II SA/Łd 715/06

II SA/Łd 715/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka
Barbara Rymaszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Czesława Nowak-Kolczyńska
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OSK 974/07 - Wyrok NSA z 2008-09-02
II OZ 1352/06 - Postanowienie NSA z 2006-12-06
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 6 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant asystent sędziego Marek Pilc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2007 roku sprawy ze skargi T. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku oddala skargę. -
Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 roku, wydaną na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 50a pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 poz. 1126 ze. zm. Dalej zwaną PB), po rozpatrzeniu odwołania T. G., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] września 2002 roku Nr [...] nakazującą skarżącemu rozbiórkę części murów wznoszonego obiektu - przechowalni owoców i warzyw na działce o nr ew. 252, położonej w Z. nr 62, wymurowanych po doręczeniu w dniu 18 lipca 2002 roku postanowienia z dnia [...] lipca 2002 roku o wstrzymaniu z urzędu prowadzenia robót budowlanych przy budowie przedmiotowego obiektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2004 roku (sygn. akt II SA/Łd 323/04) w sprawie ze skargi T. G., uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] września 2003 roku Nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja co do zasady określającej nakaz rozbiórki była prawidłowa, gdyż bezspornym jest w sprawie, że skarżący kontynuował budowę obiektu budowlanego pomimo obowiązującego nadal ostatecznego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] lipca 2002r. o wstrzymaniu robót budowlanych. Organ I instancji na mocy art. 50a pkt 2 PB zobligowany był do nakazania rozbiórki tej części obiektu budowlanego, która została wzniesiona po doręczeniu skarżącemu odpisu postanowienia z dnia [...] lipca 2002r. Natomiast w ocenie Sądu obowiązek rozbiórki części obiektu budowlanego został sformułowany w sposób nie dość precyzyjny i pozostawia wątpliwości co do jego zakresu. Z rozstrzygnięcia organu administracji nie wynika bowiem jednoznacznie, jaki obowiązek został nałożony na stronę, przez co pozostawia możliwość różnej interpretacji. Określenie zakresu obowiązku rozbiórki do tej części budynku, która wzniesiona została po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu robót jest ogólnikowe, nieprecyzyjne i niejednoznaczne. Ten błąd nie został naprawiony przez organ odwoławczy.
Udzielając wskazówek co do dalszego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podniósł, iż w sentencji decyzji winny się znaleźć ustalenia dokonane protokołem kontroli przeprowadzonej w dniu 16 lipca 2002r., w którym określono, w jakim zakresie obiekt został wybudowany. Ustalenia te powinny znaleźć wyraz w rozstrzygnięciu decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w sposób niepozostawiający jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych co do zakresu nałożonego na inwestora obowiązku i umożliwiający jego ewentualną egzekucję.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2006r., na podstawie art. 50a pkt 2 PB nakazał T. G. rozbiórkę części budynku przechowalni warzyw i owoców wybudowanego na działce o nr ewid. 252, położonej w Z. Nr 62, wykonanej po doręczeniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] lipca 2002r., tzn. pozostawiając jedynie wymurowane ściany zewnętrzne i wewnętrzne do wysokości 5. m od poziomu terenu. Decyzję tę oparto na następujących ustaleniach faktycznych:
T. G. prowadził roboty budowlane z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu i warunków pozwolenia na budowę, określonych w decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. Zamiast przewidzianych w projekcie wymiarów 16,59 x 14,51 m i odległości 3,0 m od granicy sąsiedniej działki, obiekt ma wymiary 18,00 x 14,50 m a odległość od granicy z działką H. B. (działka nr 251) wynosi 1,50 m. Ustalono również, iż do dnia oględzin zostały wykonane mury do wysokości około 5 m, pomimo nakazanego ostatecznym postanowieniem z dnia [...] lipca 2002r., wstrzymania prowadzenie robót budowlanych. Organ ustalił również, iż ostateczną decyzją PINB w Ł. z dnia [...] lipca 2002r., w trybie art. 51 ust.1 pkt.2 PB nakazano inwestorowi wykonanie i przedłożenie dokumentacji w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie. Po przedłożeniu przez inwestora T. G. żądanej dokumentacji i wniosku o pozwolenie na wznowienie robót, H. B. - właścicielka działki nr 251 oświadczyła, że nie wyraża zgody na przewidziany w projekcie kierunek spadku dachu na jej działkę, zakwestionowała przebieg granicy między działkami 251 i 252 oraz zażądała zmiany przeprowadzenia postępowania rozgraniczającego. H. B. podniosła również, iż pomimo nakazu wstrzymania roboty są kontynuowane.
PINB w Ł., postanowieniem z dnia [...] września 2002r. zawiesił postępowanie w sprawie wydania T. G. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. przeprowadzania rozgraniczenia między działkami o nr ew. 251 i 252.
Decyzją Wójta Gminy Ł. z dnia [...] lipca 2003 roku orzeczono o rozgraniczeniu nieruchomości – działek nr 252 (działka inwestora) i nr 251 (działka H.B.). Po rozgraniczeniu przechowalnia warzyw i owoców na działce nr 252 znajduje się w odległości 1,15 m od granicy z sąsiednią nieruchomością.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podjął zawieszone postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie przedmiotowej przechowalni warzyw i owoców.
Podczas kolejnych oględzin (w dniach 24.09.2003r., 23.01.2004r., 21.04.2006r.), dokonywanych w obecności inwestora i uczestniczki postępowania kontrolujący odnotowywali postęp prac budowlanych aż do stwierdzenia, iż T.G. zakończył budowę dwóch pomieszczeń, które użytkuje od września 2004 roku, jako przechowalnie owoców, trzecie pomieszczenie nie jest wykończone – do wykonania pozostała izolacja wewnętrzna termiczna - i nie jest użytkowane; budynek nie posiada także tynków zewnętrznych.
Powyższe ustalenia w ocenie PINB w Ł. obligują do nakazania rozbiórki części obiektu wzniesionej pomimo ostatecznego wstrzymania robót z mocy art. 50a pkt 2c PB.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. G., zarzucając naruszenie art. 51 ust. 2 w związku z art. 50a pkt 2 PB. Zdaniem strony wnoszącej odwołanie organ administracji nie wskazał, którą z decyzji, o jakich mowa w art. 50 ust. 4 PB uważa za decyzję wydaną w terminie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Zaskarżona decyzja została oparta na brzmieniu art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane z tym, że została wydana z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że uprzednio wydano decyzję w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 – PB, gdy wcześniej wskazywano na art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Ponieważ T. G. wykonał obowiązki z art. 51 ust. 1 PB, organ administracji winien stwierdzić w drodze decyzji wykonanie tego obowiązku, względnie – na podstawie art. 51 ust. 4 PB – sprawdzić wykonanie obowiązku i wydać decyzję, o której mowa w powołanym przepisie. Nie jest możliwe wydanie decyzji w trybie art. 50a pkt 2 przedmiotowej ustawy po wydaniu decyzji, o jakiej mowa w art. 51 ust. 1.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 roku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Przedstawiając motywy powyższego rozstrzygnięcia podniesiono, iż T. G. kontynuował roboty budowlane po ich wstrzymaniu postanowieniem z dnia [...] lipca 2002r. W sprawie uzasadnione jest zatem zastosowanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 50a pkt 2 PB. Ocena co do prawidłowości zastosowania trybu z art. 50a pkt 2 wskazanej ustawy została wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2005 roku, którym organ rozpatrujący sprawę ponownie jest związany. Argumenty podniesione w odwołaniu nie mają znaczenia dla sprawy, gdyż nakaz rozbiórki jest wyłącznie konsekwencją prowadzenia robót budowlanych wbrew nakazowi ich wstrzymania, który wynikał z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] lipca 2002r..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik T. G. zarzucił decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 2006r. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (PB) w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 lipca 2002 roku, przez jego błędną wykładnię, art. 50 ust. 4 PB przez jego niezastosowanie, a ponadto art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] maja 2006 roku, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania przed sądem administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W uzasadnieniu środka zaskarżenia, powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2004r. (sygn. akt IV SA 74/03, opubl. LEX nr 148875), pełnomocnik skarżącego stwierdził, że możliwość żądania przez organy nadzoru budowlanego dokumentów, ekspertyz i ocen uregulowana została w art. 81c ustawy – Prawo budowlane. Art. 51 tej ustawy nie stanowi takiej podstawy. Zgodnie z jego brzmieniem nałożenie obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem nie może oznaczać obowiązku dostarczenia dokumentów, ekspertyz i ocen. Decyzja z dnia [...] lipca 2002r., którą nałożono na skarżącego obowiązek wykonania i przedłożenia inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej wykonanych robót wraz z oceną techniczną oraz projektu budowlanego obejmującego roboty konieczne do zakończenia budowy, mimo wskazania jako podstawy prawnej art. 51 ust. 1 pkt 2 PB, nie jest decyzją określającą czynności, które skarżący miał podjąć w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. W ocenie strony skarżącej należy zatem przyjąć, iż decyzja z dnia [...] lipca 2002r. nie stanowiła decyzji określonej w art. 51 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane i tym samym, po upływie dwóch miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, tj. w dniu [...] września 2002r., zakaz nim nałożony przestał skarżącego obowiązywać. Skarżący nie prowadził natomiast robót budowlanych w okresie obowiązywania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...] lipca 2002r.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zaznaczyć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawniony jest wyłącznie do kontroli legalności aktów administracyjnych, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd nie orzeka merytorycznie w sprawie administracyjnej, a jedynie bada zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej powoływaną jako p.p.s.a.).
Przedmiotowa sprawa była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zgodnie z oceną zawartą w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 roku (sygn. akt II SA/Łd 323/04) decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] listopada 2003r. oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] września 2003r. w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego co do zasady były prawidłowe. Powodem uchylenia wskazanych decyzji było wyłącznie nieprecyzyjne określenie obowiązków inwestora.
Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi do sądu administracyjnego skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu. Natomiast niezastosowanie się przez wojewódzki sąd administracyjny do oceny prawnej przewidzianej w przedmiotowym przepisie stanowi naruszenie przepisów postępowania, będące podstawą skargi kasacyjnej.
Omawiana regulacja stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza z kolei, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 roku, sygn. IV SA 527/97, opubl. LEX nr 77275). W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie tak długo, jak długo orzeczenie to nie zostanie uchylone w określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 października 1997 roku, sygn. akt I SA/Po 263/97, opubl. LEX nr 30884; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 roku, sygn. akt III RN 130/1999, opubl. OSNP 2000/24/886; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 1999 roku, sygn. akt IV SA 1177/97, opubl. LEX 47301; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2001 roku, sygn. akt III SA 3377/00, opubl. LEX 54000; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2001 roku, sygn. akt SA/Rz 434/00, opubl. Palestra 2002/9-10, s. 199).
Powszechnie przyjmuje się, że nieaktualność, a co za tym idzie - ustanie mocy wiążącej oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu orzeczenia sądu administracyjnego powstaje w przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 1999 roku, sygn. akt IV SA 1177/97, opubl. LEX 47301; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2000 roku, sygn. akt I SA/Ka 2408/98, opubl. LEX nr 44392, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2006 roku, sygn. I FSK 506/05, opubl. LEX nr 187499).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż ani stan faktyczny, ani stan prawny w sprawie nie uległ zmianie w zakresie, o którym wyżej mowa , zaś wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 kwietnia 2005 roku jest prawomocny i nie został skutecznie wzruszony. W związku z powyższym organy administracji i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, rozstrzygając w niniejszej sprawie, były związane oceną prawną, wyrażoną we wcześniejszym wyroku tego Sądu z dnia 22 kwietnia 2005 roku.
W ocenie Sądu orzekającego w niniejszym postępowaniu organy administracji tak I, jak II instancji, zastosowały się do oceny wyrażonej w wyroku z dnia 22 kwietnia 2005r. Sąd wyraził pogląd, iż zastosowanie trybu postępowania przewidzianego w art. 50a pkt 2 PB było uzasadnione. Wskazał jedynie na konieczność sprecyzowania rozstrzygnięcia decyzji, tak by nie pozostawiało wątpliwości, co do treści obowiązku ciążącego na jej adresacie. W decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] maja 2006r. obowiązek T. G. określono w sposób jednoznaczny i nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Na skarżącego nałożono obowiązek rozbiórki części budynku przechowalni warzyw i owoców w zakresie, w jakim roboty budowlane zostały wykonane po dniu 16 lipca 2002r., precyzując, iż należy pozostawić wymurowane ściany zewnętrzne i wewnętrzne do wysokości pięciu metrów, to jest do takiego stanu, jaki wynikał z protokółu pierwszych oględzin w dniu 16 lipca 2002r. Takie sformułowanie obowiązku jest wystarczająco precyzyjne dla prawidłowego wykonania decyzji. Oczywiście decyzja ta nie kończy postępowania z wniosku H. B. w sprawie legalności budynku – przechowalni owoców na działce. Zamyka jedynie jej etap związany z kontynuowaniem budowy po ostatecznym jej wstrzymaniu. Złożenie w toku postępowania administracyjnego wniosku o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych nie zwalnia organu z obowiązku kontroli, czy inwestor zastosował się do wcześniejszego nakazu wstrzymania prac.
Ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, sprowadzające się do określenia istotnych odstępstw wznoszonego budynku z treścią pozwolenia na budowę oraz faktu prowadzenia prac budowlanych po dniu 17 lipca 2002r. (postanowienie nakazujące wstrzymanie robót w trybie art. 50 ust.1 pkt 1 PB nie są przez stronę skarżąca kwestionowane. Zarzut skargi sprowadza się do stwierdzenia, iż inwestor kontynuował roboty budowlane po wygaśnięciu powyższego postanowienia, gdyż nie została wydana prawidłowa decyzja w trybie art. 51 ust.1 prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego decyzja PINB w Ł. dnia z [...] lipca 2002r. jest wadliwa, zatem skoro nie ma prawidłowej decyzji, to postanowienie z dnia [...].07.2002r. upada, zgodnie z dyspozycją art. 50 ust 4 PB. Doszło zatem wg skarżącego do naruszenia prawa materialnego w postaci art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu 26 lipca 2002 roku przez jego błędną wykładnię, art. 50 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane przez jego zastosowanie oraz art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Zarzut ten nie jest trafny. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem strony skarżącej co do wykładni wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy – Prawo budowlane. Stosownie do przepisu art. 50 ust.1 pkt. 3 PB, w przypadkach innych, niż określone w art. 48 PB właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, roboty budowlane wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu, bądź w przepisach. Takie odstępstwo bezspornie w niniejszej sprawie ma miejsce. W myśl art. 50 ust.4 PB postanowienie o wstrzymaniu robót traci moc po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust.1. Postanowienie doręczono stronom postępowania administracyjnego w dniu 17. i 18.07.2002r., zatem wymaganą powołanym przepisem decyzję (decyzja PINB w Ł. z [...].07.2002r.) wydano w terminie, o którym mowa w art. 50 ust. 4 PB. W rozpoznawanej sprawie wprawdzie jako podstawę prawną decyzji z [...].07.2002r. wskazano art. 51 ust.1 pkt 2, zamiast pkt 3 prawa budowlanego (PB), okoliczność ta nie ma jednak znaczenia. Każda decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 jest decyzją, o której stanowi art. 50 ust. 4 przedmiotowej ustawy, bez względu na to, czy podstawą jej wydania stanowi pkt 1., pkt 2. czy pkt 3. znaczenia, skoro wszystkie decyzje wydane w trybie art. 51 ust.1 PB powodują, że postanowienie w trybie art. 50 ust.1 PB nie upada. Nie jest również najistotniejsze iż jako podstawę powołano w decyzji art. 51 ust. 1, pkt. 2 zamiast, jak się wydaje punktu trzeciego. Nietrafnie skarżący też wywodzi, iż jedynie w trybie art. 81c PB można było zobowiązać inwestora do złożenia dokumentacji, o której mowa w w/w decyzji. Stosowanie bowiem do unormowania art. 51 ust.1 pkt.3 PB można zobowiązać do złożenia projektu budowlanego zastępczego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczasowych prac. Tym bardziej można inwestora zobowiązać do przedłożenia dokumentacji o mniejszym zasięgu niż projekt zamienny.
Kwestionowana przez skarżącego decyzja z [...].07.2002r. funkcjonuje w obrocie prawnym i nie można przyjmować, że nie została wydana. Wniosek taki byłby uprawniony jedynie w sytuacji stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Konsekwencją wniosku, iż (wbrew wywodom skarżącego) funkcjonuje w obrocie decyzja wydana w trybie art. 51 ust.1 PB jest konstatacja, iż w sytuacji kontynuowania robót budowlanych po jej wydaniu istniały podstawy do wydania w sprawie decyzji nakazującej rozbiórkę części budynku skarżącego na podstawie art. 50a pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznając iż brak jest uzasadnionych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
-----------------------
2