II SA/Łd 758/24

II SA/Łd 758/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący sprawozdawca/
Jarosław Czerw
Marcin Olejniczak
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
Art. 53 ust. 4 i 5, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
Art. 35, art. 37, art.106 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 633
Art. 10 ust. 1, art. 161a ust. 1 i 2
ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (T. J.)
Sentencja
Dnia 21 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw, Asesor WSA Marcin Olejniczak, , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2024 roku znak: SKO.4150.258.2024 w przedmiocie odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z 23 kwietnia 2024 r., nr SKO. 4150.25 8.2024 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." oraz art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p." w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688), dalej jako: "ustawa nowelizująca" - po rozpatrzeniu odwołania M. D., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Zgierz z 6 marca 2024 r., nr 110/2024 o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
Jak wynika z akt administracyjnych, Wójt Gminy Zgierz decyzją z 6 marca 2024 r. odmówił M. D. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogową, studni, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe na działkach nr ewid. [...], [...] oraz części działki nr ewid. [...] w obrębie [...] gmina Z. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 104 k.p.a.
W odwołaniu od powyższej decyzji M. D. podniósł, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana po siedmiu miesiącach od złożenia wniosku, a nie w terminie do 90 dni. W tym czasie inwestor nie był informowany o potrzebie wydłużenia czasu niezbędnego do wydania decyzji. Z treści decyzji wynika, że wniosek nie został rozpatrzony w stanie prawnym, jaki obowiązywał w dniu jego złożenia. W ocenie odwołującego, z uwagi na datę złożenia wniosku organem właściwym do uzgodnienia projektu decyzji był Marszałek Województwa Łódzkiego, a nie Minister Klimatu i Środowiska.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż w związku z wejściem w życie z dniem 24 września 2023 r. ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu dotychczasowym (art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej). Przepis ten zdaniem Kolegium znajduje zastosowanie w sprawie, bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 25 lipca 2023 r.
Następnie wskazując na treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jak i art. 53 ust. 4 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wyjaśniło, że elementem postępowania w sprawie warunków zabudowy jest dokonanie uzgodnień przez organ prowadzący postępowanie główne z innymi właściwymi organami administracji publicznej. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Organ właściwy może zatem wydać decyzję w sprawie wymagającej współdziałania po zakończeniu postępowania organu współdziałającego, tzn. gdy zapadło ostateczne postanowienie. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.).
Dalej Kolegium wskazało, że w rozpoznawanej sprawie organy współdziałające to: Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego - Wody Polskie - Zarządu Zlewni w Łowiczu, Starosta Powiatowy w Zgierzu, Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych w Łodzi oraz Minister Klimatu i Środowiska. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Stosownie zaś do art. 161 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 633 ze zm.), dalej jako: "P.g.g.", zasadą jest, że organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, a wyjątki od tej zasady reguluje art. 161 ust. 2-4 oraz art. 161a ust. 1 i 2. Do ministra właściwego do spraw środowiska należą ponadto sprawy związane z uzgadnianiem projektu planu ogólnego gminy (pkt 1), miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 2) i planu zagospodarowania przestrzennego województwa (pkt 3), w zakresie udokumentowanych złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1, oraz złóż kopalin określonych w art. 10 ust. 3, które zostały uznane za złoża strategiczne, a także w zakresie kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla i podziemnych bezzbiornikowych magazynów substancji (art. 161a ust. 1 p.g.g.). W powyższym zakresie minister właściwy do spraw środowiska uzgadnia projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz projekt decyzji o warunkach zabudowy (art. 161a ust. 2 p.g.g.).
Jak wyjaśniło Kolegium, powołane przepisy zostały wprowadzone do ustawy Prawo geologiczne i górnicze ustawą z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 2029) i obowiązują od dnia 28 października 2023 r. Wprawdzie weszły one w życie po złożeniu wniosku o ustalenie warunków zabudowy (co miało miejsce w dniu 25 lipca 2023 r.), jednakże mają w tej sprawie zastosowanie na mocy art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej. Choć przepis ten odnosi się wyłącznie do brzmienia przepisów u.p.z.p., ale ustawa ta w dacie złożenia wniosku, w art. 53 ust. 4 pkt 5 formułowała obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych. Po dniu 28 października 2023 r., właściwym organem administracji geologicznej - w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych jest, na mocy art. 161a ust. 2 p.g.g., Minister Klimatu i Środowiska. Właściwość marszałka województwa, w zakresie, o którym mowa w art. 161a ust. 1 p.g.g. dotyczy uzgodnienia projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz projektu decyzji o warunkach zabudowy, które obejmują wyłącznie zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego.
W kontrolowanej sprawie Minister Klimatu i Środowiska postanowieniem z 20 listopada 2023 r., znak: DNGS-WOZ.70.1.9.2023.ISP - na podstawie art. 161a ust. 1 i 2 p.g.g. - odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej przez skarżącego inwestycji. Postanowienie to zostało wydane i doręczone organowi orzekającemu w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Wskazane postanowienie, po rozpatrzeniu wniosku inwestora o ponowne rozpatrzenie sprawy, zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Klimatu i Środowiska z 19 lutego 2024 r., znak DNGS-WOP.734.11.2023.MJ.
Reasumując Kolegium dokonało ustaleń, w myśl których odmowa uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przesądza o braku możliwości pozytywnego załatwienia wniosku inwestora. Zawarty w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. zwrot "po uzgodnieniu" rozumieć trzeba w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, na którego podjęcie musi uzyskać przyzwolenie organu współdziałającego. Wspomniane przyzwolenie lub jego brak powinny opierać się na tych elementach przyszłego rozstrzygnięcia, które mieszczą się w zakresie właściwości współdziałającego organu. Brak zgody na pozytywne dla strony załatwienie sprawy oznacza konieczność wydania decyzji negatywnej.
Na tej podstawie Kolegium przyjęło, że organ I instancji prawidłowo powołał się na wydane w toku postępowania postanowienie Ministra Klimatu i Środowiska z 20 listopada 2023 r. (utrzymane w mocy postanowieniem z 19 lutego 2024 r.) o odmowie uzgodnienia projektu decyzji uznając, że stanowi ono podstawę do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
Skargę na powyższe postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. D. Skarżący podnosi, że w toku postępowania odwoławczego wskazywał na opieszałe prowadzenie postępowania, które zgodnie z przepisami powinno zostać zakończone w dniu 25 października 2023 r. oraz na wady prawne polegające na tym, że organ I instancji skierował w dniu 5 października 2023 r. wniosek o uzgodnienie projektu decyzji do Ministerstwa Klimatu i Środowiska, powołując się przy tym na art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p., podczas gdy powinien to wystąpienie złożyć do Marszałka Województwa Łódzkiego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w treści kwestionowanej decyzji potwierdziło, że w związku z wejściem w życie z dniem 24 września 2023 r. ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy u.p.z.p. brzmieniu dotychczasowym (art. 59a ust. 1 ustawy nowelizującej). Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie, bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony w dniu 25 lipca 2023 r.
Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgodnie z art. 161 ust. 1 p.g.g. zasadą jest, że organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, a wyjątki od tej zasady reguluje art. 161 ust. 2-4 oraz art. 161a ust. 1 i 2 p.g.g., co jest sprawą bezdyskusyjną. Jak zaakcentował skarżący, art. 161a ust. 1 i 2 p.g.g. zaczął obowiązywać po dniu 28 października 2024 r. Przed tym dniem organem administracji geologicznej pierwszej instancji był marszałek województwa. Jak wskazał skarżący, był to jeden z głównych zarzutów odwołania, jednak Kolegium skupiło się na postanowieniu Ministra Klimatu i Środowiska z 20 listopada 2023 r. stwierdzając, że zostało one wydane i doręczone organowi orzekającemu w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Zapoznając się z przytoczoną treścią decyzji skarżący odnosi wrażenie, że Kolegium nie zapoznało się z aktami sprawy i stawianymi zarzutami, bądź też z premedytacją przeoczyło przytaczane fakty mające fundamentalne znaczenie w sprawie. Nie jest zrozumiałe dla skarżącego, że postanowienie z 20 listopada 2023 r. zostało wydane w terminie 2 tygodni (14 dni) od wystąpienia z wnioskiem o uzgodnienie, które zostało wysłane 5 października 2023 r. Wskazane postanowienie w istocie zostało wydane po 46 dniach, czyli prawie 6 tygodniach. Dla skarżącego nie jest zrozumiałe również to, dlaczego wystąpiono do Ministra Klimatu i Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji w dniu 5 października 2023 r., czyli przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 października 2023 r. Bezspornie, przywoływany przez Kolegium przepis art. 161a p.g.g. w dniu 5 października 2023 r. nie obowiązywał.
W ocenie skarżącego skarga jest uzasadniona, bowiem decyzja organu pierwszej instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami powinna zostać wydana w terminie do 90 dni, tj. do dnia 25 października 2023 r., a ponadto, wniosek o uzgodnienie projektu decyzji został skierowany do Ministerstwa Klimatu i Środowiska w dniu 5 października 2023 r., czyli przed wejściem w życie ustawy z 28 października 2023 r. Decyzja o warunkach zabudowy, a także wszystkie niezbędne czynności wynikające z ustawy powinny zostać dokonane przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, co - jak wynika z zebranej w sprawie dokumentacji - przesądza o wydaniu pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium zwróciło uwagę, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został przesłany do Ministra Klimatu i Środowiska w dniu 6 listopada 2023 r., co potwierdza Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia. Wydane w dniu 20 listopada 2023 r. postanowienie zostało w tym samym dniu doręczone organowi pierwszej instancji, a zatem termin do zajęcia stanowiska przez organ uzgadniający został w sprawie dotrzymany. Stanowisko organu uzgadniającego miało zasadniczy wpływ na wynik sprawy dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, bowiem brak zgody na pozytywne dla strony załatwienie sprawy musiał oznaczać konieczność wydania decyzji negatywnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Zdaniem Sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym przez wejściem w życie ustawy nowelizującej.
Z uwagi na fakt, iż dla terenu objętego planowaną inwestycją nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy kształtowaniu nowego zagospodarowania terenu znalazł zastosowanie art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wymagane było ustalenie, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wydanie tej decyzji w oparciu o regulację art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w niej wymienionych. Stosownie zaś do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgodnieniowy w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Natomiast zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W myśl art. 106 § 5 k.p.a., zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy inwestorowi zażalenie (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.), a w dalszej kolejności skarga do sądu administracyjnego.
Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wyrażenie zgody (uzgodnienie) wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym, treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący. Innymi słowy, organ rozpoznający sprawę merytorycznie nie może wydać decyzji pozytywnej w sytuacji, w której organ współdziałający odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2023 r., sygn. II OSK 1306/20; wszystkie powołane orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego, a które to może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych powoduje, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne w szczególności w przypadku negatywnych postanowień uzgodnieniowych. Weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 922/06; z 23 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2322/10; z 1 października 2014 r., sygn. II OSK 733/13).
W sprawie Wójt Gminy Zgierz decyzją z 6 marca 2024 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy z uwagi na odmowę uzgodnienia projektu decyzji przez Ministra Klimatu i Środowiska w zakresie udokumentowanych złóż kopalin. Bezspornie na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym skarżącego znajduje się złoże węgla kamiennego R1 oraz złoże soli kamiennej R2. Z tego powodu wydanie decyzji ustalającej wnioskowane warunki zabudowy uzależnione było od uzgodnienia projektu decyzji m.in. z właściwym organem administracji geologicznej w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych (art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p.). Organem uprawnionym do dokonania uzgodnienia, stosownie do treści art. 161a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego, był w dacie dokonywania uzgodnienia, minister właściwy do spraw środowiska, czyli Minister Klimatu i Środowiska.
Na marginesie należy wspomnieć, że projekt decyzji o warunkach zabudowy podlegał uzgodnieniu także z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarządem Zlewni w Łowiczu, Starostą Powiatowym w Zgierzu Wydziałem Geodezji, Kartografii i Katastru oraz Regionalną Dyrekcją Lasów Państwowych w Łodzi. Pierwsze dwa z wymienionych organów nie zajęły stanowiska w terminie, stąd - na podstawie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. - uzgodnienie uważa się za dokonane. Natomiast Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Łodzi postanowieniem z dnia 24 października 2023 r., nr ZS.224.3.669.2023 umorzył postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, jako bezprzedmiotowe.
Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że organ uzgodnieniowy, czyli Minister Klimatu i Środowiska postanowieniem z dnia 20 listopada 2023 r., nr DNGS-WOZ.70.1.9.2023.ISP, odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie udokumentowanych złóż kopalin. Następnie, po rozpoznaniu wniosku skarżącego (inwestora) o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Klimatu i Środowiska postanowieniem z dnia 19 lutego 2024 r., nr DNGS-WOP.734.11.2023.MJ, utrzymał w mocy własne wcześniejsze postanowienie z dnia 20 listopada 2023 r. Oznacza to, że postanowienie organu uzgodnieniowego jest ostateczne. Zatem żaden z organów administracji (ani Wójt Gminy, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze), a także Sąd administracyjny, nie mogli ponownie dokonywać oceny w zakresie objętym uzgodnieniem. Opisane wyżej związanie organu głównego odmownym postanowieniem wydanym przez organ właściwy w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy determinuje konieczność wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Oznacza to, że negatywne dla inwestora uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wyklucza możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i w konsekwencji uniemożliwia realizację inwestycji na tym terenie. W sprawie kluczowe znaczenie ma okoliczność związania organów administracji obu instancji pozostającym w obiegu prawnym ww. postanowieniem uzgodnieniowym. W niniejszym postępowaniu nie podlega badaniu Sądu wydane postanowienia uzgodnieniowe. Uzgodnienie oznacza wyrażenie zgody, a nie tylko niewiążącej opinii.
Z opisanych powodów - zdaniem Sądu - kwestionowana w skardze decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy znajduje uzasadnienie i nie narusza prawa, co przesądza o konieczności oddalenia skargi w sprawie niniejszej.
Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z opieszałym - zdaniem skarżącego - prowadzeniem postępowania należy wyjaśnić, że określony w art. 35 i nast. k.p.a., czy w przepisach szczególnych, termin do załatwienia sprawy ma charakter instrukcyjny, co oznacza, że jego upływ nie pozbawia organu zdolności do rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji, ani też nie powoduje wadliwości decyzji wydanej w takim postępowaniu. Uchybienie terminowi do załatwienia sprawy może powodować określone skutki prawne, z których najbardziej charakterystycznym jest powstanie stanu bezczynności organu, który strona może zwalczać w drodze ponaglenia z art. 37 k.p.a., a następnie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Co najważniejsze, wydanie decyzji z naruszeniem terminu (wynikającego z przepisów k.p.a., czy przepisów szczególnych) nie skutkuje wadliwością decyzji, a w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie poskutkuje koniecznością wystąpienia o uzgodnienie do marszałka województwa, czyli w istocie nie spowoduje, że do sprawy będzie znajdował zastosowanie nieobowiązujący przepis prawa geologicznego i górniczego. Naruszenie terminu załatwienia sprawy nie jest naruszeniem przepisu prawa, które ma wpływ na rozstrzygnięcie, a zatem nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 1456 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Wbrew twierdzeniom skarżącego, jak wynika z akt postępowania, organ I instancji wystąpił do Ministra Klimatu i Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy w dniu 6 listopada 2023 r. a nie, jak twierdzi skarżący, w dniu 5 października 2023 r. Niewątpliwie w aktach postępowania znajduje się wniosek Wójta Gminy Zgierz adresowany do Ministerstwa Klimatu i Środowiska, opatrzony datą 5 października 2023 r., jednakże to nie data sporządzenia pisma przesądza o wszczęciu postępowania w sprawie uzgodnienia projektu decyzji, lecz data złożenia wniosku do organu uzgadniającego. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania, w dniu 24 października 2023 r. skarżący złożył pismo adresowane do Urzędu Gminy Zgierz, w którym zwrócił się z prośbą do organu I instancji o zmianę zapisów decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskowana zmiana dotyczyć miała szerokości elewacji frontowej planowanego budynku. Uwzględniając prośbę skarżącego organ sporządził projekt decyzji nr 342a datowany na 25 października 2023 r., w którym wyznaczył inną szerokość elewacji frontowej niż wskazana w poprzednim projekcie decyzji, opatrzonym numerem 342 i datowanym na dzień 5 października 2023 r. Postanowieniem z 25 października 2023 r. Wójt Gminy Zgierz wyznaczył stronom siedmiodniowy termin do zapoznania i wypowiedzenia się w zakresie załączonego projektu decyzji. Następnie organ I instancji złożył wniosek do Ministra Klimatu i Środowiska o uzgodnienie projektu decyzji. Czynność ta miała miejsce w dniu 6 listopada 2023 r. i tego dnia wystąpienie Wójta Gminy Zgierz wpłynęło do Ministra Klimatu i Środowiska, co znajduje potwierdzenie w treści znajdującego się w aktach postępowania Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (UPP) oraz w treści uzasadnienia postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 20 listopada 2023. Organ uzgadniający wydał i doręczył organowi I instancji postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w dniu 20 listopada 2023 r., czyli z zachowaniem 14-dniowego terminu.
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że Wójt Gminy Zgierz zaniechał uzgodnienia zmienionego projektu decyzji datowanego na 25 października 2023 r. z pozostałymi organami, tj. Dyrektorem Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – zarządu Zlewni w Łowiczu, Starostą Powiatowym w Zgierzu oraz Regionalnym Dyrektorem Lasów Państwowych. Jednakże, zważywszy na postanowienie o odmowie uzgodnienia wydane przez Ministra Klimatu i Środowiska, które skutkować musiało wydaniem decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, brak uzgodnień z pozostałymi organami nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.
W związku z zarzutami podnoszonymi w skardze do tut. Sądu należy także wskazać, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze złoża węglowodorów, węgla kamiennego, metanu występującego jako kopalina towarzysząca, węgla brunatnego, rud metali z wyjątkiem darniowych rud żelaza, metali w stanie rodzimym, rud pierwiastków promieniotwórczych, siarki rodzimej, soli kamiennej, soli potasowej, soli potasowo-magnezowej, gipsu i anhydrytu, kamieni szlachetnych, pierwiastków ziem rzadkich, gazów szlachetnych, wodoru, bez względu na miejsce ich występowania, są objęte własnością górniczą. Wobec brzmienia powołanego wyżej przepisu nie ulega zatem wątpliwości, że złoża węgla kamiennego oraz soli kamiennej znajdujące się na terenie objętym planami inwestycyjnymi skarżącego należą do złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust.1 ustawy.
Natomiast stosownie do art. 161a ust. 1 p.g.g. w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 października 2023 r., do ministra właściwego do spraw środowiska należą sprawy związane z uzgadnianiem projektu planu ogólnego gminy, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, planu zagospodarowania przestrzennego województwa - w zakresie udokumentowanych złóż kopalin, o których mowa w art. 10 ust. 1, oraz złóż kopalin określonych w art. 10 ust. 3, które zostały uznane za złoża strategiczne, a także w zakresie kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla i podziemnych bezzbiornikowych magazynów substancji. W zakresie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw środowiska uzgadnia projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz projekt decyzji o warunkach zabudowy (art. 161a ust. 2).
Wypada także wyjaśnić, że artykuł 161a p.g.g. został dodany na mocy art. 1 p. 119 ustawy z dnia 16 czerwca 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 2029), zmieniającej ustawę Prawo geologiczne i górnicze z dniem 28 października 2023 r. Jak to zostało już powiedziane Wójt Gminy Zgierz wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji w dniu 6 listopada 2023 r. Postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostało zatem wszczęte już po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej a w konsekwencji organem właściwym do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy był organ wskazany w dodanym na mocy tej ustawy artykule 161a ust. 2 p.g.g., czyli minister właściwy do spraw środowiska.
Wobec powyższego należy stwierdzić, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji zasadnie uznał, iż o tym jaki organ administracji geologicznej jest właściwy w sprawie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy rozstrzygają przepisy ustawy Prawo geologiczne i górnicze, zaś na gruncie powołanych przepisów (art. 161a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 p.g.g.) trafnie wskazał, że organem administracji geologicznej właściwym do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w kontrolowanej sprawie był Minister Klimatu i Środowiska.
Konkludując powyższe rozważania Sąd doszedł do wniosku, że działanie organów administracji w kontrolowanej sprawie jest zgodne z regulacjami prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości.
a.tp.