II SA/Łd 739/24

II SA/Łd 739/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153, art. 170, art. 200, art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1219
Art. 112
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2024 poz 572
Art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 12 § 1, art. 75, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 104, art. 107 § 3, art. 151 § 1, art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 725
Art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Dnia 24 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.), , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2025 roku sprawy ze skargi H. K. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 2 sierpnia 2024 roku nr 231/2024 znak: GPB-III.7721.164.2024 MGJ w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pabianickiego z dnia 16 maja 2024 roku nr 160/2024, znak: AB.6740.47.2019.MK; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącej H. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. ał
Uzasadnienie
Wojewoda Łódzki, decyzją z 2 sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Pabianickiego z 16 maja 2024 r., którą po rozpoznaniu wniosku H.K., organ pierwszej instancji odmówił, na podstawie art. 151 § 1 i art. 104 k.p.a. uchylenia własnej decyzji z 5 kwietnia 2019 r. nr 145/2019, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.F., pozwolenia na budowę trzystanowiskowej wiaty myjni bezdotykowej dla samochodów osobowych wraz z infrastrukturą, na terenie działki nr [...], przy ul. [...], obręb [...] w K..
Z akt sprawy wynika, że Starosta Pabianicki, ww. decyzją z 5 kwietnia 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę spornej myjni. Decyzja stała się ostateczna z dniem 8 kwietnia 2019 r.
W dniu 4 października 2019 r. H.K. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją.
Organ pierwszej instancji postanowieniem z 8 lipca 2020 r. wznowił postępowanie, a decyzją z 24 sierpnia 2020 r., odmówił uchylenia decyzji własnej z 5 kwietnia 2019 r.
Wojewoda Łódzki decyzją z 30 grudnia 2020 r., utrzymał w mocy wspomnianą decyzję Starosty Pabianickiego, po czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, prawomocnym wyrokiem z 6 października 2021 r., II SA/Łd 140/21 uchylił decyzje organów obu instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta Pabianicki decyzją z 5 kwietnia 2022 r., kolejny raz odmówił uchylenia wspomnianej decyzji o pozwoleniu na budowę, która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Łódzkiego z 9 czerwca 2022 r.
Tutejszy sąd, prawomocnym wyrokiem z 17 listopada 2022 r., II SA/Łd 618/22, uchylił obie wspomniane decyzje.
Następnie Starosta Pabianicki, decyzją z 31 sierpnia 2023 r. odmówił uchylenia spornej decyzji z 5 kwietnia 2019 r., a Wojewoda Łódzki decyzją z 2 lutego 2024 r., orzekł o uchyleniu w całości decyzji z 31 sierpnia 2023 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Wreszcie Starosta Pabianicki, decyzją z 16 maja 2024 r., odmówił uchylenia własnej decyzji z 5 kwietnia 2019 r. nr 145/2019, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.F., pozwolenia na budowę myjni, wskazując, że wobec zachowania norm hałasowych H.K. nie przysługuje przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę spornej myjni. Starosta wyjaśnił także, iż zgodnie z przedłożonym opisem do projektu zagospodarowania terenu, oddziaływanie akustyczne potencjalnych źródeł hałasu będzie typowe dla zabudowy trzystanowiskowej myjni samochodowej. Powyższe wartości nie przekroczą dopuszczalnego, ustalonego przepisami poziomu hałasu na granicy terenu inwestycji i nie wpłyną na zwiększenie hałasu na terenach najbliższej zabudowy.
Następnie Wojewoda Łódzki, wspomnianą na wstępie decyzją z 2 sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty Pabianickiego
W uzasadnieniu organ odwoławczy zaznaczył, że H.K. jest współwłaścicielką działki nr [...], obręb [...], w K., zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a sporna inwestycja została zaprojektowana w odległości powyżej 12 m od granicy z działką wnioskodawczyni. Myjnia to obiekt niski, o maksymalnej wysokości 4,90 m., a wpływ na zasięg obszaru oddziaływania ma bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe, zlokalizowany 6 m od granicy z drogą, (7,50 m - odległość pokrywy od granicy działki drogowej) oraz 14 m od granicy z działki nr [...] (pokrywa odległa jest o 19,50 m od najbliżej położonego punktu działki wnioskodawczyni) oraz 5 stanowisk postojowych oddalonych o ponad 8 m od granicy działki od granicy działki nr [...]. Działka, na której zaprojektowano inwestycję nie jest objęta ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W aktach sprawy znajduje się ponadto decyzja Burmistrza Konstantynowa Łódzkiego z 5 grudnia 2018 r., zmieniona decyzją z 10 stycznia 2019 r., ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, a organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ww. ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W następnej kolejności organ odwoławczy poddał analizie zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i wskazał, że wiata myjni została zaprojektowana w odległości ponad 4 m od granicy z działką nr [...], wobec powyższego spełnia warunki § 12 rozporządzenia w zakresie odległości od granicy z działką sąsiednią. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że miejsca postojowe zostały zaprojektowane w odległości większej niż 7 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...], zatem, zdaniem organu inwestycja spełnia wymagania wynikające z § 19 rozporządzenia. Inwestycja nie wprowadza także, w ocenie organu ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektu na działce nr [...], o którym mowa w § 13 ust. 1 rozporządzenia ani ograniczeń związanych z nasłonecznieniem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w myśl § 57 i § 60 rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego, sporna inwestycja spełnia również warunki ochrony przeciwpożarowej określone w § 271 rozporządzenia, jak również nie pozbawia nieruchomości wnioskodawczyni dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do mediów.
Następnie Wojewoda, powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaznaczył, że zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi z 17 listopada 2022 r., II SA/Łd 618/22 przedmiotem zainteresowania organu i prowadzonego przezeń postępowania wyjaśniającego winno być zweryfikowanie i udokumentowanie w materiale aktowym sprawy czy w przypadku konkretnej inwestycji, w tym wypadku myjni samochodowej trzystanowiskowej, zachowane zostaną normy hałasowe, czy też normy te nie zostaną zachowane. Ponadto, nie ustalono, czy przedmiotowa inwestycja nie powoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w myśl art. 112 ustawy. Jak wskazał sąd, organ winien wobec tego zbadać czy hałas z myjni oddziałuje na teren nieruchomości skarżącej w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., co ma decydujące znaczenie dla dokonania oceny, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę.
Wobec powyższego Wojewoda zaznaczył, że kwestią sporną jest oddziaływanie akustyczne z myjni samochodowej na teren nieruchomości należącej do H.K.. Organ wskazał, że głównymi źródłami hałasu zlokalizowanymi wewnątrz kontenera technicznego są pompy, obsługujące poszczególne stanowiska myjni. Kontener techniczny jest obiektem zawierającym główne zdefiniowane źródła hałasu, których parametry są w większości przypadków zbliżone do siebie. Źródła te są aktywne akustycznie jedynie w trakcie mycia pojazdu, nie we wszystkich etapach tego procesu. Organ przyjął ponadto jako dowód przedłożoną przez inwestora analizę hałasu i wskazał, że zgodnie z wyrokami WSA w Łodzi z 6 października 2021r., II SA/Łd 140/21 oraz z 17 listopada 2022 r., II SA/Łd 618/22 rolą organów jest ustalenie czy sporna inwestycja gwarantuje zachowanie norm hałasowych, a nie nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia takiej analizy. Organ odwoławczy wyjaśnił zatem, że prowadząc postępowanie w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zbadał, czy sporna inwestycja spełnia podstawowe wymagania z zakresu ochrony przed hałasem. W dokumentacji przedłożonej przez inwestora znajduje się sprawozdanie wraz z protokołem pomiarów hałasu na terenie przedmiotowej myjni, wykonane przez laboratorium posiadające akredytację Polskiego Centrum Akredytacji. Powyższy protokół zawiera zarówno wyniki pojedynczych pomiarów hałasu wykonanych osobno dla każdego z trzech stanowisk oraz wynik uwzględniający pracę wszystkich stanowisk jednocześnie. Powyższa analiza akustyczna przedstawia wynik pracy trzech stanowisk jednocześnie dla dwóch punktów pomiarowych – P01 oraz P02. Punkt pomiarowy P01 został zlokalizowany przy granicy działek nr [...] i [...] i jak wynika z ww. dokumentacji, wskaźnik hałasu dla punktu P01 wynosi 48 dB. Wobec powyższego, organ odwoławczy podzielił stanowisko Starosty Pabianickiego, iż przedmiotowa myjnia samochodowa nie powoduje przekroczenia norm hałasu w zakresie emisji. Zdaniem Wojewody, działka stanowiąca własność wnioskodawczyni znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji objętej sporną decyzją, a myjnia nie powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu i zabudowie działki nr [...], zatem wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.
W skardze H.K. zarzuciła naruszenie:
- art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego błędne niezastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności z uwagi na naruszenie przez Starostę Pabianickiego art. 153 p.p.s.a., podczas gdy obowiązkiem organu drugiej instancji było uchylenie nieważnej decyzji organu pierwszej instancji;
- art. 153 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez jego błędne zastosowanie polegające na niezastosowaniu się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Łodzi z 6 października 2021 r. II SA/Łd 140/21 oraz w wyroku WSA w Łodzi z 17 listopada 2022 r., II SA/Łd 618/22, podczas gdy organ drugiej instancją jest związany wskazaniami sądu zawartymi w tych orzeczeniach;
- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez jego błędne niezastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Pabianickiego, w której błędnie dopuszczono jako dowód w sprawie przedłożoną przez inwestora analizę hałasu, która dotyczy pomiaru hałasu emitowanego przez działające osobno fragmenty myjni, podczas gdy obowiązkiem organu drugiej instancji było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji;
- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez ich błędne zastosowanie, polegające na dopuszczeniu jako dowód w sprawie przedłożonej przez inwestora analizy hałasu wykonanej przez Laboratorium B., która dotyczy pomiaru hałasu emitowanego przez działające osobno fragmenty myjni, podczas, gdy obowiązkiem organu jest zbadanie, czy hałas z całej myjni (a nie poszczególnych fragmentów myjni) oddziałuje na teren nieruchomości;
- art. 138 § 1 pkt 2, w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez jego błędne niezastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Pabianickiego, w której błędnie nie został dopuszczony dowód z analizy hałasu wykonanej przez K., podczas gdy przedłożona analiza jest przydatna do oceny hałasu emitowanego przez projektowaną myjnię;
- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez ich błędne zastosowanie polegające na niedopuszczeniu dowodu z analizy hałasu wykonanej przez K., podczas gdy przedłożona analiza jest przydatna do oceny hałasu emitowanego przez projektowaną myjnię;
- art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez jego błędne niezastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Pabianickiego, w której błędnie nie został dopuszczony dowód z analizy hałasu wykonanej przez Wojewódzką Inspekcję Ochrony Środowiska w Łodzi na nieruchomości przy ul. [...] w Ł., podczas gdy przedłożona analiza jest przydatna do oceny hałasu emitowanego przez projektowaną myjnię;
- art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., przez ich błędne zastosowanie polegające na niedopuszczeniu dowodu z analizy hałasu wykonanej przez Wojewódzką Inspekcję Ochrony Środowiska w Łodzi na nieruchomości przy ul. [...] w Ł., podczas gdy przedłożona analiza jest przydatna do oceny hałasu emitowanego przez projektowaną myjnię.
W konsekwencji wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 – p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Sprawa w przedmiocie odmowy uchylenia przez organ pierwszej instancji decyzji z 5 kwietnia 2019 r. nr 145/2019, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.F., pozwolenia na budowę trzystanowiskowej wiaty myjni bezdotykowej dla samochodów osobowych wraz z infrastrukturą, na terenie działki nr [...], przy ul. [...], obręb [...] w K. była już przedmiotem orzekania przez tutejszy sąd.
Kolejno:
- wyrokiem z 6 października 2021 r., II SA/Łd 140/21 sąd uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego z 30 grudnia 2020 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pabianickiego z 24 sierpnia 2021 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wspomnianego wyroku sąd stwierdził, że przedmiotem zainteresowania organu i prowadzonego przezeń postępowania wyjaśniającego winno być zweryfikowanie i udokumentowanie w materiale aktowym sprawy czy w przypadku konkretnej inwestycji, w tym wypadku myjni samochodowej trzystanowiskowej, zachowane zostaną normy hałasowe, czy też normy te nie zostaną zachowane. Organ winien wobec tego zbadać czy hałas z myjni oddziałuje na teren nieruchomości skarżącej w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., co ma decydujące znaczenie dla dokonania oceny, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Sąd zwrócił uwagę także, że ustawodawca gwarantuje ochronę przed hałasem w art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219) i w wydanym, na podstawie art. 113 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), a rolą organów obu instancji w niniejszym postepowaniu było ustalenie, czy sporna inwestycja gwarantuje zachowanie norm hałasowych;
- wyrokiem z 17 listopada 2022 r., II SA/Łd 618/22 sąd uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego z 9 czerwca 2022 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Pabianickiego z 5 kwietnia 2022 r. w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu WSA podkreślił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą miały na uwadze wskazania zaprezentowane w tym wyroku oraz wyroku sądu z 6 października 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 140/21 i wyjaśnią czy hałas z myjni oddziałuje na teren nieruchomości skarżącej w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, co ma decydujące znaczenie dla dokonania oceny, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Sąd zaznaczył, przy tym, że brak oceny takich dokumentów jak: protokołu pomiarów hałasu wykonanego w dniu 23 sierpnia 2019 r. przez "K.", czy dokumentacji sporządzonej przez Akredytowane Laboratorium Badawcze – akredytacja [...] nr [...] BiPOŚ – T.Ś. zatytułowaną: "Pomiary poziomów hałasu emitowanego do środowiska wokół kontenera technicznego bezdotykowej samoobsługowej myjni samochodowej – na przykładzie myjni bezdotykowej Ł. ul. [...]" i odniesienia się, czy dokumenty te stanowią one dowody w sprawie, stanowi naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a obowiązkiem organu jest wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz dokonanie oceny czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego.
Wobec powyższego podkreślić należy, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie sądy oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Z kolei art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy.
W tym miejscu odnieść się należy do najdalej idącego zarzutu, tj. rażącego naruszenia art. 153, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przez niezastosowanie się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Łodzi z 6 października 2021 r. II SA/Łd 140/21 oraz w wyroku WSA w Łodzi z 17 listopada 2022 r., II SA/Łd 618/22.
Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Zdaniem sądu wyjątkowość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa wymaga ścisłego interpretowania tego pojęcia, a przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wolno wykładać w sposób rozszerzający. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu można zatem mówić tylko wówczas, gdy weryfikowane orzeczenie administracyjne jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej żadnych wątpliwości i mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej. Wymóg ścisłego rozumienia przesłanek nieważności, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. oznacza w konsekwencji, że niedopuszczalna jest wykładnia przesłanki rażącego naruszenia prawa w kontekście dodatkowych okoliczności nie przewidzianych wprost w ustawie, jak np. naruszenia słusznego interesu strony, skutków społeczno-gospodarczych wywołanych przez decyzję, czy też błędu, winy, należytej staranności, dobrej wiary etc. Uwzględnienie tego rodzaju okoliczności w procesie wykładni danego pojęcia stanowiłoby bowiem przejaw bezpodstawnego wykreowania przesłanki pozaustawowej, ograniczającej możliwość stosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nawet wystąpienie poważnych społeczno-ekonomicznych skutków decyzji, nie stanowi naruszenia prawa, o którym mowa w danym przepisie (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2024 r.; I OSK 296/21; z 5 stycznia 2021 r., I GSK 1472/20; z 20 stycznia 2016 r., I FSK 1502/14; z 16 grudnia 2024 r., I OSK 1936/21).
W konsekwencji bezzasadny jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a., w zw. art. 153 p.p.s.a. i nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
Przechodząc do meritum zaznaczyć należy, że rolą sądu obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję jest weryfikacja, czy organy w pełni zastosowały się do zaleceń i wskazań wymienionych wyżej wyroków.
Wobec tego sąd stwierdza, że organy nie wykonały zaleceń sądu zawartych w uzasadnieniu tych rozstrzygnięć, a w konsekwencji naruszyły art. 153 p.p.s.a.
Zdaniem sądu, w ponownie prowadzonym postępowaniu, dokonana została ocena przydatności dowodowej wskazanych przez sąd dokumentów, poprzez niedopuszczenie jako dowodu analizy akustycznej wykonanej przez firmę "K." oraz dokumentacji pomiaru hałasu z innych lokalizacji myjni bezdotykowej Ł. ul. [...] i stwierdzenie, że nie stanowią one bezpośredniego dowodu w niniejszej sprawie. Podobnie nie uwzględniono dowodu z protokołu kontroli wykonanej przez Wojewódzką Inspekcję Ochrony Środowiska w Łodzi na nieruchomości przy ul. [...] w A.
Organy nie wykonały jednak wyroku sądu w kluczowej dla niniejszej sprawy kwestii, mianowicie nadal w sposób nie budzący wątpliwości nie wyjaśniły czy hałas z myjni oddziałuje na teren nieruchomości skarżącej w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., co, jak podkreślił WSA w poprzednim wyroku, ma decydujące znaczenie dla dokonania oceny, czy skarżącej przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. W ocenie sądu mimo prowadzonego przez kilkanaście miesięcy postępowania powyższe okoliczności nie zostały dostatecznie wyjaśnione.
W aktach sprawy znajduje się pismo z 31 lipca 2023 r., wraz z którym przesłano dokumentację z badania pomiaru hałasu spornej myjni przeprowadzonego przez akredytowane laboratorium, które to badanie w ocenie inwestora wskazywać ma na brak przekroczeń norm hałasu w zakresie emisji z myjni. Powyższe opracowanie stało się w istocie podstawą zarówno decyzji Starosty Pabianickiego odmawiającej uchylenia decyzji własnej o pozwoleniu na budowę tejże myjni samochodowej, jak i zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego.
Nie sposób jednak nie zauważyć, że organy obu instancji, oceniając wskazany wyżej pomiar hałasu, zupełnie pominęły wyjaśnienia laboratorium, które dokonało owego pomiaru, datowane na 15 listopada 2023 r. i 12 stycznia 2024 r. Z wyjaśnień tych wynika po pierwsze, że "w protokole pomiarów hałasu przedstawiono wyniki pomiarów hałasu dla operacji mycia pojazdów na pojedynczych stanowiskach oddzielnie (...). W sprawozdaniu z pomiarów wyznaczono (na podstawie danych przekazanych przez inwestora) równoważny poziom hałasu dla pory dnia (LAeqD), który zgodnie z przekazanymi danymi odnośnie czasu pracy poszczególnych stanowisk, uwzględnia sytuację ewentualnej jednoczesnej pracy poszczególnych stanowisk. Zatem prezentowane w sprawozdaniu wyniki wyliczeń równoważnego poziomu hałasu dla pory dnia, uwzględniają sytuację ewentualną pracę wszystkich trzech stanowisk jednocześnie jak również pojedynczego stanowiska". Po wtóre, że "intencją ustawodawcy jest aby oceny czy występują przekroczenia norm hałasu czy nie dokonał podmiot do którego sprawozdanie jest przekazywane", czyli w realiach niniejszej sprawy organ administracji.
Przyjmując bezkrytycznie stanowisko wyrażone w dokumentacji sporządzonej na zlecenie inwestora, pomijając jednocześnie wskazane wyżej wyjaśnienia autora tejże dokumentacji, organy w istocie nie dokonały żadnych własnych ustaleń, opierając się na tezach przedstawionych przez inwestora. Ne zweryfikowały zatem nadal czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. opierając swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach faktycznych niepoczynionych samodzielnie, lecz przez autorów wyżej powołanych dokumentów, które są dowodem podlegającym swobodnej ocenie dowodów. Z opracowania które stało się podstawą wydanych w sprawie decyzji nie wynika jednoznacznie jaka została przyjęta metodyka badań, jakie dane przesłane przez inwestora (na co wskazuje laboratorium) stały się jego podstawą, czy wykonana analiza dotyczy pomiaru hałasu generowanego podczas jednoczesnej pracy wszystkich elementów myjni, czy też emitowanego przez działające osobno fragmenty myjni. Powyższych wątpliwości nie rozwiały wskazane wyżej pisma z 15 listopada 2023 r. i 12 stycznia 2024 r., w których laboratorium posługuje się nieostrym pojęciem "ewentualnej jednoczesnej pracy poszczególnych stanowisk" Tymczasem jedynie jednoznaczne wyjaśnienie okoliczności czy hałas z myjni oddziałuje na teren nieruchomości skarżącej w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., a w konsekwencji czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. jest kluczowe dla wykonania wytycznych zawartych w uzasadnieniach wskazanych wyżej wyroków. Organy w ocenie sądu ponownie nie sprostały temu wyzwaniu, opierając swoje rozstrzygnięcia na prywatnej opinii inwestora, która nie rozstrzyga jednoznacznie kwestii czy skarżąca powinna być stroną postępowania o pozwoleniu na budowę
Złożone przez inwestora opracowanie, jak już zasygnalizowano nie jest dokumentem urzędowym w świetle art. 76 § 1 k.p.a., a jedynie ma charakter prywatnej opinii strony postępowania. W konsekwencji, w ocenie sądu dokument ten, szczególnie w świetle wskazanych wyżej wyjaśnień jego autora nie może stanowić jedynego źródła materiału faktycznego sprawy, w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.).
Zaznaczyć należy, że zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, czyli żeby z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., V SA 948/00). Jednocześnie wyniki tego postępowania winny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, co wynika z art. 107 § 3 k.p.a.
Wobec tego przypomnieć organom należy, że stosownie do treści art. 84 § 1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Wprawdzie redakcja przepisu art. 84 § 1 k.p.a. prowadzi do wniosku, że zasięgnięcie dowodu z opinii biegłego stanowi możliwość, nie zaś obowiązek organu procesowego to jednak przekształca się ona w obowiązek organu, jeżeli samodzielne poczynienie określonych ustaleń przekracza jego zdolności. Granice swobody organu administracji publicznej w korzystaniu z tego środka dowodowego są wyznaczone zasadą prawdy obiektywnej (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2002 r., SA/Sz 1731/00). W sytuacji gdy opinia biegłego jest niezbędna do ustalenia znaczenia danej okoliczności faktycznej w świetle posiadanych przez biegłego wiadomości specjalnych, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek przeprowadzenia tego dowodu (por. wyroki z 15 września 2010 r., II OSK 1717/09; WSA w Białymstoku z 15 czerwca 2010 r., II SA/Bk 300/10; WSA w Poznaniu z 6 listopada 2009 r., II SA/Po 124/09). Dodać przy tym należy, że opinia eksperta przedstawiona na zlecenie strony nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., gdyż na tej podstawie to organ administracji publicznej, a nie strona, powołuje biegłego (por. wyroki NSA z 13 września 2007 r., II OSK 1212/06; z 1 marca 2007 r., II OSK 359/06, ONSAiWSA 2007/6, poz. 145).
Jednocześnie sąd podziela pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie ma obowiązek przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji gdy ustalenia faktyczne w sprawie, dokonane bez posłużenia się wiadomościami specjalnymi, budzą wątpliwości, a dowody mające zobrazować kluczową dla rozstrzygnięcia okoliczność okazały się niewystarczające dla jednoznacznego ustalenia stanu faktycznego. Opinia biegłego ma doniosłe znaczenie w razie występowania w sprawie stron o sprzecznych interesach, stanowiskach i wnioskach. W takim przypadku konieczne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, o którym stanowi art. 84 § 1 k.p.a. co wynika z zasady prawdy obiektywnej (por. wyroki WSA w Szczecinie z 26 maja 2021 r., II SA/Sz 990/20; WSA w Krakowie z 30 marca 2022 r., II SA/Kr 178/22).
Konkludując, okoliczności na które wskazały organy obu instancji wydając decyzje, w ocenie sądu nie są wystarczające do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W tej sytuacji należało stwierdzić, że wydając decyzje organu naruszyły art. 153 p.p.s.a., w zw. art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 12 § 1, w zw. art. 75 § 1 i art. 84, w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 p.b.
W kontekście braków w materiale dowodowym organ w ponownie prowadzonym postepowaniu, powoła biegłego i jednoznacznie wyjaśni czy hałas z przedmiotowej myjni oddziałuje na teren nieruchomości skarżącej w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., po czym jednoznacznie ustali czy skarżącej przysługuje przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b.
Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji.
O kosztach postępowania należnych stronie od organu, a obejmujących równowartość uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
dc