II SA/Łd 804/24

II SA/Łd 804/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Michał Zbrojewski
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne
Lasy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1356
art. 1 pkt 1, art. 3, art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 19 ust. 2 i 3, art. 20 ust. 2, art. 21 ust. 4, 5, art. 23 ust. 1
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j)
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 20 ust. 3a
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Dz.U. 2005 nr 256 poz 2151
§ 7
Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu,  uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2020 poz 1740
art. 140
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit.a. w zw. z art. 135, art. 200, w zw. z art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 13 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 roku sprawy ze skargi A. W. i W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 29 sierpnia 2024 roku znak: SKO.4174.9-10.2024 w przedmiocie nieuznania wniosku dotyczącego uproszczonego planu urządzenia lasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 14 czerwca 2024 roku, znak: OŚRiL.6162.7.2023.MP; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi solidarnie na rzecz skarżących A.W. i W.W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, decyzją z 29 sierpnia 2024 r. utrzymało w mocy decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z 14 czerwca 2024 r. o nieuznaniu wniosku A. W. i W. W. w sprawie nieujmowania działki ewidencyjnej nr [...] w uproszczonym planie urządzenia lasu sporządzonego dla obrębu ewidencyjnego [...].
Z akt sprawy wynika, że ww. decyzją z 14 czerwca 2024 r., na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2024 r. poz. 530 – u.o.l.), Starosta Łódzki Wschodni nie uznał wniosku A. W. i W. W. w sprawie nieujmowania działki ewidencyjnej nr [...] w uproszczonym planie urządzenia lasu sporządzonego dla obrębu ewidencyjnego [...], na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2033 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy powyższą decyzję podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że skoro na części spornej działki nr [...] znajduje się las w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz. U. z 2024 r. poz. 530 - u.o.l.), o powierzchni 0,1511 ha, to grunt ten musi być ujęty we wzmiankowanym uproszczonym planie urządzenia lasu. Część działki nr [...], która została ujęta jako las w planie jest udokumentowanym lasem w znaczeniu prawnym od ponad 20 lat. Teren ten, jako część ówczesnej działki nr [...], stanowił część wydzielenia leśnego o symbolu 3n i powierzchni 0,61 ha już w uproszczonym planie urządzenia lasu wsi [...] sporządzonym na okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2012 r. Jako gatunek główny w tym wydzieleniu została wskazana olsza w wieku 40 lat, a ustalonym dla niego zadaniem gospodarczym było cięcie sanitarne. Przedmiotowy teren o powierzchni 0,15 ha, już jako część działki nr [...], był również objęty kolejnym uproszczonym planem urządzenia lasu, który został sporządzony dla obrębu ewidencyjnego [...] na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym dokumencie planistycznym stanowił on część wydzielenia leśnego o symbolu 3m i powierzchni 0,76 ha, z olszą w wieku 51 lat jako gatunkiem głównym, dla którego ustalono zadanie z zakresu gospodarki leśnej w postaci trzebieży późnej. Treść uproszczonego planu urządzenia lasu sporządzonego na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 grudnia 2033 r. w odniesieniu do lasu znajdującego się na działce ewidencyjnej nr [...] stanowi kontynuację ustaleń wynikających z poprzednich planów. W aktualnym dokumencie, o którym mowa w art. 19 ust. 2 u.o.l., przedmiotowy las o powierzchni 0,1511 ha wchodzi w skład wydzielenia leśnego o symbolu [...] i powierzchni 0,6020 ha, z olszą w wieku 61 lat jako gatunkiem głównym, zaś ustalone dla niego zadania z zakresu gospodarki leśnej obejmują: rębnię zupełną smugową, specjalne zabiegi agrotechniczne, odnowienie zrębów, poprawki i uzupełnienia, pielęgnowanie gleby i czyszczenia wczesne. Powierzchnia części działki nr [...], która wynosi 0,1511 ha została zakwalifikowana w tym dokumencie oraz wcześniejszym uproszczonym planie urządzenia lasu jako las, odpowiada powierzchni części tego gruntu, która była i jest określona w rejestrze gruntów jako lasy (w opisie użytku) i opatrzona symbolem LsV (w oznaczeniu użytków i konturów klasyfikacyjnych). W tym zakresie istnieje zatem pełna zgodność pomiędzy ustaleniami kolejnych uproszczonych planów urządzenia lasu a danymi ewidencji gruntów i budynków. Występowanie takiej zgodności implikuje treść art. 20 ust. 2 u.o.l., w związku z art. 20 ust. 3a prawo geodezyjne i kartograficzne. Zdaniem Kolegium o kwalifikacji gruntu jako lasu rozstrzygają dane z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie p.g.k., przy uwzględnieniu art. 21 ust. 1 tej ustawy. Dane wynikające z tej ewidencji są miarodajne w szczególności w odniesieniu do lasów istniejących od dawna, a kwestia przeznaczenia gruntów do produkcji leśnej może budzić wątpliwości jedynie w odniesieniu do nowo powstających lasów. Dowodu tego nie mogą samodzielnie kwestionować organy administracji publicznej poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w u.o.l. i z pominięciem wpisu w ewidencji. W konsekwencji, zdaniem organu odwoławczego grunt stanowiący część działki ewidencyjnej nr [...], który został ujęty w kwestionowanym uproszczonym planie urządzenia lasu, spełnia ustawowe kryteria definicji lasu: przestrzenne i odnoszące się do przeznaczenia do produkcji leśnej. Jednocześnie Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że spełnia on też kryterium przyrodnicze, pomimo iż (co jest faktem bezspornym) nie cała jego powierzchnia pokrytą jest roślinnością leśną (uprawami leśnymi), czyli drzewami i krzewami oraz runem leśnym, bowiem nawet jeżeli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan czy runo leśne, to użytek leśny nie traci przez to swego charakteru. Lasem jest zarówno grunt pokryty roślinnością leśną, jak i przejściowo jej pozbawiony, jeżeli jest przeznaczony do produkcji leśnej. O kwalifikacji prawnej gruntu rozstrzyga przeznaczenie gruntu do produkcji leśnej.
Ustosunkowując się do argumentacji wnioskodawców wskazanej w odwołaniu Kolegium wyjaśniło miedzy innymi, że:
1. Wprawdzie na podstawie dokumentacji sporządzonej 28 października 2021 r., w postaci: protokołu przeprowadzenia klasyfikacji gruntów, protokołu proponowanych zmian wynikających z przeprowadzenia aktualizacji klasyfikacji gruntów z tej samej daty, mapy klasyfikacji, projektu aneksu do uproszczonego planu urządzenia lasu na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2023 r., wypisu z rejestru gruntów i wyrysu z mapy ewidencyjnej (oba z 10 marca 2022 r.), w rejestrze gruntów były przez krótki okres zamieszczone dane, zgodnie z którymi części działki nr [...] oznaczona była jako użytek gruntowy Lzr-PsV, czyli nie jako las, lecz grunt należący do kategorii gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych w rozumieniu przepisów regulujących ewidencję gruntów i budynków, to jednakże decyzją z 5 sierpnia 2022 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził nieważność decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z 12 stycznia 2022 r., będącej podstawą wprowadzenia tych danych do tego rejestru. Skoro stwierdzenie nieważności decyzji następuje z mocą wsteczną od daty jej wydania, jest to równoznaczne z nieprzerwanym i trwającym do dnia dzisiejszego funkcjonowaniem w rejestrze gruntów zapisów przesądzających o leśnym charakterze spornej części działki nr [...].
2. Niezasadny jest argument, że faktyczna powierzchnia drzewostanu na ww. gruncie (działka [...] i [...]) nie wynosi 0,0674 ha, skoro zadrzewiona część działki [...] jest oddzielona od lasu znajdującego się i na sąsiedniej działce nr [...] innym rodzajem użytku, a konkretnie rowem oznaczonym w rejestrze gruntów symbolem W (w rzeczywistości W-LsV), co nie pozwala na uznanie tej części działki za las w sensie prawnym, wobec niespełnienia kryterium przestrzennego z art. 3 pkt 1 u.o.l. Status rowu znajdującego się na działce nr [...] jest okolicznością o drugorzędnym znaczeniu, gdyż determinuje tylko, czy las na działce nr [...] powinien być samoistnym wydzieleniem w uproszczonym planie urządzenia lasu, czy częścią wydzielenia obejmującego także las usytuowany na sąsiedniej nieruchomości i nie ma wpływu na samo uznanie istnienia lasu na działce nr [...]. Nadto podważanie leśnego charakteru tej czy jakiejkolwiek innej części lasu znajdującego się na działce nr [...] nie mieści się w granicach interesu prawnego wnioskodawców (art. 28 k.p.a.), którego źródłem w tej sprawie jest przysługujące im prawo własności do nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...]. Jednocześnie z dokumentów załączonych do akt sprawy nie wynika, by właściciel odrębnej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] złożył zastrzeżenia lub wnioski w sprawie uproszczonego planu urządzenia lasu na podstawie art. 21 ust. 5 u.o.l. W świetle art. 195 i art. 197 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego rów jest urządzeniem melioracji wodnej, jeżeli służy regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy, a rów znajdujący się na działce nr [...] przecina kompleks leśny, to istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że kształtuje on zasoby wodne w tym kompleksie, wpływając pozytywnie na zdolność produkcyjną gleby i stan upraw leśnych. Innymi słowy, przedmiotowy rów może być uznany za urządzenie melioracji wodnej związane z gospodarką leśną. Rów ten jest ujęty w ewidencji Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie jako rów melioracyjny R-4, co wynika z pisma Zarządu Zlewni w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 28 grudnia 2023 r.
3. Niezasadna jest argumentacja, że brak jest przesłanek do sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu obejmującego grunt będący własnością stron, ponieważ nie stanowi on części zwartego kompleksu leśnego o powierzchni co najmniej 10 ha (art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l.). Zwarty kompleks leśny lasów należących do osób fizycznych lub wspólnot gruntowych o łącznej powierzchni powyżej 10 ha to lasy położone blisko siebie na obszarze danej miejscowości czy obrębu ewidencyjnego, co jest racjonalne z punktu widzenia celów i zasad u.o.l., w szczególności zapewnienia możliwości prowadzenia trwale zrównoważonej gospodarki leśnej (art. 7 ust. 1). Ponadto ewentualne stwierdzenie braku podstaw do sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu dla całego obszaru obrębu ewidencyjnego [...] nie miałoby żadnego wpływu na sposób zakwalifikowania gruntu o powierzchni 0,1511 ha, będącego częścią działki ewidencyjnej nr [...]. Grunt ten nadal byłby traktowany jako las, a jedyna różnica sprowadzałaby się do rodzaju dokumentu ustalającego dla niego zadania gospodarcze - zamiast uproszczonego planu urządzenia lasu byłaby to decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów, o której mowa w art. 19 ust. 3 u.o.l.
W skardze A. W. i W. W. zarzucili naruszenie:
- art. 3 u.o.l., przez błędną wykładnię, w sytuacji gdy nie ustalono by grunt należący do skarżących był pokryty roślinnością leśną i runem lub został jej przejściowo pozbawiony, poprzez błędne przyjęcie, że obszar objęty w przeszłości uproszczonym planem urządzenia lasu stanowi las w myśl u.o.l. oraz przez błędne przyjęcie, że uznanie danego gruntu za las w ramach ewidencji gruntów i budynków skutkuje przyjęciem, że stanowi on las w rozumieniu 3 pkt. 1 lit a) u.o.l., gdy zgodnie z Załącznikiem nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 454) klasyfikacja gruntu do ewidencyjnej kategorii "las" następuje na podstawie spełnienia przez grunt przesłanek wymienionych w definicji legalnej lasu w rozumieniu art 3 pkt. 1 lit a) u.o.l.;
- art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l., przez błędną wykładnię przepisu, w sytuacji gdy nie ustalono by grunt należący do skarżących stanowił zwarty kompleks leśny o obszarze co najmniej 10 ha z innymi gruntami objętymi uproszczonym planem urządzenia lasu;
- art. 7 ust. 1 u.o.l., przez błędną wykładnię przepisu i jego zastosowanie w sytuacji gdy uproszczony plan urządzenia lasu dla gruntu skarżących nie spełnia żadnej z przesłanek gospodarki leśnej wskazanej w tym przepisie;
- art. 19 ust. 2, w zw. z art. 3, art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l oraz § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez sporządzenie uproszczonego planu urządzania lasu dla gruntów niebędących lasem oraz nie stanowiących zwartego kompleksu leśnego o obszarze co najmniej 10 ha oraz dla gruntów rolnych;
- art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a także art. 140 k.c., przez ich niezastosowanie i naruszenie prawa własności przysługującego skarżącym w sposób nieprzewidziany przepisami prawa;
- art. 20 ust. 2 u.o.l., przez jego pominięcie w sprawie, a przez to błędne uznanie, że organ sporządzający uproszczony plan urządzenia lasu jest związany danymi z ewidencji gruntów, co nie wynika z przepisów, a przeciwnie ww. przepis wskazuje, że uproszczony plan urządzenia lasu jest uwzględniany w ewidencji gruntów, czyli stanowi podstawę do aktualizacji danych w ewidencji;
- art. 20 ust. 3a oraz art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w związku z art. 20 ust. 2 u.o.l., poprzez ich niezastosowanie w sytuacji gdy stan faktyczny tej działki wymaga uwzględnienia tych przepisów;
- § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez uznanie, że użytek gruntowy W - grunty pod rowami o identyfikatorze stanowi las;
- § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu, poprzez wpisanie powierzchni nieposiadających roślinności leśnej, jako drzewostan oraz określenie dla tych powierzchni parametrów dotyczących drzewostanu;
- art. 6, art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art 80 i art. 81 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, oraz orzekaniu w oparciu o dokumenty nie stanowiące materiału dowodowego;
- art. 8, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nierozpatrzeniu zarzutu braku podstaw do objęcia działki skarżących uproszczonym planem urządzenia lasu w sytuacji, w której grunt występujący na działce skarżących nie jest częścią zwartego kompleksu leśnego o powierzchni ponad 10 hektarów, oraz na nierozpatrzeniu zastrzeżeń do zapisów projektu uproszczonego planu urządzenia lasu w zakresie opisu taksacyjnego dotyczącego rodzaju powierzchni, zadrzewienia, bonitacji, pierśnicy, miąższości oraz podszytu;
- art. 21 ust. 4 i 5 u.o.l., polegające na wyłożeniu do wglądu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu na czas krótszy niż 60 dni oraz wskazaniu terminu na złożenie zastrzeżeń i wniosków, który nie uwzględnia zapisów ustawy tj.: 30 dni od daty wyłożenia.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak dotychczas.
Pismem z 6 lutego 2025 r. skarżący uzupełnili argumentację skargi, wskazując, że uchwałą nr [...] z dnia 7 stycznia 2025 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] w zakresie sołectw [...], ich działka została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co potwierdza uchwała nr [...] z dnia 7 stycznia 2025 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa [...]. Stosownie do przedstawionych uchwał, nie można mówić o tym by grunt ten spełniał warunek przeznaczenia do produkcji leśnej. Na gruncie tym nie była i nie jest prowadzona gospodarka leśna, a także stosownie do przytoczonych zapisów uchwał [...], grunt ten nie jest przeznaczony do prowadzenia gospodarki leśnej.
Na rozprawie skarżący poparli skargę, precyzując, iż wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W ich ocenie kwestionowane rozstrzygnięcia nie odnoszą się do wszystkich zastrzeżeń stron złożonych 23 stycznia 2024 roku. Według skarżących nie zostali oni zawiadomieni o możliwości zapoznania się z aktami organu odwoławczego, a materiał dowodowy stanowiący podstawę orzekania przez organ drugiej instancji różnił się od materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, przez co nie mogli zapoznać się z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego przez organy. Potwierdzili fakt przeprowadzenia wizji lokalnej na terenie spornej działki, która odbyła się z ich udziałem. Wskazali, że na działce sąsiedniej nr [...] znajduje się las, który jest oddzielony jest od ich działki rowem melioracyjnym, przez co w ocenie skarżących powstają odrębne kompleksy leśne. Według skarżących las na ich działce nigdy nie spełniał kryteriów ustawowych. Działka skarżących jest w całości ujęta w studium i będzie objęta planem miejscowym jako działka budowlana, który będzie uchwalany w etapach. Cała działka będzie ujęta w etapie "B" planu miejscowego .
Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - p.p.s.a.) sąd postanowił uwzględnić wniosek skarżących o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdzając, że wniesione przez skarżących wnioski i zastrzeżenia, co do nieujmowania działki ewidencyjnej nr [...] w uproszczonym planie urządzenia lasu sporządzonego dla obrębu ewidencyjnego [...] nie zasługiwały na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach.
Zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 4 u.o.l. projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego. W terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków (ust. 5).
Z art. 21 ust. 5 u.o.l. wynika zatem, że właściciele lasów w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu planu mogą składać zastrzeżenia i wnioski. Zdaniem sądu sformułowanie "od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu", zawarte w art. 21 ust. 5 u.o.l., powinno być traktowane możliwie szeroko, celem prawidłowego zabezpieczenia interesów prawnych właścicieli lasów. W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nawet ostatni dzień upływu terminu 60 dni, określonego w art. 21 ust. 4 u.o.l., oznacza "datę wyłożenia projektu" w rozumieniu art. 21 ust. 5 u.o.l., skoro projekt ten nadal jest faktycznie wyłożony do publicznego wglądu. Jednocześnie sąd zaznacza, że termin 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu rozumiany w powyższy sposób jest to okres maksymalny w jakim zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu, począwszy od momentu jego wyłożenia. W konsekwencji wnioski i zastrzeżenia wniesione przez skarżących 23 listopada 2023 r., uzupełnione 23 stycznia 2024 r. należy traktować jako wniesione w terminie określonym w art. 21 ust. 5 u.o.l., skoro projekt planu, jak wynika z zawiadomienia datowanego na 24 października 2024 r., był wyłożony w okresie od 27 października 2023 r. do 26 grudnia 2023 r.
W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku wskazywali w szczególności (w oparciu o protokół zmian z 28 października 2021 r. i załączniki), że działka nr [...] jest zadrzewiona tylko na powierzchni 674 m2, graniczy bezpośrednio z działką zalesioną [...], od której oddzielona jest rowem (użytek gruntowy W). W konsekwencji, ich zdaniem po pierwsze znajdujący się na działce skarżących drzewostan nie stanowi lasu o powierzchni 0,10 ha skoro nie jest to ten sam zwarty grunt leśny, co znajdujący się na działce [...]. Po wtóre nie jest on częścią zwartego obszaru leśnego o powierzchni 10 ha. Powyższe skutkować powinno wyjęciem działki ewidencyjnej nr [...] spod postanowień uproszczonego planu urządzenia lasu sporządzonego dla obrębu ewidencyjnego [...].
Tytułem uwag ogólnych wskazać należy, że w art. 1 pkt 1 ustawa o lasach określa zasady zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową.
W myśl art. 3 u.o.l. lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:
1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:
a) przeznaczony do produkcji leśnej lub
b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo
c) wpisany do rejestru zabytków;
2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.
W konsekwencji dla uznania, że dany obszar gruntu jest lasem w znaczeniu prawnym, konieczne jest ustalenie, że spełnia on łącznie określone w powyżej powołanym przepisie kryteria: przestrzenne (zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha), przyrodnicze (pokrycie roślinnością leśną, ewentualnie przejściowe jej pozbawienie) oraz przeznaczenia (do produkcji leśnej), bądź jednej z pozostałych przesłanek z lit. b lub c. Powyższe kryteria muszą być spełnione kumulatywnie, by można było mówić o lesie w znaczeniu art. 3 pkt 1 u.o.l. Nadto o zakwalifikowaniu danego gruntu jako las decyduje przede wszystkim stan faktyczny na tym gruncie (por. wyroki NSA z 23 czerwca 2017 r., II OSK 2694/15; z 6 czerwca 2018 r., II OSK 3057/17; z 23 kwietnia 2020 r.; II OSK 1006/19). Jednocześnie podkreślić należy, że pojęcie gruntu leśnego o zwartej powierzchni (zwartego kompleksu leśnego, wydzielenia leśnego) nie jest związane z pojęciem działki ewidencyjnej (geodezyjnej), czy jej powierzchnią. Jak wynika z przepisu art. 3 u.o.l. określone w nim warunki odnoszą się do "gruntu" a nie do "działki ewidencyjnej". Granice gruntów leśnych, występowania poszczególnych rodzajów (klas) gruntów leśnych także nie kształtują się według wyznaczonych działek ewidencyjnych. Tym samym nie można uznać, że to granice działki ewidencyjnej, a nie granice zasięgu występowania gruntu leśnego określają zasięg występowania lasu. W treści art. 3 u.o.l. mowa jest o "gruntach" stanowiących las a nie o "działce ewidencyjnej (geodezyjnej)", która jest lasem czy "gruntach leśnych w obrębie działki ewidencyjnej (geodezyjnej)".
Dodać należy, że zgodnie z treścią art. 20 ust. 2 u.o.l. w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Z kolei przepis art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - p.g.k., stanowi, że ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Wobec powyższego przyjąć należy, że ewidencja gruntów i budynków, jak każda ewidencja, ma charakter deklaratoryjny, pochodny – odzwierciedlający pewien stan, którego nie tworzy (por. wyrok NSA z 23 września 2014 r., I OSK 385/13).
Zaznaczyć przy tym należy, że dokonywana w toku postępowania w przedmiocie sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu ocena czy dany grunt, ujmowany w ewidencji gruntów jako grunt leśny, charakter taki w rzeczywistości posiada, nie jest tożsama z kontrolowaniem w postępowaniu w przedmiocie sporządzania planu prawidłowości wpisu w ewidencji gruntów, lecz oceną spełnienia przez grunt przesłanek z art. 3 u.o.l. na potrzeby oceny zasadności ujęcia gruntu w uproszczonym planie urządzenia lasu. W konsekwencji w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń, co do zapisów zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu nie może zostać podważony wpis zawarty w ewidencji gruntów i budynków. Prawidłowość zapisów w ewidencji gruntów i budynków nie może być kwestionowana w postępowaniu dotyczącym zastrzeżeń co do zapisów zawartych w projekcie planu. Uproszczony plan urządzenia lasu jest dokumentem, który ma przedstawiać stan lasu na czas sporządzenia przez wykonawcę inwentaryzacji lasu (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2018 r., II OSK 3057/17). Organ sporządzający plan nie bada zatem czy w dacie dokonywania w ewidencji gruntów wpisu danego gruntu jako lasu istniały przesłanki do uznania leśnego charakteru danego gruntu, uzasadniające dokonanie takiego wpisu. Ewentualne błędy w ewidencji, co do uwidocznionego w niej wpisu lasu, jego granic, mogą być eliminowane wyłącznie w trybie przewidzianym w p.g.k. W procesie sporządzania projektu uproszczonego planu urządzenia lasu nie ma zatem możliwości kwestionowania danych zawartych w ewidencji gruntów czy też zmiany klasyfikacji gruntów. Kwestie te uregulowane są w odrębnych przepisach i podlegają rozpoznaniu w odrębnych postępowaniach. Powyższe uwagi prowadzą do jednoznacznego wniosku, że wpis do ewidencji gruntów i budynków nie ma w niniejszym postępowaniu znaczenia przesądzającego. Ewidencja gruntów nie może być traktowana przy dokonywaniu klasyfikacji gruntu dla potrzeb utworzenia uproszczonego planu urządzenia lasu jako jedyny dokument wskazujący na leśny charakter działki. Zapisy w ewidencji gruntów nie mogą determinować w każdym przypadku, że dany grunt widniejący w ewidencji jako "Ls" stanowi las w rozumieniu u.o.l. (por. wyroki NSA z 22 lutego 2012 r., I OSK 355/11; WSA w Poznaniu z 2 grudnia 2014 r., III SA/Po 737/14; WSA w Gdańsku z 7 grudnia 2016 r., II SA/Gd 481/16. Wobec tego o tym, czy dany grunt jest lasem decyduje rzeczywisty stan gruntu, rzeczywisty cel, na który grunt jest wykorzystywany, a nie wpis w ewidencji gruntów i budynków, będący konsekwencją rzeczywistego stanu gruntu. Skoro uproszczony plan urządzania lasu ma służyć odpowiedniej gospodarce leśnej na przyszłość, a przy tym ma zawierać określone powszechnie obowiązującymi regulacjami składniki służące należytej inwentaryzacji powierzchni lasów, to należy zakładać, że dokument ten powinien zawierać wyłącznie dane aktualne w chwili jego opracowywania. Sporządzany plan powinien odzwierciedlać grunty będące lasami, tj. posiadające definicyjne cechy lasu. Rolą organów odpowiedzialnych za opracowanie uproszczonego planu urządzenia lasu jest zatem ustalenie, czy działki opisane ewidencyjnie jako leśne w istocie stanowią las w rozumieniu przepisów u.o.l. Związanie organów przy sporządzaniu planu zapisami ewidencyjnymi, dotyczy tylko etapu sporządzania planu, w którym dochodzi do ustalenia, jakie tereny mają podlegać inwentaryzacji, a więc które grunty mają potencjalnie znaleźć się w granicach projektowanego planu. Nie oznacza to natomiast, że docelowo wszystkie grunty wskazane ewidencyjnie jako leśne mają zostać objęte planem. Na skutek przeprowadzonych w toku inwentaryzacji oględzin poszczególnych działek może okazać się, że charakterystyka określonych gruntów przestała odpowiadać definicji lasu i powinny zostać wyłączone z planu bądź też mogą zostać ujawnione takie rozbieżności między stanem ewidencyjnym a rzeczywistym gruntu, które wprawdzie nie kwalifikują danego terenu do wyłączenia z granic planu, ale uzasadniają wpisanie takich rozbieżności do wykazu zawartego w ramach rejestru, o którym mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 kwietnia 2021 r., IV SA/Wa 103/21). Inwentaryzacja ma doprowadzić do ustalenia rzeczywistego stanu poszczególnych gruntów, by projektowany plan odpowiadał rzeczywistości, nie stanowiąc wyłącznie powielenia formalnych zapisów ewidencyjnych niemających pokrycia z rzeczywistością. Tylko wówczas będzie bowiem realnie służył prowadzeniu prawidłowej gospodarki leśnej, gdyż będzie obejmować grunty faktycznie będące lasami w rozumieniu przepisów ustawy o lasach (por. wyroki WSA w Warszawie z 7 lipca 2020 r., IV SA/Wa 3044/19; z 19 czerwca 2019 r., IV SA/Wa 784/19). Jednocześnie zaznaczyć wypada, że ewidencja gruntów odzwierciedla stan nieruchomości w oparciu o określone dokumenty, w tym uproszczony plan urządzenia lasu. To prowadzi do wniosku, że art. 20 ust. 2 u.o.l. stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w p.g.k. Związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza zatem, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 u.o.l., dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Zasadą jest, aby wynikające z ewidencji gruntów i budynków informacje dotyczące powierzchni i granic lasu były zgodne z obowiązującym planem urządzenia lasu. Tym samym plan urządzenia lasu (analogicznie uproszczony plan urządzania lasu) jest dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane w ewidencji dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem (por. wyroki NSA z 19 sierpnia 2014r., I OSK 38/13; z 6 czerwca 2018 r., II OSK 3057/17; z 18 stycznia 2021 r., I OSK 1901/20). Wobec tego o tym czy dany grunt rzeczywiście stanowi las decydują ww. kryteria wskazane przez ustawodawcę w art. 3 u.o.l., które powinny znaleźć odzwierciedlenie najpierw w uproszczonym planie urządzania lasu, co do powierzchni i granic lasu, a dopiero następnie w ewidencji gruntów,
Przypomnieć także należy, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. uproszczonym planem urządzenia lasu określa się plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej, Stosownie do art. 19 ust. 2 ustawy uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Uproszczony plan urządzenia lasu, sporządzany jest dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych - na zlecenie starosty (art. 21 u.o.l.). Przy czym ustawodawca nie zdefiniował pojęcia zwartego kompleksu leśnego. Wobec tego, posługując się wykładnią pojęcia "zwarty" dokonaną przez Kolegium w treści zaskarżonej decyzji, oznaczającym "składający się z wielu osób, przedmiotów itp., znajdujących się jeden blisko drugiego, i przez to robiący wrażenie gęstego i stłoczonego" (Wielki słownik języka polskiego PAN), sąd stwierdza, że pod pojęciem zwartego kompleksu leśnego należy rozumieć ciągłość gruntów o przeznaczeniu leśnym. Zwartym kompleksem leśnym będzie więc powierzchnia leśna (zalesiona lub niezalesiona) otoczona gruntami nieleśnymi. Zwarty kompleks leśny to nic innego jak zwarta (tworząca całość przestrzenną) powierzchnia lasu otoczona gruntami o innym charakterze. Nie chodzi przy tym o powierzchnię bez jakichkolwiek przerw, a wyłącznie o brak znacznych odstępów powodujących rozbicie zwartej struktury lasu (por. wyrok WSA w Lublinie 28 marca 2023 r., II SA/Lu 882/22).
Dla odróżnienia, lasem rozdrobnionym będzie powierzchnia leśna tylko porozdzielana gruntami nieleśnymi, znajdująca się na terenie przyjętej przestrzennej jednostki terytorialnie wyodrębnionej. W ramach powierzchni lasu rozdrobnionego występującego na terenie przyjętej jednostki terytorialnej będą zawierać się różnej wielkości zwarte kompleksy leśne (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2023 r. IV SA/Wa 255/23). Co należy podkreślić dla lasów rozdrobnionych, o powierzchni do 10 ha, niestanowiących własności Skarbu Państwa, zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów (art. 19 ust. 3 u.o.l.).
Podkreślić należy, że okoliczność uznania, iż działka ma charakter leśny, nie jest równoznaczna z obowiązkiem objęcia jej uproszczonym planem urządzania lasu, który sporządzany jest jedynie dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha (por. wyroki WSA w Warszawie: z 23 marca 2021 r., IV SA/Wa 106/21; z 13 stycznia 2022 r., IV SA/Wa 1350/21). Uproszczony plan urządzenia lasu (art. 6 pkt 7 u.o.l.) to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Tym samym jedynie grunt wchodzący w taki 10-cio hektarowy obszar winien zostać objęty uproszczonym planem urządzenia lasu, a nie wszystkie grunty wskazane ewidencyjnie jako leśne. Nie ma w tej kwestii decydującego znaczenia położenie lasu na obszarze danej miejscowości czy obrębu ewidencyjnego a jego lokalizacja względem pozostałych kompleksów leśnych, przy uwzględnieniu lokalizacji terenów o innym przeznaczeniu, takich jak grunty rolne czy zabudowa mieszkaniowa, pozwalająca przyjąć, że dany grunt leśny wchodzi w skład zwartego kompleksu leśnego o powierzchni 10 ha. Nie można przy tym mówić o zwartości kompleksu leśnego, jeżeli działki leśne w danym kompleksie są rozdzielone gruntami rolnymi (w tym gruntami ornymi, sadami, łąkami trwałymi, pastwiskami trwałymi, gruntami rolnymi zabudowanymi), gruntami zabudowanymi i zurbanizowanymi lub innymi gruntami o pozaleśnym przeznaczeniu. Obszar objęty planem uproszczonym musi być zwartym kompleksem leśnym o powierzchni co najmniej 10 ha. Jeżeli nie zostanie wykazane, że grunty leśne (niestanowiące własności Skarbu Państwa) o powierzchni co najmniej 10 ha nie tworzą (nie wchodzą w skład) zawartego kompleksu leśnego, nie ma podstaw do sporządzenia (obejmowania ich) planu (planem) uproszczonego urządzenia lasu (por. wyroki WSA w Rzeszowie z 6 lipca 2021 r., II SA/Rz 323/21; z 8 kwietnia 2021 r. II SA/Rz 21/21).
W niniejszej sprawie bezspornie zarówno część działki nr [...], jak i sąsiadująca z nią działka nr [...] oznaczone są w ewidencji gruntów jako lasy, co potwierdzają znajdujące się w aktach dane z ewidencji gruntów. Część działki nr [...] o powierzchni 01511 ha stanowi las (LsV), podobnie jak przylegająca doń część działki [...] o powierzchni 0,6061 ha (LsV). Okoliczność, że grunty te są także lasem w rozumieniu art 3 pkt. 1 lit a) u.o.l. potwierdza ponadto treść pisma z 22 grudnia 2023 r., [...] spółki z o.o., realizującej na zlecenie Powiatu Łódzkiego uproszczony plan urządzenia lasu, uwzględniającego także oględziny działki nr [...], przeprowadzone z udziałem skarżących, w trakcie których ustalono, że część działki [...]była ujęta w poprzednim planie jako wydzielenie leśne i w aktualnej ewidencji gruntów ten obszar jest nadal lasem (Ls) o powierzchni 0.1511 ha. W terenie (działki [...]) występują drzewa, których powierzchnię oszacowano dla wydzielenia 03-f na 0,6020 ha. Współczynnik zadrzewienia wynosi 0,5, co oznacza, że pokrycie powierzchni wynosi średnio 50%. Oszacowano także zwarcie koron jako przerywane. Powyższe świadczy o tym, że opisywany teren jest lasem nie tylko według ewidencji gruntów, ale również jest faktycznie lasem na gruncie w rozumieniu ustawy o lasach. Tym samym zdaniem sądu uwzględnione w uproszczonym planie urządzenia lasu wydzielenie 03-f o powierzchni 0,6020 ha, składające się z działek [...] jest lasem w rozumieniu art 3 pkt. 1 lit a) u.o.l. Stanowi ono składający się z dwóch działek ewidencyjnych grunt o zwartej powierzchni wynoszącej powyżej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony, przeznaczony do produkcji leśnej, co wynika już z samej treści spornego uproszczonego planu urządzenia lasu, jak i planów poprzednio obowiązujących (art. 18 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 19 ust. 2, w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.o.l.). Tym samym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest argumentacja skarżących, że na terenie ich działki powierzchnia lasu to jedynie (674 m2), zatem nie przekracza 0,10 ha. Działka skarżących jest lasem i stanowi wraz działką [...] las rozumieniu art 3 pkt. 1 lit a) u.o.l., jako cześć wydzielenia leśnego 03-f, przekraczającego swą powierzchnią ustawowe 0,10 ha. W kontekście zarzutów skargi sąd stwierdza, że przedmiotowe użytki leśne nie przestają być lasem tylko dlatego, że przecina je rów melioracyjny, niebędący lasem po nowelizacji rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu. Wyłączenie rowów melioracyjnych z kategorii lasu nie jest jednoznaczne z przyjęciem, że taki rów przebiegający przez las dzieli go na dwa odrębne grunty leśne w rozumieniu art. 3 u.o.l. Podobnie sam fakt, iż grunty będące lasami przejściowo pozbawione zostały roślinności leśne nie zmienia ich leśnego charakteru, w świetle regulacji, zawartej w art. 3 pkt 1 u.o.l. Podobne stanowisko wyraził WSA w Poznaniu w wyroku z 7 lutego 2019 r., II SA/Po 808/18, wskazując, że to, iż działka ma powierzchnię mniejszą niż 0,10 ha, nie pozbawia jej statusu gruntu leśnego w sytuacji graniczenia z innymi gruntami leśnymi, tworzącymi łącznie zwartą powierzchnię ponad 0,10 ha. Nie ma przy tym znaczenia, że działka oddzielona jest od kompleksu leśnego zlokalizowanego na sąsiednich działkach drogami. Takie użytki leśne nie przestają być zwartym kompleksem leśnym tylko dlatego, że oddzielają je od siebie pasy drogowe. Także przejściowe pozbawienie roślinności nie przesądza o braku bytu prawnego lasu. Stanowisko to w tej kwestii sąd podziela i uznaje je za aktualne w realiach niniejszej sprawy w odniesieniu do wskazywanego w skardze rowu melioracyjnego, oddzielającego działki [...]. Tym samym zarzuty naruszenia art 3 pkt. 1 lit a) i art. 7 ust. 1 u.o.l. nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Jednakże, w ocenie sądu okoliczność uznania, iż działka skarżących ma charakter leśny nie jest równoznaczna z obowiązkiem objęcia jej uproszczonym planem urządzania lasu. Zdaniem sądu znajdujący się na działce skarżących las nie powinien być objęty uproszczonym planem urządzenia lasu, nie stanowi on bowiem części zwartego kompleksu leśnego o obszarze co najmniej 10 ha (art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l.), rozumianego w sposób wskazany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia. Z akt sprawy wynika, że działka należąca do skarżących nie spełnia powyższego kryterium, tj. nie znajduje się w zwartym obszarze działek leśnych o powierzchni co najmniej 10 ha. Zarówno z mapy znajdującej się w załączonym do akt administracyjnych uproszczonym planie urządzenia lasu na lata 2024 – 2033, jak i ze złożonych na rozprawie uchwały nr [...] z dnia 7 stycznia 2025 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] w zakresie sołectw [...] oraz uchwały nr [...] z dnia 7 stycznia 2025 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa [...], jednoznacznie wynika, że w wydzielenie leśne o symbolu 03-f i powierzchni 0,6020 ha, w skład którego wchodzi działka skarżących otoczone jest innego rodzaju gruntami, w tym ornymi oraz zabudową mieszkaniową. Okoliczność ta, w ocenie sądu skutkuje stwierdzeniem, że wskazane wyżej wydzielenie leśnie 03-f, w tym działka skarżących nie powinno zostać objęte uproszczonym planem urządzenia lasu, jako, że nie stanowi zwartego kompleksu leśnego o obszarze co najmniej 10 ha. Las ten w ocenie sądu, w oparciu o wskazane wcześniej kryteria, stanowi las rozdrobniony o powierzchni do 10 ha, niestanowiący własności Skarbu Państwa, dla którego zadania z zakresu gospodarki leśnej określa decyzja starosty wydana na podstawie inwentaryzacji stanu lasów. art. 19 ust. 3 u.o.l.
W konsekwencji sąd za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 7, w zw. z art. 19 ust. 2 u.o.l.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi zaznaczyć trzeba, że oceny legalności zaskarżonej decyzji sąd dokonuje według stanu faktycznego i prawnego z daty wydania decyzji. Ocena ta obejmuje także ocenę kluczowych dowodów stanowiących podstawę orzekania przez organy. W niniejszej sprawie takim dowodem jest wypis z ewidencji gruntów, z którego wynika, że działki nr
[...] na dzień orzekania przez Kolegium stanowiły w części las. Ewentualne przyszłe zmiany w ewidencji gruntów nie mogły mieć zatem wpływu na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, a zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione. Konsekwentnie nie może mieć wpływu na niniejsze postępowanie procedowana przed NSA skarga kasacyjna od wyroku WSA w Warszawie VII SA/Wa 266/22. Podobnie decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma wyrok tutejszego sądu z 6 grudnia 2024 r., III SA/Łd 508/24 uchylający z przyczyn proceduralnych decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z 24 maja 2024 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z 28 marca 2024 r. w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu tegoż wyroku sąd wskazał, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o której mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu (...) Dopóki zatem dany teren ujęty jest w planie urządzenia lasu lub uproszczonym planie urządzenia lasu jako las, dopóty nie jest dopuszczalna zmiana w innym postępowaniu ewidencyjnym określenia rodzaju użytku gruntowego na inny niż las. Sąd wskazał ponadto, że obowiązkiem organów administracji było ustalenie, czy znajdujący się na działce skarżących rodzaj użytku gruntowego jest lasem, a tym samym, że istniejący w ewidencji gruntów wpis rodzaju użytku gruntowego Ls – las zachowuje swoją aktualność. Powyższe rozstrzygnięcie nie jest zatem sprzeczne z wyrokiem zapadłym w sprawie niniejszej.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi wyjaśnić należy, że regulacje zawarte w uchwale w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego czy w uchwale w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określają jedynie planowane przyszłe przeznaczanie terenu na cele zabudowy mieszkaniowej. Uchwały te w żaden sposób nie wpływają na zapisy w ewidencji gruntów. Ponadto należy zaznaczyć, że ewentualnie uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego, nie zmienia w sposób "automatyczny" zapisów w ewidencji gruntów. Ewentualne przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane działki skarżących nie spowoduje automatycznie utraty leśnego charakteru gruntu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jedynie przewiduje inne przeznaczenie dla obszaru działki lecz jego uchwalenie nie skutkuje automatyczną zmianą dotychczasowego jej przeznaczenia. (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 2024 r., I OSK 397/21).
Nie podlega uwzględnieniu także zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, w zw. z art. 140 k.c., przez ograniczenie prawa własności skarżących. Co prawda ww. przepisy gwarantują, że własność podlega ochronie i każdy ma prawo do własności, to jednak przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dozwala na ograniczenie tego prawa pod warunkiem, że dokonuje się to w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Także przepis art. 140 kodeksu cywilnego wprowadza normatywne granice korzystania z prawa własności gruntu wynikające z ustawy, zasad współżycia społecznego i społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. Nie można zatem żądać ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje m. in. art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c., a także przepisy obowiązującej ustawy o lasach i wielu innych ustaw, gdyż przepisy te wprowadzają ustawowe ograniczenie własności w ramach dopuszczalnych prawnie granic przewidzianych w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.
Konkludując sąd uznał, że organy naruszyły art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. przyjmując, że las znajdujący się na działkach [...] stanowi część zwartego kompleksu leśnego, którym mowa w art. 19 ust. 2 u.o.l., który powinien być objęty uproszczonym planem urządzenia lasu, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w aktach, a szczególnie mapa załączona do uproszczonego planu zagospodarowania lasu wskazuje, że mamy do czynienia z lasem rozdrobnionym, dla którego zadania z zakresu gospodarki leśnej określa starosta, w stosownej decyzji, wydanej na podstawie inwentaryzacji stanu lasów (art. 19 ust.3 u.o.l.). Ustalenia te potwierdzają nadesłane przez skarżących uchwały, z których jednoznacznie wynika, że ww. las otoczony jest gruntami innego rodzaju, w tym ornymi oraz zabudową mieszkaniową.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, w zw. z art. 135 p.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania należnych stronie od organu, a obejmujących równowartość uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
abo