VII SA/Wa 1908/06

VII SA/Wa 1908/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /sprawozdawca/
Bożena Więch-Baranowska
Mariola Kowalska. /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi M. B.- B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. skargę oddala.
Uzasadnienie
Sygnatura akt VII SA/Wa 1908/06
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003r. Prezydent [...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 106. poz. 1126 z późn. zm., dalej Prawo budowlane) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla K. L. i R. K. na przebudowę budynku po byłej drukarni na dom mieszkalny jednorodzinny na terenie posesji przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu podał, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia
[...] czerwca 2002r. Ponadto organ nadzoru budowlanego I instancji zakończył postępowanie administracyjne prowadzone w związku ze stanem technicznym i doraźnymi zabezpieczeniami muru oporowego dzielącego posesje przy
ul. [...] i [...].
W trakcie postępowania administracyjnego o wydanie pozwolenia na budowę obiektu inwestorzy uzupełnili braki w dokumentacji załączając ocenę stanu technicznego budynku oraz opinię określającą wpływ projektowanej przebudowy budynku na stan techniczny budynku sąsiedniego. Do wniosku inwestor dołączył prawo dysponowania nieruchomością, zatem zdaniem organu I instancji wydanie pozwolenia na budowę jest zasadne.
Decyzją z dnia [...] września 2003r. Wojewoda [...] na podstawie
art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa), po rozpatrzeniu odwołania M. B. – B. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z przepisami prawa materialnego tj. ustawą z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1998r. w sprawach szczegółowego zakresu i formy wykonania projektu budowlanego.
Niezasadny jest zarzut skarżącej w kwestii stwierdzenia, iż inwestor nie dysponuje przedmiotową nieruchomością na cele budowlane – bowiem w aktach sprawy znajduje się wypis z ksiąg wieczystych z dnia [...] września 2003r. oraz umowa sprzedaży z dnia [...] maja 2002r. potwierdzająca prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Niezasadny jest także zarzut, iż przedmiotowa inwestycja może spowodować zagrożenie dla fundamentów budynku skarżącej usytuowanego w ostrej granicy z działką inwestora – bowiem z załączonego do akt projektu architektoniczno – budowlanego oraz opinii technicznych wynika, iż oddylatowana o 15 cm od budynku skarżącej istniejąca ściana projektowanego budynku inwestora pozostaje nienaruszona łącznie z fundamentami. Natomiast w miejscu, gdzie będą usytuowane projektowane ławy fundamentowe – na odcinku 1,0m od granicy z działką skarżącej należy podnieść poziom posadowienia projektowanych ław budynku skarżącej zgodnie z zaleceniami opinii technicznej. Po spełnieniu tego warunku przebudowa nie będzie miała wpływu na stan techniczny obiektu na sąsiedniej działce.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła M. B. – B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podała, że projekt budowlany jest nieczytelny i niekompletny, budowa nie została z nią uzgodniona, a ponadto budynek znajduje się w strefie konserwatorskiej gdzie przynajmniej połowa działki powinna być przeznaczona na zieleń.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga M. B. – B. nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
W ocenie Sądu, weryfikowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe. Podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I instancji stanowił art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego. Rzeczą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z jego treści wynika bowiem, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia:
1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (patrz uwagi 2-6 do art. 32 pr. bud.),
2) zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,
3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
4) wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pr. bud., także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wszystkie wymogi z art. 32 ust. 4
i art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Zostały bowiem złożone wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia, w tym opinia komunikacyjna Zarządu Dróg Miejskich z dnia
[...] czerwca 2003r.
W toku postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę organ dokonał oceny zgodności przedstawionego projektu z ostateczną decyzją Burmistrza Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia
[...] czerwca 2002r., dotyczącej zamierzonej inwestycji. Decyzja powyższa ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na przebudowie budynku po byłej drukarni na budynek mieszkalny przy ul. [...].
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Można decyzję o ustaleniu warunków zabudowy nazwać promesą otwierającą drogę do uzyskania pozwolenia na budowę. Należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę nawet gdyby była wadliwa.
Ponadto organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany jest kompletny, sporządzony przez osobę uprawnioną oraz że posiada niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym postanowienie z dnia [...] maja 2002r. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i stwierdza, że zarzut skarżącej, iż inwestor nie dysponuje przedmiotową nieruchomością na cele budowlane jest niezasadny. W aktach sprawy znajduje się wypis z ksiąg wieczystych z dnia [...] września 2003r. oraz umowa sprzedaży z dnia [...] maja 2002r. Dokumenty te potwierdzają prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Odnosząc się do zarzutu skargi co to tego, że "planowana inwestycja na [...] narusza prawa osób trzecich" należy zauważyć, że z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa.
Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd stwierdził, że organy budowlane orzekające w sprawie, prawidłowo uznały, iż inwestorzy spełnili wymogi zawarte w przepisach z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, a zatem Prezydent Miasta [...] nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Należy bowiem zauważyć, że artykuł 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełnił nałożone na niego prawem budowlanym obowiązki. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia.
Skoro, jak zasadnie wykazały organy administracji, inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 1998.09.02, IV SA 2311/96, LEX Nr 43803).
W świetle przytoczonych faktów postępowanie toczące się przed organami orzekającymi w mniejszym postępowaniu zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaskarżone orzeczenia wydano w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 Kpa.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).