II SA/Łd 656/03

II SA/Łd 656/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Barbara Rymaszewska /przewodniczący/
Renata Kubot-Szustowska /sprawozdawca/
Zygmunt Zgierski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OSK 1129/05 - Wyrok NSA z 2006-08-30
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 23 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [..] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej 1. oddala skargę; 2. przyznaje adw. B. P., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. A 3, ze Skarbu Państwa, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 240,00 (dwieście czterdzieści ) złotych tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną, udzieloną skarżącej z urzędu.
Uzasadnienie
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. , działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (test jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na inwentarski na terenie nieruchomości, przy ul. B 1 w B., stanowiącej własność W. i J. W. , postanowił wstrzymać samowolny sposób użytkowania.
W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż budynek będący przedmiotem postępowania został wybudowany jako gospodarczy, na podstawie zgłoszenia z roku 1998. W dniu 30 września 2002 r. inwestor złożył oświadczenie, iż w budynku wspomnianym "trzyma świnię, kozę i cielaka". Z uwagi zatem na samowolną zmianę sposobu użytkowania obiektu, wstrzymano jego użytkowanie.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czewrca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) oraz art. 50 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia A. S., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] w sprawie nakazu wstrzymania samowolnego sposobu użytkowania budynku gospodarczego na terenie nieruchomości przy ul. B 1 w B. jako inwentarskiego. Wskazał bowiem, iż zaskarżone postanowienie jest zasadne pod względem merytorycznym i nie budzi zastrzeżeń proceduralnych. Zgodnie z treścią art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w wypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek zastosować odpowiedni art. 50 i 51 cytowanej ustawy. Orzeczenie, wydane trybie art.50 ustawy Prawo budowlane, nie przesądza natomiast o dalszym losie budynku, którego przeznaczenie zostało samowolnie zmienione.
Decyzją Nr [...] z dnia [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. , w oparciu o treść art. 51 ust. l pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz.1126 ze zm.) nakazał W. i J. małżonkom W. , w celu doprowadzenia budynku gospodarczego, usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. B 1 w B., samowolnie użytkowanego jako inwentarski, do stanu zgodnego z prawem, wykonanie inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym o zdatności budynku do użytkowania jako inwentarski oraz wykonanie geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej w terminie do dnia 15 marca 2003r.
W motywach orzeczenia organ wskazał, iż przedmiotowy budynek, położony w B. przy ul. B l na działce o numerze geodezyjnym[...] , należącej do W. i J. małżonków W., został wybudowany na podstawie zgłoszenia z roku 1998 jako budynek gospodarczy do 35 metrów kwadratowych, uzupełniający istniejącą zabudowę zagrodową.
Po jego wybudowaniu właściciele samowolnie zmienili przeznaczenie budynku gospodarczego na budynek inwentarski, "co spotkało się ze zdecydowanym sprzeciwem sąsiadki A. S.". W dniu 30 września 2002 r. J. W. złożył oświadczenie, iż w budynku tym "trzyma świnie, kozę i cielaka".
W ocenie organu, inwestorzy rozpoczynając hodowlę zwierząt w budynku gospodarczym bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego od organu administracji architektoniczno-budowlanej naruszyli obowiązujące przepisy prawa budowlanego.
Przedmiotowa decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. l pkt. 2 ustawy Prawo budowlane ma na celu doprowadzenie budynku samowolnie użytkowanego jako inwentarski do stanu zgodnego z prawem. Dokonana przez właścicieli samowolna zmiana sposobu użytkowania nie narusza miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. , bowiem zgodnie z tym planem, działka małżonków W. położona jest w terenach zabudowy zagrodowej z funkcją mieszkaniowo-usługową ("oznaczonych w m.o.p.z.p. symbolem F64MRJ")
Odwołania od powyższego rozstrzygnięcia złożyli A. S. i J. W.
J. W. wskazał na nieostateczność postanowienia o wstrzymaniu użytkowania obiektu jako inwentarskiego, wnosząc o uchylenie orzeczenia "z przyczyn formalnych".
Natomiast A. S. zarzuciła rozstrzygnięciu organu I instancji "sprzeczność z prawem i faktami rzeczywistymi". Podniosła, iż w świadomości inwestorów budynek ten "od podstaw posiadać miał charakter inwentarski" Zlokalizowanie obiektu inwentarskiego w bliskim sąsiedztwie jej nieruchomości "uderza w warunki mieszkalno - bytowe i środowiska naturalnego (...)" Wskazała na bezprawne, jej zdaniem, przyzwolenie inwestorowi na wybudowanie budynku gospodarczego "na zgłoszenie z września 1998r., gdy na działce inwestora znajdowały się samowole budowlane", co "ewidentnie naruszało art. 35 prawa bud. pkt 5"
W konkluzji wniosła o usunięcie spornego obiektu, podkreślając, iż nigdy nie wyrażała zgody na jego usytuowanie.
Decyzją Nr [..] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i nakazał W. i J. małżonkom W. , w celu doprowadzenia budynku gospodarczego, usytuowanego na posesji przy ul. B l w B. , samowolnie użytkowanego jako inwentarski do stanu zgodnego z prawem, wykonanie inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym o zdatności do użytkowania budynku jako inwentarskiego, wykonanie geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej projektu robót niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami i przedłożenie ich w terminie do 31 lipca 2003r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, przeprowadził w dniu 31.stycznia 2003r. oględziny spornego budynku inwentarskiego, które potwierdziły wcześniejsze ustalenia,
dokonane przez organ I instancji.
Ustosunkowując się do zarzutów A. S. organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 29. ust. 1 pkt l "Prawa budowlanego z 1994 r.", pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych, związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej tj. m.in. parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż 4,80 m. Budowa tego typu obiektów, podlega obowiązkowi zgłoszenia właściwemu organowi przed zamierzonym terminem rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. l, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub dóbr kultury, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Bezspornym jest natomiast, że po otrzymaniu zgłoszenia J. W. z dnia 1.09.1998 r., Kierownik Urzędu Rejonowego w S. - Oddział Zamiejscowy w B., pismem z dnia 8.09.1998 r. wyraził zgodę na podjęcie robót budowlanych, planowanych przez inwestora. Przyjęcie zgłoszenia zostało uznane za prawidłowe, zgodne z prawem i ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego przez Dyrektora Wydziału Gospodarki Przestrzennej i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w S. , który w piśmie z dnia 16.11.1998 r. znak: OP.IV.0560/13/98 udzielił w tym zakresie odwołującej obszernych wyjaśnień.
W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zajmowanie w tej sprawie stanowiska przez organy nadzoru budowlanego, "byłoby zbędne, nieuzasadnione i sprzeczne z prawem, gdyż żaden przepis nie przewiduje takiej formy prawnej działania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie zgłoszenia robót budowlanych".
Zatem inwestycja ta, nie może być traktowana jako samowola budowlana, podlegająca nakazowi przymusowej rozbiórki z art. 48 "Prawa budowlanego z 1994r."
Mając na uwadze powyższe, jak również samowolną zmianę sposobu użytkowania budynku w stosunku do podanego w zgłoszeniu, organ I instancji prawidłowo podjął działania w celu doprowadzenia spornego obiektu do stanu zgodnego z przepisami. W ocenie organu odwoławczego należało jedynie uzupełnić "zakres nakazanej dokumentacji" o projekt robót niezbędnych do doprowadzenia budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z przepisami oraz wyznaczyć nowy termin wykonania rozszerzonego zakresu obowiązków.
Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez J. W. organ II instancji wskazał, że okoliczność, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał decyzję przed rozpatrzeniem przez [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu użytkowania nie jest uchybieniem proceduralnym. Zgodnie z treścią art. 51 ust. l, stosowanego w związku z art. 71 ust. 3 "Prawa budowlanego z 1994r.", organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego ma obowiązek wydać decyzję rozstrzygającą o dalszym losie obiektu budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu użytkowania. Postępowanie zażaleniowe trwało dłużej ze względu na to, iż A. S. , wbrew treści pouczenia, skierowała zażalenie bezpośrednio do organu odwoławczego zamiast za pośrednictwem organu I instancji, który wydał postanowienie.
Jednakże zgodnie z treścią art. 143 k.p.a., wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a zatem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji, nakazującej doprowadzenie budynku inwentarskiego do stanu zgodnego z przepisami.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyła A. S., wnosząc o "uchylenie w/w decyzji (...) w celu doprowadzenia do rozbiórki w myśl art.48 prawa budowlanego". W uzasadnieniu wskazała, że uważa zaskarżoną decyzję za błędną i wydaną z naruszeniem prawa. Podniosła, iż sporny budynek stoi naprzeciw jej zabudowań mieszkalnych, co czyni wspomniane sąsiedztwo zbyt uciążliwym z powodu "wyziewów smrodu z gnoju" do jej mieszkań, podwórko i ogród. Spływające ścieki natomiast, zalewają jej podwórko "niszcząc mienie".
Powtórnie wskazała, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej akceptując zgłoszenie inwestora z dnia 1 września 1998r., dopuściły się naruszenia "prawa budowlanego art. 35 § 5 (...), w sytuacji gdy na działce inwestora znajdowało się kilka obiektów – samowoli budowlanych z prawomocnymi decyzjami do rozbiórki jak komin na co, 2 szopy drewniane z hodowlą świń, bydła, szambo (...)".
Wskazała też, iż wzniesiony w 1998r. obiekt gospodarczy, od początku przeznaczony był przez inwestora do hodowli świń, zatem, w jej ocenie, konieczne jest orzeczenie jego rozbiórki.
Powtórnie podniosła, iż nie wyrażała zgody na budowę obiektu gospodarczego na działce sąsiadów, do dziś też nie otrzymała "w trybie decyzji odpowiedzi na zasadność nie wyrażania sprzeciwu" na zgłoszenie jego budowy.
Wskazała także, iż "udaremniono jej czynny udział w wizji z dnia 31 stycznia 2003r.", zaś "protokoły przeprowadzono bez jej udziału", co stanowi naruszenie "art. 7, 8, 9, 10, 77, 78, 79 § 2, 73 (...) i podważa zaufanie obywatela do organów". Postanowienie o wstrzymaniu użytkowania obiektu jako inwentarskiego uznała zaś za pozorne, wskazując, iż "nie zostało wyegzekwowane przez urząd, bo P. W. nadal hoduje".
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do merytorycznego uzasadnienia rozstrzygnięcia, zawartego w zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2003r. oddalono wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 lutego 2005r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie jej od innych, poza wpisem sądowym od skargi kosztów sadowych oraz ustanowienie adwokata.
Na rozprawie w dniu 9 maja 2005r. skarżąca przedłożyła ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania J. i W. małżonkom W. przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania spornego budynku gospodarczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub tez normy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie.
Przede wszystkim wskazać należy, iż przedmiotem badania w rozpoznawanej sprawie nie była i być nie mogła trafność stanowiska Kierownika Urzędu Rejonowego w S. , Oddziału Zamiejscowego w B. , wyrażona w piśmie z dnia 8.września 1998r. o niewniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia budowy budynku gospodarczego, uzupełniającego zabudowę zagrodową na działce o numerze geodezyjnym[...] , położonego w B. , przy ul. B 1.
Kwestia wspomniana dotyczy bowiem budowy spornego obiektu o charakterze gospodarczym, podczas gdy przedmiotem badania w niniejszej sprawie była zgodność z prawem decyzji organów nadzoru budowlanego w przedmiocie samowolnej zamiany sposobu użytkowania wspomnianego obiektu na inwentarski. Jak wynika z materiałów, zgromadzonych w aktach administracyjnych "do zgłoszenia z dnia 1.września 1998r. inwestor – J. W. , dołączył projekt budynku gospodarczego o charakterze składowym o wymiarach 4 x 8 m, który zawierał plan sytuacyjny zagospodarowania działki, opis techniczny i elewacje budynku. Budynek ten usytuowany został w granicy z nieruchomością S. J. , która wyraziła zgodę na jego budowę w takiej lokalizacji." Natomiast zmiana sposobu użytkowania spornego obiektu i podjecie w nim hodowli zwierząt (świnie, koza i cielę) dokonana została przez inwestora samowolnie.
Zgodnie zaś z treścią art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, polegająca w szczególności na podjęciu albo zaniechaniu w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego lub pracy, warunki zdrowotne, higieniczno-sanitarne lub ochrony środowiska, bądź wielkość lub układ obciążeń wymagała pozwolenia właściwego organu.
W razie natomiast zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy art. 50 i art. 51 cytowanej ustawy.
Oznacza to, że wobec ustalenia, iż właściciele obiektu – J. i W. małżonkowie W. samowolnie zmienili sposób użytkowania obiektu wybudowanego jako gospodarczy, rozpoczynając w nim hodowlę zwierząt inwentarskich, organy prawidłowo nałożyły nań obowiązki, o których mowa w zaskarżonej decyzji. W oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.), stosowanego odpowiednio (art.71 ust.3), organy nadzoru budowlanego zmierzały bowiem w kierunku legalizacji samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania obiektu.
Zarzut naruszenia uzasadnionych interesów skarżącej, w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6, na tym etapie postępowania (nakazanie przedłożenia inwentaryzacji budowlanej i geodezyjnej wraz z orzeczeniem technicznym) jest niezasadny, skoro celem nałożenia na współwłaścicieli obiektu, obowiązków określonych w zaskarżonej decyzji było określenie zdatności do użytkowania budynku jako inwentarskiego oraz przedłożenie projektu robót niezbędnych do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami.
Przy tym założeniu, kwestia ochrony uzasadnionych interesów skarżącej podlegać winna badaniu i koniecznej ocenie, w dalszych stadiach postępowania, w tym również w oparciu o przedłożoną dokumentację, której sporządzenie nakazano zaskarżoną decyzją.
Jeżeli zaś chodzi o zarzut niepowiadomienia skarżącej o przeprowadzonych w dniu 31.stycznia 2003r. oględzinach, jest on zasadny o tyle, że A. S. nie brała w nich udziału zaś w aktach administracyjnych brak jest dowodu doręczenia jej zawiadomienia o ich przeprowadzeniu. Tym niemniej w toku tychże oględzin nie dokonano żadnych ustaleń, które stanowiłyby podstawę rozstrzygnięcia w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego.
W protokole oględzin odnotowano jedynie dotychczasowy przebieg postępowania ("budynek gospodarczy samowolnie użytkowany jako inwentarski. Przedmiotowy obiekt został wybudowany w oparciu o zgłoszenie z 1998r.") oraz fakt użytkowania obiektu jako inwentarskiego pomimo ostatecznego postanowienia o wstrzymaniu korzystania zeń w tej formie ("W trakcie oględzin stwierdzono, że w budynku hodowany jest inwentarz żywy: świnia, koza, cielak, kury oraz przechowywana pasza oraz narzędzia. Postanowieniem [..] PINB w B. wstrzymał użytkowanie budynku a następnie decyzją [...] nakazał przedłożenie szeregu dokumentów celem legalizacji. W dniu kontroli budynek było użytkowany – stwierdzono przechowywanie inwentarza żywego.").
Żadnego z tychże ustaleń skarżąca nie kwestionowała, zatem w ocenie Sądu, fakt nieuczestniczenia w oględzinach i niepowiadomienia skarżącej o ich terminie, jakkolwiek stanowiący uchybienie proceduralne, pozostawał bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Na koniec podnieść zaś należy, iż okoliczność, że w sprawie wydane zostały kolejne decyzje ostateczne, nakazujące przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu, nie czyni, w ocenie Sądu, bezprzedmiotowym rozpoznania skargi A. S. Decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] niezależnie od rozstrzygnięć wydanych w następstwie jej niewykonania przez zobowiązanych – małżonków J. i W. W., pozostaje bowiem w obrocie prawnym.
Biorąc powyższe pod uwagę, wobec tego, iż zaskarżona decyzja prawa obowiązującego nie narusza, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.
Na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 19 pkt 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzeczono natomiast w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej z urzędu, wobec złożonego przezeń oświadczenia, iż koszty nieopłaconej pomocy prawnej, nie zostały przez mocodawczynię pokryte nawet w części.