II OSK 1486/22

II OSK 1486/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas
Roman Ciąglewicz /przewodniczący/
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1985/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-01-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 1, § 4 i § 9 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 1985/21 w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 lipca 2021 r. nr KOC/2563/Ar/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz L. sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie kwotę 1707 (jeden tysiąc siedemset siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1985/21, oddalił skargę L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 26 lipca 2021 r., nr KOC/2563/Ar/21 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydaną w wyniku wniesionego odwołania przez L. sp. z o. o. utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z 31 marca 2021 r., nr 38 WZ/ŚRÓ/2021, ustalającą na rzecz W. sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku o funkcji usługowej (biurowej), zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. D.1 [...] w Dzielnicy [...] w W.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła L. sp. z o.o. z siedzibą w W., domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:
– art. 8 § 1, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 i 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), polegające na tym, że SKO nie rozważyło i nie odniosło się należycie w uzasadnieniu decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącej, gdyż całość uzasadnienia dotycząca spornych w sprawie zagadnień i zarzutów podniesionych w odwołaniu zawiera tylko 6 zdań, a organ odniósł się tylko do 1 z 4 zarzutów podniesionych i uzasadnionych w odwołaniu (dwie linie zabudowy zamiast jednej), tym samym pomijając milczeniem: zarzut podniesiony w pkt 2.2 wstępu i wyjaśniony w pkt 3 uzasadnienia odwołania dotyczący wadliwego wyznaczenia przebiegu linii zabudowy, zarzut podniesiony w pkt 2.3.1 wstępu i wyjaśniony w pkt 4.1 uzasadnienia odwołania dotyczący referencji do całej urbanistycznej jednostki funkcjonalnej, a nie tylko do jej zabudowanych działek geodezyjnych, przy wyznaczeniu wskaźnika zabudowy, jak również zarzut podniesiony w pkt 2.3.2 wstępu i wyjaśniony w pkt 4.2 uzasadnienia odwołania dotyczący pominięcia niektórych działek zabudowanych, przy wyznaczeniu wskaźnika zabudowy – które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby SKO rozważyło i odniosło się należycie do zarzutów podniesionych w odwołaniu, mogłoby to doprowadzić do uchylenia tej decyzji,
– art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 k.p.a., polegające na tym, że SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji zamiast jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi, w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem § 1, § 4 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: "rozporządzenie planistyczne") przez wyznaczenie dla inwestycji dwóch linii zabudowy (jednej – od strony ul. D.1, a drugiej – od strony ul. Z.), podczas gdy przepisy dopuszczają wyznaczenie wyłącznie jednej linii zabudowy, co znajduje potwierdzenie między innymi w kilkunastu przytoczonych w uzasadnieniu wyrokach;
– § 4 ust. 4 rozporządzenia planistycznego, art. 7 k.p.a., art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez wyznaczenie przebiegu linii zabudowy dla inwestycji od strony ul. D.1 w oparciu o założenie, że stanowi ona kontynuację linii zabudowy budynku przy ul. D.2 [...] oraz budynku przy ul. D.1 [...], podczas gdy tak nie jest;
– § 5 ust. 1 rozporządzenia planistycznego przez wadliwe wyznaczenie wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy polegającym na ustaleniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy poprzez uwzględnienie wyłącznie działek zabudowanych i pominięcie działek niezabudowanych, które pod względem funkcjonalnym są bezpośrednio powiązane z przyjętymi do obliczeń działkami zabudowanymi, a także pominięciu przy obliczaniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy następujących działek zabudowanych występujących w obszarze analizowanym: działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...].
W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej rozwinął powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się do podniesionych zarzutów wskazał, że nadmiernie rygorystyczne zdaje się być oczekiwanie, by poszczególne parametry nowej zabudowy były zawsze określone jedną konkretną wielkością (liczbą). Ustalając parametry dla planowanej inwestycji należy dać inwestorowi możliwość pewnego manewru do ostatecznego określenia planowanego obiektu dopiero w projekcie budowlanym. Dlatego Sąd stwierdził, że parametry przedmiotowej zabudowy zostały ustalone w sposób prawidłowy.
Obowiązująca linia zabudowy została ustalona – od strony ul. Z. – jako przedłużenie wycofanej linii zabudowy budynku na sąsiedniej działce nr ew. [...] ( ul. Z. [...]), od strony ul. D.1 – w linii rozgraniczającej ulicy. Istniejącą linie zabudowy pierzei ul Z. tworzą:
– na zachód elewacje budynków przy ul. T. [...] i Z. [...] – wycofana od linii rozgraniczającej ulicy o około 4 m,
– na wschód – elewacja budynku ul. Z. [...], zlokalizowana w linii rozgraniczającej ulicy.
Z § 4 rozporządzenia planistycznego wynika, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się, jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wykładni tego przepisu należy dokonywać w powiązaniu z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Pozwala to wówczas wykazać, iż wolą ustawodawcy było, by linia zabudowy wyznaczana była wyłącznie od strony drogi publicznej. W ten sposób następuje bowiem określenie minimalnego obszaru niepodlegającego zabudowie z uwagi na jego przyleganie do drogi publicznej, z jednoczesnym zachowaniem ustawowego wymogu kontynuacji parametrów zagospodarowania terenu, wynikających z usytuowania zabudowy względem drogi publicznej na działkach sąsiednich.
Sąd uznał też za uzasadnione wyznaczenie linii zabudowy na działce w odniesieniu do obydwu dróg, a nie tylko w stosunku do jednej.
Szerokość elewacji frontowej budynku od ulicy D.1 ustalono na 55 m z tolerancją 20 %. Średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 36 m (przy czym waha się od 8 m do 130 m), jednak z uwagi na fakt, że budynek ma stanowić uzupełnienie pierzei ul. D.1, a zbyt krótka elewacja nie pozwoli na spełnienie tego warunku, ustalenie szerokości elewacji nastąpiło na podstawie § 6 ust 1 i 2 rozporządzenia planistycznego.
Wysokość elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, mierzona od średniego poziomu przed wejściem głównym do budynku ustalono na poziomie od 24 do 25 m. Również wysokość kalenicy ustalono na powyższym parametrze.
W ocenie Sądu prawidłowo przyjęto, że z punktu widzenia zachowania istniejącego ładu przestrzennego zasadna będzie kontynuacja istniejącej zabudowy i wysokość zabudowy w bezpośrednim sąsiedztwie.
Zdaniem Sądu również wskaźnik powierzchni zabudowy ustalony na podstawie Tabeli nr 1 (analiza zagospodarowania obszaru) odpowiada wymogom § 5 ust. 1 rozporządzenia planistycznego. Podkreślił też, że zgodnie z zasadami sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej, wszystkie działki znajdujące się w granicach obszaru analizowanego powinny być brane pod uwagę przy sporządzaniu analizy urbanistyczno-architektonicznej dla określenia charakteru terenu i sposobu jego zagospodarowania, jednak tylko działki zabudowane budynkami są brane pod uwagę do określania powierzchni zabudowy, wskaźników nowej zabudowy – szerokości, wysokości, geometrii dachu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła L. sp. z o. o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości, wnosząc na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") i art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, na podstawie art. 200 p.p.s.a., przyznanie Wspólnocie kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W pkt 6 skargi kasacyjnej, na podstawie art. 174 p.p.s.a. i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przytoczono następujące podstawy kasacyjne, opierając na nich skargę kasacyjną i zarzucając WSA w Warszawie:
1st. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP"), polegające na braku rozważenia i odniesienia się w skarżonym wyroku do wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze na skarżoną decyzję, jednocześnie wskazując, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w razie braku jego popełnienia i w przypadku należytego rozważenia stosownych zarzutów skarżącego, sformułowanych w skardze na skarżoną decyzję, owa decyzja mogła zostać uchylona,
2nd. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi na skarżoną decyzję zamiast uchylenia skarżonej decyzji w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1-2 k.p.a. – przez utrzymanie w mocy decyzji WZ, podczas gdy zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego decyzja WZ powinna zostać uchylona jako nieodpowiadająca prawu (o czym dalej w pkt. 6.3), zaś sprawa przekazana do rozpoznania organowi I instancji,
3rd. naruszenie art. 135 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi na skarżoną decyzję zamiast uchylenia skarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji WZ w sytuacji, gdy decyzje te zostały wydane z:
1st. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. (naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej), art. 9 k.p.a. (naruszenie zasady informowania stron), art. 11 k.p.a. (naruszenie zasady przekonywania) oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z 140 k.p.a. (naruszenie wymagań dotyczących uzasadnienia decyzji), polegającym na tym, że SKO w Warszawie nie rozważyło i nie odniosło się należycie w uzasadnieniu skarżonej decyzji do zarzutów podniesionych w odwołaniu skarżącego z 23 kwietnia 2021 r. od decyzji WZ ("odwołanie od decyzji WZ"), gdyż:
1st. całość uzasadnienia skarżonej decyzji dotycząca spornych w sprawie zagadnień i zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji WZ zawiera tylko 6 zdań (s. 3, od słów "Przede wszystkim" do słów "1 i 2 rozporządzenia"),
2nd. w uzasadnieniu skarżonej decyzji SKO w Warszawie odniosło się tylko do 1 z 4 zarzutów podniesionych i uzasadnionych w odwołaniu od decyzji WZ, a mianowicie do zarzutu podniesionego pkt 2.1 wstępu i wyjaśnionego w pkt 2 uzasadnienia odwołania od decyzji WZ (dwie linie zabudowy zamiast jednej), tym samym pomijając milczeniem:
– zarzut podniesiony w pkt 2.2 wstępu i wyjaśniony w pkt 3 uzasadnienia odwołania od decyzji WZ (wadliwe wyznaczenie przebiegu linii zabudowy),
– zarzut podniesiony w pkt 2.3.1 wstępu i wyjaśniony w pkt 4.1 uzasadnienia odwołania od decyzji WZ (referencja do całej urbanistycznej jednostki funkcjonalnej, a nie tylko do jej zabudowanych działek geodezyjnych, przy wyznaczeniu wskaźnika zabudowy),
– zarzut podniesiony w pkt 2.3.2 wstępu i wyjaśniony w pkt 4.2 uzasadnienia odwołania od decyzji WZ (pominięcie niektórych działek zabudowanych, przy wyznaczeniu wskaźnika zabudowy);
jednocześnie wskazując, że powyższe naruszenia przepisów postępowania były wystarczającą przesłanką dla uchylenia skarżonej decyzji przez WSA w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż te naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby SKO w Warszawie rozważyło i odniosło się należycie do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji WZ, mogłoby to doprowadzić do uchylenia tej decyzji, a na wypadek uznania, że powyższy zarzut naruszenia przepisów postępowania nie uzasadnia uchylenia skarżonej decyzji;
2nd. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a., polegające na tym, że SKO w Warszawie utrzymało w mocy decyzję WZ zamiast jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w sytuacji, gdy decyzja WZ została wydana z:
1st. naruszeniem § 1, § 4 i § 9 ust. 1 rozporządzenia planistycznego – przez wyznaczenie dla inwestycji dwóch linii zabudowy (jednej – od strony ul. D.1, a drugiej – od strony ul. Z.), podczas gdy przepisy dopuszczają wyznaczenie wyłącznie jednej linii zabudowy, co znajduje potwierdzenie między innymi w kilkunastu przytoczonych w uzasadnieniu wyrokach,
2nd. naruszeniem § 4 ust. 4 rozporządzenia planistycznego, art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. – przez wyznaczenie przebiegu linii zabudowy dla inwestycji od strony ul. D.1 w oparciu o założenie, że stanowi ona kontynuację linii zabudowy budynku przy ul. D.2 [...] oraz budynku przy ul. D.1 [...], podczas gdy tak nie jest,
3rd. naruszeniem § 5 ust. 1 rozporządzenia planistycznego – przez wadliwe wyznaczenie wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy ("wskaźnik zabudowy"), polegającym na:
– ustaleniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy przez uwzględnienie wyłącznie działek zabudowanych i pominięcie działek niezabudowanych, które pod względem funkcjonalnym są bezpośrednio powiązane z przyjętymi do obliczeń działkami zabudowanymi,
– pominięciu przy obliczaniu średniej wielkości wskaźnika zabudowy następujących działek zabudowanych występujących w obszarze analizowanym: działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...].
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania W. sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazała że w jej ocenie skarga kasacyjna w niniejszej sprawie winna zostać odrzucona, jako niespełniająca wymagań formalnych przewidzianych w art. 176 p.p.s.a., których usunięcie na wezwanie sądu nie jest dopuszczalne. Ewentualnie, z ostrożności procesowej, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny w drodze interpretacji zarzutów skargi kasacyjnej doszedł do odmiennych wniosków wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej jako nie zasługującej na uwzględnienie gdyż nie ma usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu strona przedstawiła argumentację na poparcie powyższych twierdzeń i wniosków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie, albowiem skutecznym okazały się zarzuty naruszenia: art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 8 § 1, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., jednak w pierwszej kolejności należy podnieść, że zarzuty skargi kasacyjnej są obciążone wadami konstrukcyjnymi.
Wbrew przytoczonym wyżej przepisom art. 174 p.p.s.a., w sformułowanych podstawach kasacyjnych zabrakło wskazania, które konkretnie z podniesionych zarzutów dotyczą naruszenia prawa materialnego, a które odnoszą się do naruszenia przepisów postępowania. Ponadto przy zarzutach naruszenia prawa materialnego należało wskazać, czy zarzucane naruszenie – zdaniem skarżącej kasacyjnie –nastąpiło przez błędną wykładnię, czy też przez niewłaściwe zastosowanie tego prawa. Sposób przedstawienia zarzutów skargi kasacyjnej opartych na podstawie art. 174 p.p.s.a., nie spełnia zatem ustawowego wymogu w tym zakresie, a trzeba pamiętać, że przedstawienie podstaw kasacyjnych, w świetle art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jest obligatoryjne, zaś same podstawy powinny być jednoznacznie sprecyzowane. Wprawdzie w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zawsze dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych w sytuacji, gdy zarzuty kasacyjne nie wypełniają wszystkich wymogów konstrukcyjnych określonych w art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a., nie oznacza to jednak umocowania Naczelnego Sądu Administracyjnego do konkretyzowania, czy też korygowania podnoszonych zarzutów. To bowiem wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli orzeczenia Sądu I instancji. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie, konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania oraz w jaki sposób – w jego ocenie – doszło do ich naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związanym granicami skargi nie może domyślać się intencji skarżących kasacyjnie i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 17.05.2021 r., II OSK 3828/18, LEX nr 3192269).
Natomiast powodem uznania skargi kasacyjnej za usprawiedliwioną w związku z przywołanymi wyżej podstawami kasacyjnymi podniesionymi przez skarżącą kasacyjnie było pominięcie, a co za tym idzie, nieustosunkowanie się Sądu I instancji, a wcześniej organu odwoławczego, do zarzutu nieuwzględnienia w analizie urbanistyczno-architektonicznej (będącej merytoryczną podstawą do ustalenia warunków zabudowy), a następnie w decyzji Zarządu Dzielnicy przy wyznaczeniu wskaźnika zabudowy, wymienionych w skardze działek zabudowanych znajdujących się – zdaniem skarżącej kasacyjnie – w obszarze analizowanym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ mogło stać się podstawą do błędnych wyliczeń, a tym samym wyznaczenia wskaźnika zabudowy niebędącego odzwierciedleniem stanu faktycznego. Brak odniesienia się do tego zarzutu musiał zatem skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, jako wydanego z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a konsekwencji art. 151 p.p.s.a. oraz zaskarżonej decyzji Kolegium jako wydanej z naruszeniem art. 8 § 1, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.
Niezasadny natomiast okazał się zarzut naruszenia § 1, § 4 i § 9 ust. 1 rozporządzenia planistycznego przez wyznaczenie dla inwestycji dwóch linii zabudowy.
Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, aprobowanym przez skład rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną, przepisy § 4 rozporządzenia planistycznego nie reglamentują liczby linii zabudowy i nie ograniczają także wyznaczania ich jedynie do tej granicy terenu inwestycyjnego, do której nieruchomość objęta wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej (por. wyrok NSA z 1.10.2019 r., II OSK 2580/17, LEX nr 2742839). Potrzeba wyznaczania kolejnych linii zabudowy może być uzasadniona okolicznościami konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z 15.02.2018 r., II OSK 674/16, LEX nr 2464995).
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia § 4 ust. 4 rozporządzenia planistycznego, art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. przez wyznaczenie przebiegu linii zabudowy dla inwestycji od strony ul. D.1 w oparciu o założenie, że stanowi ona kontynuację linii zabudowy budynku przy ul. D.2 [...] oraz budynku przy ul. D.1 [...].
Sąd I instancji poprawnie ocenił sposób wyznaczenia linii zabudowy, na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia planistycznego (dopuszczającego inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, niż te określone w ustępach 1-3 tego paragrafu, jeżeli wynika to z analizy), które zostało szczegółowo uzasadnione w analizie urbanistyczno-architektonicznej.
Natomiast z uwagi na uwzględnienie zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 8 § 1, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., za przedwczesną należało uznać ocenę pozostałych zarzutów kasacyjnych, a mianowicie zarzutów naruszenia: art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 pkt 1-2 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia planistycznego.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.