II SA/BK 140/22

II SA/Bk 140/22 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2022-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Elżbieta Trykoszko /przewodniczący/
Grzegorz Dudar
Małgorzata Roleder /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1818/22 - Wyrok NSA z 2025-03-04
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 49e pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Natalia Paulina Kielak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: "PINB") zobowiązał J.N. do wstrzymania, prowadzonej bez wymaganego pozwolenia na budowę, budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości N. w gminie W., usytuowanego przy granicy z działką nr [...]. Jednocześnie PINB poinformował o możliwości złożenia, w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia, wniosku o legalizację ww. budynku gospodarczego oraz w przypadku legalizacji, o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji budynku. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że w dobudowie do istniejącego budynku gospodarczego, posadowionego na działce nr [...]położonej w Niewinie Popławskim, dobudowano wiatę o wymiarach 5 m x 4,9 m. Konstrukcję wiaty stanowią trzy słupy betonowe ażurowe oraz ściana podłużna istniejącego budynku gospodarczego od strony działki nr [...]. Nad wiatą oraz częścią budynku gospodarczego o długości 3,5 m (łącznie 8,5 m), wykonana została nowa więźba dachowa ze spadkiem na teren działki nr [...]. W tej części zamontowano również nowe pokrycie dachowe z blachy dachówkowej. Uczestniczący w czynnościach kontrolnych J.N. nie okazał zaś żadnych dokumentów prowadzonej budowy, tj. ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, zaś oświadczył, że odbudowane części budynku zostały uprzednio zniszczone na skutek pożaru oraz, że działka nr [...] stanowi współwłasność lecz roboty budowlane realizuje on sam we własnym zakresie. PINB wyjaśnił, że przeprowadzona w sprawie analiza akt sprawy wykazała, że w związku z oparciem konstrukcji zwieńczenia dobudowanej wiaty na trzech słupach betonowych oraz na ścianie podłużnej istniejącego budynku gospodarczego, jak też wykonaniem nowej więźby dachowej i zamontowaniem nad wiatą i budynkiem gospodarczym jednolitego, ciągłego pokrycia dachowego z blachy dachówkowej o łącznej długości 8,5 m, dokonano rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego. W chwili obecnej istniejący budynek tworzy z dobudowaną wiatą całość techniczno-użytkową i konstrukcyjną. Powierzchnię zabudowy rozbudowanego budynku gospodarczego ustalono na 56,87 m2 (w tym 32,37 m2 powierzchni istniejącego budynku gospodarczego oraz 24,5 m2 dobudowanej wiaty). W ocenie organu rozbudowa budynku gospodarczego wymagała zatem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W końcowej części uzasadnienia organ wyjaśnił podstawy prawne wydanego postanowienia oraz obliczył wysokość opłaty legalizacyjnej (25.000 zł). Postanowienie to jest ostateczne.
Decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] PINB nakazał, na podstawie art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2020, poz. 1333 ze zm.; dalej: "P.b.") J.N. rozbiórkę budynku gospodarczego w zakresie dokonanej rozbudowy w postaci wiaty o wymiarach w planie 5 m x 4,9 m, zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w miejscowości N. w gminie W., usytuowanej przy granicy z działką nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ powtórzył ustalenia zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lipca 2021 r., podkreślając, że w sprawie doszło do rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego o rzeczywistej (obecnej) powierzchni zabudowy wynoszącej 56,87 m2, co oznacza, że rozbudowa wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że postanowieniem wydanym na zasadzie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 P.b. wstrzymał budowę informując inwestora
o możliwości złożenia w terminie 30 dni wniosku o legalizację samowoli budowlanej, jednakże w wyznaczonym terminie J.N. nie złożył przedmiotowego wniosku.
Odwołanie od ww. decyzji wniósł J.N., załączając do niego: kserokopię decyzji nr [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z [...] września 1993 r. stanowiącej pozwolenie na budowę stodoły i budynku gospodarczego udzielone na rzecz A.N. oraz kserokopię protokołu kontroli budowy z dnia [...] maja 2007 r. dotyczącej budynku gospodarczego o wymiarach 5,24 m x 7,26 m.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: "PWINB") utrzymał w mocy ww. decyzję, podzielając ustalenia organu I instancji, w tym co do konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej rozbudowy (vide: art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a. P.b.) oraz podkreślając, że ze skoro wiata tworzy całość techniczno-użytkową i konstrukcyjną z budynkiem gospodarczym, to nie ma podstaw do tego aby rozpatrywać ją jako samodzielną konstrukcję. PWINB wskazał, że inwestor nie złożył w terminie, tj. do dnia [...] sierpnia 2021 r., wniosku o legalizację budynku gospodarczego, co stanowi obligatoryjną przesłankę do wydania decyzji o nakazie rozbiórki.
Skargę na ww. decyzję wniósł do sądu administracyjnego J.N., zaskarżając ją w całości oraz zarzucając jej:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy organ powinien był tą decyzję uchylić i umorzyć postępowanie w całości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.;
2. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez nie zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy oraz brak obiektywizmu
i zafałszowanie rzeczywistości;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
1. art. 49e pkt 1 P.b. przez jego zastosowanie w sytuacji wadliwego ustalenia przez organy oibu instancji, że skarżący dokonał rozbudowy w postaci wiaty i nie złożył wniosku o legalizację w wymaganym terminie;
2. art. 48 ust. 1 i 3 P.b. przez błędne i niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie, że skarżący rozpoczął budowę budyniu gospodarczego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji PINB ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania w sprawie, przy jednoczesnym zniesieniu całego postępowania w sprawie orzeczonej postanowieniem PINB z dnia [...] lipca 2021 r., jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi skarżący zaprzeczył, aby realizował budowę budynku gospodarczego na działce nr [...] w warunkach samowoli budowlanej, podkreślając, że jest on następcą prawnym A.N., który w 1993 r. zaplanował budowę stodoły i budynku gospodarczego, uzyskując wówczas pozwolenie na budowę. Po wybudowaniu budynku gospodarczego, został on przesunięty o około
10 m oraz dobudowana została wiata z zadaszeniem wspartych na słupach żelbetowych. Taki stan faktyczny został zgłoszony Staroście B. przez skarżącego, gdy planował on budowę murowanego spichlerza. Budynki określone na planie istniały do czasu pożaru w dniu [...] kwietnia 2019 r., wskutek którego zniszczeniu uległ m.in. budynek gospodarczy z przyległą wiatą (spalona została więźba dachowa). Aby nie dochodziło do dalszej dewastacji budynków, skarżący dokonał naprawy więźby dachowej i na nowo przykrył dach w budynku gospodarczym. W ocenie skarżącego takie działanie nie polegało na nowej budowie, ani na rozbudowie, czy nowym wykonaniu obiektów budowlanych. Fakt zabezpieczenia istniejących budynków i przykrycia ich nowym dachem nie oznacza rozbudowy, nadbudowy, ani innej czynności wymagającej pozwolenia na budowę, czy też składania wniosków o legalizację. W konsekwencji doszło do wadliwej oceny stanu faktycznego i pominięcie faktu, że skarżący poniósł straty na skutek pożaru. Do skargi skarżący załączył kserokopie: pozwolenia na budowę z 1993 r., planu zagospodarowania działki budowlanej z 1994 r., protokołu kontroli z dnia 7 maja 2007 r., pisma Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w B. z dnia [...] stycznia 2022 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Na rozprawie w dniu 17 maja 2022 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę oraz jej wniosku, stwierdzając, że skarżący dokonał remontu spalonego budynku oraz, że nie miała miejsca rozbudowa, czy odbudowa budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja nakazująca rozbiórkę budynku gospodarczego w zakresie dokonanej rozbudowy w postaci wiaty o wymiarach 5,00 m x 4,90 m.
Materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym po zmianach wprowadzonych ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), której przepisy w zasadniczej części weszły w życie w dniu 19 września 2020 r. W art. 25 tej ustawy przyjęto zasadę, że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (P.b.), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. W rozpatrywanej sprawie postępowanie zostało wszczęte po 19 września 2020 r., a zatem w sprawie zastosowanie znajdują przepisy P.b. w wersji uwzględniającej zmiany wprowadzone ww. ustawą.
Zgodnie z art. 49e P.b. określającym przesłanki wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części między innymi w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie (pkt 1). Przytoczony przepis nawiązując do niezłożenia w terminie wniosku o legalizację odsyła wprost do przepisów dotyczących legalizacji obiektu budowlanego.
Stosownie zaś do treści art. 48 ust. 1 i ust. 3 P.b. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji
o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. W myśl natomiast art. 48a P.b., w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację (ust. 1). Jeżeli zostało wniesione zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym to postanowienie stało się ostateczne (ust. 3).
W sprawie niniejszej postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. PINB wstrzymał skarżącemu budowę budynku gospodarczego, prowadzoną bez wymaganej decyzji
o pozwoleniu na budowę oraz zgodnie z art. 48 ust. 3 P.b. poinformował
o możliwości jej legalizacji poprzez złożenie stosownego wniosku i wniesienie opłaty legalizacyjnej. Organ wskazał ponadto, że wysokość opłaty legalizacyjnej
w rozpatrywanym przypadku wyniesie 25 000 zł oraz pouczył, że niezłożenie wniosku o legalizację w wymaganym terminie skutkować będzie decyzją nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części – art. 49 e pkt 1 P.b.
Postanowienie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu [...] lipca 2021 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym widnieje własnoręczny podpis skarżącego (k. 15 akt organu I instancji). Skarżący nie kwestionował ww. rozstrzygnięcia w postępowaniu zażaleniowym, wobec czego stało się ono ostateczne w dniu [...] lipca 2021 r. Inwestor w terminie do dnia [...] sierpnia 2021 r. nie przedłożył również wniosku o legalizację. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości Sądu, nie są też co do zasady kwestionowane przez stronę skarżącą.
W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko organu nadzoru budowlanego, że zgodnie z art. 49e pkt 1 P.b., organ zobligowany był wydać decyzję w przedmiocie nałożenia obowiązki rozbiórki obiektu budowlanego w zakresie dokonanej rozbudowy.
W tym miejscu podkreślić należy, czego zdaje się nie zauważać strona skarżąca, że orzeczony w niniejszej sprawie nakaz rozbiórki obiektu budowlanego
w zakresie dokonanej rozbudowy jest konsekwencją nie wykonania obowiązków wynikających z ostatecznego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych.
W myśl art. 49e pkt 1 P.b., o czym była już mowa wyżej, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że decyzja w przedmiocie rozbiórki ma w takim przypadku charakter związany, co oznacza, że ziszczenie się okoliczności wskazanej w przytoczonym przepisie powoduje po stronie organu obowiązek wydania decyzji o określonej treści. Taka sytuacja niewątpliwie zaistniała w niniejszej sprawie.
Zgodnie zaś z art. 52 ust. 1 P.b. nakaz rozbiórki prawidłowo został skierowany do inwestora. Odnosząc się do adresatów obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego wskazać należy, że zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 P.b. obowiązki w formie nakazów
i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Koszty związane
z wykonaniem obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, zgodnie
z poglądem przyjętym w orzecznictwie, w pierwszym rzędzie powinien być zawsze skierowany do inwestora, co też prawidłowo uczyniono w niniejszej sprawie.
Kwestie zaś dotyczące stanu prawnego i stanu faktycznego sprawy zostały przesądzone ostatecznym postanowieniem o wstrzymaniu robót budowlanych. Sąd w składzie obecnym uznaje za prawidłowe ustalenia faktyczne i prawne przyjęte za podstawę wydania powyższego postanowienia. W sprawie nie budzi bowiem wątpliwości, że inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego o rzeczywistej powierzchni zabudowy 56,87 m2 wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.), czego w konkretnym przypadku bezspornie nie dopełniono. Prawidłowo również organ przyjął, że w sprawie znajduje zastosowanie tryb legalizacyjny uregulowany w art. 48 P.b.
Podzielając powyższe stanowisko, sąd uzupełniająco wskazuje, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęto w przedmiocie budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w m. N., gm. W., przy granicy z działka sąsiednią nr [...]. W wyniku przeprowadzonych w dniu [...] października 2020 r. czynności kontrolnych ustalono, że do istniejącego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy - 32,37 m2 dobudowano wiatę o wymiarach w planie 5,00 m x 4,90 m, której powierzchnia zabudowy wynosi 24,50 m2. Istniejący budynek gospodarczy wraz z dobudowaną wiatą ma całkowitą powierzchnię zabudowy - 56,87 m2 i stanowi całość techniczno-użytkową i konstrukcyjną, o czym świadczy fakt oparcia konstrukcji zwieńczenia dobudowanej wiaty na trzech słupach betonowych ażurowych oraz na ścianie podłużnej istniejącego budynku gospodarczego, jak też wykonanie nowej więźby dachowej i zamontowanie nad wiatą i budynkiem gospodarczym jednolitego, ciągłego pokrycia dachowego z blachy dachówkowej (o łącznej długości 8,50m). Na dokonanie tego typu robót budowlanych inwestor nie uzyskał stosownych zezwoleń. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności protokole kontroli z dnia [...] października 2020 r. oraz załączonej do niego mapy poglądowej z naniesionymi wymiarami budynku gospodarczego oraz dokumentacji fotograficznej (k. 7-7.4 akt organu I instancji).
W ocenie Sądu z uwagi na fakt, że przedmiotowa wiata tworzy z budynkiem gospodarczym całość techniczno-użytkową i konstrukcyjną organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do rozpatrywania przez organy nadzoru budowlanego wiaty jako samodzielnej konstrukcji. Przeciwnie
w niniejszej sprawie mamy do czynienia z rozbudową istniejącego budynku gospodarczego o dodatkową powierzchnię 24,50 m2, prowadzoną przez inwestora
w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, że nie budzi wątpliwości Sądu, że wykonanie robót budowlanych polegających na budowie - odbudowie (zgodnie z przepisem art. 3 pkt 6 P.b.) budynku gospodarczego na działce nr geod. [...], ze względu na powierzchnię zabudowy - 32,37 m2, zwolnione jest zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 1 lit. a P.b. z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30. Jednakże
w okolicznościach niniejszej sprawy, wykonane przez skarżącego kolejne roboty budowlane związane z dobudową do ww. budynku gospodarczego wiaty, która tworzy z tym budynkiem całość techniczno-użytkową i konstrukcyjną, spowodowało że rozbudowany w ten sposób obiekt budowlany o całkowitej powierzchni zabudowy wynoszącej - 56,87 m2, podlega już reżimowi ustawy P.b. Słuszne jest przy tym twierdzenie organu odwoławczego, że powoływanie się obecnie przez skarżącego na dokumenty związane z legalną budową budynku gospodarczego jest nieuzasadnione. Organy nie podważały bowiem stanu prawnego obiektów budowlanych znajdujących się na działce skarżącego przed pożarem. W sprawie nie budzi bowiem zastrzeżeń, że budowa budynku gospodarczego zrealizowana została w oparciu o ostateczna decyzję Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] września 1993 r. nr [...]. Dodatkowo z dołączonych do akt sprawy decyzji związanych z prowadzonym w latach 2016 – 2017 postępowaniem w sprawie wiaty zlokalizowanej na działce nr [...], wynika, że była ona posadowiona w zbliżeniu do istniejącego na tej samej działce, murowanego budynku gospodarczego. Konstrukcję wiaty stanowiły słupy betonowe, na których oparta była drewniana więźba dachowa, kryta blachą trapezową ze spadkiem na własna posesję. Wiata stanowiła zatem odrębną od budynku gospodarczego budowlę. Organy nie kwestionowały też, że sporny budynek gospodarczy wraz z wiatą uległy całkowitemu spaleniu, w trakcie pożaru mającego miejsce w dniu [...] kwietnia 2019 r. Odnosząc jednak powyższe okoliczności do zakresu robót wykonanych po pożarze organy prawidłowo przyjęły, że mylne jest przekonanie skarżącego, że mamy do czynienia z zabezpieczeniem istniejących budynków i przykrycia ich nowym dachem, co nie stanowi ani rozbudowy, ani nadbudowy, ani też innej czynności, która wymaga pozwolenia na budowę bądź też składania wniosków o legalizację działań związanych z przykryciem dachów. Stanowisko to Sąd w składzie obecnym w pełni podziela. Jeszcze raz bowiem podkreślić należy, że budynek gospodarczy i wiata przed pożarem stanowiły dwie odrębne konstrukcje, obecnie zaś w wyniku dokonanych wyżej opisanych robót budowlanych, którego zakresu skarżący nie kwestionuje, doszło do rozbudowy istniejącego budynku gospodarczego o wiatę, który wraz z nią poprzez przyjęte rozwiązania konstrukcyjne tworzy całość techniczno – użytkową i konstrukcyjną, o całkowitej powierzchni 56,87 m2.
Nie zasługiwały też na akceptację twierdzenia pełnomocnika skarżącego podnoszone podczas rozprawy sądowej w dniu 17 maja 2022 r., jakoby skarżący dokonał klasycznego remontu budynku po pożarze. Zdaniem Sądu, przedmiotowe roboty budowlane nie odpowiadają zakresowi robót wskazanemu w ustawowej definicji remontu. Pod pojęciem remontu, zgodnie z art. 3 pkt 8 P.b., należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Remont to zatem nic innego jak rodzaj naprawy, wymiana czy odnowienie niektórych elementów, są to roboty niezbędne do utrzymania obiektu
w odpowiednim stanie technicznym. W rozpoznawanej sprawie doszło natomiast do zmiany parametrów użytkowych obiektu budowlanego, co nie mieści się w ustawowej definicji remontu. Wykonane w obrębie przedmiotowego obiektu roboty budowlane polegały nie tylko na jego odbudowie, ale także na rozbudowie, a to oznacza, że przed przystąpieniem do ich realizowania inwestor był zobowiązany uzyskać pozwolenie na budowę, udzielone przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej.
Poczynione zatem na wcześniejszym etapie postępowania ustalenia organu nadzoru budowlanego przesądziły zarówno kwestię popełnienia samowoli budowlanej, jej rozmiar, jak i warunki zalegalizowania samowolnej realizacji obiektu
a zatem kwestionowanie obecnie wcześniejszych, wyżej wymienionych a wiążących dla niniejszej sprawy ustaleń, trafia w próżnię. Ustalenia organów, że inwestor zrealizował roboty budowlane, na których wykonanie nie uzyskał wymaganego pozwolenia na budowę, uzasadniały wszczęcie postępowania w trybie art. 48 P.b.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że ustawa - Prawo budowlane w sposób kompleksowy normuje przebieg procesu budowlanego, prawa i obowiązki jego uczestników, kwestie dotyczące użytkowania i utrzymania obiektów budowlanych,
a także zasady podejmowania w tych sprawach działań przez właściwe organy administracji publicznej. Reguluje również sposoby likwidacji samowoli budowlanej, która może polegać na orzeczeniu nakazu rozbiórki lub legalizacji obiektu, łączącej się z koniecznością spełnienia określonych ustawowo przesłanek.
Z wyżej wymienionych przyczyn zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały
i zinterpretował przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia.
W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego
w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 kpa). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
Końcowo podkreślić należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonego aktu prawnego, co więcej nie poparte żadnymi argumentami lub dowodami, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.