II SA/Łd 778/03

II SA/Łd 778/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Irena Krzemieniewska
Janusz Furmanek /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Krzyżaniak
Symbol z opisem
604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Dnia 31 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie: NSA Irena Krzemieniewska, p. o. WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2004 roku na rozprawie przy udziale - - - - sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie sprzedaży napojów alkoholowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja do czasu uprawomocnienia wyroku nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz M. K. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...] cofnął zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości 4,5 % oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, w barze piwnym położonym w Ł. przy ul. A. prowadzonym przez M. K.
Organ I instancji ustalił następujący stan faktyczny.
"W dniu 9 lipca 2002 r. do Wydziału Handlu, Usług i Rolnictwa UMŁ wpłynęła skarga Administracji Nieruchomościami "B.S." na działalność baru przy ul. A /k.4/. W ramach prowadzonego postępowania w trybie wnioskowo - skargowym wystąpiono do V Komisariatu Policji oraz Straży Miejskiej w Ł. z prośbą o przesłanie informacji o odnotowanych przypadkach zakłóceń porządku publicznego związanych z działalnością omawianej placówki gastronomicznej /k.2 i k.3/.
Straż Miejska w Ł. w piśmie z dnia 12 sierpnia 2002 r. poinformowała tut. Wydział, iż w wyniku 13 kontroli w/w placówki i jej bezpośredniej okolicy nie stwierdzono przypadków naruszania prawa bądź występowania nieprawidłowości spowodowanych jej działalnością /k.7/.
Natomiast V Komisariat Komendy Miejskiej Policji w Ł., w piśmie z dnia 22 sierpnia 2002 r. przekazał informacje o odnotowanych interwencjach Policji oraz skargach okolicznych mieszkańców związanych z funkcjonowaniem przedmiotowego baru /k.9/.
W związku z potwierdzeniem w w/w piśmie naruszeń przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w dniu 5 września 2002 r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie o cofnięcie posiadanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych /k.11/.
Rada Osiedla "B.D." w piśmie z dnia 9 września 2002 r. zwróciło się z prośbą o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w związku ze skargami okolicznych mieszkańców /k.10/.
Podobnie, Zespół Opieki Zdrowotnej Ł.-B. przy ul. B w piśmie z dnia 19 września 2002 r. poinformował Wydział Handlu, Usług i Rolnictwa UMŁ, iż bezpośrednie sąsiedztwo poradni z omawianym barem negatywnie wpływa na wizerunek poradni, zakłóca spokój zarówno w okolicy wejścia do poradni jak i w samym budynku. Ponadto, w ostatnim czasie nasiliły się akty wandalizmu na terenie poradni /k.13/.
Przeprowadzone przez pracowników tutejszego Wydziału kontrole przedmiotowej placówki w dniach 1 sierpnia 2002 r., 24 sierpnia 2002 r., 14 września 2002 r., 19 października 2002 r. oraz 14 grudnia 2002 r. nie ujawniły naruszeń przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Rada Osiedla B.D. w piśmie, które wpłynęło do Wydziału Handlu, Usług i Rolnictwa UMŁ w dniu 22 października stwierdza, iż na posiedzeniu z dnia 27 września 2002 r. podjęta została uchwala w sprawie zlikwidowania sprzedaży napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży przy ul. A /k.22/. W uchwale podniesiono, iż okoliczni mieszkańcy są zastraszeni przez pijanych, wulgarnych i bardzo agresywnych klientów baru. Ponadto, od chwili otwarcia pijalni nagminnie powtarzają się akty wandalizmu i drobnych kradzieży, wielokrotnie zdarzały się również przypadki wybicia szyb w samochodach, urywanie lusterek oraz kradzieży kołpaków.
W ramach prowadzonego postępowania przesłuchani w charakterze świadka zostali także okoliczni mieszkańcy /k.34, k.33, k.30,k.23-25, k.27, k.28, k.30, k.33, k.34/. Wszyscy mieszkańcy budynku przy ul. A oraz pobliskiej posesji przy ul. C , a także przedsiębiorcy prowadzący działalność poligraficzną w budynku przy ul. A byli świadkami zakłóceń porządku publicznego oraz ciszy nocnej i wyrażają obawę o własne bezpieczeństwo. Jeden świadek zeznał, iż był świadkiem załatwiania potrzeb fizjologicznych na klatce schodowej oraz zaczepiania osób i wyłudzania pieniędzy /k.33/.
Pracownicy Wydziału Handlu, Usług i Rolnictwa UMŁ przesłuchali również czterech klientów baru, którzy nie byli świadkami zakłóceń porządku publicznego /k.29, k.31, k.57/. Trzech z nich mieszka w dalszej odległości od lokalu. Tylko jeden z klientów baru mieszkał w najbliższej okolicy baru, lecz okna jego mieszkania nie wychodzą na bar /k.56/. Przesłuchana w charakterze świadka matka przedsiębiorcy /k.32/ zeznała, iż pomaga synowi w prowadzeniu działalności gospodarczej i nigdy nie była świadkiem zakłócania porządku publicznego i żaden z mieszkańców nie zwracał się do niej z uwagami dotyczącymi funkcjonowania baru.
W ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego przesłuchano również w charakterze strony przedsiębiorcę oraz współwłaścicieli budynku przy ul. A /k.35,k.36-38, k.59, k.71/.
Przedsiębiorca - Pan M. K. zeznał, zanim otworzył lokal docierały do niego informacje o sprzeciwie jednego z lokatorów wobec uruchomienia działalności. W związku ze skargami mieszkańców nie zamontował głośników w ogródku gastronomicznym , a muzyka w lokalu jest cicha. Nigdy nie słyszał o napadach na okolicznych mieszkańców oraz kradzieżach związanych z jego działalnością. Zaprzeczył, że klienci jego baru zachowują się w sposób wulgarny, przesiadują na klatce schodowej i zanieczyszczają ją. Ponadto stwierdził, iż podjął działania zmierzające do zapewnienia bezpieczeństwa w lokalu /k.37/. Spośród przesłuchanych współwłaścicieli budynku czterech nie było świadkami zakłóceń porządku publicznego oraz nie docierały do nich skargi na działalność przedmiotowego baru /k.36, k.58, k.59, k.70/. Jeden ze współwłaścicieli był wielokrotnie świadkiem zakłócania ciszy nocnej, awantur oraz używania wulgaryzmów i wyraził obawę o swoje bezpieczeństwo /k.38/.
Ponadto, przedsiębiorca przedłożył oświadczenie pięciu osób, klientów baru, którzy oświadczyli, iż nie byli świadkami zakłóceń porządku publicznego /k.61-65/. Jednakże żadna z tych osób nie zamieszkuje w najbliższej okolicy baru.
W ponownym piśmie z dnia 23 grudnia 2002 r. Straż Miejska w Ł. nie stwierdziła przypadków naruszania prawa bądź występowania nieprawidłowości i uciążliwości spowodowanych jego działalnością /k.67/.
Komenda Miejska Policji w Ł. w piśmie z dnia 17 grudnia 2002 r. poinformowała tut. Wydział o odnotowanych interwencjach zakłócania porządku publicznego /k.67/.
V Komisariat Komendy Miejskiej Policji w Ł. w piśmie z dnia 12 grudnia 2002 r. stwierdził, iż w związku z odnotowanymi licznymi zdarzeniami - aktami chuligaństwa oraz grupowaniem się osób w okolicy baru przy ul. A.- Stanowisko Dowodzenia KMP w Ł. pozytywnie opiniuje możliwość cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w/w placówce gastronomicznej /k.70/."
Organ I instancji w dalszej części powołał się na przepisy art.18 ust.6 pkt 2 i pkt 4, który ma zastosowanie w tej sprawie, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych cofa się w przypadku powtarzającego się w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez daną placówkę oraz nieprzestrzegania warunków określonych w zezwoleniu.
Placówka handlowa znajduje się wewnątrz podwórka, osłoniętego budynkami z bardzo wąskimi przejściami pomiędzy nimi, które są bardzo często uczęszczane przez mieszkańców osiedla.
Organ administracyjny uznał za udowodniony spisanie interwencji policji oraz zeznaniami świadków przypadki zakłóceń porządku publicznego przejawiające się obecnością pijanych klientów baru na klatce schodowej posesji przy ul. A oraz załatwianiem w niej potrzeb fizjologicznych, wszczynaniem awantur, niszczeniem mienia prywatnego i publicznego.
Ponadto organ I instancji uznał, że przedsiębiorca nie zgłaszając właściwemu referatowi handlu godzin otwierania i zamykania placówki naruszył warunek określony w zezwoleniu, doprowadzając do częstych, opisanych przez policję i świadków zakłóceń ciszy nocnej w obrębie lokalu.
Dlatego na podstawie art.18 ust.7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ administracyjny zwrócił się do Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych o wydanie opinii w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w tym miejscu.
Komisja na posiedzeniu w dniu 27 stycznia 2003 r. zaopiniowała pozytywnie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Pełnomocnik M. K. w odwołaniu od tej decyzji zarzucił naruszenie zasad postępowania administracyjnego określonych w art.7,8,10 kpa.
Podniósł, że stan faktyczny nie został ustalony prawidłowo. Świadczy o tym to, że Straż Miejska przeprowadziła w tej placówce nie 13 a 20 kontroli. Kontrole przeprowadzono w okresie od sierpnia do grudnia 2000 r. o różnych porach dnia. Funkcjonariusze Straży nie stwierdzili naruszenia prawa, nieprawidłowości i uciążliwości spowodowanych jej działalnością.
Ponadto nie przesłuchano w charakterze świadków wszystkich mieszkańców posesji, poza rodziną świadków N. i O. Dom zaś zamieszkuje 20 rodzin , których zdecydowana większość nie wnosi zastrzeżeń do funkcjonowania placówki.
Odwołujący się podniósł, że organ administracyjny nie ustosunkował się do zeznań świadków - klientów baru, osób w nim pracujących, zeznań właściciela baru. Nie wziął pod uwagę zeznań współwłaścicieli budynku.
L. M., E. M., M. N., B. Z. – N., G. są ze sobą spokrewnieni. Ich zeznania nie mogą być obiektywne i prawdziwe. Działania zaś M. N. zmierzają do likwidacji placówki. Już w postępowaniu o udzielenie zezwolenia M.N. zgłaszał uwagi, które organ uznał za nieuzasadnione.
Interwencje funkcjonariuszy policji były przeprowadzane wyłącznie ma jego żądanie i nigdy nie zakończyły się wnioskiem o ukaranie do sądu grodzkiego, wszczęciem postępowania przygotowawczego. Wręcz przeciwnie, np. interwencja z dnia 13.04.2002 r. nie została potwierdzona.
To zaś oznacza, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art.18 ust.6 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Nie wykazano też związku przyczynowego pomiędzy działalnością baru a zakłóceniem porządku publicznego w okolicy.
Chybiony jest zarzut niezgłoszenia organowi zezwalającemu godzin otwierania i zamykania placówki. We wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z dnia 11 czerwca 2001 r. podano godziny działania placówki, które nie uległy zmianie.
Ponadto M.K. osobnym pismem poinformował właściwy organ o godzinach otwarcia placówki.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...][...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdziło, że "całkowicie podziela przedstawioną w decyzji argumentację, że konieczne jest cofnięcie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w barze piwnym położonym na terenie nieruchomości przy ul. A szczegółowo opisaną w uzasadnieniu decyzji.
Nie został uwzględniony wniosek pełnomocnika M. K. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i przesłuchanie M. K., gdyż M. K. w toku postępowania przed organem I instancji brał czynny udział m. in. brał udział w przesłuchaniu świadków i sam składał wyjaśnienia.
Argumenty współwłaścicieli nieruchomości, którzy wnieśli odwołanie nie zasługują na uwzględnienie, bo nie mieszkają na terenie nieruchomości i żyją w bezpośrednim sąsiedztwie baru piwnego. Inni współwłaściciele nieruchomości protestowali przeciwko baru piwnego na terenie nieruchomości już w 2001 r. i w toku postępowania przed organem I instancji w trakcie przesłuchań. Zdaniem Kolegium Odwoławczego wiarygodne są zeznania świadków - okolicznych mieszkańców, administratorki domu /i jednocześnie współwłaścicielki nieruchomości/, Administracji Nieruchomości Ł.-B. "B. S. I", Rady Osiedla B. D.
I dlatego słusznie organ I instancji działając na podstawie art.18 ust.10 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r.o wychowaniu trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /t.j. Dz.U.Nr 147, poz.1231/cofnął zezwolenie Nr [...] z dnia [...] M. K.
M. K. w skardze na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego i w pismach procesowych zarzucił:
1/ naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności artykułów 7 i 11 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, niewyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie wszelkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygniecie sprawy;
2/ rażące naruszenie art.18 ust.b/ pkt 2 i 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi /Dz.U Nr 147, poz.1231/ poprzez uznanie, że zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie.
Wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji ewentualnie o ich uchylenie.
W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania w sprawie, "spisku" zawiązanego pomiędzy M.N., jego matką B. Z.-N. i M. Z.-D. celem cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu i działań podjętych w tym celu.
Odnosząc się do uzasadnienia decyzji podał, że funkcjonowanie policji nigdy nie stwierdzili zakłóceń porządku publicznego. Nigdy nie było interwencji funkcjonariuszy z V Komisariatu KMP oddalonego o 500 m od baru. Interweniowali funkcjonariusze Stanowiska Dowodzenia KPM w Ł.
Wyjaśnił, że wysokoprocentowy alkohol można kupić w supermarkecie położonym w sąsiedztwie oraz tanie piwo od 1,50 zł za butelkę. W jego placówce butelka piwa kosztuje 3-4 zł. Ponadto w tym rejonie znajduje się wiele placówek gastronomicznych i sklepów oferujących alkohol.
Stałym zjawiskiem są "stacze", notorycznie spożywający alkohol przed sklepami. Organy obu instancji nie zastanowiły się, gdzie oni załatwiają swoje potrzeby fizjologiczne.
Stwierdził, że jego bar wyposażony jest w dwie toalety. Ponadto w budynku, w którym działa bar mieszka ok.20 rodzin, z których połowa nie posiada kanalizacji, a zatem i toalet. Nie ma również ubikacji zewnętrznych. Nie rozważono, w jaki sposób ci lokatorzy radzą sobie z nieczystościami i fekaliami.
Podniósł, że "pouczenie", które kończyło interwencję policji stanowi rutynowy zapis policyjny. Na to stwierdzenie skarżący nie miał wpływu, gdyż adnotacje nie były sporządzane w jego obecności i potwierdzane jego podpisem.
Nie istnieją przesłanki, aby przypadki naruszenia porządku publicznego łączyć z działalnością jego placówki.
Wyjaśnił, że z 20 rodzin zamieszkujących budynek złożyła zeznania tylko jedna osoba postronna. Pozostałe osoby z kamienicy są spokrewnione.
Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co nastepuje.
Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U Nr 153, poz.1269/ Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153, poz.1270/ Sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art.7,77 § 1, 80 i 107 kpa.
Zgodnie z art.7 kpa organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Jest to zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, która należy do podstawowych zasad postępowania.
Zasada dochodzenia prawdy obiektywnej nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy.
Zgodnie z tą zasadą organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć z urzędu cały materiał dowodowy dla ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W tym celu jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem /art.75 § 1 kpa/.
A następnie organ jest obowiązany na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona /art.80 kpa/.
Organ obowiązany jest rozpatrzyć wszystkie dowody, w ich wzajemnej łączności, nie zaś każdy dowód z osobna. W wyniku takiego rozpatrzenia organ może dać wiarę zeznaniu tylko jednego świadka, nie zaś zeznaniu kilku pozostałych, byleby tylko uzasadnił to przekonywująco w uzasadnieniu decyzji.
Zgodnie bowiem z art.107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać m. in. uzasadnienie faktyczne.
Uzasadnienie faktyczne - po myśli art.107 § 3 kpa - powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W tej sprawie organy obu instancji uchybiły obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów.
Uzasadnienia obu decyzji nie odpowiadają wymogom określonym w art.107 § 1 i 3 kpa. Organy nie wyjaśniły, dlaczego nie uwzględniły dowodów przedstawionych przez skarżącego. Za spełnienie warunków określonych w tym przepisie nie można uznać stwierdzeń typu "całkowicie podziela przedstawioną w decyzjo argumentację, że konieczne jest cofniecie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych ...". Zdaniem Kolegium Odwoławczego wiarygodne są zeznania świadków - okolicznych mieszkańców, administratorki domu /jednocześnie współwłaścicielki nieruchomości/, Administracji Nieruchomości Ł.-B., B. S. I, Rady Osiedla B. D.
Pomijając tu kwestię potraktowania jako świadków Administracji Nieruchomości i Radę Osiedla, to organy obu instancji nie ustosunkowały się do dowodów przeprowadzonych na wniosek skarżącego. Nie zajęły również stanowiska, co do wyjaśnień i wniosków dowodowych skarżącego na okoliczność zakłócania porządku w okolicy baru. Nie przeprowadziły w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c/, art.152, art.200 p.p.s. orzekł jak w sentencji.