie doliczył do ww. wartości, królików od A.C. w latach 2019-2020, tj. 7 x w każdym roku x 20 szt. królika o wadze ok. 1,5 kg x 2 lata (2019 i 2020), co daje ok. 420 kg królika przetworzonego na materiał kategorii 2. Organ zapoznając się z treścią umowy między skarżącym a A.C. powinien dostrzec, że odebrane króliki będą zużyte na materiał kategorii 2. Tymczasem organ stwierdził, że zwierzęta te zużyte były "jako takie", tzn. sprzedane żywe. Stąd te brakujące 335,6 kg materiału kategorii 2. Ocena organu nie jest poparta żadnymi dowodami, są to tylko przypuszczenia.
W cenie skarżącego, z obserwacji poczynań organów obu instancji wynika, że organy te za wszelką cenę chcą ukarać skarżącego dostosowując swoje obliczenia na podstawie własnych domysłów do kary pieniężnej. Podczas gdy organy powinny stać na straży praworządności, ponadto wszelkie niewyjaśnione kwestie rozpatrywane powinny być na korzyść podmiotu, którego decyzja dotyczy. Organy już trzykrotnie wydawały decyzje za każdym razem zmieniając swoje stanowisko i opierając się na innych własnych obliczeniach i domysłach, a przecież żadne inne nie zostały dołączone do sprawy. Wszystkie wątpliwości, jakie powzięły organy, były przez skarżącego wyjaśniane.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia, wskazując nadto, że przy wyliczaniu ilości pozyskanego przez skarżącego UPPZ opierał się na danych podawanych przez niego samego. W odwołaniu skarżący wskazał, że na brakujące 168 kg materiału kategorii 2 składają się również niewzięte pod uwagę przez Powiatowego Lekarza Weterynarii odebrane ok. 7 razy w roku po ok. 20 szt. królika po ok. 1,5 kg, co stanowi ok. 210 kg królika, który w odpowiednim czasie zamieniony został na materiał kategorii 2. Uznając twierdzenia skarżącego za wiarygodne organ przedstawił (na str. 9-10 decyzji) bilans uzyskanych przez skarżącego UPPZ w postaci królika oraz ich sprzedaży w rozbiciu na poszczególne lata (2018-2020), z którego wynika, że strona sprzedała więcej UPPZ królika, niż pozyskała. Skarżący stara się wykazać, że skoro organy nie posiadają dokumentacji wskazującej na ilość pozyskanego materiału kategorii 2, to niemożliwym jest nałożenie kary administracyjnej. W ocenie organu, nie sposób zgodzić się z tym stanowiskiem, gdyż skutkowałoby to uniknięciem kar administracyjnych za naruszenie prawa. Strona nie dysponując dokumentami wskazującymi na zagospodarowanie UPPZ zgodnie z wymogami rozporządzenia nr 1069/2017, naraża się na jej ustalenie za pomocą innych środków dowodowych, w tym także przy zastosowaniu określonych zasad logicznego rozumowania oraz podstawowych reguł arytmetycznych. W skardze W.H. zarzucił wadliwą ocenę jego stwierdzenia zawartego w odwołaniu, że na brakujące 168 kg materiału kategorii 2 składają się również nie wzięte pod uwagę przez Powiatowego Lekarza Weterynarii odebrane ok. 7 razy w roku po ok. 20 szt. królika po ok. 1,5 kg, co stanowi ok. 210 kg królika, który w odpowiednim czasie zamieniony został na materiał kategorii 2. W ocenie skarżącego, ilość ta powinna być uwzględniona w każdym ocenianym roku, a nie tylko w 2018 r. Jak wyjaśnił organ, za rzetelność czy jasność danych zawartych w pismach odpowiada strona. Interpretacja własnego oświadczenia przedstawiona przez stronę w skardze nie zmienia faktu, iż mimo wszystko strona wprowadziła na rynek więcej UPPZ niż mogła pozyskać ze swej hodowli (o 84 kg). Za to naruszenie została wymierzona kara w najniższym przewidzianym wymiarze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Jednocześnie należy wyjaśnić, że rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów możliwe było na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z wnioskiem o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym wystąpił skarżący oraz organ, stąd też sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w drodze zarządzenia z dnia 24 października 2022 r.
Przedmiotem kontroli Sądu w powyższym trybie w niniejszej sprawie jest decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2022r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Pabianicach z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej i umorzenia postępowania.
Przypomnieć przy tym należy, że niniejsza sprawa stanowiła już przedmiot rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 203/22, uchylił zaskarżoną wcześniejszą decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Łodzi z dnia 15 lutego 2022 r. uchylającą decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Pabianicach z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej i umorzenia postępowania. W wyroku tym Sąd wskazał, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd, odnosząc się do kwestii umorzenia postępowania w zakresie zasadności nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1069/2009 bez dokonania rejestracji, stwierdził, że organy nie wyjaśniły w dostateczny sposób zakresu działalności prowadzonej przez skarżącego. Zestawienie zgłoszenia (tj. wniosku z dnia 15 listopada 2010 r.) z uzasadnieniem decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Pabianicach nr 46/2010 wskazuje na rozbieżności w tym zakresie, które nie zostały wyjaśnione w toku postępowania przed organami obu instancji, co - w ocenie Sądu - wymaga dokonania analizy wniosku i decyzji, co wiąże się z koniecznością dokładnego zinterpretowania przez organ odwoławczy omawianych dokumentów, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. W następnej kolejności odnosząc się do kwestii ustalenia dokładnej ilości UPPZ, którym nie towarzyszyły dokumenty handlowe, Sąd wyjaśnił, że konieczność przeliczenia dokładnej wielkości UPPZ nie może stanowić podstawy do przekazania organowi I instancji decyzji do ponownego rozpatrzenia. Powyższa czynność, natury czysto arytmetycznej, przy braku kwestionowania przez organ odwoławczy pozostałych ustaleń faktycznych dokonanych przez organ I instancji, nie wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ani w całości, ani w znacznej części. W takiej sytuacji organ odwoławczy powinien rozważyć możliwość skorzystania z uprawnień reformacyjno-merytorycznych wynikających z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwzględnieniem postanowień art. 139 k.p.a. W ocenie Sądu, nieuzasadnione uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w istocie stanowiło obejście zasady reformationis in peius (art. 139 k.p.a.). Jeżeli organ II instancji stwierdził, że organ I instancji dokonał nieprawidłowych obliczeń, to powinien zdecydować, czy uchybienie to miało postać rażącego naruszenia prawa lub interesu społecznego – dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji ustalającej nową, większą wysokość kary pieniężnej (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), czy też błąd ten nie miał charakteru rażącego (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, albowiem organ II instancji wskazał w uzasadnieniu, że w jego ocenie "w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji ani też naruszenia interesu społecznego") i wówczas utrzymać w mocy taką wadliwą w ocenie organu decyzję, lecz korzystniejszą dla strony odwołującej. W ocenie Sądu, powyższe argumenty znalazły zastosowanie również w kwestii skarmiania mrożonym królikiem psów i szczurów z prowadzonej przez skarżącego hodowli. Zgromadzony w tej kwestii materiał dowodowy również nie budzi wątpliwości, a co tym idzie, nie uzasadnia wydania przez organ II instancji decyzji kasatoryjnej. Uchylając się od oceny prawnej stanu faktycznego sprawy, organ odwoławczy bezpodstawnie uchylił się od rozpoznania sprawy ad meriti, do czego było zobligowany nakazem dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy (art. 15 k.p.a.) oraz zasadą wydawania orzeczeń reformatoryjnych (art. 138 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie wykazał, aby w sprawie istniały jakiekolwiek braki w zakresie materiału dowodowego co do oceny powyższych kwestii, których nie mógł usunąć w zakresie swojej kompetencji. Sąd końcowo przedstawiając wskazania co do dalszego postępowania wyjaśnił, że sprowadzają się one do dokładnego ustalenia zakresu działalności prowadzonej przez skarżącego, przeprowadzenia analizy, czy w sprawie wystąpiła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia dokładnej wielkości UPPZ, którym nie towarzyszyły dokumenty handlowe oraz do dokonania oceny prawnej zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie okoliczności zużycia zakupionego mrożonego królika jako karmy dla psów i szczurów z prowadzonej przez W.H. hodowli.
W nawiązaniu do powyższego należy zwrócić uwagę na treść art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Mając zatem na uwadze powyższe i uwzględniając zarazem wiążący charakter regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga W.H. nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że Łódzki Wojewódzki Lekarz Weterynarii stosując się do wskazań zawartych w powołanym wyżej wyroku z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 203/22, szczegółowo odniósł się do kwestii zakresu prowadzonej przez W.H. działalności (czy na podstawie decyzji nr 46/2010 był on uprawniony do pozyskiwania UPPZ z własnej hodowli, czy także spoza niej), przeanalizował kwestie ilości UPPZ, którym nie towarzyszyły dokumenty handlowe, a także szczegółowo odniósł się do kwestii użycia pozyskanych UPPZ w ilości 30 kg w postaci noworodków królików z przeznaczeniem na skarmienia własnych psów i szczurów. W tym względzie Sąd w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego szczegółowo umotywowane w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W odniesieniu do pierwszej spornej kwestii, czyli oceny zakresu prowadzonej przez W.H. działalności, w ocenie Sądu, należy dostrzec, iż z treści kontestowanej decyzji wynika, że Łódzki Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Łodzi dostrzegł rozbieżność między treścią zgłoszenia prowadzenia działalności rolniczej, a treścią decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii nr 46/2010. W przywołanym zgłoszeniu W.H. wskazał, że jego działalność miałaby obejmować pozyskiwanie, magazynowanie, transportowanie i wprowadzanie do obrotu UPPZ kategorii 2. Podczas gdy, Powiatowy Lekarz Weterynarii w decyzji nr 46/2010 wskazał, że działalność skarżącego będzie polegać na "hodowli, magazynowaniu, transporcie i wprowadzaniu do obrotu materiału UPPZ kategorii 2". A ponieważ organowi odwoławczemu nie udało się ustalić, z jakich przyczyn Powiatowy Lekarz Weterynarii dokonał modyfikacji wniosku strony, tenże organ przyjął, że skarżący mógł pozyskiwać UPPZ z własnej hodowli, jak i spoza niej. W powyższym zakresie organ powołał się na treść art. 81a § 1 k.p.a. Przywołany przepis stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony. O istnieniu niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego można mówić dopiero wówczas, gdy nie ma dowodów, przy pomocy których można ustalić istnienie lub nieistnienie określonej okoliczności albo pomimo przeprowadzenia wszelkich możliwych dowodów nie udało się ustalić jednoznacznie istnienia lub nieistnienia określonej okoliczności. Przez rozstrzyganie wątpliwości "na korzyść strony" należy rozumieć wybór takiego sposobu oceny zebranego materiału dowodowego, przy którym prawa strony są najpełniej chronione. Mówiąc inaczej, należy wybrać sposób oceny optymalny dla strony na tle innych sposobów oceny, które okazały się możliwe i równie prawdopodobne.
Odnosząc się do powyższej kwestii Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podzielił stanowisko organu odwoławczego uznając wskazaną rozbieżność za niedającą się usunąć wątpliwość co do stanu faktycznego sprawy, która w konsekwencji powinna być rozstrzygnięta na korzyść strony, stosownie do art. 81a § 1 k.p.a. W następstwie należy zatem przyjąć, że skarżący mógł pozyskiwać UPPZ z własnej hodowli, a także spoza niej. W tej sytuacji organy obu instancji prawidłowo nie znalazły podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1069/2009 polegającej na wprowadzaniu do obrotu UPPZ kategorii 2 spoza własnej hodowli bez dokonywania rejestracji, stąd umorzenie postępowania w tym zakresie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii było prawidłowe. Co prawda, skarżący w treści swojej skargi wskazał, iż nie kwestionuje decyzji w tym zakresie, to - zdaniem Sądu - odniesienie się do przedmiotowej kwestii było konieczne celem pełnego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skargi.
Odnosząc się do kwestii nałożenia kary w kwocie 3 000 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących wysyłce materiału kategorii 2 lub produktu pochodzenia zwierzęcego z takiego materiału Sąd podziela pogląd zaprezentowany przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyliczenia przedstawione przez organ nie budzą wątpliwości składu orzekającego. W tym zakresie należy zaakcentować okoliczność, iż organ odwoławczy ustalając bilans uzysków i sprzedaży UPPZ w postaci królika uwzględnił w tym zakresie twierdzenia skarżącego, przedstawione przez niego dokumentu i informacje wynikające z przywołanej przez niego strony internetowej[...]. Po uwzględnieniu wszystkich tych danych organ ustalił, że skarżący w latach 2018-2020 dysponował UPPZ w ilości 962,4 kg, podczas gdy do ogrodów zoologicznych sprzedał 1 298 kg, a zatem sprzedał o 335,6 kg UPPZ królika więcej niż pozyskał. Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów handlowych, które świadczyłyby o nabyciu królików w takiej ilości. Brak odpowiednich dokumentów handlowych jest niewątpliwie naruszeniem art. 21 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1069/2009, co łączy się z karą pieniężną (art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "c" u.o.z.). Wysokość rzeczonej kary wynika z przepisu § 3 pkt 2 lit. s tiret trzecie ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Przywołany przepis stanowi, że wysokość kary pieniężnej dla tego, kto prowadząc działalność nadzorowaną w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) lub art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009 nie posiada dokumentu handlowego towarzyszącego przesyłce materiału kategorii 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału, spełniającego wymagania określone w art. 21 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1069/2009 lub art. 17 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 142/2011, lub w przepisach wydanych na podstawie art. 26d ust. 2 ustawy, wynosi 3.000 zł - jeżeli masa tego materiału i produktu nie przekracza 10 kg (tiret pierwsze). Jednak gdy masa tego materiału i produktu przekracza 100 kg i nie przekracza 1000 kg, kara wynosi 8.000 zł (tiret trzecie).
W sprawie nie ulega wątpliwości, że Powiatowy Lekarz Weterynarii na podstawie swoich ustaleń nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3 000 zł. Tymczasem, z ustaleń organu odwoławczego wynika, że rzeczona kara powinna być nałożona w kwocie 8 000 zł. Jednak organ odwoławczy uwzględniając zakaz reformationis in peius (art. 139 K.p.a.) i treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 203/22, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, mimo że ocenił ją w opisanym zakresie za wadliwą. Niewątpliwie, organ odwoławczy nie może pogarszać określonej decyzją organu I instancji sytuacji prawnej strony odwołującej. Strona odwołująca powinna pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że wniesione przez nią odwołanie, jeżeli nie okaże się skuteczne, spowoduje co najwyżej utrzymanie jej dotychczasowej sytuacji prawnej ustalonej zaskarżoną decyzją, w żadnym zaś wypadku nie doprowadzi do jej pogorszenia. Bezspornie zmiana wysokości kary z 3 000 zł do kwoty 8 000 zł naruszałaby zakaz reformationis in peius, bowiem bez wątpienia pogarszałaby sytuację odwołującego. W takiej sytuacji organ odwoławczy zobligowany był utrzymać w mocy decyzję organu I instancji mimo jej wadliwości we wskazanym zakresie.
Sąd podziela stanowisko Łódzkiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w zakresie oceny zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zużycie UPPZ pozyskanych ze Specjalistycznego Gospodarstwa Rolnego R.C. UPPZ kategorii 2 w ilości 30 kg w postaci noworodków królików. Wskazany UPPZ, zgodnie z oświadczeniem skarżącego, został zużyty jako karma dla jego psów i szczurów, co bezspornie stanowi naruszenie art. 13, jak i art. 18 rozporządzenia nr 1069/2009. Konsekwencją tego powinno być nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z. w kwocie określonej w § 3 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia w wysokości 5 000 zł gdy ilość materiału i produktu przekracza 10 kg, ale nie przekracza 100 kg. Za wskazane naruszenie powinna być zatem wymierzona skarżącemu kara w kwocie 5 000 zł, jednak – jak wskazał organ odwoławczy – związany zakazem reformationis in peius (art. 139 k.p.a.) nie mógł orzec na niekorzyść strony, akceptując nieprawidłowe działanie Powiatowego Lekarza Weterynarii w opisanym zakresie.
Podsumowując powyższe rozważania należy przypomnieć, że Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za brak dokumentów handlowych towarzyszących przesyłce materiału kategorii 2 lub produktu pochodnego pochodzącego z takiego materiału (punkt 1 decyzji) oraz umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie określonym w art. 23 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (dalej jako: "rozporządzenie nr 1069/2009") bez dokonania rejestracji (punkt 2 decyzji). Natomiast Wojewódzki Lekarz Weterynarii zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednak, że w stanie faktycznym sprawy organ I instancji powinien nałożyć na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8 000 zł na podstawie art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "c" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. s tiret trzecie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z tego powodu, że UPPZ kategorii 2 w ilości 335,6 kg nie towarzyszył dokument handlowy. Tymczasem organ I instancji z tego tytułu nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3 000 zł. Ponadto, z argumentacji organu odwoławczego wynika, że Powiatowy Lekarz Weterynarii powinien nałożyć na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000 zł na podstawie art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. b tiret drugie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W tym zakresie organ I instancji umorzył postępowanie.
W tym miejscu odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że Powiatowy Lekarz Weterynarii niewątpliwie wskazując, że nakłada karę pieniężną w najniższej wysokości z uwagi na brak możliwości ustalenia bilansu uzysku i sprzedaży królików, naruszył prawo, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Argumentacja Powiatowego Lekarza Weterynarii niewątpliwie nie zasługuje na uwzględnienie, jednak - wbrew twierdzeniom skarżącego – Łódzki Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie podzielił powyższych poglądów organu I instancji. Skarżący w treści skargi wskazywał, że odbierał od A.C. w każdym roku po 7 razy 20 sztuk królika o wadze ok 1,5 do 2 kg. Jednak w treści pisma Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kielcach z dnia 24 lutego 2021 r. wskazano, że: "żywe króliki przekazywane były w latach 2018-2020, około 7 razy w roku, w ilości około 20 sztuk". Z zacytowanego sformułowania nie wynika jednoznacznie, czy A.C. przekazał skarżącemu w latach 2018-2020 7 razy króliki, czy w każdym z tych lat po 7 razy. Wątpliwości w tym zakresie nie rozwiewa załączona do skargi umowa z dnia 12 lutego 2013 r. między skarżącym a A.C. Dokument ten jest bardzo nieprecyzyjny w zakresie ilości przekazanych królików. Jednakże nawet przyjmując za zasadną argumentację skarżącego we wskazanym zakresie, okoliczność ta nie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem na skarżącego powinna być także nałożona przez Powiatowego Lekarza Weterynarii kara pieniężna w wysokości 5 000 zł na podstawie art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. b tiret drugie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Uwzględnienie argumentacji skarżącego w tym zakresie skutkowałoby zmianą podstawy prawnej nałożenia kary pieniężnej z art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "c" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. s tiret trzecie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przepis art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. b tiret drugie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wysokość nałożonej kary, w kontekście zakazu reformationis in peius (art. 139 k.p.a.), pozostałaby na niezmienionym poziomie, choć kara pieniężna z art. 85a ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.o.z. w zw. z § 3 pkt 2 lit. b tiret drugie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi powinna być nałożona w kwocie 5 000 zł. Naruszenie w tym zakresie pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie i jako takie nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał działanie organu odwoławczego za odpowiadające regulacjom prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.
k.ż.