II SA/Łd 729/22

II SA/Łd 729/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-01-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Marcin Olejniczak /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 945/23 - Wyrok NSA z 2024-06-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 par. 1, art. 210 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 61 ust. 7 pkt 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Dnia 24 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 8 lipca 2022 r. nr SKO.4150.275.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Koluszek z dnia 26 maja 2022 roku znak: GP.6730.20.2022; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej D. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. ał
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, decyzją z 8 lipca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Koluszek z 26 maja 2022 r., którą odmówiono D.P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] położonej w obr. [...] , gm. K., działając w składzie orzekającym.
Z akt sprawy wynika, że wspomnianą decyzją z 26 maja 2022 r. Burmistrz Koluszek odmówił skarżącej ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji ze względu na to, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie spełnia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U . z 2022 r. poz. 503 – u.p.z.p.)
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, utrzymując w mocy powyższą decyzję wyjaśniło, że wniosek inwestora z 2 marca 2022 r. zawiera opis funkcji oraz charakteru planowanego przedsięwzięcia wskazując, że przedmiotem realizacji mają być trzy budynki mieszkalne jednorodzinne wraz z urządzeniami budowlanymi towarzyszącymi na działce [...]. Planowana inwestycja spełnia warunek dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), posiada dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2), istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3), decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5) a ponadto zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.. Planowane zamierzenie nie spełnia natomiast warunku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., bowiem teren inwestycji w części stanowi las, co oznacza, że wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Organ dodał, że teren ten nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W konsekwencji stwierdzono, że powyższe ustalenia nie pozwalają na uwzględnienie wniosku inwestora i ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, gdyż ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przez inwestora zamierzenia wymaga łącznego spełnienia wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Tymczasem rozpatrywanej sprawie teren inwestycji wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Organ, powołując się na stan w ewidencji gruntów wskazał, że działka nr [...] stanowi: lasy (Ls V - 0,8282 ha), grunty orne (RVI - 0,7136 ha) oraz nieużytki (N - 0,1873 ha). Bezspornym jest zatem, że część działki inwestycyjnej jest lasem, tj. terenem wyłączonym spod możliwości zabudowy i zagospodarowania na cele inne niż leśne. Ponadto działka nr [...] w zakresie użytku leśnego (Ls V) objęta jest uproszczonym planem urządzenia lasu dla obrębu [...], na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2023 r. Kolegium dodało, że wprawdzie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy objęto jedynie część działki [...], stanowiącą grunty orne i nieużytki, z wyłączeniem gruntu leśnego, to jednakże takie działanie musi pozostawać bez wpływu na możliwość ustalenia w tej sprawie warunków zabudowy. Organ odwołał się do dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym dominował pogląd o braku możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej. W konsekwencji przyjęto, że w rozpatrywanej sprawie brak było możliwości uwzględnienia wniosku inwestora w zakresie ograniczenia powierzchni terenu inwestycji jedynie do fragmentu działki ewidencyjnej.
W skardze D.P. wniosła o uchylenie decyzji organów oby instancji, wskazując, że inwestycja planowana jest tylko na części działki, tj. na gruntach rolnych z wyłączeniem gruntów leśnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 22 grudnia 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 22 listopada 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 22 grudnia 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Mając powyższe na uwadze sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji o stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, co uzasadniało wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 u.p.z.p.) i przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 - u.o.g.r.l.).
Organy obu instancji stanęły na stanowisku, że planowana inwestycja nie jest możliwa do realizacji na przedmiotowej działce z uwagi na to, że jej część stanowią grunty leśne, co wynika z przyjętego założenia, że planowana inwestycja dotyczy całej działki, a nie wyłącznie jej części. Organy powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdziły, że użyte w art. 61 ust. 1 pkt 4 słowo "teren" oznacza całą działkę w rozumieniu działki ewidencyjnej.
Jak wynika z akt sprawy na działce [...] znajdują się: lasy (LsV 0,8282 ha), grunty orne (RVI 0,7136 ha) oraz nieużytki (N 0,1873 ha). Poza tym z wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że planowana inwestycja miałaby powstać na części działki oznaczanej na mapie, która nie obejmuje gruntu leśnego, lecz wyłącznie grunt, który zgodnie z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Na załączniku graficznym do wniosku o wydanie decyzji w/s warunków zabudowy zaznaczono kolorem pomarańczowym granice terenu objętego wnioskiem czyli tylko część działki nr [...]. W ocenie skarżącej organy wbrew treści wniosku zmienił zasięg inwestycji, na obejmujący całość działki.
Istota sporu sprowadza się zatem do ustalenia czy planowana inwestycja, może być realizowana wyłącznie na tej części działki, która obejmuje jedynie grunty klas innych niż leśne, jak wskazuje skarżąca i o co wnosiła, czy należy uznać, że nie ma takiej możliwości.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. jednym z warunków do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest to, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 1999 r. poz. 139, z późn. zm.).
Grunty leśne znajdujące się w granicach działki inwestycyjnej, jak ustalono, i co nie było kwestionowane, nie uzyskały zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia przy sporządzaniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego prawidłowo jest stanowisko organów co do przeprowadzenia analizy pod kątem spełnienia przesłanek ze wskazanego już powyżej art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l..
Jednakże przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest realizacja tej inwestycji na części działki [...], która w swych granicach stanowi grunty orne klasy RVI oraz nieużytki, niewymagające zgody na nierolnicze przeznaczenie.
Podkreślić należy, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, poprzedzającym nowelizację u.p.z.p. nie było jednolitości, co do tego, czy ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, czy może do tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana.
Według jednego poglądu prezentowanego m.in. w wyrokach NSA: z 11 grudnia 2019 r., II OSK 260/18; z 5 września 2019 r., II OSK 2447/17; z 1 grudnia 2020 r., II OSK 1955/20 ustalenie warunków zabudowy odnosiło się do działki objętej wnioskiem jako całości. Drugi pogląd dopuszczał wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (por. wyroki NSA: z 24 maja 2018r., II OSK 1634/16; z 3 kwietnia 2020 r., II OSK 1693/19; z 19 lutego 2021 r., II OSK 2976/20).
Mając na uwadze wspomnianą nowelizację w stanie prawym obowiązującym od 3 stycznia 2022 r. nie ma już wątpliwości o słuszności drugiego ze wskazanych poglądów orzeczniczych.
Wyjaśnić zatem należy, że po pierwszej zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., mającym odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy (art. 64 ust. 1 u.p.z.p.), wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w odpowiedniej skali. Po wtóre użyte w treści przepisu art. 61 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 u.p.z.p. sformułowanie "teren" nie zostało przez ustawodawcę dookreślone. W przepisie mowa jest o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. Tym samym nie istnieją przeszkody formalne, aby odnieść je do wydzielonych części działek.
Treść tych przepisów nie wyklucza zatem ustalenia warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, jeśli nie narusza to odrębnych przepisów.
Nadto wskazać również należy na treść art. 61 ust. 7 pkt 2 u.p.z.p., z którego wynika, że minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w drodze rozporządzenia określi wymagania dotyczące m.in. ustalania wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Taka wykładnia powołanych przepisów wydaje się być w pełni zgodna z wolą ustawodawcy, o czym świadczy wspomniana nowelizacja art. 61 u.p.z.p., która weszła w życie w dniu 3 stycznia 2022 r. Polega ona na dodaniu do tego przepisu ust. 5a, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Ustawodawca konsekwentnie posługuje się tu pojęciami: "terenu", "frontu terenu". Ponadto rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniono rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2399). Na jego mocy uchylono § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., w którym odwołano się do pojęcia: "działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie "warunków zabudowy". Przepis § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uzyskał brzmienie: "1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich", podczas gdy poprzednio w przepisie tym posłużono się pojęciem: "na działce objętej wnioskiem". Analogicznie, użyte w § 6 w ust. 1 i w § 8 sformułowanie "frontu działki" zastąpiono sformułowaniem: "frontu terenu". Cytowane pozwalają na ustalenie kierunku wykładni, który będzie zgodny z wolą ustawodawcy. Skoro ustawodawca w odniesieniu do określenia granic terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zastąpił konsekwentnie pojęcie: "działki" pojęciem: "terenu", to oznacza to, że decyzja ta może odnosić się nie tylko do działki (działek) jako całości, ale również części działki, o ile będzie to teren jednoznacznie wyodrębniony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2022 r. II OSK 712/21; z 4 lipca 2022 r, II OSK 1322/22 - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec tego, zdaniem sądu w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest wykluczone wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy.
Decyzja o warunkach zabudowy winna określać m.in. linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Za pomocą linii rozgraniczających teren inwestycji możliwe jest wyodrębnienie (wskazanie) konkretnej części działki, na której zamierzenie budowlane może być realizowane bez naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów. W przypadku mniejszych obszarowo działek ewidencyjnych zazwyczaj linie rozgraniczające teren inwestycji pokrywają się z granicami działki. W przypadku większych działek możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Przy czym, w ocenie sądu wyodrębnienie w decyzji o warunkach zabudowy konkretnej części działki jako terenu inwestycji nie może być postrzegane jako próba obejścia obowiązujących przepisów, w tym w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Ta część działki mogłaby wszak stanowić samodzielną działkę ewidencyjną i wówczas ten sam teren inwestycji zamykałby się w granicach działki. Taki sposób wyodrębnienia terenu inwestycji nie może być również uznany jako wskazanie usytuowania zabudowy w ściśle określonym miejscu. Czym innym jest bowiem określenie w decyzji o warunkach zabudowy terenu inwestycji za pomocą linii rozgraniczających ten teren, a czym innym wskazanie usytuowania obiektu w konkretnym miejscu.
Dodać przy tym należy, że jednym z atrybutów prawa własności jest korzystanie z rzeczy, w tym nieruchomości, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa tyle tylko, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 kodeksu cywilnego). Rozwinięciem tej zasady jest regulacja zawarta w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w myśl której każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.
W konsekwencji powyższego uznać należało, że zastosowana przez organy wykładnia pojęcia terenu i przyjęcie niedopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu części działki była nieprawidłowa. Ponownie rozpoznając sprawę, rzeczą organów będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa, zgodnie z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Organy będą miały na uwadze przedstawioną przez sąd wykładnię powołanych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście analizy możliwości ustalenia warunków zabudowy dla terenu będącego częścią działki ewidencyjnej.
Końcowo sąd zauważa, że w aktach wprawdzie znajduje się kopia decyzji Starosty Łódzkiego Wschodniego z 11 grudnia 2023 r. zatwierdzająca na okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2023 r. uproszczony plan urządzenia lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa dla miejscowości B., G., Z., W., P., J., położonych w gminie K., do której załączony jest rejestr działek leśnych oraz rejestr działek przeznaczonych do zalesienia oraz ich właścicieli. Wskazać jednak należy, że ww. rejestrach skarżąca figuruje jako właścicielka działki oznaczonej nr [...], podczas gdy wniosek dotyczył działki oznaczonej nr [...], przy czym jedynie z odręcznej adnotacji widniejącej na rejestrze wynika, że działka objęta wnioskiem powstała w wyniku podziału działki [...].
Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, w zw. z art. 135 p.p.s.a., sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
O kosztach postępowania sąd orzekł na art. 200, w zw. z art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a. is