II SA/Łd 683/22

II SA/Łd 683/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Ochrona zwierząt
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2519
art. 7 ust. 1 pkt 3, pkt 4, ust. 3, ust. 6, art. 8 ust. 1, art. 8a ust. 1, ust. 3, art. 9 ust. 1, ust. 1b
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 221
art. 2, art. 4 ust. 1, ust. 2
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1657
par. 1 ust. 1
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 170
art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 2, art. 12 ust. 1, ust. 3, art. 17 ust. 1, art. 18, art. 21 ust. 1, art. 29, art. 42 ust. 1 pkt 2, art. 43 ust. 1, art. 59 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją  przedsiębiorstw - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 27 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Ostrowie Wielkopolskim na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 3 czerwca 2022 r. nr SKO.4163.10,11.22 w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami i prowadzenia schroniska dla bezdomnych zwierząt uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Brąszewice z dnia 31 marca 2022 roku, znak: IT.6140.2.2022. MR
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 czerwca 2022 r., nr SKO.4163.10,11.22 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz.735) – dalej: k.p.a.; art. 7 ust. 1 pkt 3, pkt 4, ust. 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 888) - dalej: u.c.p.g.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Brąszewice z dnia 31 marca 2022 r., znak IT.6140.2.2022 o udzieleniu zarządcy sukcesyjnemu H. w spadku z siedzibą w W., na okres 10 lat, zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami oraz prowadzenia schroniska dla bezdomnych zwierząt oraz określeniu wymagań niezbędnych do prowadzenia w/w działalności.
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że o z wnioskiem udzielenie przedmiotowego zezwolenia wystąpił zarządca sukcesyjny przedsiębiorstwa – A.S., w dniu 7 lutego 2022 r. Wniesienie wniosku związane było z faktem upływu 10 letniego terminu poprzednio udzielonego zezwolenia, wynikającego z decyzji Wójta Gminy Brąszewice z dnia 30 marca 2012 r.
W toku wszczętego postępowania, w dniach 15 lutego 2022 r. oraz 23 lutego 2022 r. w siedzibie przedsiębiorcy przeprowadzone zostały odpowiednio: kontrola schroniska przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Sieradzu (udokumentowana protokołem kontroli nr 3402/01/2022) oraz oględziny obiektu przeprowadzone przez organ I instancji przy udziale Powiatowego Lekarza Weterynarii w Sieradzu, w wyniku których potwierdzono spełnienie przez wnioskodawcę warunków niezbędnych do udzielenia wnioskowanego zezwolenia.
Z akt sprawy wynika nadto, że udział w charakterze strony toczącego się postępowania zgłosili: Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wielkopolskim, który przedłożył dokumentację dotyczącą odebrania, w listopadzie 2021 r. zwierząt ze schroniska w W. w trybie interwencyjnym, w tym kserokopie protokołów oględzin miejsca oraz zatrzymania rzeczy, jak również opinię biegłego sądowego z zakresu etologii psów, dobrostanu zwierząt i relacji społecznych między psem a człowiekiem z dnia 1 grudnia 2021 r., sporządzoną przez dr hab. prof. UAM H. M., uzupełnioną w dniu 10 stycznia 2022 r.; Fundacja Pomocy Zwierzętom L. z siedzibą w W., która wnosiła pisemny sprzeciw odnośnie do pozytywnego rozpatrzenia wniosku przedsiębiorcy.
Ponadto z przedłożonych do akt sprawy kopii postanowień Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 2 lutego 2022 r., [...] oraz z dnia 22 marca 2022 r., [...] wynika, że A.S. przedstawiono zarzuty o popełnienie przestępstwa z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt w zw. z art. 12 § 1 Kodeksu karnego oraz zastosowano wobec w/w środek zapobiegawczy w postaci dozoru Policji i nakazu powstrzymania się od powstrzymania się od prowadzenia wszelkiej działalności związanej z opieką nad zwierzętami, wykorzystywaniem zwierząt lub też oddziaływaniem na zwierzęta oraz wykonywania wszelkich lub określonych czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 25 marca 2022 r. A.S. poinformowała organ o zmianie osoby powołanej na zarządce sukcesyjnego przedsiębiorstwa i objęciu tej funkcji przez N.C., która pismem z dnia 28 marca 2022 r. oświadczyła, że podtrzymuje wniosek o wydanie zezwolenia i wnosi o nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na charakter działalności, której dotyczy wniosek.
W aktach sprawy znajduje się również pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. z dnia 8 lutego 2022 r. dotyczące stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie gospodarki ściekowej schroniska.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 31 marca 2022 r. Wójt Gminy Brąszewice udzielił na okres 10 lat zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami oraz prowadzenia schroniska dla bezdomnych zwierząt oraz określeniu wymagań niezbędnych do prowadzenia w/w działalności. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Kwestionując zasadność podjętego rozstrzygnięcia niezależne odwołania wnieśli Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wielkopolskim oraz Fundacja Pomocy Zwierzętom L. z siedzibą w W.
Fundacja w treści wniesionego odwołania wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i odmowne rozpatrzenie wniosku zarzucała zarówno naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 11 k.p.a., jak i przepisów prawa materialnego, to jest art. 7 ust. 1 pkt 2-3, art. 7 ust. 6 u.c.p.g. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt, przez brak należytej oceny materiału dowodowego sprawy, w szczególności przedłożonej do akt dokumentacji prowadzonego w stosunku do A.S. postępowania karnego, z której bezspornie wynika brak spełnienia przez stronę wnioskującą należytych warunków do prowadzenia przedmiotowej działalności, jak również wydanie decyzji udzielającej zezwolenia w żądanym zakresie z pominięciem, że na terenie schroniska znajdują się budynki prywatne, w tym hotel dla pracowników, co pozostaje w sprzeczność z prawnym wymogiem zachowania minimalnej 150 m odległości od siedzib ludzkich.
Natomiast Prokuratura Okręgowa w Ostrowie Wielkopolskim wnosząc o uchylenie kwestionowanej odwołaniem decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucała naruszenie art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.c.g., jak również art. 7 ust. 3 u.p.c.g. w zw. z postanowieniami uchwały Rady Gminy Brąszewice z dnia 29 kwietnia 2010 r., nr XLIV/186/10 w sprawie określenia wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenie schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni na terenie Gminy Brąszewice poprzez udzielenie zezwolenia innemu niż wskazanemu we wniosku z dnia 7 lutego 2022 r. zarządcy sukcesyjnemu, w stosunku, do którego nie przeprowadzono stosownych ustaleń pod kątem spełnienia przez M.C. warunków z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r, Prawo przedsiębiorców, a nadto udzielenie przedmiotowego zezwolenia pomimo niespełnienia określonych w/w uchwalą warunków w zakresie: posiadanych atestowanych urządzeń i środków transportu służących wyłapywaniu i transportowaniu zwierząt, zapewnienia zwierzętom należytej opieki lekarsko-weterynaryjnej oraz wykwalifikowanego i przeszkolonego personelu zatrudnionego w schronisku, zapewnienia należytych, przewidzianych prawem warunków przetrzymywania zwierząt, pomieszczeń i urządzeń służących do czasowego przechowywania zwłok zwierząt, zabezpieczonych pomieszczeń służących do przechowywania środków deratyzujących. Strona odwołująca zarzuciła nadto brak zachowania warunków przewidzianych w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. poprzez udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w odległości mniejszej niż 150 m od siedzib przeznaczonych na pobyt ludzi, to jest zlokalizowanego w pobliżu domku letniskowego. Zakwestionowała także okres na jaki udzielono przedmiotowego zezwolenia, z pominięciem tej okoliczności, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami zarząd sukcesyjny może trwać maksymalnie dwa lata, co prowadzi do wniosku, iż po upływie tego terminu przestanie istnieć podmiot, na rzecz którego decyzja została wydana.
Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 3 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając Kolegium wskazało na podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia, w tym na treść art. 7 ust. 1 pkt 3-4, ust. 6, art. 8 ust. 1 i ust. 1a, art. 9 ust. 1, ust. 1 b u.p.c.g. oraz przepisy znajdującej zastosowanie w sprawie uchwały Rady Gminy Brąszewice z dnia 29 kwietnia 2010 r., nr XLIV/186/10 w sprawie określenia wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenie schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni na terenie Gminy Brąszewice. Dalej wskazując na dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz zgromadzony materiał dowodowy Kolegium stwierdziło, iż wbrew stanowisku odwołujących się strona wnioskująca o wydanie przedmiotowego zezwolenia spełnia określone prawem warunki techniczne, lokalowe jak i osobowe, co potwierdza załączona do akt sprawy dokumentacja, w tym protokoły i opinie organów uprawnionych, posiadających wiedzę specjalistyczną z zakresu weterynarii. Z akt sprawy wynika bowiem, że teren, na którym wnioskodawca zamierza prowadzić przedmiotową działalność nadzorowaną i do którego posiada tytuł prawny jest ogrodzony, utwardzony i oddalony od siedzib ludzkich. W sąsiedztwie terenu nie są także zlokalizowane jakiekolwiek inne obiekty użyteczności publicznej oraz zakłady i obiekty wymienione w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. Przetrzymywane w schronisku zwierzęta mają zapewniony stały dostęp do wody oraz do pokarmu, w tym zarówno karmy suchej, jak i mokrej, a w razie konieczności karmy specjalistycznej. Karma dowożona jest na bieżąco i przetrzymywana w osobnym, zamykanym pomieszczeniu. W schronisku wyodrębnione są zadaszone boksy, umożliwiające swobodne poruszanie się zwierząt oraz zmianę pozycji ich ciała, w których w większości przetrzymywane są pojedyncze psy. Koty przebywają w osobnym budynku, tzw. kociarni, podzielonym na cztery wewnętrzne części i wyposażonym w dwie zewnętrzne zadaszone woliery. Ponadto na terenie schroniska są wyodrębnione pomieszczenia, w których znajdują się w pełni wyposażony gabinet weterynaryjny, pracownia rentgenowska, USG i laboratorium. Biuro schroniska, pomieszczenia do wydawania zwierząt ze schroniska oraz pomieszczenia przeznaczone na cele socjalne znajdują się w odrębnych budynkach. Przedsiębiorstwo posiada także atestowany sprzęt do obezwładniania i wyłapywania zwierząt oraz środki transportu do bezpiecznego przewozu zwierząt. Powyższe potwierdzają przedłożone do akt sprawy decyzje wydane przez właściwe miejscowo, uprawnione organy specjalistyczne, których treść nie może być kwestionowana przez organ procedujący w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności nadzorowanej. Przedsiębiorca jest w stanie zapewnić zwierzętom pomoc lekarsko-weterynaryjną co potwierdza załączona do akt sprawy umowa o pracę zawarta z lek. wet. K.Z. pełniącą od 2018 r. nieprzerwanie funkcję kierownika gabinetu weterynaryjnego, którego prowadzenie wchodzi w zakres działalności przedsiębiorcy. Jednocześnie z wniosku z dnia 7 lutego 2022 r. wynika, że przedsiębiorca zatrudnia 19 osób wykwalifikowanego personelu, w tym dwóch lekarzy weterynarii, czterech techników weterynarii, co jest wystarczające do właściwego funkcjonowania schroniska, a w ocenie organu brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania powyższego oświadczenia. Przeprowadzone kontrole nie wykazały jakichkolwiek uchybień zarówno w prowadzonej dokumentacji, stanu technicznego budynków, czy poszczególnych pomieszczeń, jak i warunków w jakich przetrzymywane są zwierzęta. Jednocześnie przedsiębiorca na dzień złożenia wniosku przedstawił obowiązującą umowę z podmiotem, który odbiera ze schroniska padłe zwierzęta.
Odnośnie do zarzutu dotyczącego udzielenia zezwolenia wobec zarządcy sukcesyjnego, co do którego nie ustalono wcześniej, czy spełnia on warunki z art. 4 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców Kolegium, odwołując się do regulacji ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstwa wskazało, iż instytucja zarządu sukcesyjnego obejmuje zobowiązanie do prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku oraz umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa w spadku. Zarządca sukcesyjny działa w imieniu własnym na rachunek przedsiębiorstwa, którego firmą się posługuje z dodaniem oznaczenia w spadku. Wobec powyższego w ocenie Kolegium brak jest jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, iż zarządca sukcesyjny jest obowiązany do wypełnienia warunków wynikających z art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Kolegium podkreśliło nadto, iż złożony w dniu 7 lutego 2022 r. wniosek zarządcy sukcesyjnego dotyczył H. w spadku z siedzibą w W., podmiotu legitymującego się nadanym numerem identyfikacyjnym i wpisanemu do rejestru działalności nadzorowanej. Tym samym spełniony został warunek prowadzenia przez wnioskodawcę zarejestrowanej działalności gospodarczej związanej z prowadzeniem schronisk dla bezdomnych zwierząt. Bez jakiegokolwiek wpływu na powyższe w ocenie organu odwoławczego, pozostaje kwestia i przyczyny zmiany w realiach rozpoznawanej sprawy, podmiotu pełniącego funkcję zarządcy sukcesyjnego przedsiębiorcy, gdyż po jej dokonaniu ustanowiona zarządcą sukcesyjnym N. C. podtrzymała w całości wniosek zgłoszony przez swojego poprzednika.
Natomiast, co do zarzutu udzielenia przedmiotowego zezwolenia na maksymalny, przewidziany prawem 10 letni okres Kolegium wskazało, iż zarówno przepisy u.p.c.g. oraz ustawy o zarządzie sukcesyjnym (...) nie wprowadzają jakichkolwiek ograniczeń odnośnie do okresu na jaki udziela się zezwolenia, w przypadku ustanowienia u przedsiębiorcy zarządu sukcesyjnego. Co więcej, Kolegium podkreśliło, iż co do zasady zarząd sukcesyjny wygasa z upływem dwóch lat od dnia śmierci przedsiębiorcy, jednakże jak wynika z przepisów ustawy, z ważnych przyczyn zarząd ten może być przedłużany na okres nie dłuższy niż 5 lat od dnia śmierci przedsiębiorcy. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 30 maja 2022 r. dokonano przedłużenia zarządu sukcesyjnego na okres roku.
Odnosząc się do pozostałej argumentacji odwołań i przedłożonych na tę okoliczność dokumentacji, w tym dotyczącej czasowego odbioru zwierząt ze schroniska w listopadzie 2021 r., prowadzonego postępowania karnego w stosunku do A.S., jak i kwestii ewentualnych nieprawidłowości w odprowadzaniu ścieków z terenu schroniska Kolegium stwierdziło, że nie wpływają one na wynik niniejszego rozstrzygnięcia, gdyż pozostają w gestii innych organów i podlegają odrębnym regulacjom prawnym. Przedmiotem niniejszego postępowania pozostaje wyłącznie kwestia oceny warunków, co do możliwości udzielenia przedsiębiorcy zezwolenia, o które wnosi we wniosku z dnia 7 lutego 2022 r., a które to warunki, zdaniem organu zostały spełnione.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wielkopolskim zarzucał naruszenie:
- art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez wydanie przedmiotowego zezwolenia innemu zarządcy sukcesyjnemu niż temu, który występował z wnioskiem z dnia 7 lutego 2022 r., bez uprzedniego ustalenia, czy spełnia on warunki umożliwiające uznanie go za przedsiębiorcę;
- § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a-b; § 1 ust. 1 pkt 7; § 2 ust. 1 pkt 4 I pkt 77 uchwały Rady Gminy Brąszewice z dnia 29 kwietnia 2010 r., nr XLIV/186/10 poprzez odpowiednio: wadliwe uznanie, że przedsiębiorca dysponuje atestowanymi urządzeniami i środkami transportu służącymi do wyłapywania i przewozu zwierząt, które zdaniem skarżącej nie są tożsame z wymogami określonymi uchwalą; wadliwe uznanie, że przedsiębiorca dysponuje wystarczającym personelem, który zapewnia prawidłowe stałe funkcjonowanie schroniska;
- § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt poprzez wydanie przedmiotowego zezwolenia pomimo zlokalizowania w odległości mniejszej niż 150 m budynków przeznaczonych na pobyt ludzi
Z uwagi na powyższe strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła argumentację na zasadność zarzutów w niej zawartych, a nadto zakwestionowała okres na jaki udzielone zostało przedmiotowe zezwolenie, wskazując w tym zakresie na prawne uregulowania dotyczące maksymalnych okresów trwania zarządu sukcesyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wielkopolskim została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 23 listopada 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak złożenia w zakreślonym terminie, przez wszystkie strony niniejszego postępowania oświadczenia o posiadanych możliwościach technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 29 grudnia 2022 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ostrowie Wielkopolskim uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 3 czerwca 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Brąszewice z dnia 31 marca 2022 r o udzieleniu H. w spadku z siedzibą w W., na okres 10 lat, zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami oraz prowadzenia schroniska dla bezdomnych zwierząt oraz określeniu wymagań niezbędnych do prowadzenia w/w działalności.
Podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2519) – dalej: u.p.c.g. oraz podjętej w ramach upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 7 ust. 3 wskazanej wyżej ustawy, uchwały Rady Gminy Brąszewice z dnia 29 kwietnia 2010 r., nr XLIV/186/10 w sprawie określenia wymagań jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na świadczenie usług w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenie schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni na terenie Gminy Brąszewice (Dz.U. Woj. Łódzk. Z 2010 r. Nr 184 poz. 1496) - dalej: uchwała.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 u.p.c.g. na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami (pkt 3) oraz prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części (pkt 4) wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług (art. 7 ust. 6 u.p.c.g.). Natomiast w myśl art. 7 ust. 3 u.p.c.g. rada gminy określi, w drodze uchwały, wymagania, jakie powinien spełniać przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i 4.
Wniosek o udzielenie zezwolenia powinien zawierać: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy ubiegającego się o zezwolenie, oraz jego numer identyfikacji podatkowej (NIP); 2) określenie przedmiotu i obszaru działalności; 3) określenie środków technicznych, jakimi dysponuje ubiegający się o zezwolenie na prowadzenie działalności objętej wnioskiem; 4) informacje o technologiach stosowanych lub przewidzianych do stosowania przy świadczeniu usług w zakresie działalności objętej wnioskiem; 5) proponowane zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej planowane po zakończeniu działalności; 6) określenie terminu podjęcia działalności objętej wnioskiem oraz zamierzonego czasu jej prowadzenia (art. 8 ust. 1 u.p.c.g.).
Zgodnie zaś z art. 9 ust.1 u.p.c.g. zezwolenie powinno określać: 1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy; 2) przedmiot i obszar działalności objętej zezwoleniem; 3) termin podjęcia działalności; 4) wymagania w zakresie jakości usług objętych zezwoleniem; 5) niezbędne zabiegi z zakresu ochrony środowiska i ochrony sanitarnej wymagane po zakończeniu działalności objętej zezwoleniem; 6) inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, w tym wymagania dotyczące standardu sanitarnego wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem. Zezwolenie wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat (art. 9 ust. 1b u.p.c.g.).
Przed podjęciem decyzji w sprawie wydania zezwolenia wójt, burmistrz lub prezydent miasta może: 1) wezwać przedsiębiorcę do uzupełnienia, w wyznaczonym terminie, jednak nie krótszym niż 14 dni, brakującej dokumentacji poświadczającej, że przedsiębiorca spełnia warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności objętej zezwoleniem; 2) dokonać kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku o udzielenie zezwolenia w celu stwierdzenia, czy przedsiębiorca spełnia warunki wykonywania działalności objętej zezwoleniem (art. 8a ust. 1 u.p.c.g.) Odmowa wydania zezwolenia, jego zmiana i cofnięcie zezwolenia następuje w drodze decyzji wójta, burmistrza lub prezydenta miasta (art. 8a ust. 3 u.p.c.g.).
Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, iż z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, prowadzenia schronisk dla bezdomnych zwierząt, a także grzebowisk i spalarni zwłok zwierzęcych i ich części może wystąpić jedynie przedsiębiorca, za którego zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 221) – dalej: p.p., uznaje się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjnę niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Przedsiębiorcami są także wspólnicy spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej (art. 4 ust. 2 p.p.). Wskazać należy również, iż użyty przez ustawodawcę w art. 7 ust. 6 u.p.c.g. zwrot "udziela" prowadzi do stwierdzenia, iż decyzja podejmowana w przedmiocie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.p.c.g. ma charakter związany co oznacza, że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę określonych prawem warunków właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego rozpatrzenia jego żądania. Powyższe w ocenie Sądu koresponduje z wyrażoną w art. 2 p.p. zasadą wolności działalności gospodarczej i równości przedsiębiorców.
W rozpoznawanej sprawie wnioskiem z dnia 7 lutego 2022 r. zarządca sukcesyjny H. w spadku z siedzibą w W. wystąpił o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami oraz w zakresie prowadzenia schroniska dla bezdomnych zwierząt.
Zgodnie z § 1 ust. 1 znajdującej zastosowanie w sprawie wskazanej wyżej uchwały Rady Gminy Brąszewice z dnia 29 kwietnia 2010 r. przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami powinien spełniać następujące warunki: 1) posiadać specjalistyczne środki przeznaczone do chwytania oraz transportowania bezdomnych zwierząt, w tym: a) atestowane urządzenia i środki, przy pomocy których zwierzęta będą wyłapywane, niestwarzające zagrożenia dla ich życia i zdrowia, b) środki transportu, znajdujące się w odpowiednim stanie sanitarnym i technicznym, posiadające: odpowiednie oznaczenie w miejscu widocznym z nazwą i adresem przedsiębiorcy, odpowiednią przestrzeń pozwalającą na ustawienie klatek o wielkości umożliwiającej zwierzęciu zajęcie swobodnej pozycji stojącej lub leżącej oraz zamontowanie ich w sposób uniemożliwiający ich przesuniecie podczas transportu, a także w sposób zapewniający prawidłową wentylację, zadaszenie i ściany izolowane w celu zabezpieczenia zwierząt przed wpływami atmosferycznymi,
podłogę z odpowiednią nawierzchnią zapewniającą przyczepność kończyn oraz umożliwiającą utrzymanie odpowiedniej higieny; 2) zapewnić w razie potrzeby pomoc lekarsko-weterynaryjną; 3) posiadać ważną na dzień złożenia wniosku o wydanie zezwolenia umowę na odbieranie zwierząt padłych z przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie odbioru i zagospodarowania zwłok zwierzęcych lub ich części (w szczególności grzebanie lub spalanie); 4) prowadzić na bieżąco dokumentację wyłapanych zwierząt z uwzględnieniem miejsca i daty wyłapania oraz opisem zwierzęcia; 5) dysponować odpowiednio wykwalifikowanym i przeszkolonym, w tym również w zakresie BHP, personelem w liczbie gwarantującej stałe świadczenie usług.
Natomiast jak wynika z § 2 ust. 1 uchwały przedsiębiorca ubiegający się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie schronisk dla bezdomnych zwierząt powinien spełniać następujące warunki:1) prowadzić zarejestrowaną działalność gospodarczą związaną z prowadzeniem schronisk dla bezdomnych zwierząt; 2) posiadać tytuł prawny do nieruchomości, na której zlokalizowane jest schronisko; 3) prowadzić ww. działalność zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 czerwca 2004 roku w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt; 4) posiadać ważną w momencie składania wniosku o wydanie zezwolenia umowę z lekarzem weterynarii, na podstawie której zapewniona będzie zwierzętom przebywającym w schronisku opieka weterynaryjna w zakresie: a) kontroli stanu zdrowia, b) profilaktyki i leczenia, c) zwalczania pasożytów wewnętrznych i zewnętrznych; 5) posiadać ważną na dzień złożenia wniosku o wydanie zezwolenia umowę na odbieranie zwierząt padłych z przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie odbioru i zagospodarowania zwłok zwierzęcych lub ich części (w szczególności grzebanie lub spalanie); 6) utrzymywać w czystości i porządku obiekty schroniska; 7) dysponować odpowiednio wykwalifikowanym i przeszkolonym, w tym również w zakresie BHP, personelem w liczbie gwarantującej stałe świadczenie usług; 8) udostępnić do wglądu każdorazowo na życzenie upoważnionego przez Wójta Gminy pracownika dokumenty potwierdzające utylizację zwłok zwierzęcych, a także posiadać wykaz zwierząt przebywających w schronisku.
Zdaniem procedujących w sprawie organów administracji obu instancji zawarte we wniosku z dnia 7 lutego 2022 r. oświadczenia przedsiębiorcy, przedłożona wraz zwnioskiem dokumentacja oraz dokonane przez organ ustalenia faktyczne, w tym wynik przeprowadzonych w dniu 23 lutego 2022 r. oględzin na miejscu w sposób bezsporny wykazały, iż strona wnioskująca spełniła przewidziane prawem warunki do udzielenia jej zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakreślonym we wniosku zakresie.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę powyższe stwierdzenie organów uznać należy, za co najmniej przedwczesne.
Nie przesądzając w kwestii spełnienia przez stronę ustawowych warunków uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności nadzorowanej, nie sposób pominąć jednak tej okoliczności, iż w zakresie warunku dysponowania przez przedsiębiorcę odpowiednio wykwalifikowanym i przeszkolonym, w tym również w zakresie BHP, personelem w liczbie gwarantującej stałe świadczenie usług organy administracji poprzestały jedynie na oświadczeniu strony wnioskującej, zgodnie z którym zatrudnia ona 19 pracowników, w tym 2 lekarzy weterynarii oraz 4 techników weterynarii. W aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek dokumentacji, która potwierdzałaby ten stan rzeczy, gdyż strona ograniczyła się jedynie do przedłożenia kserokopii umowy o pracę z dnia [...] r. zawartą z K. Z., zatrudnioną w charakterze lekarza weterynarii, pełniącego funkcję kierownika gabinetu weterynaryjnego oraz pisma datowanego na dzień 8 marca 2022 r., w którym wskazała jedynie z imienia i nazwiska osoby zatrudnione na umowę o pracę w gabinecie weterynaryjnym schroniska oraz oświadczyła, że cyt. "w schronisku jest zatrudniona odpowiednia ilość osób do obsługi i opieki nad zwierzętami będącymi pod naszą opieką". W ocenie Sądu, mając na uwadze powierzchnię terenu zajmowanego przez schronisko, liczbę deklarowanych boksów dla zwierząt (1436), jak samą ilość przetrzymywanych w schronisku zwierząt (stan na dzień 15 lutego 2022 r. 607 psów i 43 koty) procedujące w sprawie organy administracji winny stosownie, do przysługującego im uprawnienia kontrolnego sprawdzenia faktów podanych we wniosku (art. 8a ust. 1 u.p.c.g.) dokonać pogłębionej analizy spełniania przez stronę warunku, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 5 i § 2 ust. 1 pkt 7 uchwały, choćby poprzez wezwanie przedsiębiorcy do udokumentowania deklarowanego poziomu zatrudnienia. Tym bardziej, że w toku przeprowadzonych w dniu 23 lutego 2022 r. oględzin na miejscu stwierdzono, iż stan zatrudnienia pracowników zajmujących się zwierzętami i pracami porządkowymi wynosi 14 osób, co zresztą nie zostało potwierdzone jakąkolwiek dokumentacją, poza załączonym do akt sprawy protokołem kontroli.
Nie bez wpływu na powyższe stwierdzenie pozostają w ocenie Sądu przedłożone do akt sprawy materiały z prowadzonych wobec A.S., ówczesnego zarządcy sukcesyjnego H. w spadku z siedzibą w W. postępowań w sprawie: czasowego odebrania 104 zwierząt na podstawie art. 7 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 12 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 572), zakończonego decyzją Wójta Gminy Brąszewice z dnia 21 kwietnia 2022 r.; jak również prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w Ostrowie Wielkopolskim postępowania karnego o przestępstwo z art. 35 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt w zw. z art. 12 § 1 Kodeksu karnego, które poddają wątpliwość deklarowanej przez wnioskodawcę możliwości zapewnienia prawidłowego funkcjonowania schroniska. Dokumenty te wskazują na trudności schroniska z obsadą pracowników sprawujących opiekę nad zwierzętami, w szczególności w weekendy i dni świąteczne, jak również świadczą o tym, że przetrzymywane w schronisku zwierzęta nie były należycie karmione, a wręcz okresowo głodzone. Zwierzęta przebywały w pomieszczeniach, których stan techniczny, wielkość oraz utrzymywany poziom czystości zagrażał ich zdrowiu i życiu. Ustalenia w powyższym zakresie odnoszą się co prawda do postępowań odrębnych od przedmiotowego postępowania, na co słusznie zwraca uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, a przedsiębiorca ubiegający się o przedmiotowe zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie określonym w art. 7 ust. 1 pkt 3-4 u.p.c.g. jest zobowiązany spełniać określone prawem wymagania niejako "na przyszłość", niemniej jednak w ocenie Sądu nie sposób pominąć tej okoliczności, iż wniosek z dnia 7 lutego 2022 r. został złożony z uwagi na fakt ubiegającego terminu ważności poprzednio udzielonego przedsiębiorcy zezwolenia, z zamiarem kontynuacji prowadzonej działalności. Przy czym, co należy podkreślić kontynuacji działalności w tym samym miejscu, które zostało uznane za niespełniające warunków dla bezpiecznego przetrzymywania zwierząt i stanowiącego własność podmiotu w stosunku do którego orzeczono środek zapobiegawczy w postaci nakazu powstrzymania się od powstrzymania się od prowadzenia wszelkiej działalności związanej z opieką nad zwierzętami, wykorzystywaniem zwierząt lub też oddziaływaniem na zwierzęta oraz wykonywania wszelkich lub określonych czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie. Wobec powyższego wiedza organów, co do udokumentowanych w sposób bezsporny wątpliwości odnośnie dysponowania przez przedsiębiorcę odpowiednio wykwalifikowanym i przeszkolonym, w tym również w zakresie BHP, personelem w liczbie gwarantującej stałe i należyte świadczenie usług, z uwzględnieniem dobrostanu przetrzymywanych w schronisku zwierząt, winna skutkować dokładniejszym wyjaśnieniem tej kwestii, które w rozpoznawanej sprawie, co wynika z załączonych do akt materiałów, ograniczyło się jedynie do przyjęcia za pewnik oświadczenia wnioskodawcy oraz ustaleń poczynionych w toku zapowiedzianych z wyprzedzeniem oględzin na miejscu.
Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu czynią także przedwczesnym stanowisko organów, co do posiadania przez wnioskodawcę odpowiednich, szeroko pojętych warunków lokalowych niezbędnych do prowadzenia działalności w zakresie schroniska dla zwierząt, określonych przepisami znajdującego zastosowanie w sprawie, a nie nieobowiązującego już aktualnie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. z 2004 r. Nr 158 poz. 1657).
Zdaniem Sądu za przedwczesne i niepoparte jakimikolwiek ustaleniami uznać również należy stanowisko organów, co do spełnienia warunku określonego w § 1 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, który stanowił, iż schronisko dla zwierząt powinno być zlokalizowane w miejscu oddalonym co najmniej o 150 m od siedzib ludzkich, obiektów użyteczności publicznej, zakładów należących do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, zakładów należących do przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania środków żywienia zwierząt, zakładów prowadzących działalność w zakresie zbierania, przechowywania, operowania, przetwarzania, wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych, rzeźni, targów, spędów, ogrodów zoologicznych oraz innych miejsc gromadzenia zwierząt. W powyższym zakresie organy administracji ograniczyły się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, iż teren, na którym wnioskodawca zamierza prowadzić przedmiotową działalność nadzorowaną i do którego posiada tytuł prawny jest odgrodzony, utwardzony i oddalony od siedzib ludzkich. W sąsiedztwie terenu nie są także zlokalizowane jakiekolwiek inne obiekty użyteczności publicznej oraz zakłady i obiekty wymienione we wskazanym wyżej rozporządzeniu. Pominęły natomiast podnoszoną zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i we wniesionych odwołaniach argumentację, co do istniejących budynków stanowiących siedziby ludzkie, zlokalizowanych zarówno na terenie schroniska, jaki poza nim, w mniejszej niż przewidzianej prawem odległości 150 m od granic terenu, na którym funkcjonuje schronisko, w których co wynika z treści wniesionej skargi, zgodnie z danymi ewidencji meldunkowej przebywają ludzie. W ocenie Sądu powyższa kwestia wymaga wyjaśnienia, zarówno pod kątem charakteru i przeznaczenia tych budynków, ich rzeczywistej odległości od schroniska, faktycznego wykorzystywania ich jako miejsca zamieszkania ludzi, jak również ich daty budowy, z uwzględnieniem tej okoliczności, że wnioskowane zezwolenie zostało złożone przez funkcjonującego przedsiębiorcę i dotyczy de facto zezwolenia na przedłużenie prowadzonej w tym miejscu działalności na kolejny okres.
Wbrew stanowisku organów, na co słusznie wskazuje strona skarżąca w aktach sprawy brak jest także jakiejkolwiek dokumentacji poświadczającej spełnienie przez wnioskodawcę wymogu posiadania atestowanych, specjalistycznych środków przeznaczonych do obezwładniania i wyłapywania bezdomnych zwierząt, a stwierdzenie w tym zakresie oparte zostało jedynie o oświadczenie wnioskodawcy (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. a uchwały).
Sąd za nieuzasadniony uznał natomiast zarzut skargi, co do niespełnienia przez stronę wnioskującą o wydanie zezwolenia warunku określonego w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b uchwały, to jest posiadania specjalistycznych środków transportu bezdomnych zwierząt. W tym zakresie wskazać należy, iż z załączonych do akt sprawy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Sieradzu z dnia 3 listopada 2020 r. nr 339 i nr 340 wynika, że wnioskodawca dysponuje aktualnymi na dzień złożenia wniosku zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie zarobkowego przewozu zwierząt lub przewozu zwierząt wykonywanego w związku z prowadzeniem innej działalności gospodarczej, jak również zaświadczeniem, że posiadane przez stronę, wskazane środki transportu spełniają wymagania weterynaryjne dla przewozu zwierząt. Wydane w powyższym zakresie decyzje podjęte zostały przez właściwy uprawniony organ, posiadający wymaganą w tym zakresie wiedzę specjalistyczną, a co za tym idzie nie mogą być kwestionowane zarówno przez organ udzielający zezwolenia na prowadzenie działalności nadzorowanej, jak i przez Sąd. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna potwierdza fakt odpowiedniego oznaczenia pojazdów nazwą i adresem przedsiębiorcy.
Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut skargi, co do wydania kwestionowanej decyzji w stosunku do innego zarządcy sukcesyjnego niż ten, który wystąpił z wnioskiem z dnia 7 lutego 2022 r., bez uprzedniego wyjaśnienia, czy spełnia on warunki określone w art. 4 ust. 1 p.p. W tym zakresie wskazać należy, iż zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 170) - dalej: ustawa, zarząd sukcesyjny obejmuje zobowiązanie do prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku oraz umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa w spadku. Od chwili ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy wynikające z wykonywanej przez niego działalności gospodarczej oraz prawa i obowiązki wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa w spadku (art. 29 ustawy). Zarządca sukcesyjny działa w imieniu własnym, na rachunek właściciela przedsiębiorstwa w spadku (art. 21 ust. 1 ustawy), posługując się dotychczasową firmą przedsiębiorcy z dodaniem oznaczenia "w spadku" (art. 17 ust. 1 ustawy). Do ustanowienia zarządu sukcesyjnego wymagane jest: 1) powołanie zarządcy sukcesyjnego; 2) wyrażenie zgody osoby powołanej na zarządcę sukcesyjnego na pełnienie tej funkcji; 3) dokonanie wpisu do CEIDG zarządcy sukcesyjnego (art. 6 ust. 1 ustawy). Na zarządcę sukcesyjnego może być powołana osoba fizyczna, która ma pełną zdolność do czynności prawnych. Funkcji zarządcy sukcesyjnego nie może pełnić osoba, wobec której prawomocnie orzeczono środek karny albo środek zabezpieczający w postaci zakazu prowadzenia określonej działalności gospodarczej, obejmującego działalność gospodarczą wykonywaną przez przedsiębiorcę lub działalność gospodarczą w zakresie zarządu majątkiem (art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy). Jedną z ustawowych form ustanowienia zarządcy sukcesyjnego jest jego powołanie po śmierci przedsiębiorcy, do czego uprawnione są podmioty wymienione w art. 12 ust. 1 pkt 1-3 ustawy, za zgodą osób, którym łącznie przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku większy niż 85/100 (art. 12 ust. 3 ustawy).
W świetle przywołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że zarządca sukcesyjny wykonuje prawa i obowiązki zmarłego przedsiębiorcy oraz kontynuuje działalność gospodarczą po śmierci przedsiębiorcy z wykorzystaniem przedsiębiorstwa w spadku do momentu objęcia go przez następców prawnych. Oznacza to więc dokonywanie wszelkich czynności, jakie wiążą się z prowadzeniem takiej działalności, zarówno w sferze podejmowania decyzji, jak i występowania wobec osób trzecich. Działając w ten sposób, zarządca działa wprawdzie - w myśl art. 21 ust. 1 ustawy we własnym imieniu, ale jednak na rachunek właścicieli przedsiębiorstwa w spadku. Działania zarządcy nie mają zatem miejsca w jego "prywatnej" sferze majątkowej, lecz w prawnej i majątkowej sferze przedsiębiorstwa w spadku, a więc w istocie jego właścicieli, których w niniejszej sprawie identyfikuje prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku. Brak jest zatem podstaw do utożsamiania działania zarządcy "we własnym imieniu" z działaniem "na własną rzecz". Wskazać należy również, że w doktrynie prawa przyjmuje się, iż osoba powoływana na funkcje zarządcy sukcesyjnego nie musi w chwili powołania legitymować się statusem przedsiębiorcy, w rozumieniu wskazanego wyżej art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Jednakże z chwilą powołania, wpisania do CEIDG oraz rozpoczęcia wykonywania obowiązków i praw w zakresie zarządu sukcesyjnego przedsiębiorstwem w spadku status ten uzyskuje (por. Babiarz Stefan [red.], Zarząd sukcesyjny przedsiębiorstwem osoby fizycznej. Komentarz do art. 21, WKP 2021).
W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że wobec zastosowania w stosunku do A.S. środka zapobiegawczego w postaci dozoru Policji i nakazu powstrzymania się od powstrzymania się od prowadzenia wszelkiej działalności związanej z opieką nad zwierzętami, wykorzystywaniem zwierząt lub też oddziaływaniem na zwierzęta oraz wykonywania wszelkich lub określonych czynności wymagających zezwolenia, które są związane z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie, stosownie do powołanego wyżej art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy utraciła ona zdolność do pełnienia funkcji zarządcy sukcesyjnego. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia 25 marca 2022 r. A.S. poinformowała organ o zmianie zarządcy sukcesyjnego przedsiębiorstwa i objęciu tej funkcji przez N.C. Powyższe potwierdzają załączone do akt sprawy: protokół powołania zarządcy sukcesyjnego (wypis aktu notarialnego z dnia [...] r., Rep. [...]) oraz akt powołania zarządcy sukcesyjnego (wypis aktu notarialnego z dnia [...] r., Rep. [...]). Zmiana osoby pełniącej funkcję zarządcy sukcesyjnego H. w spadku z siedzibą w W. została zgłoszona do CEIDG w dniu [...] 2022 r., a jej powołanie nastąpiło zgodnie z art. 12 ust. 1 i ust. 3 ustawy. Jednocześnie nowy zarządca sukcesyjny pismem z dnia 28 marca 2022 r. poinformował organ, że podtrzymuje wniosek o wydanie zezwolenia i wnosi o nadanie rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na charakter działalności, której dotyczy wniosek. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność kolejnej zmiany osoby pełniącej funkcję zarządcy sukcesyjnego, która miała miejsce po dacie wydania decyzji organu I instancji.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga jednak, iż w toku ponownego rozpatrywania wniosku z dnia 7 lutego 2022 r. organy administracji winny ocenić, czy w sprawie nie wystąpiła przesłanka wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego z mocy prawa. Jak wynika bowiem z treści wskazanego wyżej aktu notarialnego z dnia [...] r., Rep. [...] (§ 3 aktu), w dniu 13 stycznia 2021 r., na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] spadkobiercy L.S. zawarli umowę o dział spadku, która obejmowała między innymi udziały w przedsiębiorstwie H. w spadku z siedzibą w W. Zgodnie z zawartą umową udziały w w/w przedsiębiorstwie przypadły w całości A.S. oraz jej małoletnim dzieciom W.S., L.S.1. oraz H.S. Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 6 ustawy zarząd sukcesyjny wygasa z dniem dokonania działu spadku obejmującego przedsiębiorstwo w spadku.
W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja skargi, co do udzielenia przedmiotowego zezwolenia na maksymalny 10 letni okres czasu, bez uwzględnienia prawnych uregulowań dotyczących maksymalnych okresów trwania zarządu sukcesyjnego. Wskazać bowiem należy, na co słusznie zwraca uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, że zarówno przepisy ustawy o utrzymaniu czystości w gminach, jak i przepisy ustawy o zarządzie sukcesyjnym (...) nie uzależniają terminu na jaki udziela się zezwolenia na prowadzenie działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 7 u.p.c.g., z uwagi na ustanowienie zarządcy sukcesyjnego przedsiębiorcy. Jedyne uregulowanie dotyczące okresu na jaki udziela się zezwolenia ustawodawca zawarł w powołanym wcześniej art. 9 ust. 1b, zgodnie z którym zezwolenie wydaje się na czas oznaczony, nie dłuższy niż 10 lat. Wobec powyższego podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, co do określonego ustawą maksymalnego czasu trwania zarządu sukcesyjnego, krótszego od okresu ważności zezwolenia udzielonego kwestionowaną skargą decyzją pozostają bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Ponadto mając na uwadze, iż zarządca sukcesyjny działa na rachunek właściciela przedsiębiorstwa wskazać nalży, iż po ustaniu zarządu sukcesyjnego realizacja udzielonego zezwolenia może być kontynuowana przez następców prawnych przedsiębiorcy, którzy objęli wchodzące w skład spadku przedsiębiorstwo, jeżeli złożą w zakreślonym prawem terminie wniosek o przeniesienie uprawnień z wydanej decyzji, co wynika z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy. Brak wystąpienia ze stosownym wnioskiem w zakreślonym terminie skutkuje wygaśnięciem decyzji (art. 43 ust. 1 ustawy).
Reasumując Sąd stwierdza, iż zarówno kwestionowana skargą decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art., 11,art. 77 § 1, art. 80, jak i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w art. 7 k.p.a. ustawodawca nałożył na organy administracji obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zaś przepis art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje na konieczność nie tylko wyczerpującego zebrania, ale również rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje organy administracji do oparcia podejmowanego rozstrzygnięcia na przekonujących podstawach - wskazanych w jego uzasadnieniu faktycznym i prawnym rozstrzygnięcia - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Tylko tak przeprowadzone postępowanie stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści, zgodnie z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji, stanowi zaś o naruszeniu przywołanego wyżej art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia wymaga również, że wynikający z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wymóg merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy i żądań strony - w tym także zarzutów odwołania - oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji, któremu to obowiązkowi w rozpoznawanej sprawie, jak już wcześniej wskazano Samorządowe Kolegium Odwoławczej uchybiło.
Rozpatrując sprawę ponownie procedujące w sprawie organy zobowiązane będą do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności do przeprowadzenia pogłębionej oceny co do spełnienia przez stronę wnioskującą o udzielenie zezwolenia warunków w zakresie: dysponowania odpowiednio wykwalifikowanym i przeszkolonym personelem w liczbie gwarantującej stałe i należyte świadczenie usług, z uwzględnieniem dobrostanu przebywających w schronisku zwierząt; dysponowania odpowiednim zapleczem lokalowym odpowiadające określonym prawem wymogom w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt; dysponowania atestowanym, specjalistycznym sprzętem przeznaczonym do obezwładniania i wyłapywania bezdomnych zwierząt; jak również kwestii zachowania wymogu minimalnej 150 m odległości schroniska od siedlisk ludzkich. Jednocześnie, co już wcześniej wskazano organy winny odnieść się do ewentualnej kwestii wygaśnięcia z mocy prawa ustanowionego zarządu sukcesyjnego, z uwagi na wynikający z akt sprawy fakt dokonania umownego działu spadku obejmującego H. w spadku z siedzibą w W.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.
is