II SA/Łd 750/05

II SA/Łd 750/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Ewa Markiewicz /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 15 grudnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Ewa Markiewicz, Sędziowie Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA: Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Referendarz sądowy: Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Łd 750 / 05
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją Nr [...], z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpatrzeniu odwołania L. Ś. od decyzji Burmistrza S. znak: [...], z dnia [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji gazu płynnego propan – butan do tankowania samochodów (dwa zbiorniki o pojemności 4850 l każdy, dystrybutor wraz z kontenerem socjalnym), na terenie działki o nr ewidencyjnym [...], przy ulicy A 31 w S., działając na podstawie przepisu art. 138 par.1 pkt l ustawy z dnia 14. czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż odmawiając ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej powyżej inwestycji, organ I instancji podniósł, iż nie spełnia ona warunków określonych w przepisie art. 61 ust. l pkt l ustawy z dnia 27. marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zdaniem organu w analizowanym terenie obejmującym obszar po 110 metrów, po obu stronach drogi, od granicy przedmiotowej działki, brak jest zabudowy dla określenia wymagań w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu z uwzględnieniem zasad kontynuacji funkcji. W ocenie organu planowana inwestycja lokowana byłoby w głębi działki inwestora otoczonej budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi oraz ogródkami, przy czym po stronie zachodniej działki znajduje się przedszkole z terenem rekreacyjno – zabawowym.
Od powyższej decyzji L. Ś. złożył odwołanie, wnosząc o pozytywne rozpatrzenie wniosku. W jego ocenie lokalizacja stacji gazu płynnego propan – butan do tankowania samochodów na jego działce, dostępnej z drogi publicznej (ulicy A) spełnia wszystkie warunki bezpieczeństwa. Skarżący wskazał na podobne usytuowanie stacji benzynowych na terenie P.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w następstwie rozpoznania odwołania wskazało, iż na terenie S. brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem stosownie do treści przepisu art. 59 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Dalej organ wskazał, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli planowana inwestycja jest zgodna z odrębnymi przepisami prawa – art.. 56 ustawy, oraz jeżeli zachodzą warunki określone w przepisie art. 61 tejże ustawy.
Organ odwoławczy wskazał nadto, iż przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje przesłanki, które łącznie spełnione determinują wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie brak spełnienia którejkolwiek z nich czyni wydanie decyzji niemożliwym. Zgodnie z pkt l ust. l art. 61 przywołanej powyżej ustawy, podjęcie decyzji o warunkach zabudowy działki uwarunkowane jest tym, że co najmniej jedna działka w obszarze analizowanym, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ przytoczył, iż istniejąca zabudowa i zagospodarowanie terenów są wzorcem dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli istniejąca zabudowa realizuje funkcje mieszkaniową, to nie oznacza to, że nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym. Towarzyszyć takim obiektom może sklep osiedlowy, przychodnia lekarska czy urządzenie rekreacyjne. Tego rodzaju obiekty powiązane są bowiem funkcjonalnie z zabudową mieszkaniową.
Dalej organ wskazał, iż działka skarżącego położona jest w terenie śródmiejskiej zabudowy mieszkaniowej, co jest jego podstawową funkcją, z zabudową uzupełniającą i towarzyszącą na tym terenie są budynki administracyjne, przedszkole, sklepy. W tej sytuacji organ uznała, iż nie koliduje z tą funkcją budowa obiektu handlowo – usługowego. Zdaniem organu kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu, innymi słowy nie godzi w zastany stan rzeczy i da się pogodzić z istniejącą już funkcją. Dalej organ wskazał, iż stacja paliwa gazowego jest inwestycją związaną bezpośrednio z komunikacją i obsługą ruchu drogowego. Niewątpliwie zatem funkcja tego zadania nie przystaje do funkcji zabudowy mieszkaniowej na analizowanym terenie i nie da się z tą funkcją pogodzić.
Z tego też powodu organ uznał, że istnieje sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją zabudowy już istniejącej. W sytuacji zatem, gdy na analizowanym terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podniesione okoliczności skutkować musiały odmową ustalenia warunków zabudowy dla stacji paliw gazowych, nawet gdy spełnione zostają pozostałe uwarunkowania określone w przepisie art. 61 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Organ nadto wskazał, iż o wyniku niniejszej sprawy nie mogą przesądzać lokalizacje stacji paliw na terenie innych miejscowości. O tym decydują bowiem zawsze okoliczności faktyczne i prawne konkretnej sprawy.
W dniu 8. lipca 2005 roku L. Ś. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższą decyzję zarzucając jej obrazę prawa materialnego – art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27. marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania budowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu określone na podstawie zabudowy działek sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej uniemożliwiają wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji gazu płynnego propan – butan dla tankowania samochodów na terenie działki przy ulicy A w S. i domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w P..
W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...], znak [...] odmawiającą skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji gazu płynnego propan – butan dla tankowania samochodów na terenie działki przy ulicy A 31 w S.. Skarżący wskazał, iż uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawiera przytoczenie treści przepisów art. 56 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. przestrzennym. Dalej organ stwierdza, że istniejąca zabudowa i zagospodarowanie terenów są wzorcem dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu jeżeli istniejąca zabudowa realizuje na przykład funkcję mieszkaniową, to nie oznacza, że nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym – towarzyszyć takim obiektom może na przykład sklep osiedlowy, przychodnia lekarska czy urządzenie rekreacyjne, gdyż tego rodzaju obiekty są powiązane funkcjonalnie z zabudową mieszkaniową,
Dalej skarżący wskazał, iż w ocenie organu nie koliduje z funkcją zabudowy mieszkaniowej budowa obiektu handlowo – usługowego, co stanowi zamierzenie inwestycyjne skarżącego. Zdaniem organu stacja sprzedaży gazu płynnego jest jednak inwestycją związaną bezpośrednio z komunikacją i obsługą ruchu drogowego, a ta funkcja nie przystaje do funkcji zabudowy mieszkaniowej, i nie daje się z nią pogodzić. Z tego też względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że istnieje sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją zabudowy już istniejącej, a to w ocenie organu uzasadniało wydanie decyzji odmownej. Lokalizacje stacji paliw na terenie innych miejscowości – co podnosił skarżący w odwołaniu od decyzji Burmistrza S. – nie mogą mieć wpływu na decyzję dotyczącą niniejszej sprawy.
W ocenie skarżącego, wydaną decyzję należy uznać za naruszającą prawo materialne – art.. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem organ źle zinterpretował przesłankę "dobrego sąsiedztwa" i nie uwzględnił całego zamierzenia inwestycyjnego skarżącego. W szczególności skarżący wskazał, iż nie jest trafny pogląd, iż stacja sprzedaży gazu jest inwestycją nie związaną z istniejącą funkcją zabudowy mieszkalnej.
Zdaniem skarżącego, istnienie na danym terenie domów mieszkalnych nie oznacza - co sam organ zauważa w uzasadnieniu decyzji – że warunki zabudowy mogą zostać ustalone w decyzji wyłącznie dla budowy kolejnych domów mieszkalnych. Jeśli dany teren spełnia jako funkcję zasadniczą funkcję mieszkalną, to jak najbardziej celowym jest stworzenie dla mieszkańców optymalnych warunków zamieszkiwania, polegających na zapewnieniu łatwego dostępu do obiektów handlowo – usługowych.
Zakwestionowane zbiorniki na gaz płynny według projektu mają zostać umieszczone na środku posesji, a zatem linia zabudowy ulicy pozostanie nie zmieniona. Gabaryty i formy planowanego budynku handlowo – usługowego nie odbiegają od obiektów dotychczas znajdujących się w okolicy, a zbiorniki na gaz płynny nie różnią się w istotny sposób od zbiorników na gaz umieszczanych przy budynkach mieszkalnych ogrzewanych tym paliwem. W ocenie skarżącego wystarczy aby którykolwiek z właścicieli domów mieszkalnych w okolicy zdecydował się ogrzewać swój budynek gazem propan – butan, to jego posesja wyglądałaby prawie tak samo jak posesja skarżącego według przedstawionego planu inwestycji, a więc z dużym zbiornikiem na gaz usytuowanym na zewnątrz budynku, na terenie posesji.
Skarżący podniósł, iż w razie powstania stacji paliw pewnej zmianie uległa by intensywność wykorzystania terenu, Jednakże nie byłaby to zmiana istotna, biorąc pod uwagę ograniczony rozmiar tej inwestycji.
Skarżący zauważa nadto, iż choć stacja sprzedaży gazu płynnego jest inwestycją związaną z komunikacją i obsługą ruchu drogowego, to jednak uczestnikami owego ruchu są również właściciele pojazdów mechanicznych zamieszkujący na terenie, na którym skarżący planuje zlokalizować stację. W sytuacji gdy ilość samochodów lawinowo rośnie musi następować również rozwój sieci placówek sprzedających paliwo, a te nie mogą być lokowane wyłącznie poza obrębem miast. Istnienie małych stacji dla zaspokojenia lokalnych potrzeb jest uzasadnione, a zatem celowe jest aby znajdowały się one relatywnie blisko klientów. Stacja paliw pełni funkcje: uzupełniającą i towarzyszącą dla zabudowy mieszkaniowej, podobnie jak sklepy i placówki usługowe. Nie można zakładać, że paliwo na projektowanej stacji nabywać będą jedynie osoby spoza S., a samym mieszkańcom stacja ta jest nieprzydatna.
Skarżący podniósł, iż idąc zaprezentowanym w uzasadnieniu decyzji tokiem rozumowania, na terenie o zabudowie mieszkaniowej nie mogłyby powstać żadne placówki handlowo – usługowe, niezależnie od tego, jak zmieniałby się w czasie kształt stosunków społeczno – gospodarczych i potrzeby powstawania nowych inwestycji. Tak, jak potrzeba powstawania lokalnych stacji paliw zaistniała dopiero wówczas, gdy rozwój motoryzacji osiągnął odpowiednio wysoki poziom, i przestała wystarczać dotychczasowa sieć dystrybucji ulokowana głównie na obszarach niezabudowanych, tak i wcześniej potrzeba powstania jakichkolwiek sklepów zaistniała dopiero wówczas, gdy żywność i odzież przestały być wytwarzane sposobem domowym. Planowanie przestrzenne nie ma służyć petryfikacji istniejącego stanu stosunków społecznych poprzez blokowanie na danym terenie wszelkich inicjatyw gospodarczych, ale na zapewnieniu planowego, racjonalnego rozwoju.
W ocenie skarżącego na wydaniu decyzji odmownej zaważyła nie tyle niezgodność inwestycji z funkcją, cechami i wskaźnikami kształtowania budowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytami i formą architektoniczną obiektów budowlanych, linią zabudowy oraz intensywnością wykorzystania terenu, ile raczej zdecydowany opór mieszkańców okolicznych posesji, którzy licznie wstąpili do postępowania jako jego uczestnicy. Rzeczywistym powodem odmowy nie było zatem nieistnienie "dobrego sąsiedztwa" , o którym mówi przepis art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ale istnienie złej woli sąsiadów. To zaś nie jest normatywną podstawą do odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu oraz przyczyny wzruszenia decyzji, a także nie będąc ograniczony zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).
Przepisy miarodajne do oceny prawidłowości działań administracji w niniejszej sprawie zawiera ustawa z dnia 27. marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Zasadnie rozważania w tej sprawie wypada rozpocząć od przywołana treści przepisu art. 87 ust. 3 tejże ustawy stanowiącego, iż "obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem l stycznia 1995 roku zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 roku". Powyższe ustalenie zasadnie pozwoliło organom na wyciągnięcie prawidłowego wniosku, iż sprawa winna zostać załatwiona w oparciu o regulację prawną przewidziana w przepisach art. 60 i nast. przywołanej powyżej ustawy. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 59 ust. 1 omawianej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem przepisów art. 50 ust. 1 i art. 86 omawianej ustawy, wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji.
Przepis art. 61 ust. 1 tejże ustawy stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Poza przesłanką "dobrego sąsiedztwa", uregulowaną w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 wskazanej powyżej ustawy, nie wzbudza uwag krytycznych strony skarżącej dokonana przez organ analiza pozostałych przesłanek warunkujących możliwości lokalizacji planowanej inwestycji w zakresie stacji napełniania gazem. Wskazać należy, iż sąd oceniając postępowanie organów administracji w niniejszej sprawie, w takim zakresie, w jakim postępowania tego nie zakwestionował skarżący, również nie dopatrzył się naruszeń prawa. Wypada zatem rozważania w niniejszej sprawie skoncentrować wokół przesłanki "dobrego sąsiedztwa".
Analizując powyższą przesłankę organy stanęły na stanowisku takiego rozumienia pojęcia "sąsiedztwa architektonicznego", które odpowiada treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26. sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Przepis tegoż rozporządzenia w par. 3 nakazuje organowi, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, tak zwanego obszaru analizowanego. To właśnie na tym obszarze organ winien przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w przepisie art. 61 ust. 1 – 5 ustawy z dnia 27. marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Dalej przepis powyższego rozporządzenia stanowi, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (par. 3 pkt 2 rozporządzenia).
Analizując tak wyznaczony obszar, z punktu widzenia kryteriów "dobrego sąsiedztwa" organ prawidłowo doszedł do przekonania, iż funkcją tegoż obszaru jest budownictwo mieszkaniowe. To z kolei determinowało rozstrzygnięcie wniosku inwestora dotyczącego lokalizacji na tym terenie stacji napełniania gazem propan – butan. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wśród przesłanek uzasadniających wydanie decyzji ustalającej warunki dla nowej zabudowy, na pierwszym miejscu wymienia dotychczasową funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu. Skoro ustalenie organów w powyższym zakresie nie jest możliwe do zakwestionowania, bowiem ponad wszelką wątpliwość funkcją analizowanego terenu jest budownictwo mieszkaniowe, to tym samym owa funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu determinuje możliwość dalszej zabudowy tegoż terenu.
Strona skarżąca podnosi jednak, iż stacja napełniania gazem propan – butan zgodna jest z funkcją mieszkaniową tegoż terenu, a owej zgodności upatruje w usługowym charakterze stacji, a więc uzupełniającym funkcję mieszkaniową analizowanego terenu. Owszem zgodzić się wypada z generalną tezą, iż w zasadzie działalność usługowa, czy też handlowa o charakterze konsumpcyjnym, prowadzona na określonym terenie uzupełnia funkcję mieszkaniową tegoż terenu. Jednakże okoliczność powyższa pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia kryteriów "dobrego sąsiedztwa", o których mówi przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy. Ustawa ta bowiem nie posługuje się pojęciem funkcji uzupełniającej analizowany teren, a zatem rozważanie kwestii "dobrego sąsiedztwa" z punktu widzenia możliwości uzupełniania projektowaną zabudową dotychczasowych funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu pozostaje bez związku z niniejszą sprawą.
Ustawa posługuje się natomiast pojęciem kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy), a to z kolei jednoznacznie wskazuje na brak możliwości odejścia od tego co dotychczas było funkcją analizowanego terenu.
Wskazany powyżej przepis, dla możliwości lokalizacji nowej inwestycji wprowadza wymagania zawarte w zapisie; "co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy". Skoro zatem żadna z działek znajdujących się w analizowanym obszarze nie jest zabudowana lub zagospodarowania w sposób mający związek z funkcją komunikacji i obsługi ruchu drogowego, to nie można twierdzić, iż inwestycja polegająca na budowie stacji napełniania gazem propan – butan spełnia warunki "dobrego sąsiedztwa", opisane w powyższym przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, iż analizowany przepis w pewnym zakresie może być postrzegany jako hamulec dla nowych inwestycji. Wydaje się jednak, iż powyższa regulacja jest rozsądnie ukształtowanym antidotum w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro bowiem kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy odbywa się między innymi poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 omawianej ustawy), to w razie braku takiego planu prowadzenie polityki przestrzennej, w tym wyznaczanie nowych celów zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest możliwe. Ustawa w takiej sytuacji, nie chcąc paraliżować jakiejkolwiek działalności inwestycyjnej, a jednocześnie dbając o dotychczasowy ład przestrzenny dopuściła jedynie możliwości takiego sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu, który będzie kontynuacją dotychczasowych funkcji tegoż terenu.
Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.