II SA/Łd 736/03

II SA/Łd 736/03 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Łuczaj
Renata Kubot-Szustowska
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Sentencja
Dnia 3 grudnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [..], Nr [..] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpoznaniu odwołania L. B. od decyzji Wójta Gminy N. z dnia [..], Nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego budynku gospodarczego na nieruchomości położonej w miejscowości M. - działka nr 124/9, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Na wniosek L. B., Wójt Gminy N., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wskazanej wyżej inwestycji, uznając iż jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy N. uchwalonym przez Radę Gminy uchwałą nr VI/33/94 z dnia 6 grudnia 1994 r. (Dz.Urzędowy Wojew. Łódzkiego nr 14/94 z dnia 16 grudnia 1994 r.). W decyzji tej określił szczegółowe warunki i ustalił okres jej ważności na okres jednego roku od daty wydania decyzji.
W odwołaniu od tej decyzji, L. B. zażądał wprowadzenia do treści decyzji zapisu umożliwiającego mu realizację budynku w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej działki. Powołał się w tym zakresie na treść § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), zgodnie z którym dopuszczalne jest usytuowanie lokalizacji budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki, lecz nie mniejsze niż 1,5 m, jeżeli wynika to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem odwołującego takie usytuowanie obiektu od granicy sąsiedniej działki byłoby najbardziej optymalne. Uznał jednocześnie, iż budynek winien być też usytuowany w odległości 5 m od linii regulacyjnej od strony działki 124/1.
Utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji organ odwoławczy podniósł, iż plan zagospodarowania Gminy N., nie zawiera wiążących ustaleń w zakresie usytuowania obiektów budowlanych względem granic nieruchomości.
Oznacza to, że dopuszczalność usytuowania obiektów przy granicy działek powinna być ustalona według przepisów prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy, stanowi informację dla potencjalnego inwestora, o tym co może wznieść na danym terenie i tym samym czy pozostaje ona w zgodzie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Może się ona opierać wyłącznie na przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W skardze do Sądu, L. B.wniósł o uchylenie przytoczonej wyżej decyzji organu odwoławczego. Podniósł on, iż przedmiotem sprawy jest wyłącznie odmowa wprowadzenia do decyzji organu I instancji zapisu, iż obiekt, który zamierza wznieść, może być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy działki sąsiedniej. Zdaniem skarżącego, istnieje rażąca sprzeczność zapisów § 12 ust. 7 przytoczonego wyżej rozporządzenia z przepisami, na podstawie których określa się warunki zabudowy i zagospodarowania terenu t.j. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz zapisami planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2004 r., skarżący L. B. podtrzymał swoją skargę. Wyjaśnił jednocześnie, iż w okresie ważności decyzji nie występował o wydanie pozwolenia na budowę, bowiem z powodu braku w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zapisu co do usytuowania obiektu, nie uzyskałby pozwolenia na takie jego usytuowanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.) w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a w razie jego braku na podstawie przepisów szczególnych.
Z powyższego unormowania, obowiązującego w czasie wydawania zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, iż podstawą materialno-prawną decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku istnienia planu zagospodarowania przestrzennego mogą być wyłącznie postanowienia tego planu (które są przepisami prawa miejscowego) oraz przepisy wymienionej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.). Proces inwestycyjny jest niejako dwufazowy.
W pierwszej fazie uprawnione organy badają, czy określone zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wydają w tym zakresie decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na tym etapie nie jest dopuszczalne szczegółowe określenie umiejscowienia planowanego obiektu, chyba, że z zapisów planu wynikają jakieś szczególne ustalenia w tym przedmiocie (np. dopuszczalne zbliźniaczenie zabudowy, zabudowa pierzejowa, itp.).
Unormowanie zawarte w § 12 ust. 7 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, ma zatem tylko o tyle znaczenie o ile w planie zagospodarowania przestrzennego byłyby zawarte odpowiednie uregulowania. Wówczas organ orzekający w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania uprawniony byłby do orzekania w tym przedmiocie, ustalając linie rozgraniczające teren inwestycji w odległości 1,5 m od granicy sąsiedniej nieruchomości. W braku takich zapisów w planie, nie jest dopuszczalne, jak wyżej powiedziano, ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy miejsca usytuowania obiektu budowlanego w konkretnym miejscu i w konkretnej odległości od granicy sąsiedniej nieruchomości.
Wymieniony wyżej § 12 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, który jest przepisem aktu wykonawczego do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 ze zm.), ma zastosowanie dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę, czyli w drugiej fazie procesu inwestycyjnego. Nadmienić należy, iż nawet wyznaczenie w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu linii rozgraniczającej teren inwestycji w odległości 1,5 metra od granicy nieruchomości, nie przesądzałoby jeszcze o ostatecznej lokalizacji obiektu. Wiążące rozstrzygnięcie w tym przedmiocie należy bowiem do organów architektoniczno-budowlanych, wydających decyzję o pozwoleniu na budowę.
Powyższe rozważania nie miały jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia podjętego w sprawie.
Decydującym był wyłącznie fakt, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, utraciła swą ważność z dniem 24 stycznia 2004 r., a skarżący w okresie jej ważności nie wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę.
Z chwilą utraty ważności, decyzja ta przestała wywoływać jakiekolwiek skutki prawne. Z mocy zawartego w niej postanowienia została ona w istocie wyeliminowana z obiektu prawnego. Oznacza to, iż przestał istnieć przedmiot postępowania sądowo-administracyjnego, co powoduje, iż rozstrzyganie przez sąd merytorycznie o jej zgodności bądź niezgodności z prawem stało się bezprzedmiotowe.
W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.