II SA/Łd 72/25

II SA/Łd 72/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /sprawozdawca/
Beata Czyżewska
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1587
art. 2 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 26
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Sentencja
Dnia 10 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2025 roku sprawy ze skargi O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 listopada 2024 roku znak: SKO.4170.127.2024 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 listopada 2024 r., znak: SKO.4170.127.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (w chwili wydawania zaskarżonej decyzji t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej w skrócie jako: "k.p.a") oraz art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm., dalej również jako: "u.o.o.") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 lipca 2024 r. nr 19/O/2024, znak: DEK-OŚR-1.6236.7.2024, którą organ zobowiązał posiadacza odpadów - spółkę O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. [...], do usunięcia w całości odpadów o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. z nieruchomości będących własnością spółki, oznaczonych jako działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie geodezyjnym [...], położonych w Ł. przy zbiegu ulic [...]. Organ określił termin usunięcia odpadów na 60 dni od chwili, kiedy decyzja stanie się ostateczna oraz wskazał, że odpady należy usunąć poprzez ich przekazanie uprawnionym podmiotom gospodarczym, posiadającym stosowne zezwolenie organu ochrony środowiska na ich odbiór i zagospodarowanie w sposób zgodny z ustawą o odpadach.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:
W dniu 19 lutego 2024 r. do organu I instancji wpłynęło zawiadomienie od mieszkanki ul. [...], przekazane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, dotyczące trwających robót budowlanych, polegających na zasypywaniu ziemią działek o numerach ewidencyjnych [...] w obrębie geodezyjnym [...]. W przedmiotowym zawiadomieniu wskazano, że od lat jest to teren położony nisko, gdyż znajdowały się tam niegdyś zbiorniki wodne - stawy hodowlane. Jest to teren grząski z roślinnością stawową, trzciną, sitowiem. Tereny wokół wymienionej działki są o podłożu gliniastym, nieprzepuszczalnym, stąd często stoi woda, teren jest podmokły. Zgodnie z danymi zawartymi w Ewidencji Gruntów i Budynków, właścicielem omawianych nieruchomości jest O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. .
W dniach 6 i 14 marca 2024 r. do organu I instancji wpłynęły analogiczne zawiadomienia, natomiast w dniu 12 marca 2024 r. miała miejsce telefoniczna interwencja dotycząca zasypywania "zbiornika wodnego" na przedmiotowych nieruchomościach - działkach o numerach ewidencyjnych [...].
W związku z powyższym, pismem z dnia 13 marca 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi zawiadomił O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie możliwego naruszenia art. 26 u.o.o., tj. składowania bądź magazynowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym oraz wezwał na grunt w charakterze strony celem udostępnienia przedmiotu oględzin (działek o numerach ewidencyjnych [...]), złożenia zeznań dotyczących postępowania oraz przedłożenia dokumentów, które mogą mieć związek z przedmiotową sprawą.
Pismem z dnia 15 marca 2024 r. organ I instancji zwrócił się jednocześnie do Wydziału Urbanistyki i Architektury w Departamencie Planowania i Rozwoju Gospodarczego UMŁ o udzielenie informacji, czy dla przedmiotowych działek zostały wydane jakiekolwiek decyzje zatwierdzające projekt budowlany oraz pozwolenia na budowę obiektów budowlanych. W odpowiedzi z dnia 21 marca 2024 r. oraz 27 marca 2024 r. organ został poinformowany, że nie udzielono pozwolenia na budowę, ani nie przyjęto zgłoszenia robót budowlanych dla przedmiotowych nieruchomości.
W dniu 5 kwietnia 2024 r. na przedmiotowych nieruchomościach, tj. działkach o numerach ewidencyjnych [...] przeprowadzono oględziny terenu, na których stawili się członkowie zarządu spółki O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. . W trakcie oględzin pracownicy organu stwierdzili obecność odpadu o kodzie 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) na przedmiotowych nieruchomościach. Znaczna część przedmiotowego terenu, tj. część pokryta roślinnością wodną, została wyrównana ww. odpadem do poziomu pasa drogowego. Zgodnie ze studium zagospodarowania przestrzennego miasta przedmiotowe działki znajdują się na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
Pismem z dnia 11 czerwca 2024 r. zarząd spółki O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. dostarczył do organu wyjaśnienie, w którym wskazał, że dla nieruchomości położonych w Ł. przy ul. [...], oznaczonej jako działki gruntu o nr ewidencyjnych [...] w dniu 25 kwietnia 2024 r. została wydana prawomocna decyzja o warunkach zabudowy o numerze: DPRG-UA-VIII.594.2024 dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W dniu 24 maja 2024 r. pełnomocnik Spółki złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych zgodnie z wydanymi warunkami zabudowy i planem zagospodarowania terenu dla ww. nieruchomości. Ponadto zostały wydane warunki zabudowy, promesy gestorów sieci PGE, ZWIK, ZDIT i zaświadczenia dot. wyłączenia nieruchomości z produkcji rolnej.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 26 lipca 2024 r. organ I instancji nałożył na O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. obowiązek usunięcia odpadów we wskazanym w decyzji terminie, a także określił sposób ich usunięcia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż postępowanie prowadzone w trybie art. 26 ust. 2 u.o.o. jest co do zasady postępowaniem w sprawie usunięcia odpadów, a nie postępowaniem przeciwko posiadaczowi odpadów, zaś decyzja wydawana na podstawie art. 26 u.o.o. jest w każdym przypadku decyzją wydawaną wobec konkretnie określonego podmiotu, a więc posiadacza odpadów. Domniemywa się przy tym, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Domniemanie to może być obalone, jednakże tylko poprzez wykazanie, że odpadem faktycznie władał inny podmiot.
Zgodnie z ustawą o odpadach posiadacz (w tym wytwórca) odpadów jest obowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarki odpadami, o których mowa w art. 16-31 tej ustawy, w tym do zbierania odpadów w miejscach na ten cel przeznaczonych i magazynowania ich w sposób zgodny z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska, bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w innym przypadku, zgodnie z ww. art. 26 u.o.o. wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakaże posiadaczowi usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania.
Ponadto do organu właściwego w sprawie zobowiązania posiadacza odpadów do usunięcia odpadów składowanych lub magazynowanych w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym nie należy obowiązek określenia dokładnej ilości odpadów, które mają zostać usunięte z nieruchomości zobowiązanego. To zobowiązany musi zadbać o to, aby stan nieruchomości po usunięciu odpowiedniej ilości odpadów odpowiadał jego wcześniejszemu zagospodarowaniu, tj. przed zgromadzeniem przedmiotowych odpadów na działkach o numerach ewidencyjnych [...].
W ocenie Prezydenta Miasta Łodzi deponowanie odpadu o kodzie 17 05 04 na działkach o numerach ewidencyjnych [...], jest równoznaczne z prowadzeniem prac przygotowawczych na terenie budowy nie objętej zezwoleniem, co jest niezgodne z art. 41 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Deponowanie odpadów na wskazanych nieruchomościach jest niezgodne z prawem, a same odpady winny zostać usunięte w całości.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. .
Przy piśmie z dnia 14 listopada 2024 r. Prezydent Miasta Łodzi przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lodzi materiały z czynności kontrolnych prowadzonych przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi w sprawie dotyczącej nawożenia odpadów w postaci mas ziemnych na terenie działek w Ł. przy ul. [...]. Wśród przekazanych materiałów znajduje się m.in. notatka służbowa z dnia 20 czerwca 2024 r. i protokół przesłuchania osoby z tego samego dnia, z których wynika, iż na zlecenie właściciela przedmiotowych działek na ich teren nawożona jest ciężarówkami ziemia z budowy drogi S-14.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją utrzymało je w mocy.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zastosowanie środka nadzorczego w postaci decyzji administracyjnej nakazującej usunięcie odpadów wymaga ustalenia istnienia odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.o., ustalenia przechowywania odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów oraz ustalenia posiadacza odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.o. Żadne inne kwestie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy usunięcia odpadów.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zdaniem Kolegium, bezsprzecznie wynika, że na terenie działki o nr ew. [...] w obrębie geodezyjnym [...], położonej w Ł. przy ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...] oraz na terenie działki o nr ew. [...], w obrębie geodezyjnym [...], położonej w Ł. przy ul. [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta [...], znajdują się odpady. Natomiast o tym, co jest odpadem, przesądza ustawa o odpadach i rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów.
W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że jest to odpad - gleba i ziemia w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03 (17 05 04). Ten rodzaj odpadów należy do grupy (17) - odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych) i podgrupy (17 05) - gleba i ziemia (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych oraz urobek z pogłębiania). Ustalono, że na nieruchomość nawieziono "masy ziemne pochodzące z budowy drogi S14". Organ odwoławczy podkreślił, że masa ziemna jest traktowana jak odpad, gdy materiał został przetworzony lub wykorzystany do innych celów niż budowlane lub gdzie indziej, np. nastąpiło usunięcie lub przemieszczanie, przetransportowanie mas ziemnych w związku z realizacją jakiejś inwestycji, czy w sytuacji zdeponowania ziemi w innym miejscu niż miejsce wydobycia. Gleba wydobyta w trakcie robót budowlanych i niewykorzystana na cel budowlany na terenie, z którego została wydobyta, jest odpadem.
Organ II instancji ocenił, iż gleba i ziemia nawiezione na przedmiotowe nieruchomości na pewno nie są warstwą próchniczą tzw. humusu, czy kopaliną w postaci piasku. Strona skarżąca nie poparła w tym zakresie swoich twierdzeń żadnymi dowodami. Załączona do odwołania kserokopia "Opinii geotechnicznej dla wstępnego rozpoznawania warunków gruntowo wodnych" została sporządzona dla innych celów niż ocena rodzaju nawiezionych na działkę mas ziemnych ale jednocześnie potwierdza, że nasypy niekontrolowane (Qhn) są zanieczyszczone materiałem ziemnym.
W trakcie oględzin potwierdzono istnienie odpadów oraz ich położenie. Akta sprawy, w tym załączone fotografie, jednoznacznie potwierdzają istnienie odpadów oraz ich rodzaj. Przepisy art. 2 pkt 2 i 3 u.o.o. nie znajdą zastosowania w przedmiotowej sprawie. W przypadku tego rodzaju odpadów nie ma konieczności powoływania biegłego celem określenia rodzajów odpadów ponieważ nie wymaga to wiadomości specjalnych.
Kolegium podkreśliło, że bezsprzecznie odpady znajdują się w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania (teren nie jest składowiskiem, brak jest obiektu budowlanego przeznaczonego do składowania odpadów). Wykluczyć należy również możliwość magazynowania odpadów w tym miejscu. Spółka nie posiada żadnych stosownych pozwoleń. Spółka jest właścicielem nieruchomości na której znajdują się odpady, a z wyjaśnień wynika, że zostały one nawiezione za jej zgodą.
W ocenie organu II instancji w przedmiotowej sprawie nie mogło mieć zastosowanie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku.
Kolegium wskazało, iż organ I instancji określił termin usunięcia odpadów, dający realną szansę wykonania decyzji. Nie ma przy tym obowiązku, aby decyzja organu I instancji określała ewentualną ilość odpadów, podlegających usunięciu.
Końcowo organ wskazał, iż naruszenie stosunków wodnych nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, jednakże po usunięciu odpadów Spółka będzie mogła wystąpić o wszczęcie postępowania w tym zakresie.
Skargę na powyższą decyzję wniosła O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:
1. naruszenie przepisów k.p.a.
A. art. 7, art. 7a § 1 i art. 8 k.p.a. - przez:
– niewyjaśnienie stanu faktycznego, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. pominięcie istotnych okoliczności: obiektywnej konieczności nawiezienia ziemi celem wyrównania poziomu gruntu działek spółki z działkami sąsiednimi w związku z faktem zalewania działek spółki w wyniku różnicy poziomów oraz bezprawnego odprowadzania ścieków na teren przedmiotowych działek przez sąsiadów - w tym także zawiadamiającą o rzekomym naruszeniu prawa;
– oczywiście błędne ustalenia dotyczące charakteru gruntów uznanych bezzasadnie za siedliska rzadkich gatunków roślin i zwierząt podczas, gdy ze złożonych opinii wynikało, że teren działek spółki jest porośnięty różnymi roślinami pozostawionymi do sukcesji przyrodniczej, teren jest od wielu lat ugorowany tj. stanowi nieużytek, a część działek stanowi pusta przestrzeń - co wyklucza ustalenia organu pierwszej instancji przyjęte bez udziału strony i przyjęte przez SKO lecz zbagatelizowane i pominięte - a w następstwie powyższego uznanie, że działanie spółki mające na celu usunięcie niebezpieczeństwa bezprawnego zalewaniu nieruchomości stanowi naruszenie wskazanych w zaskarżonej decyzji przepisów prawa;
– rozstrzygnięcie powstałych na tle opisanego stanu faktycznego wątpliwości co do zasadności zawiadomienia o naruszeniu prawa przez spółkę na niekorzyść strony skarżącej, a w efekcie - naruszenie zasady określonej w art. 8 k.p.a. przez niezachowanie zasady bezstronności i równego traktowania;
B. art. 61 § 1 k.p.a. w związku z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. - przez zaniechanie wszczęcia postępowania w sprawie zakłócenia stosunków wodnych na gruncie tj. nielegalnego odprowadzania na grunty spółki ścieków z działek sąsiednich, niewyjaśnienie koniecznych okoliczności działania spółki oraz sąsiadów, co niewątpliwie miało wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia;
2. naruszenie art. 3 ust. 1, art. 19 i art. 26 ust. 2 u.o.o. w związku z at. 9 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz art. 75 par. 1 i art. 76 par. 2 k.p.a. - przez:
– uznanie, że nawieziona na działki ziemia stanowi odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.o.o. wbrew danym wynikających z załączonej do akt opinii geotechnicznej i bezzasadne przyjęcie, że cel sporządzenia opinii decyduje o przydatności tej opinii jako dowodu w przedmiotowej sprawie;
– zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego do spraw geologii dla ustalenia ponad wszelką wątpliwość klasyfikacji ziemi oraz dowolne przyjęcie, że dokonana przez urząd klasyfikacja ziemi jest prawidłowa i nie wymaga wiadomości specjalnych bez uzasadnienia takiego poglądu;
– przeprowadzenie kontroli na nieruchomości pod nieobecność przedstawicieli skarżącego oraz błędne uznanie nawiezionej ziemi za "odpad" o kodzie: 17 05 04 pomimo zastrzeżeń przedstawicieli skarżącego i braku potwierdzenia klasyfikacji ziemi, a także pominięcie faktu, że nawiezienie ziemi stanowiło konieczną reakcję na bezprawne odprowadzanie ścieków i wód gruntowych na działki spółki przez sąsiadów.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż SKO, bezzasadnie i bez analizy roślinności, przyjęło że tereny przedmiotowych działek były pokryte roślinnością stawową, a spółka zasypuje w sposób sprzeczny z prawem zbiornik wodny ziemią. Interwencja ze strony Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta Łodzi została wszczęta w wyniku nieprawdziwego doniesienia. Nie jest prawdą, że spółka zasypała ziemią zbiornik wodny naruszając przepisy prawa o ochronie środowiska. SKO, a przedtem organ pierwszej instancji, nie przeprowadziły ustaleń co do rzeczywistego stanu nieruchomości.
Z treści złożonych przez stronę skarżącą dwóch opinii wynika, że teren działek jest porośnięty różną roślinnością (w tym typu trzcinowego z uwagi na poziom wód gruntowych), teren ten jest pozostawiony do sukcesji przyrodniczej, od wielu lat jest ugorowany i stanowi nieużytek. W rzeczywistości nie było tam zbiornika wodnego ani roślinności bagiennej lub fauny podlegających ochronie prawnej. Z informacji uzyskanych przez stronę skarżącą wynika, że małe "oczko wodne" zostało nielegalnie wykopane przez mieszkańców okolicznych nieruchomości sąsiednich. Powodem doniesienia o rzekomym zasypaniu przez spółkę zbiornika wodnego i naruszenia prawa była chęć ukrycia niezgodnych z prawem działań właścicieli sąsiednich domów i oddziaływania na teren działek spółki. Do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji spółka dołączyła materiał dowodowy w postaci zdjęć obrazujących stan przedmiotowych nieruchomości oraz działania sąsiadów. Podniesione okoliczności faktyczne mają istotny związek z treścią zaskarżonego orzeczenia SKO. Postępowanie w sprawie wszczęto w kierunku naruszenia prawa o ochronie środowiska. Dopiero w toku postępowania ukierunkowano je na nawiezioną ziemię. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pominięto przyczynę nawiezienia ziemi na działki spółki, tj. konieczność podniesienia poziomu działek w związku z zalewaniem ich przez sąsiadów. Ciągłe zalewanie działek uniemożliwiało stronie skarżącej rozpoczęcie procesu inwestycyjnego na działkach - budowy domów mieszkalnych. W ocenie strony skarżącej sąsiedzi mieli interes faktyczny w fałszywym zawiadomieniu, które stało się powodem wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia przepisów o ochronie środowiska. Naruszenie przepisów prawa dotyczących środowiska naturalnego nie miało miejsca, nieprawdziwe zawiadomienie stanowiło pretekst do uniemożliwienia przeprowadzenia przez skarżącą dużej inwestycji budowlanej i utrzymywania sprzecznego z prawem działania okolicznych mieszkańców - zalewanie nieruchomości spółki i ich zanieczyszczanie ściekami. W opisany wyżej sposób naruszono zasadę równości stron, nie działano w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej. Bez przeprowadzenia rzetelnej kontroli i czynności w wyniku zawiadomienia spółki o naruszeniu prawa przez sąsiadów wydano orzeczenie oparte na nieprawdziwym zawiadomieniu osób mających widoczny interes w pisaniu nieprawdy.
Skarżąca podkreśliła, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego związanego z zakłócaniem stosunków wodnych na gruncie - odprowadzania na tereny działek spółki wód i ścieków z nieruchomości sąsiednich tj. naruszenia przez sąsiadów przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne i ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Opisane naruszenia prawa zostały udokumentowane niespornie fotografiami. Nie podjęto w tej sprawie żadnych czynności i nie ukarano winnych naruszenia prawa.
W ocenie skarżącej spółki organy bezzasadnie uznały, że załączona do odwołania opinia geotechniczna nie może być dowodem w sprawie, bowiem została sporządzona do innych celów. Nie nazwa lecz treść dokumentu decyduje o jego przydatności do celów dowodowych i znaczeniu dokumentu w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 75 § 1 i art. 76 § 2 k.p.a. SKO przy wydaniu decyzji bezzasadnie uznało, że dysponuje wiedzą odpowiednią dla dokonania oceny, czy zgromadzona na działkach ziemia stanowi odpady w rozumieniu prawa. Nie powołano biegłego dla bezspornego stwierdzenia właściwości ziemi i rozstrzygnięcia, czy stanowi ona odpady. Organ nie uzasadnił swojego stanowiska co do przyjęcia takiego ustalenia oraz co do braku podstaw konieczności powołania biegłego. Powołał się ogólnie na rodzaj odpadów jako okoliczność wyłączająca obowiązek dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Uznano, że istnienie fizyczne ziemi potwierdzają fotografie, a to powoduje, że nie ma konieczności weryfikowania wstępnych ustaleń.
Skarżąca wskazała również, że przeprowadzenie kontroli na nieruchomościach bez udziału przedstawicieli posiadacza gruntów jest nieprawidłowe. Wyłącza możliwość poczynienia ustaleń po wyjaśnieniach tych przedstawicieli na miejscu czynności. Nie istniały powody, dla których wskazany był znaczny pośpiech w dokonaniu kontroli. Poprzez brak możliwości udziału w ważnej czynności władający gruntem został pozbawiony możliwości działania we własnej sprawie. Ma to związek nie tylko z bezspornym ustaleniem charakteru nawiezionej ziemi i zapewnieniem czynnego udziału strony w postępowaniu ale także wiąże się z zalewaniem działek przez sąsiadów, którzy podwyższali poziom własnych nieruchomości w sposób niekontrolowany, co nie znalazło potwierdzenia w protokole kontroli. Właściciele sąsiednich nieruchomości podjęli też działania sprzeczne z prawem - wykonali odprowadzenia ścieków z własnych nieruchomości na teren działek spółki. Ta okoliczność także nie znalazła odbicia we wspomnianym protokole kontroli. W sprawie wniosku o wszczęcie w tej sprawie postępowania organy administracji odpowiedzialne za kontrolę przestrzegania przepisów nie podjęły żadnych działań mimo upływu ponad pół roku od daty złożenia wniosku. Prowadzi to do zasadnego wniosku, że organy administracji traktują właścicieli nieruchomości nierówno, naruszając zasadę art. 7 i art. 8 k.p.a. co podniesiono wyżej.
Z uwagi na powyższe okoliczności strona skarżąca wniosła jak w petitum skargi.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji.
W dniu 24 lutego 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pismo procesowe, w którym wskazał, iż w dniu 27 grudnia 2024 r. własność działki oznaczonej numerem [...] została przeniesiona w celu zwolnienia z długu przez O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na M. M. i M. F., zaś w dniu 14 stycznia 2025 r. własność działki oznaczonej numerem [...] została przeniesiona w celu zwolnienia z długu przez O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na M. M. i M. F. .
Postanowieniem z dnia 5 marca 2025 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 72/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 26 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dopuścił M. F. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania, zaś postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2025 r. dopuścił M. M. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania.
Decyzją z dnia 16 grudnia 20224 r. nr DPRG-UA-II.2421.2024, znak: DPRG-UA-II.6740.166.2024 Prezydent Miasta Łodzi odmówił O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną, na terenie nieruchomości położonych w Ł. przy ul. [...] bez numeru, działki nr ewid. [...].
W toku rozprawy w dniu 10 lipca 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę, oświadczając jednocześnie, że strona skarżąca nawiozła ziemię na przedmiotowe działki w celu wyrównania i podwyższenia terenu, zaś ziemia pochodziła spoza terenu spornej działki. Ponadto pełnomocnik strony skarżącej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z trzech dokumentów: zawiadomienia Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 29 kwietnia 2025 r. o wszczęciu na wniosek O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 lipca 2024 r. Nr 19/O/2024; decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 9 czerwca 2025 r., znak: DEK-OŚR-I.6236.15.2025, odmawiającej uchylenia decyzji z dnia 26 lipca 2024 r.; odwołania złożonego przez stronę skarżącą od decyzji z dnia 9 czerwca 2025 r. Pełnomocnik strony skarżącej wniósł również o rozważenie możliwości zawieszenia niniejszego postępowania, z uwagi na toczące się postępowania, którego dotyczą wskazane powyżej dokumenty.
Postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wnioski o przeprowadzenie dowodu z dokumentów złożonych na rozprawie przez pełnomocnika strony skarżącej oraz o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.)., dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 lipca 2024 r. zobowiązującą posiadacza odpadów – O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. do ich usunięcia w całości z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. z nieruchomości będących własnością spółki, oznaczonych jako działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie geodezyjnym [...], położonych w Ł. przy zbiegu ulic [...].
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm.). Zgodnie z art. 26 ust. 1 u.o.o. posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W myśl art. 26 ust. 2 u.o.o. z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami. Jak stanowi art. 26 ust. 6 u.o.o. w decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności termin usunięcia odpadów (pkt 1), rodzaj odpadów (pkt 2), sposób usunięcia odpadów (pkt 3). Zgodnie zaś art. 3 pkt 19 u.o.o. ilekroć w ustawie jest mowa o posiadaczu odpadów - rozumie się przez to wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Ustawa o odpadach nie definiuje pojęcia "władającego powierzchnią ziemi", więc, kierując się zasadami wykładni systemowej, należy sięgnąć do innego aktu prawnego, zawierającego taką definicję. Art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w chwili wydawania zaskarżonej decyzji t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.) stanowi, iż jest to właściciel nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający.
Powyższe unormowania wskazują, że organy w niniejszej sprawie słusznie uznały stronę skarżącą za posiadacza odpadów. W chwili wydawania decyzji przez organy administracji spółka O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. była właścicielem działek o nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym [...], położonych w Ł. przy zbiegu ulic [...]. Okoliczność ta nie jest zresztą kwestionowana przez stronę skarżącą. Oś sporu koncentruje się wokół tego, czy nawieziona na teren tych działek ziemia jest odpadem, czy też strona skarżąca była uprawniona do zasypania ziemią wykopanych na działkach otworów w ramach prac niwelacyjnych.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.o. ilekroć w ustawie jest mowa o odpadach - rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany.
W realiach kontrolowanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że na nieruchomość skarżącej została nawieziona substancja pochodząca spoza terenu tej nieruchomości, którą organy sklasyfikowały jako glebę i ziemię, natomiast skarżąca podnosi, iż jest to mieszanka humusu i piasku. W ocenie Sądu analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż prawidłowe w tym zakresie są ustalenia organu. W protokole oględzin z dnia 5 kwietnia 2024 r. wskazano, że około 1/3 przedmiotowej nieruchomości od strony ulicy [...] została poprzez nawiezienie ziemi wyniesiona do poziomu pasa drogowego zaś kolejny obszar, na który stwierdzono nawiezienie ziemi znajduje się po południowej stronie działek nr [...] (na ok. ¼ powierzchni). Stwierdzono tam również obecność do 9 sztuk pryzm ziemi. Protokół ten został podpisany przez M. M. oraz M. F., będących wówczas członkami zarządu skarżącej spółki, którzy nie zgłosili żadnych uwag do powyższych ustaleń. Ponadto w aktach znajduje się protokół kontroli przeprowadzonej w ramach postępowania prowadzonego przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Protokół wskazuje, że podczas oględzin przedmiotowej nieruchomości w dniu 27 maja 2024 r. ustalono, iż na części działki stanowiącej ok. 65% jej powierzchni została zasypana masami ziemnymi. Po przeprowadzeniu rozpoznania wśród osób mieszkających w bezpośrednim sąsiedztwie ustalono, że na teren nieruchomości przyjeżdżają wywrotki, które deponują tam ziemię, następnie ziemia jest rozgarniana. W aktach postępowania znajduje się również notatka służbowa z dnia 20 czerwca 2024 r. z czynności przeprowadzonych wspólnie przez przedstawicieli WIOŚ i funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w Ł. oraz protokół przesłuchania świadka, które potwierdzają, że na nieruchomość nawożone były masy ziemne. Świadek, będący kierowcą ciężarówki zeznał, iż w dniu 20 czerwca 2024 r. wykonał sześć transportów mas ziemnych oraz że wykonuje tę usługę na zlecenie właściciela działki od około miesiąca.
Skarżąca na poparcie swojego stanowiska złożyła natomiast dokument zatytułowany "Opinia geotechniczna dla wstępnego rozpoznania warunków gruntowo wodnych", sporządzony na zlecenie skarżącej przez B. w sierpniu 2024 r. W tym miejscy wypada zaznaczyć, że strona skarżąca ma rację, że co do zasady opinia sporządzona poza tokiem postępowania może stanowić dowód w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jednakże treść powyższej opinii nie zawiera informacji mogących wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie, a co więcej – nie potwierdza tezy skarżącej co do tego, że nawieziona na przedmiotową nieruchomość substancja nie jest ziemią lecz mieszanką humusu i piasku. Wręcz przeciwnie – w opinii wskazano, iż w części południowo-wschodniej przedmiotowych działek zaznacza się pusta, nieporośnięta przestrzeń, w obrębie której zdeponowano masy ziemne, rozgarnięte (rozplantowane) po powierzchni (punkt 2, str. 3 opinii). Organ II instancji trafnie wskazał również, iż w opinii podkreślono, że w skład nasypów niekontrolowanych (Qhn) wchodzi mieszanina naturalnego materiału mineralnego (piaszczysto gliniastego), zanieczyszczonego materiałem ziemnym (punkt 4.1. str. 4 opinii).
Wobec powyższego należało stwierdzić, że organy trafnie zakwalifikowały substancję nawiezioną na nieruchomość skarżącej jako odpady o kodzie 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03.
Wskazać trzeba, że jak stanowi art. 2 pkt 3 u.o.o. przepisów ustawy nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty.
W ocenie Sądu organy administracji trafnie wskazały, że przywołany przepis art. 2 pkt 3 u.o.o. nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż ziemia potraktowana jako odpad nie została wydobyta na terenie, na którym jest składowana. Z załączonych do akt administracyjnych organu II instancji dokumentów, obejmujących materiały z czynności kontrolnych prowadzonych przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi w sprawie dotyczącej nawożenia odpadów w postaci mas ziemnych na terenie działek w Ł. przy ul. [...], wynika, iż na zlecenie strony skarżącej na należące wówczas do niej działki nawożona jest ciężarówkami ziemia z budowy drogi S-14. Strona skarżąca nie kwestionowała również tej okoliczności. W samej skardze kilkukrotnie użyto określenia "nawieziona ziemia". Powyższe potwierdził również pełnomocnik strony skarżącej, oświadczając w toku rozprawy w dniu 10 lipca 2025 r., iż skarżąca spółka nawiozła na tereny przedmiotowych działek ziemię w celu wyrównania i podniesienia poziomu terenu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi słusznie uznało również, że zastosowania w niniejszej sprawie nie znajdą przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r. poz. 93). Strona skarżąca jest bowiem przedsiębiorcą. Ponadto rozporządzenie dopuszcza użycie odpadów do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego, zaś maksymalna ilość odpadów do przyjęcia to 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowana jest linia orzecznicza, zgodnie z którą gleba wydobyta w trakcie robót budowlanych i niewykorzystana na cel budowlany na terenie, z którego została wydobyta, jest odpadem (zob. wyrok NSA z 25 września 2024 r., sygn. III OSK 366/23 i powołane tam orzecznictwo, dostępny, podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA").
Przyjąć zatem należy, że strona skarżąca składowała odpady w postaci gleby, będąc ich posiadaczem, nie mając ku temu stosownego zezwolenia, gdyż odpady zostały nawiezione na przedmiotowe działki z innych terenów, na których zostały wydobyte. Skutkowało to koniecznością wydania decyzji nakazującej ich usunięcie.
Nie zasługują przy tym na uwzględnienie argumenty przedstawione w skardze. Przede wszystkim całkowicie chybione jest twierdzenie, iż organ I instancji dokonał kontroli na nieruchomości pod nieobecność przedstawicieli skarżącego. Z protokołu oględzin z dnia 5 kwietnia 2024 r. wynika bowiem wprost, że w czynności tej brali udział członkowie zarządu O. Sp. z o.o. – M. F. i M. M. . Ich podpisy widnieją pod protokołem oględzin, ponadto składali oni oświadczenia w toku tej czynności procesowej. Bezzasadny jest także zarzut uznania przez organy, że przedmiotowe działki stanowią siedliska rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Takie stwierdzenie nie znajduje się w uzasadnieniach kwestionowanych decyzji, nie znalazło się także we wskazanym powyżej protokole oględzin. W trakcie oględzin stwierdzono jedynie, że odpady w postaci ziemi zostały nawiezione na terenie pokrytym roślinnością wodną. Powyższe pokrywa się zresztą ze stwierdzeniem zawartym w przedstawionej przez stronę skarżącą opinii geotechnicznej, gdzie wskazano, iż teren działek stanowi nieużytek, w znacznej części porośnięty drzewostanem liściastym i trzcinami.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie było również konieczności dopuszczania dowodu z opinii biegłego z zakresu geologii dla ustalenia ponad wszelką wątpliwość klasyfikacji ziemi, jej właściwości oraz rozstrzygnięcia, czy stanowi ona odpad. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Treść powyższego unormowania wskazuje, że dopuszczenie dowodu z opinii biegłego jest jedynie prawem, nie obowiązkiem organu, nawet jeśli w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W kontrolowanej sprawie, jak wynika z treści protokołu oględzin z 5 kwietnia 2024 r., organ powierzył wykonanie tej czynności pracownikom Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa w Departamencie Ekologii i Klimatu Urzędu Miasta Łodzi. Ustalenia pracowników organu poparte zostały dokumentacją fotograficzną. Wobec powyższego materiał dowodowy nie wskazuje na zasadność zarzutu, że nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego stanowiło naruszenie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pracownicy wyspecjalizowanej komórki organu I instancji zaklasyfikowali nawieziony materiał jako odpady o kodzie 17 05 04 tj. gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03 zaś okoliczność ta została potwierdzona również dzięki dokumentacji z kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Co więcej prawidłowość takiej klasyfikacji potwierdza również złożona przez skarżącą opinia geotechniczna, co zostało omówione we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia.
Powyższe czyni niezasadnym podnoszony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 7a § 1 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne ustalenia faktyczne oraz art. 3 ust. 1, art. 19 oraz art. 26 ustawy o odpadach.
Chybiony okazał się także podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 19 u.o.o., zgodnie z którym organy administracji publicznej, w zakresie swojej właściwości, podejmują działania wspierające ponowne użycie i przygotowanie do ponownego użycia odpadów, w szczególności: 1) zachęcając do tworzenia i wspierając sieci ponownego wykorzystania i napraw; 2) stwarzając zachęty ekonomiczne (ust. 1 ). Jednostki sektora finansów publicznych stosują kryteria ponownego użycia lub przygotowania do ponownego użycia odpadów przy udzielaniu zamówień publicznych, o ile ponowne użycie lub przygotowanie do ponownego użycia odpadów jest możliwe (ust. 2.). Przepis ten nie znajduje zastosowania w kontrolowanej sprawie. "Adresatem normy zamieszczonej w art. 19 ust. 1 są organy administracji publicznej, tj. organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej) oraz organy administracji samorządowej (gminnej, powiatowej i wojewódzkiej). (...) Jest to regulacja tak ogólna, że trzeba ja uznać za normę programową, która nie nadaje się do egzekwowania środkami prawnymi." ( Danecka Daria, Radecki Wojciech, Ustawa o odpadach. Komentarz, wyd. VI, WKP 2022).
Skoro więc według kompletnych i niebudzących wątpliwości ustaleń poczynionych w toku przeprowadzonego przez organy postępowania, stwierdzono, iż na zlecenie strony skarżącej zmagazynowano na należących do niej działkach masy ziemne stanowiące odpady, a nie dysponowała ona decyzjami administracyjnymi uprawniającymi do takiego działania, w tym pozwoleniami z zakresu prawa budowlanego lub wodnego, jak również pozwoleniami na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania, zbierania czy przetwarzania odpadów, to tak zgromadzony i zagospodarowany (przemieszczony) odpad należy usunąć, niezależnie od tego, do jakiego rodzaju odpadów nawiezione masy ziemi powinny zostać zakwalifikowane (zob. wyrok NSA z 25 września 2024 r., sygn. III OSK 366/23, publ. CBOSA).
Wreszcie, zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie argumenty skargi, zgodnie z którymi strona skarżąca miała prawo wyrównania poziomu gruntu przedmiotowych działek z poziomem działek sąsiednich z uwagi na ich zalewanie oraz bezprawne odprowadzanie na ich teren ścieków. Nawet jeśli takie bezprawne działania miały miejsce, to samowolne zasypywanie gruntu ziemią nie jest właściwym, zgodnym z przepisami prawa sposobem reakcji ze strony skarżącej. Rację mają organy administracji, które podkreślają, iż po zakończeniu postępowania w przedmiocie usunięcia odpadów skarżąca będzie mogła żądać wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany stosunków wodnych. W skardze błędnie przy tym wskazano, iż niniejsze postępowanie początkowo zostało wszczęte w przedmiocie naruszenia ustawy Prawo o ochronie środowiska. Z zawiadomienia z dnia 13 marca 2024 r. wynika bowiem, iż postępowanie zostało wszczęte w sprawie możliwego naruszenia art. 26 ustawy o odpadach, tj. składowania odpadów w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Niezasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 8 § 1 k.p.a.
Reasumując, Sąd uznał, że organy administracji kompleksowo zgromadziły i właściwie oceniły materiał dowodowy, stosując się do przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W konsekwencji prawidłowo zastosowały prawo materialne i wydały trafne decyzje, właściwie je uzasadniając, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Decyzja organu I instancji zawierała przy tym wszystkie elementy, wymagane przez art. 26 ust. 6 u.o.o. Brak jest zatem podstaw, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały usunięte z obrotu prawnego. Na tę ocenę nie wpływa również fakt zbycia przedmiotowych działek – przeniesienia ich własności przez O. Sp. z o.o. na rzecz wspólników tej spółki – M. M. i M. F. . Nastąpiło to bowiem już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta może mieć wpływ na ewentualne przyszłe postępowanie egzekucyjne. Może też stanowić podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany, uchylenia, lub stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, co rzeczywiście miało miejsce. Nie ma jednak wpływu na prawidłowość decyzji w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu strona skarżąca, pomimo zbycia przedmiotowych nieruchomości, ma w dalszym ciągu interes prawny w zaskarżeniu decyzji organu II instancji. Z akt sprawy nie wynika, aby zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej, zatem jej prawem jest zaskarżenie decyzji administracyjnej, która nakłada na nią określone obowiązki.
Postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r. Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów złożonych na rozprawie przez pełnomocnika strony skarżącej, a potwierdzających wszczęcie i prowadzenie postępowanie w przedmiocie uchylenia na wniosek O. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 lipca 2024 r. nr 19/O/2024. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Treść powyższego unormowania wskazuje, że Sąd nie ma prawa ani obowiązku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, a wyjątkowo może to uczynić wówczas, gdy poweźmie istotne wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez organy oraz o ile postępowanie takie nie naruszy przewidzianej w art. 7 p.p.s.a., zasady szybkości postępowania sądowego. Dopuszczalny jest jedynie dowód z dokumentu, pełniący rolę uzupełniającą. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., na co zwraca się uwagę w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń (zob. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. I FSK 1306/08, publ. CBOSA). Dokumenty, o dopuszczenie dowodu z których wnioskował pełnomocnik strony skarżącej, nie spełniają powyższych przesłanek. Powstały bowiem na długo po wydaniu zaskarżonej decyzji, a ponadto nie miały prowadzić do weryfikacji prawidłowości decyzji wydanych przez organy administracji. Ich celem było wyłącznie uzasadnienie wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd zobligowany był zatem do oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z przedmiotowych dokumentów.
Sąd oddalił również złożony przez pełnomocnika strony skarżącej wniosek o zawieszenie postępowania sądowadministracyjnego do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji. Jak stanowi art. 56 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Wskazana regulacja dotyczy sytuacji, kiedy to organ administracji uruchomił tryb nadzwyczajny, zmierzający do usunięcia z obrotu prawnego określonego rozstrzygnięcia, a następnie na rozstrzygnięcie to złożona została skarga do sądu administracyjnego. Zaistnienie takich okoliczności obliguje sąd do zawieszenia prowadzonego postępowania sądowego. Natomiast, a contrario należy przyjąć, że nie istnieją podstawy do zawieszenia postępowania przed sądem, kiedy postępowanie administracyjne w nadzwyczajnym trybie uruchomione zostało już po wniesieniu skargi. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 26 lipca 2024 r. nr 19/O/2024 zostało bowiem wszczęte w kwietniu 2025 r., zaś zaskarżona decyzja wydana została w listopadzie 2024 r. i zaskarżona do Sądu w styczniu 2025 r. Brak było zatem podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 56 p.p.s.a.
Niezasadne było również zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przyczyną zawieszenia postępowania na podstawie przywołanego przepisu jest tzw. zagadnienie wstępne, czy też prejudycjalne. Jest to przeszkoda powstająca lub ujawniająca się w toku postępowania sądowego, której usunięcie poprzez rozstrzygnięcie innego postępowania jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja, zgodnie z określoną w art. 16 k.p.a. zasadą trwałości decyzji ostatecznych, pozostaje w obrocie prawnym, a samo toczące się postępowanie w przedmiocie jej uchylenia nie ma wpływu na jej moc wiążącą.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
dj