II SA/Łd 756/04

II SA/Łd 756/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-04-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Czesława Nowak-Kolczyńska
Grzegorz Szkudlarek /przewodniczący sprawozdawca/
Janusz Nowacki
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 873/05 - Wyrok NSA z 2006-05-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie: NSA Janusz Nowacki, WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. S. Z. S. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorzą- dowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz A. S., Z. S. i S. S. solidarnie kwotę 575 (pięćsetsiedemdziesiąt pięć) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymało w mocy własną wcześniejszą decyzję z dnia [...], Nr [...].
Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, Burmistrz Miasta K. decyzją z dnia [...]., Nr [...] (znak: [...]) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla J. S. i P. S. dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącej stacji B o stację paliw płynnych, budowie budynku służącego do obsługi stacji paliw płynnych (sklep z artykułami motoryzacyjnymi, prasą oraz kasą i zapleczem biurowo – socjalnym), budowie wiat, budowie lokalnej kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem do gromadzenia nieczystości, budowie zbiornika na wody opadowe, budowie separatora i osadnika, rozbudowie istniejących przyłączy wodno – kanalizacyjnych i energii elektrycznej, przebudowie wjazdu i zjazdu z ul. A oraz wewnętrznego układu drogowego oraz budowie podświetlanego masztu reklamowego przewidzianych do realizacji na terenie nieruchomości położonej w K. przy ul. A 70 (działki ewid. nr 12/4, 12/6, 12/7).
Wyrażając swoje niezadowolenie z planowanego przedsięwzięcia A. S. i J. S. złożyli odwołanie od powyższej decyzji. Po jego rozpatrzeniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy kontestowane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wywodził, iż istotą postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest stwierdzenie czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bądź w przypadku jego braku, z przepisami szczególnymi. Zgodnie z dyspozycją art. 40 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotną dyrektywę dla organu prowadzącego postępowanie w sprawie wyprowadzić można także z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym "nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że dla terenu obejmującego nieruchomość przy ul. A 70 w K. obowiązują ustalenia wynikające ze zmian do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. oznaczonego [...], zatwierdzonych Uchwałą Rady Miejskiej nr XIX/213/2000 z dnia 6 kwietnia 2000 r. Zgodnie z treścią planu, przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład jednostki planistycznej oznaczonej symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej i jednorodzinnej z dopuszczeniem usług. Na tych terenach dopuszcza się w zakresie przeznaczenia uzupełniającego lokalizację obiektów usługowych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie handlu, rzemiosła usługowego lub wytwórczego oraz budynków gospodarczych i garaży, prowadzenie działalności gospodarczej jest możliwe pod warunkiem, że uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granice działki, z wyłączeniem prowadzenia działalności związanej z emisją odorów oraz handlu opałem i cementem. Zestawienie brzmienia przytoczonych ustaleń planu miejscowego z treścią przepisu art. 40 ust. l ustawy pozwala, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na stwierdzenie, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego, co w konsekwencji uzasadnia utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Na terenie inwestycji możliwa jest, w ramach funkcji uzupełniającej, realizacja obiektów usługowych do prowadzenia działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem, aby jej uciążliwość nie wykraczała poza granice działki. W tym miejscu organ odwoławczy wskazał, iż stacje paliw płynnych zostały wymienione w treści Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490). Planowana inwestycja, stosownie do brzmienia § 3 ust. l pkt 12 lit. "c" rozporządzenia należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Oznacza to, że zamierzone przedsięwzięcie (budowa stacji paliw płynnych) jest inwestycją, dla której może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Okoliczność ta stanowiła podstawę do przeprowadzenia postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko. Inwestor do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dołączył stosowne opracowanie pt. "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – rozbudowa istniejącej stacji B o stację paliw płynnych w K. przy ul. A 70", sporządzone przez uprawniony podmiot. Raport ten wraz z projektem decyzji o warunkach zabudowy został przedstawiony do uzgodnienia Staroście P. (postanowienie z dnia [....], Nr [...]) oraz Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. (postanowienie z dnia [....], Nr [...]). W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych zostało przeprowadzone prawidłowo. Organ orzekający w sprawie uzyskał bowiem wszystkie wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Odnosząc się do sporządzonego "Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko" organ II instancji ocenił, iż przeprowadzona przez autora opracowania analiza wykazała, że stacja paliw nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi. Analiza potencjalnych oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko, przeprowadzone obliczenie emisji i immisji zanieczyszczeń dowiodła, że oddziaływanie będzie miało bardzo mały wymiar i spełnione będą obowiązujące normy. Na podstawie sporządzonego raportu Samorządowe Kolegium Odwoławcze wysnuło wniosek, że planowana rozbudowa dotychczasowej stacji tankowania LPG o węzeł paliw płynnych ze sklepem i pozostałą infrastrukturą nie wywoła ponadnormatywnych oddziaływań na poszczególne komponenty środowiska. Rozbudowana stacja będzie emitowała niewielkie ilości gazów pochodzenia technologicznego przy spełnieniu wszystkich obowiązujących norm dotyczących tej branży. Stosownie do przeprowadzonych obliczeń immisji hałasu, klimat akustyczny nie pogorszy się. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji uznał, że podnoszona w odwołaniu kwestia negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na ludzi i środowisko nie znajduje potwierdzenia w powołanym opracowaniu. Reasumując organ stwierdził, że żadne z ustaleń zawartych w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, zważywszy cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, w szczególności przedłożoną ocenę oddziaływania na środowisko, nie zawiera zapisu, który uniemożliwiałby realizację planowanej inwestycji. Ponadto organ zwrócił uwagę na to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera informację, iż w okresie wywieszenia informacji o umieszczeniu wniosku w publicznie dostępnym wykazie, nie zostały zgłoszone żadne wnioski i uwagi dotyczące projektowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponadto wskazało, że dnia 11 lipca 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Art. 85 ust. l tej ustawy stanowi, iż do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wniosek inwestora został złożony w dniu 4 lipca 2003 r., co oznacza, że w przedmiotowej należało zastosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta K. złożyli również A. S. i Z. S. podając, iż nie wyrażają zgody na rozbudowę stacji benzynowej na sąsiedniej działce. W motywach podali, iż w sprawie nie było konsultacji społecznych, nie przeprowadzono postępowania w celu uzyskania raportu, nie uwzględniono wpływu i zagrożenia planowanej rozbudowy na budynek rolno – spożywczy odwołujących się, który przeznaczony jest na kwaszarnię kapusty i ogórków. Nieruchomość, na której planowana jest inwestycja leży w pasie, który został przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w terenie, gdzie dopuszcza się usługi nieuciążliwe.
Identyczne argumenty zawarł również w swoim odwołaniu S. S. dodając jednocześnie, iż nie wyraża zgody na budowę ekranu akustycznego od południowej strony działki, bowiem spowoduje on zacienienie terenu i okien budynku rolno – spożywczego.
Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]. W motywach organ podał, iż w dniu 27 lutego 2004 r. wpłynęły do organu odwoławczego odwołania A. S. i Z. S. oraz S. S. od decyzji Burmistrza Miasta K.. Odwołania zostały złożone w terminie, ale do organu odwoławczego wpłynęły po wydaniu ostatecznej decyzji. Organ uznał zatem, iż przekazanie odwołań stanowi nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nie znaną organowi, który wydał decyzję i wznowił postępowanie w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po przeprowadzeniu wznowieniowego postępowania, decyzją z dnia [...], Nr [...] stwierdziło, iż decyzja datowana na dzień [...] została wydana z naruszeniem prawa i jednocześnie odmówiło jej uchylenia, gdyż w wyniku postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu organ stwierdził, że aczkolwiek w sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa procesowego, to jednakże nie miało ono wpływu na zastosowanie prawa materialnego. Tym samym organ stanął na stanowisku, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, co uzasadniało podjęcie rozstrzygnięcia w trybie art. 146 § 2 kpa.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. S., Z. S. i S. S. wnieśli o uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu strona wywodziła, iż inwestor celowo określił budynek rolno – spożywczy sąsiadujący z planowaną inwestycją, jako magazyn, aby wprowadzić w błąd organy opiniujące inwestycję. Strona podkreśliła szkodliwy wpływ stacji paliw na ich nieruchomość (skażenie powietrza, obniżenie wartości i atrakcyjności działki).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy własne wcześniejsze rozstrzygnięcie podając, iż decyzja z dnia [...] została wydana w trybie nadzwyczajnym, tj. po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...]. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skoro zachodziła podstawa do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (postanowienie z dnia [...]), to kolejny etap postępowania w sprawie winien zmierzać do ustalenia, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 149 § 2 kpa). W myśl art. 146 § 2 kpa – mimo istnienia podstaw wznowienia postępowania przewidzianych w art. 145 § l kpa – nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po raz kolejny podzieliło własne wcześniejsze stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...], iż w wyniku konfrontacji projektowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego stwierdzono, że zamierzenie polegające na budowie stacji paliw płynnych zgodne jest z planem zagospodarowania przestrzennego miasta K., który dopuszcza na tym terenie możliwość lokalizacji usług, których uciążliwość nie może wykraczać poza granice działki. Decyzja z dnia [...] wydana została na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w oparciu o przedstawiony "Raport oddziaływania inwestycji na środowisko". Z treści tego dokumentu wynika jednoznacznie, że uciążliwość inwestycji ograniczona będzie do granic posesji. Ponadto przy sporządzaniu przedmiotowego opracowania uwzględniono sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Autor opracowania wskazał także, iż planowana rozbudowa nie wywoła ponadnormatywnych oddziaływań na poszczególne komponenty środowiska. W kwestionowanej decyzji z dnia [...], sprawa możliwości realizacji planowanej inwestycji, z punktu widzenia obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, w tym przede wszystkim ustaleń planu miejscowego, została zbadana wyczerpująco. Organ przy tym podkreślił, że w sprawie został zebrany pełny materiał dowodowy, a przed wydaniem decyzji z dnia [...] ponownie merytorycznie rozpoznano i rozstrzygnięto sprawę i organ stanął na stanowisku, że decyzja z dnia [...] była wadliwa jedynie formalnie (przez wadę procesową powodującą wznowienie), nie zaś materialnie, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie wznowione mógł zastosować tryb z art. 146 § 2 kpa. W tym miejscu organ podał, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona podniosła te same argumenty, które były już przedmiotem rozpatrzenia i wyjaśnienia w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. S., Z. S. i S. S. wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta K., z racji naruszenia przepisu art. 42 ust. 1 pkt 5, art. 43 i art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. datowanych na dzień [...]., [...] oraz [...], z związku z rażącym naruszeniem art. 129 § 2, 130 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W motywach strona skarżąca wywodziła, iż odwołanie zostało złożone w terminie, a mimo tego nie zostało rozpatrzone w trybie odwoławczym, ale w trybie wznowieniowym. Zdaniem strony decyzja Burmistrza Miasta K. stała się ostateczna tylko w odniesieniu do A. S. i J. S., a nie wobec skarżących, czyli nie może być mowy o wznowieniu postępowania. Pozostała część argumentów to zarzuty merytoryczne skierowane przeciwko planowanej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Organ nie uznał zasadności zarzutu skargi dotyczącego uprawomocnienia się decyzji organu I instancji tylko wobec pozostałych stron postępowania. Reszta argumentów podniesionych w skardze dotyczących sprzeczności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, szkodliwym oddziaływaniem inwestycji oraz charakterem zabudowy istniejącej na działce skarżących są analogiczne wobec tych podniesionych w odwołaniu, wobec tego organ podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu kontestowanej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Stosownie do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych).
Sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu Postępowania Administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W przedmiotowej sprawie, Sąd dopatrzył się rażącego naruszenia przepisów postępowania, co poskutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz decyzji z dnia [...], jak również postanowienia z dnia [....].
Kontestowane w skardze decyzje zostały wydane w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] Dla przypomnienia należy wskazać, iż organ I instancji decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla J. S. i P. S. dla inwestycji polegającej na rozbudowie stacji B o stację paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce zlokalizowanej w K. przy ul. A 70.
Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 5 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Z części wstępnej art. 145 § 1 kpa wynika wprost, że wznowienie postępowania jest dopuszczalne wyłącznie w takiej sprawie, w której została wydana ostateczna decyzja. Postępowanie zakończone decyzją nieostateczną nie może zostać wznowione dopóty, dopóki decyzja ta nie stanie się ostateczna. Podstawy wznowienia postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w komentowanym przepisie oraz w art. 145a kpa (por. wyrok NSA z dnia 11 września 1998 r., II SA 966/98, Lex Nr 41299; wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1998r., II SA 1747/97, Lex Nr 41683; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 1996 r., SA/Ka 2966/95, Lex Nr 27283). Wykładnia rozszerzająca podstaw wznowienia nie jest dopuszczalna (por. wyrok NSA z dnia 26 października 1999 r., IV SA 1739/97, LEX Nr 47859). Wznowienie postępowania na podstawie zarówno przesłanki niewskazanej w omawianym artykule, jak i wskutek rozszerzającej wykładni podstaw wskazanych w tym przepisie, stanowi rażące naruszenie prawa dające podstawy do stwierdzenia nieważności wydanego orzeczenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa (wyrok NSA z dnia 12 października 1999 r., IV SA 1754/97, Lex Nr 47869).
Przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 1997 r., III SA 77/97, Lex Nr 32672).
W art. 145 § 1 pkt 5 kpa została użyta alternatywa, a nie koniunkcja, tak więc podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów, bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy (por. wyrok SN z dnia 13 stycznia 2000 r., III RN 125/99, Prok. i Pr. 2000/5/36; wyrok SN z dnia 6 marca 2002 r., III RN 75/01, OSNAP 2002/17/401).
Wznowienie postępowania na podstawie okoliczności faktycznych znanych organowi w dniu wydania decyzji jest rażącym naruszeniem prawa (wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 737/97). Okoliczność faktyczna wynikająca z akt sprawy, jak też dowód w nich zawarty nie mają waloru "nowej okoliczności faktycznej" i "nowego dowodu" w sprawie (B. Adamiak: Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., III SA 1454/99, OSP 2001/2/21).
Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. np. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r., V SA 1885/99, Lex Nr 50152; wyrok NSA z dnia 29 października 1999 r., I SA/Łd 1440/97, POP 2001/2/29; wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1998 r., IV SA 1302/97, Lex Nr 43148; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985/1/35).
Błędna ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego w żadnym wypadku nie jest podstawą do wznowienia postępowania (wyrok NSA z dnia 10 lutego 1998 r., I SA 1164/97, Lex Nr 44633). Również przeoczenie określonej okoliczności, wynikającej z akt sprawy, nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania – nie jest to okoliczność nowa dla organu wydającego decyzję (wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r., III SA 5019/98, ONSA 2000/2/62). Uogólniając, sam fakt zaniedbań lub nieprawidłowego wykonywania obowiązków przez pracowników organu administracji nie stanowi przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa do wznowienia postępowania (teza druga wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 1999 r., IV SA 693/97, Lex Nr 48156).
W stanie faktycznym sprawy, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. ujawnienie się odwołania wniesionego w terminie przez A. S. i Z. S. oraz S. S., stanowiło nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję. Zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ, postanowieniem z dnia [...], wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]
W ocenie Sądu ujawnienie się odwołania wniesionego przez część uczestników postępowania nie stanowi nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji, a nieznanej organowi orzekającemu, zatem nie było podstaw do wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie stacji B o stację paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Zdaniem składu orzekającego, organ powinien w trybie odwoławczym rozpoznać środki odwoławcze złożone przez A. S. i Z. S. oraz S. S.. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania A. S. i J. S., stała się bowiem ostateczna tylko w stosunku do tych osób. Wznowienie postępowania wobec decyzji nieostatecznej stanowi rażące naruszenie prawa i z mocy art. 156 § 1 pkt 2 kpa skutkuje stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w toku wznowionego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 1991 r., IV SA 349/91, OPS 1992/10/229). Potraktowanie przez organ odwołania strony jako wniosku o wznowienie postępowania również stanowi rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 4 września 1981 r., II SA 52/81, ONSA 1981/2/83).
Warto również zwrócić uwagę na przyczynę wznowienia pod kątem wskazania na zaniedbania Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ rozpatrując wniesione odwołanie winien przeprowadzić wstępną kontrolę polegającą chociażby na zbadaniu czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Przy dokonywaniu tej analizy organ mógł w sposób niewątpliwy dostrzec, iż brakuje w aktach administracyjnych dowodu doręczenia decyzji Burmistrza Miasta K.. pozostałym uczestnikom postępowania. Zatem organ powinien się liczyć z możliwością wpłynięcia kolejnego odwołania od pozostałych uczestników postępowania. Pomocne mogłoby być ustalenie daty doręczenia kontestowanej w odwołaniu decyzji pozostałym uczestnikom postępowania. Zaniedbanie tym obowiązkom doprowadziło do późniejszego ujawnienia się odwołania A. S., Z. S. oraz S. S.
Na końcowym etapie rozważań należy również zwrócić uwagę na to, iż brak jest w aktach administracyjnych części dowodów doręczenia poszczególnych decyzji stronom, co nie pozwala na ocenę terminowości złożenia określonych środków odwoławczych. Zestawienie dat zezwala jednak na stwierdzenie, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostały złożone w terminie. Brak jest również w aktach administracyjnych oryginałów decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i [...].
Ustosunkowując się do argumentów skargi wyjaśnić należy, iż merytoryczne zarzuty przeciwko realizacji inwestycji będą przedmiotem zainteresowania organu, który zobligowany jest rozpatrzyć odwołanie skarżących.
Reasumując podać należy, iż zdaniem składu orzekającego w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie miało podstaw do wznowienia postępowania, zatem postanowienie o wznowieniu i decyzje wydane w wyniku wznowienia są nieważne, jako wydane z rażącym naruszeniem prawa. W tej sytuacji Sąd stwierdził nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]., decyzji z dnia [...] oraz decyzji datowanej na dzień [...]. Orzeczono jak w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie kosztów Sąd orzekł na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.