II SA/Łd 660/06

II SA/Łd 660/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-12-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Barbara Rymaszewska /przewodniczący/
Joanna Sekunda-Lenczewska
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Sygn. powiązane
II OSK 798/07 - Wyrok NSA z 2008-07-09
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 28 grudnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Asystent sędziego Joanna Skrzypczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi K. U. i R. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. U. i R. U. od decyzji z dnia [...], znak: [...] wydanej przez Starostę T. w sprawie odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na montaż urządzeń małej elektrowni wodnej MEW na jazie w miejscowości Z. na rzece W. oraz korzystanie z wód rzeki do celów energetycznych, działając na podstawie przepisu art. 138 par 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 4 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (Dz. U z 2005 roku Nr 239, poz. 2019 ze zm.), uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] roku, znak: [...], organ pierwszej instancji po rozpatrzeniu wniosku złożonego w dniu 5 września 2006 roku przez K. U. i R. U. odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na montaż małej elektrowni wodnej MEW na jazie w miejscowości Z. na rzece W. oraz korzystanie z wody do celów energetycznych. Organ pierwszej instancji uzasadnił, że założenia wniosku przewidując okresowe piętrzenie wody w prawym świetle jazu poprzez zastawienie jego zastawek oraz krat pionowych i poziomych w lewym świetle utrudniałyby migrację ryb. Działania takie naruszały przepis art. 38 ust. 3 pkt 3 Prawa wodnego, nie zapewniając warunków do bytowania ryb i innych organizmów wodnych w warunkach naturalnych, umożliwiających ich migrację. Tym samym w ocenie Starosty T. planowane przedsięwzięcie naruszało zasadę zrównoważonego rozwoju (art. 63 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy) dopuszczając, aby budowla piętrząca wodę utrudniała migrację ryb. W konkluzji organ pierwszej instancji stwierdził, że uniemożliwienie migracji ryb poprzez wykonanie krat w jednym świetle jazu i zastawianie drugiego światła szandorami stanowiło naruszenie przepisu art. 125 pkt 3 Prawa wodnego, a montaż tylko jednej turbiny nie zapewniającej wykorzystania całego potencjału hydroenergetycznego był podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na podstawie przepisu art. 126 ust. 2 ustawy.- Prawo wodne.
K. U. i R. U. od decyzji organu pierwszej instancji złożyli w dniu 20 marca 2006 roku odwołanie do Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenia w całości z uwagi na oparcie rozstrzygnięcia na fałszywych przesłankach, sprzecznych ze stanem faktycznym i przepisami prawa wodnego. Wyjaśnili, że przedmiotem ich zamierzenia nie była budowa, przebudowa lub rozbudowa obiektu budowlanego, a jedynie zainstalowanie gotowego urządzenia małej mocy (15kw) na istniejącym jazie w taki sposób, który nie zmienia sposobu użytkowania jazu, mieści się całkowicie w jego gabarytach i nie zmienia dopuszczalnych obciążeń i formy architektonicznej. Zdaniem odwołujących się realizacja zamierzenia w takim kształcie nie zmieniła sposobu zagospodarowania terenu i nie wymagała wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zauważyli, iż żaden z przepisów nie zobowiązuje wnioskodawców chcących zainstalować kompletną turbinę wodną na istniejącym jazie piętrzącym wodę do rozwiązania szeroko pojętych problemów migracji ryb, melioracji i stosunków wodnych rzeki.
Wojewoda [...], rozpatrując wniesione odwołanie uznał, że zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji należy uchylić w całości i umorzyć postępowanie toczone przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek K. U. i R. U., jako dotyczący budowy urządzeń energetycznych na istniejącym już jazie, obligował wnioskodawców do załączenia doń operatu stanowiącego wyciąg z projektu budowlanego (projekt budowlany małej elektrowni wodnej winien być opracowany przez uprawnionego projektanta przynależącego do izby budowlanej) oraz rysunków obrazujących między innymi przekroje podłużne, poziome, sposób instalowania krat, sposób podnoszenia turbiny przy przepływach wód wielkich. W ocenie organu złożone przez wnioskodawców do operatu materiały graficzne nie stanowiły materiału projektowego i nie przedstawiały w sposób zadowalający koncepcji rozwiązania zadania projektowego. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, iż montaż urządzeń małej elektrowni wodnej na istniejącym jazie w miejscowości Z. na rzece W. wymagał wydania decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z treścią przepisu art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku Nr 207, poz. 2016 ze zm.) ze względu na zmianę sposobu jego użytkowania.
W ocenie Wojewody [...] organ pierwszej instancji nie dopełnił podstawowych obowiązków wynikających z przepisu art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo wodne nie egzekwując od wnioskodawców decyzji o warunkach zabudowy będącej warunkiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na budowę małej elektrowni wodnej w związku ze zmianą użytkowania jazu oraz przyjmując operat wodnoprawny opracowany przez wnioskodawców, który z uwagi na faktyczne uchybienia nie spełniał podstawowych wymagań określonych w przepisie art. 132 ustawy – Prawo wodne i jako taki nie mógł stanowić podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego.
Organ konstatując powyższy stan rzeczy uznał, że Starosta T. powinien wniosek K. U. i R. U. pozostawić bez rozpatrzenia z powodu jego braków formalnych. Skoro jednak postępowanie zostało wszczęte i było kontynuowane to konieczne jest uchylenie wydanej w tej sprawie decyzji i umorzenie postępowania.
W dniu 28 marca 2006 r. K. U. i R. U. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi żądając jej uchylenia w części dotyczącej umorzenia postępowania pierwszej instancji. Skarżący wskazali, że ich wniosek nie dotyczył budowy urządzeń energetycznych jako obiektu na jazie, a jedynie zainstalowania turbiny wodnej i krat na istniejącym obiekcie budowlanym – jazie. Podnieśli, że operat nie musiał być wyciągiem z projektu budowlanego, ani też zawierać wydzielonej części technicznej, a jego część graficzna zawierająca zasadnicze przekroje podłużne i poprzeczne urządzeń wodnych została załączona do wniosku. Wskazali również, iż zobrazowanie sposobu instalowania krat było ich zdaniem jednoznaczne – zastawki jazu i segmenty krat pionowych podczas przyborów wody w rzece podnoszone są tak jak dotychczas – ręcznie, nie ma natomiast potrzeby podnoszenia krat poziomych. Z uwagi na brak bezwzględnej konieczności przemieszczania turbiny przy przepływie wielkich wód sposób jej podnoszenia nie został szczegółowo opisany. Może ona bowiem zostać zatopiona, nie ogranicza światła jazu i osłonięta jest kratami poziomymi. Turbina jest jednak przystosowana do podnoszenia w celach remontowych i może być podniesiona również na czas wezbrań wody. Również podniesiona turbina nie ma żadnego wpływu na przepływ wielkich wód.
Zdaniem skarżących montaż urządzeń małej elektrowni w formie i zakresie przedstawionym w operacie nie zmieniałby sposobu użytkowania jazu jako obiektu budowlanego. Nie zmieniłby on też warunków: bezpieczeństwa pożarowego i powodziowego, ani też światła jazu, jak i warunków pracy, zdrowotnych, higieniczno – sanitarnych, ochrony środowiska bądź wielkości lub układu obciążeń.
Ponadto zauważyli, że do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego załącza się operat wodnoprawny a nie projekt budowlany. Zgodnie bowiem z przepisem art. 131 ust. 4 ustawy – Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych może być wydane na podstawie projektu tych urządzeń, jeżeli projekt ten odpowiada wymaganiom operatu, o którym mowa w przepisie art. 132, a nie wymaganiom projektu budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, uznając, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i wywodząc jak w jej uzasadnieniu
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.).
Na wstępie należy wskazać, iż z treści wniosku złożonego przez skarżących w organie pierwszej instancji w dniu 6 września 2005 roku, jednoznacznie można wywnioskować, iż skarżący domagali się wydania pozwolenia wodnoprawnego na montaż urządzeń małej elektrowni wodnej na istniejącym już jazie rzeki oraz na korzystanie z wody do celów energetycznych. W takiej sytuacji nie budzi wątpliwości, iż podstawą rozstrzygnięcia organów administracji winny być przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku – Prawo wodne (Dz. U. z 2005 roku Nr 239, poz. 2019 ze zm.) stanowiące, iż jeżeli ustawa ta nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane między innymi na: szczególne korzystanie z wód i na wykonanie urządzeń wodnych (art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 tejże ustawy).
Mając na uwadze, iż przez szczególne korzystanie z wód ustawa rozumie między innymi korzystanie z wód do celów energetycznych (art. 37 pkt 5 omawianej ustawy), zaś urządzeniami wodnymi są urządzenia służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, a w szczególności budowle: piętrzące, upustowe, przeciwpowodziowe i regulacyjne, oraz poldery przeciwpowodziowe, kanały i rowy, a także obiekty energetyki wodnej (art. 9 pkt 19 "a" i "e" tejże ustawy), to jednoznacznie należy wskazać, iż zasadnie skarżący domagali się od organu administracji publicznej wydania pozwolenia wodnoprawnego przed rozpoczęciem planowanej działalności.
Przepisy omawianej ustawy stanowią między innymi, iż pozwolenie wodnoprawne wydaje się na wniosek, a do wniosku dołącza się:
1) operat wodnoprawny,
2) decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana - w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego;
3) opis prowadzenia zamierzonej działalności sporządzony w języku nietechnicznym (art. 131 ust 1 i 2 pkt 1 – 3 omawianej ustawy).
Złożenie innych załączników do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego uzależnione jest od charakteru planowanej inwestycji lub działalności i tak w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód powierzchniowych lub na zależne od siebie korzystanie z wód przez kilka zakładów do wniosku należy dołączyć projekt instrukcji gospodarowania wodą, zawierający opis sposobu gospodarowania wodą i zaspokojenia potrzeb wszystkich użytkowników odnoszących korzyści z urządzenia wodnego, którego dotyczy instrukcja, zaś pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych może być wydane na podstawie projektu tych urządzeń, jeżeli projekt ten odpowiada wymaganiom operatu, o którym mowa w art. 132 tejże ustawy (art. 131 ust. 3 i 4 ustawy – Prawo wodne).
Dalej omawiana ustawa w przepisie art. 132 określa formę i części składowe operatu, o który mowa w przepisie art. 131 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy. Mając na uwadze, iż potrzeba załączenia do złożonego wniosku operatu wodnoprawnego nie była kwestionowana zarówno przez organy, jak i przez strony postępowania, to okoliczność ta nie wymaga komentarza ze strony sądu. Tym bardziej, iż zapisy ustawy w tym zakresie są jednoznaczne. Podobnie nie budzi wątpliwości potrzeba sporządzenia opisu zamierzonej działalności w języku nietechnicznym.
Mając natomiast na uwadze – co jak się wydaje ostatecznie skonstatowały organy, bowiem brak jest o tym mowy w uzasadnieniu organu odwoławczego – skarżący nie ubiegali się na wydanie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód powierzchniowych, a tym samym zbędne byłoby załączanie do wniosku projektu instrukcji gospodarowania wodą, zawierającego opis sposobu gospodarowania wodą i zaspokojenia potrzeb wszystkich użytkowników odnoszących korzyści z urządzenia wodnego, którego dotyczy instrukcja (art. 131 ust. 2 "a" omawianej ustawy).
Wyjaśnienia natomiast wymaga kwestia potrzeby dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego decyzji o warunkach zabudowy oraz projektu urządzenia wodnego.
Jak już to wyżej wskazano przepis art. 131 ust. 2 pkt 2 omawianej ustawy stanowi, iż do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego dołącza się decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzję o warunkach zabudowy, jeżeli jest ona wymagana – w przypadku wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego. Nie może budzić wątpliwości, iż skarżący domagając się w analizowanym postępowaniu wydania pozwolenia wodnoprawnego na montaż urządzeń małej elektrowni wodnej, w istocie domagają się tegoż pozwolenia na montaż obiektu energetyki wodnej, w rozumieniu przepisu art. 9 pkt 19 "e" omawianej ustawy. Tym samym chodzi o montaż urządzenia wodnego w rozumieniu art. 9 pkt 19 tejże ustawy. W takiej sytuacji wskazując na przepis art. 62 ust. 1 omawianej ustawy stanowiący, iż budownictwo wodne polega na wykonywaniu oraz utrzymywaniu urządzeń wodnych, należy skonstatować, iż w niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z wnioskiem o wykonanie urządzenia wodnego.
Ustawa – Prawo wodne posługuje się terminem "wykonanie urządzenia wodnego", natomiast skarżący domagają się "montażu urządzenia". Nie może jednak budzić wątpliwości, iż pojęcie "wykonanie urządzenia wodnego" jest szersze zakresowo i obejmuje również "montaż urządzenia wodnego". Z tego też punktu widzenia należy wskazać, iż – mając na uwadze charakter planowanego przedsięwzięcia – o ile ustalone zostanie, że "jest ona wymagana" zachodzi potrzeba załączenia do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego decyzji o warunkach zabudowy (nie zaś decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego). Ustalenie bowiem, iż w niniejszym postępowaniu analizujemy wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego pozwala dopiero badać, czy decyzja o warunkach zabudowy jest w niniejszym postępowaniu rzeczywiście wymagana (art. 131 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo wodne).
Oceniając ten element postępowania wskazać wypada, iż organ odwoławczy zasadnie wskazał na przepis art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowiący, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – z zastrzeżeniem określonych sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie – wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzja ta wymagana jest również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Organ odwoławczy wskazał w tym zakresie na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Wydaje się jednak, iż mamy również w niniejszej sprawie do czynienia z drugą przesłanką warunkującą konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy, a mianowicie "wykonywaniem innych robót budowlanych niż budowa obiektu budowlanego".
Przesłanki te wypada omówić oddzielnie. Kwestię zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego reguluje przepis art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku Nr 207, poz. 2016 ze zm.) stanowiąc, iż przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno – sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, iż istniejący jaz na rzecze jest budowlą hydrotechniczną w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, a zatem będąc budowlą jest również obiektem budowlanym (art. 3 pkt 1 tejże ustawy) i ma wobec niego zastosowanie regulacja prawna przytoczona w przepisie art. 71 ustawy – Prawo budowlane. W literaturze podkreśla się, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu sprowadza się przede wszystkim do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania (vide: Elżbieta Janiszewska – Kuropatwa; Prawo budowlane. Komentarz; pod red. Z. Niewiadomskiego; Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2006 r., str. 640).
Podkreślić wypada, iż analizowany przepis posługuje się zwrotem "w szczególności" co oznacza, iż nie wskazuje on na pełny katalog koniecznych do rozważenia warunków. Niezależnie jednak od powyższej konstatacji należy powiedzieć, iż wśród tych warunków, które wymienione zostały w przepisie można wskazać na takie, które mogą ulec zmianie w następstwie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nie jest rolą sądu wskazywanie, które z tych warunków mogą ulec zmianie, a które z pewnością zmianie tej ulegną, bowiem kwestia ta wymaga oceny właściwych i kompetentnych organów, jako wyniku przeprowadzenia stosownego postępowania. Twierdzenie skarżących, iż montaż urządzenia małej elektrowni wodnej na istniejącym jazie nie wywoła żadnych zmian w dotychczasowych warunkach jego eksploatacji – niezależnie od tego, iż jest gołosłowne – to pozostaje w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego, które wskazuje, iż montaż nowego urządzenia na istniejącej budowli hydrotechnicznej z pewnością nie pozostanie bez wpływu na dotychczasową wielkość lub układ obciążeń jazu.
Z analizy powyższych przesłanek wyłania się wniosek, iż planowana przez skarżących zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego uzasadnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Drugą okolicznością prowadzącą do powyższego wniosku jest planowane przez skarżących wykonania innych robót budowlanych niż budowa obiektu budowlanego (art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 17 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jak już była o tym mowa skarżący zamierzają zamontować określone urządzenie na istniejącym obiekcie budowlanym. Przepis art. 3 pkt 7 ustawy – Prawo budowlane jednoznacznie wskazuje, iż pod pojęciem roboty budowlane kryje się nie tylko budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Skoro więc planowane przez skarżących prace polegające na montażu należy zaklasyfikować jako roboty budowlane w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane, to tym samym dla ich wykonania niezbędne jest uprzednie uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy.
Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącymi, iż o wydanie takiej decyzji występowali ale spotkali się ze strony właściwego organu z odmową jej wydania. Gdyby rzeczywiście organ ten ostatecznie odmówił jej wydania motywując to brakiem podstaw prawnych bądź faktycznych, to sytuacja skarżących w niniejszym postępowaniu mogłaby kształtować się nieco odmiennie. Skoro jednak organ odwoławczy umorzył postępowanie w tej sprawie powołując się na cofnięcie wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, to brak jest elementów wskazujących na to, iż skarżący w następstwie działań organów administracji znaleźli się w sytuacji bez wyjścia, bowiem z jednaj strony organ umarza postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy, a w tym samym czasie inny organ od wydanie tej decyzji uzależnia własne rozstrzygnięcie.
Wskazanie powyżej, iż przedmiotem analizowanego postępowania jest pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzenia wodnego, determinuje konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 131 ust. 4 ustawy – Prawo wodne. Przepis ten jednak wskazując, iż pozwolenie wodnoprawne na wykonanie urządzeń wodnych może być wydane na podstawie projektu tych urządzeń, jeżeli projekt ten odpowiada wymaganiom operatu, o którym mowa w art. 132, nie podaje bliżej wymagań stawianych projektowi urządzeń. Wydaje się zatem, iż w tym zakresie jako podstawowe należy przyjąć te wymagania, które stawiane są wobec operatu wodnoprawnego, a tylko wtedy gdy rodzaj projektowanego urządzenia wodnego bądź charakter prac przy wykonywaniu i utrzymywaniu takiego urządzenia wymagał będzie spełnienia warunków zastrzeżonych dla pozwolenia na budowę, to wówczas zasadne będzie twierdzenie organu odwoławczego o potrzebie spełnienia przez "projekt urządzenia" tych wymogów, które stawiane są projektowi budowlanemu, ze wszystkimi przewidzianymi przez prawo w tym zakresie szykanami, w tym z koniecznością opracowania projektu przez podmiot posiadający wymagane ustawą uprawnienia.
W realiach niniejszej sprawy należy wskazać, iż wymagania stawiane przez organ odwoławczy winny być uznane za wygórowane i tym samym bezprawne. Podzielając w tym zakresie wnioski przywołane przez skarżących należy wskazać, iż uwzględniając treść przepisu art. 62 ust. 2 ustawy – Prawo wodne, który stanowi, że – zawarte w tej ustawie przepisy ogólne o budownictwie wodnym (art. 63 – 66), nie naruszają przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane – prace budowlane związane z montażem małej elektrowni wodnej na istniejącym jazie odpowiadają treści przepisu art. 29 ust. 1 pkt 14, a także art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy – Prawo budowlane. Tym samym mają do nich zastosowanie przepisy o inwestycjach i robotach budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę, a skoro tak, to nie jest konieczne opracowanie dla nich projektu budowlanego (art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane). Tym samym nie można domagać się od inwestorów tego, aby przedłożona przez nich dokumentacja techniczna (operat wodnoprawny) uczynił zadość wymogom stawianym projektowi budowlanemu.
Nie można również zgodzić się z zarzutem organu odwoławczego – w takiej formie, w jakiej został on postawiony – iż załączone do operatu "materiały graficzne nie stanowią materiału projektowego i nie przedstawiają w sposób zadowalający koncepcji rozwiązania zadania projektowego". Bez postawienia konkretnych zarzutów wobec przedłożonego operatu i należytego ich uzasadnienia taki sposób motywowania rozstrzygnięć uznać wypada za niemożliwy do zaakceptowania z punktu widzenia zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 8 k.p.a.) i przepisu art. 107 par. 3 k.p.a., wskazującego na niezbędny zakresu uzasadnienia decyzji organu administracji publicznej.
Powyższe uchybienie nie może jednak decydować o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem dostrzegł brak w niniejszej sprawie niezbędnego elementu postępowania, jakim jest decyzja o warunkach zabudowy i tym samym zasadnie uznał, iż w takim stanie faktycznym i prawnym uwzględnienie wniosku skarżących nie jest możliwe. Tak więc nawet jeżeli uznamy, iż uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie odpowiada prawu w całej rozciągłości, to i tak podnosi istnienie takiej wady postępowania, która nakazuje wydane rozstrzygnięcie uznać za odpowiadające prawu.
Przepis art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, iż organ odwoławczy – w następstwie rozpoznania sprawy – wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy może podjąć w trybie powyższego przepisu decyzję o umorzeniu postępowania jeśli zachodzą okoliczności wskazane w przepisie art. 105 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 roku w sprawie SA 1031/81, ONSA 1981/1/60). Z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu przepisu art. 105 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995 roku w sprawie SA/Łd 2424/94, ONSA 1996/2/80). Mając na uwadze, iż przepis art. 131 ust. 2 ustawy – Prawo wodne jednoznacznie wskazywał jakie dokumenty winny być dołączone do wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, to tym samym brak decyzji o warunkach zabudowy, jako załącznika do wniosku mógł być oceniony przez organ jako nie spełnienie przez pismo wymagań stawianych przez przepisy prawa, a tym samym oczywisty brak podstawy prawnej do merytorycznego rozpatrzenia sprawy.
Z tych wszystkich względów należało orzec jak powyżej.