II SA/KR 494/24

II SA/Kr 494/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-06-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Kopeć
Jacek Bursa
Mirosław Bator /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 48 , art 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art 149 par 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 stycznia 2024 r., znak WI-I.7840.9.19.2022.SM w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta Wadowicki decyzją nr 382/2018 z 30 maja 2018 r. znak: NBZ.6740.10.42.2018, orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla M. i P. K. na przebudowę, nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmianę sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne na działkach nr: [...], [...] położonych w miejscowości W.. Wobec niewniesienia odwołania przez strony postępowania, decyzja ta stała się ostateczna z dniem 4 czerwca 2018 r. W dniu 4 lipca 2022 r. do organu I instancji wpłynął wniosek (podanie) S. K. o wznowienia postępowania zakończonego powyższą decyzją. Został on uzupełniony w dniu 27 lipca 2022 r., w odpowiedzi na wezwanie z 14 lipca 2022 r. Wnioskodawca swe żądanie oparł na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 kpa.
Po wznowieniu postępowania, Starosta Wadowicki decyzją z dnia 28 września 2022 r. nr NBZ.6740.10.42.2018 działając na podstawie art. 151 § 1 w związku z art. 145§ 1 pkt 4 i 5, art. 150 i art. 149 § 2 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji Starosty Wadowickiego z dnia 30 maja 2018 r. nr 382/2018 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla M. i P. K. na przebudowę, nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmianę sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne na działkach nr: [...], [...] położonych w miejscowości W..
Od tej decyzji odwołanie wniósł S. K. wskazując na szereg naruszeń przepisów prawa proceduralnego i materialnego.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 23 stycznia 2024 r. nr WI-I.7840.9.19.2022.SM utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący upatrywał przesłankę wznowienia postępowania m.in. w tym, że bez swojej winy nie brał udziału w sprawie zakończonej decyzją Starosty Wadowickiego zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. K. i P. K. pozwolenia na przebudowę, nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmianę sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne na działkach nr: [...], [...] położonych w miejscowości W.. Przeprowadzone postępowanie zasadnie wykazało, iż wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony we wskazanym postępowaniu administracyjnym. Podkreślić należy, iż status strony w postępowaniu wynika z regulacji materialnoprawnych. Stosownie do art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez "obszar oddziaływania obiektu budowlanego" rozumieć należy - stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Skarżący swój interes prawny w postępowaniu wywodzi z prawa własności działek o numerach: [...], [...]. Z analizy tut. organu wynika, że dwie z ww. działek: nr [...] oraz nr [...] graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji objętym decyzją Starosty Wadowickiego. Podkreślić jednak należy, iż o przymiocie strony w ocenianej sprawie decydować może jedynie to, czy działka skarżącego znajduje się w zdefiniowanym wyżej obszarze oddziaływania planowanego obiektu tj. czy znajduje się w obszarze, który z uwagi na regulacje odrębne, doznaje ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu oraz inne cechy charakterystyczne a także sposób zabudowy terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego obiektu. Z materiału dowodowego wynika iż, ww. działki wchodzą w skład istniejącego gospodarstwa rolnego, którego właścicielem jest skarżący. Działki są obecnie zabudowane a zabudowa ma charakter rolniczy. Sąsiedztwo działki nr [...] od strony zachodniej oraz działki nr [...] od strony północnej stanowi teren inwestycji, na którym zlokalizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny będący przedmiotem analizy obszaru oddziaływania. Projektowane zamierzenie budowlane objęte jest decyzją Starosty Wadowickiego z 30 maja 2018 r. Działki inwestycyjne sąsiadują bezpośrednio z działkami nr [...] od strony wschodniej oraz nr [...] od strony południowej. Istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący jest zlokalizowany w odległości 7,65 m od granicy z działką nr [...] oraz w odległości 10,65 m od istniejącego budynku gospodarczego na tejże działce. Odległość istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego od granicy z działką nr [...] wynosi 10,47 m i 14,95 m (odległości są różne z uwagi na to, że granica działki nie przebiega równolegle do budynku). Odległość od istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] wynosi 20,00 m. Wskazane powyżej odległości zarówno od granicy działek jak i do istniejących budynków gospodarczych nie ulegają zmianie wobec przebudowy budynku mieszkalnego objętego decyzją pozwolenia na budowę oraz dowodzą, iż projektowana inwestycja nie oddziałuje na sąsiednie działki będące własnością S. K.. Zgodnie z treścią § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi w pkt 1: Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271–273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. 3. Dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271–273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 4. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271–273, dopuszcza się: 1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej; 2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi; 3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. 5. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2–4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1. Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Analogiczny wniosek względem § 13 i § 60 tj. przepisów dotyczących przesłaniania i nasłonecznienia. Istniejący budynek mieszkalny będący przedmiotem inwestycji to obiekt niski, którego wysokość wynosi 10,16 m natomiast istniejące budynki na działkach należących do skarżącego, graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji to budynki gospodarcze a więc nie zachodzi w tym przypadku ograniczenie wynikające z powyższych przepisów z uwagi na to, że powyższe dyspozycje odnoszą się tylko do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a istniejące budynki na działkach sąsiednich to budynki gospodarcze. Odnosząc się do przepisów przeciwpożarowych zawartych w § 271- 273 z których wynikają minimalne odległości między budynkami na sąsiednich działkach, powyżej wykazano, że odległości te wynoszą odpowiednio 10,65 m oraz 20,00 m. Z treści ww. przepisów wynika, iż minimalna odległość między budynkami na sąsiednich działkach wynosi 8,00 m. Odnosząc się do argumentów, które podnosi strona skarżąca, a dotyczących przepisów obejmujących sytuowania budowli rolniczych zawartych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie z dnia 7 października 1997 r. (Dz.U.2014.81) – obowiązującym na dzień wydania przez organ I instancji decyzji pozwolenia na budowę, tutejszy organ wyjaśnia, że przepisy zawarte w ww. rozporządzeniu stosuje się w przypadku projektowania budowli rolniczych i oddziaływania na zabudowę z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na działkach sąsiednich a nie odwrotnie. Zgodnie z § 3 ww. rozporządzenia Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o budowlach rolniczych - rozumie się przez to budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego. Stosownie do § 2 Przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budowli rolniczych lub ich części, a także związanych z nimi urządzeń budowlanych. Zgodnie z § 2 a Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejących budowli rolniczych, wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwego instytutu badawczego albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Przepis § 6 ust. 5 pkt 2 ww. rozporządzenia stanowi: 5. Odległość otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej: 1) 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. Tutejszy organ wyjaśnia, iż stosowanie ww. przepisów rozporządzenia, w tym przepisów określonych m.in. w § 6 ust. 5 pkt 1 dotyczącego odległość otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika obejmuje lokalizacje tychże budowli jedynie w przypadku, gdy są projektowane, a nie w sytuacji gdy mamy do czynienia z istniejącymi już urządzeniami i budowlami. W okolicznościach niniejszej sprawy ma miejsce przebudowa, nadbudowa i zmiana sposobu użytkowania już istniejącego budynku mieszkalnego na działce, która graniczy z zabudową o charakterze rolniczym. W wyniku tych robót nie zmieni się szerokość, długość ww. budynku, czyli parametry, które miałyby wpływ na zabudowę i zagospodarowanie działek skarżącego w przyszłości. Ponadto płyta obornikowa zlokalizowana jest w granicy działki inwestycyjnej. Strona skarżąca podnosi, iż nieruchomość objęta decyzją Starosty Wadowickiego z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo z jego nieruchomościami przesądza o tym, że S. K. winien posiadać przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu cyt: " W realiach rozpatrywanej sprawy odwołujący się winien posiadać przymiot strony postępowania, gdyż jego nieruchomość znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, na której realizowana była inwestycja polegająca na przebudowie i nadbudowie, a tym samym nieruchomość odwołującego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego państwa K. . Sam fakt bezpośredniego sąsiedztwa winien przesądzać o tym, iż odwołujący jest stroną, gdyż przebudowa i rozbudowa nieruchomości państwa K. będzie oddziaływać na nieruchomość odwołującego się." Poza sporem pozostaje, że nieruchomości skarżącego znajdują się w sąsiedztwie działek objętych przedmiotowym zamierzeniem. Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższy pogląd jest utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Sam fakt posiadania przez skarżącego nieruchomości przy działkach inwestycyjnych stanowi interes faktyczny, a nie prawny, co oznacza, że nie daje on uprawnień strony. Nie można skutecznie wywodzić przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu jedynie z powodu sąsiedztwa spornej inwestycji, która może powodować uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Obszarem oddziaływania inwestycji nie jest bowiem teren, na którym daje się odczuć skutki uciążliwości funkcjonowania obiektu. Poprzez przebudowę, nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmianę sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne na działkach nr[...], [...] położonych w miejscowości W. w sposób określony w projekcie budowlanym nie doszło, według oceny organu, do naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do zagospodarowania jego nieruchomości i korzystania z nich zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem określonym w art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, czy naruszenia prawa własności podlegającego szczególnej ochronie art. 64 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej. Analizując zakres prac związany z istniejącym budynkiem mieszkalnym obejmuje on jego przebudowę, nadbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne. W ramach przebudowy przewidziano zmianę konstrukcji więźby dachowej oraz budowę ścianek działowych wyznaczających nowy układ pomieszczeń mieszkalnych na poddaszu. Przewiduje się konstrukcję lukarn dachowych (z oknami) w przestrzeni dachu; dwóch lukarn od strony południowej, czyli od strony granicy z działką nr [...], trzech lukarn od strony zachodniej, oraz dwóch od strony północnej. Od strony wschodniej - gdzie istniejący budynek graniczy z działką nr [...] przewiduje się jedynie montaż okna dachowego, które zlokalizowane jest w projektowanym pomieszczeniu łazienki, a w myśl § 13 warunków technicznych, łazienka nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi. Wysokość budynku nie ulega zmianie i wynosi 10,16 m. Parter budynku w swoim układzie pozostaje bez zmiany. Nie ulega zmianie lokalizacja otworów okiennych i drzwiowych, nie ulegają zmianie odległości budynku od granicy z działkami, których właścicielem jest skarżący. Nadmienić należy również, że z analizy organu wynika, iż na poziomie parteru istniejącego budynku mieszkalnego należącego do państwa K. , od strony działki nr [...] są obecnie zlokalizowane okna, które również są zlokalizowane w pomieszczeniach, które nie są pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi. Według organu w nawiązaniu do zarzutu, który podnosi skarżący w odniesieniu do § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, wymóg zachowania odległości w tym przypadku od płyty do składowania obornika, która zlokalizowana jest na działce skarżącego od strony wschodniej istniejącego budynku mieszkalnego został spełniony, gdyż na poddaszu w ramach przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego nie zlokalizowano okien do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi a jedynie jedno okno dachowe zlokalizowane w projektowanej łazience. Niemniej jednak ww. przepis, jak zostało to wcześniej przytoczone ma zastosowanie do lokalizacji płyty obornikowej od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich. Poza sporem pozostaje, że nieruchomości skarżącego znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, na którym zlokalizowany jest istniejący budynek mieszkalny, co jednocześnie przesądza o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego dającego podstawę do przyznania statusu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wykazanie przepisu prawa materialnego daje podstawę do przyznania statusu strony a to nie miało miejsca w okolicznościach tej sprawy i nie jest nim § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Sąsiedztwo takiego uprawnienia nie daje. Reasumując, tylko ograniczenia w zagospodarowaniu i zabudowie nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11.10.2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2239/06, LEX nr 439881 oraz wyrok WSA z 17.01.2008 r., sygn. akt 1410/07, LEX nr 487985). Takiego przepisu prawa, który ograniczałby zagospodarowanie czy też zabudowę działek nr [...] [...] z uwagi na lokalizację przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy nie dopatrzył się.
Odnosząc się do zarzutu, w którym skarżący podważa zgodność mapy do celów projektowych zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych polegający na, cyt.: całkowitym pominięciu, iż na mapie sytuacyjno- wysokościowej przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 16 stycznia 2008 r. na działce ewidencyjnej [...] należącej do
odwołującego istnieje obiekt z oznaczeniem "gn" (gnojnia), natomiast na mapie do celów projektowych z dnia 19 lutego 2018 r., która stanowiła podstawę wydania decyzji z dnia 30 maja 2018 r. obiekt zmienił oznaczenie na "bt" (beton), podczas gdy faktycznie obiekt ten nie zmienił swojego zastosowania i cały czas stanowił płytę do składowania obornika (gnojnię), a tym samym organ wydający decyzję oparł się na informacjach niezgodnych ze stanem faktycznym i w konsekwencji błędnie uznał, iż brak jest oddziaływania rozbudowywanego budynku na nieruchomość odwołującego się. Mapa do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu, opracowana przez geodetę i potwierdzona za zgodność z oryginałem przez uprawnionego projektanta, odpowiada przepisom prawa. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do podważania treści tak sporządzonej mapy do celów projektowych.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. K. zarzucając:
błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:
1) błędnym ustaleniu, iż przebudowa, nadbudowa budynku jednorodzinnego oraz zmiana sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego na cele mieszkalne na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości W. nie będzie w żaden sposób oddziaływać na nieruchomość odwołującego się, podczas gdy w rzeczywistości dokonane czynności polegające na przebudowanie, nadbudowanie oraz zmianie sposobu użytkowania poddasza doprowadziło do tego, iż nieruchomość skarżącego znalazły się w obszarze oddziaływania obiektu budowalnego należącego do państwa K.
2) całkowitym pominięcie, iż na mapie sytuacyjno-wysokościowej przyjętej do zasobu
powiatowego w dniu 16 stycznia 2008 roku na działce ewidencyjnej numer [...] należącej do skarżącego istnieje obiekt z oznaczeniem "gn" (gnojnia), natomiast na mapie do celów projektowych z dnia 19 lutego 2018 roku która stanowiła podstawę wydania decyzji z dnia 30 maja 2018 roku obiekt posiada inne, a zarazem niewłaściwe oznaczenie "bt" (beton), podczas gdy faktycznie obiekt ten nie zmienił swojego zastosowania i przez cały czas stanowił płytę do składowania obornika, a tym samym zarówno organ I jak i II instancji oparł się na informacjach niezgodnych ze stanem faktycznym, czego konsekwencją było niewłaściwe uznanie, iż nie występuje oddziaływanie rozbudowanego budynku na nieruchomość skarżącego,
3) całkowitym pominięciu informacji przekazywanych przez skarżącego, iż z uwagi na
prowadzoną przez niego działalność rolniczą polegając między innymi na hodowli trzody chlewnej właściciel rozbudowanego budynku oraz ich poprzednicy prawni swoim zachowaniem polegającym na donosach do różnych instytucji i organów administracji próbowali wstrzymać produkcję rolną skarżącego, a tym samym realnie oddziaływali na jego nieruchomość.
4) zignorowanie fakty, iż w związku z pracami polegającymi na rozbudowie i nadbudowanie budynku doszło do wykonania okna w połaci dachowej, jak również doszło do zmiany sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne bez zachowanie wymaganych odległości od zabudowań gospodarskich skarżącego,
5) zupełne pominięcie okoliczności, iż skarżący przekazywał informacje odnośnie wielkości jego produkcji rolnej polegającej na hodowli trzody chlewnej;
6) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego
zebrania dowodów, a następnie brak kompleksowego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uchylenie się od podejmowania z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj, pominięcie, że odwołujący się został w sposób dowolny pozbawiony możliwości występowania jako strona w postępowaniu, podczas gdy nieruchomości odwołującego się znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której została zrealizowana inwestycja polegająca na przebudowie i nadbudowanie budynku, a tym samym nieruchomość odwołującego się jednoznacznie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, co bezsprzecznie przesądza o tym, iż odwołujący się winien posiadać przymiot strony w pierwotnym postępowaniu.
7) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 prawa budowalnego poprzez bezpodstawne uznanie, iż przesłanka wznowienia postępowania wskazana w treści art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie spełnia się w realiach przedmiotowej sprawy, czego konsekwencją było uznanie, iż nie istnieją podstawy do wzruszenia decyzji dotychczasowej, która obejmowała pozwolenie na przebudowę i nadbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania, podczas gdy spełnione zostały przesłanki do wznowienia postępowania przy udziale odwołującego się.
8) art. 28 ust. 2 prawo budowalne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w konsekwencji czego odwołujący się nie został uznany za stronę postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na przebudowę, nadbudowę budynku mieszkalnego, a w dalszej kolejności wydanie decyzji z dnia z dnia 30 maja 2018 roku, pomimo, że nieruchomości odwołującego się położone są na działkach znajdujących się w obszarze oddziaływania,
9) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu nieuprawnionego i zawężonego pojęcia "obszaru oddziaływania obiektu".
10) art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 28 ust. 2 prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji nieuwzględnienie przy ustalaniu kręgu stron faktu, że odwołujący się jako osoba trzecia posiada uzasadniony interes prawny, gdyż jego nieruchomość znajduje się na obszarze oddziaływania obiektu, co powinno zostać przez organ uwzględniony w procesie budowalnym, a tym samym odwołujący się winien posiadać przymiot strony w postępowaniu,
11) § 6 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie
warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowane
(Dz.U. z 2014 r. poz. 81) poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia, iż zgodnie z wyżej powołanym przepisem odległość zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 25 metrów od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 metrów od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach.
W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.
Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności, decyzji, wydanej w postępowaniu wznowieniowym, w której orzeczono orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji, zatwierdzającej projekt budowlany dla inwestycji polegającej przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania poddasza nieużytkowego, na cele mieszkalne, dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W ocenie organu, wnioskodawca (właściciel terenu bezpośrednio sąsiadującego z działką objętą zamierzeniem inwestycyjnym) nie przysługiwał status strony postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż ich nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Zdaniem skarżącego, inwestycja ta narusza obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Odległość istniejącego budynku mieszkalnego, którego pozwolenie na budowę dotyczy, od zlokalizowanej na jego nieruchomości płyty gnojowej (zrealizowanej w granicy działki) jest mniejsza niż wymagana przepisami w/w rozrządzenia wartość 25 m. Zarzucono także, że mapa do celów projektowych użyta w projekcie budowlanym nieprawidłowo określała płytę gnojową (gn) jako płyta betonowa (bt). W ocenie sądu skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z kolei przepis art. 149 k.p.a. przesądza, iż wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi natomiast, iż organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b.
Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2023 r. II OSK 2176/21 sens uregulowania zawartego w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. polega na braku możliwości przejścia do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, gdy stwierdzi się, że nie zaistniała żadna z podstaw wznowienia postępowania. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, że nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania.
Oparta o przesłanki wskazane w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej, w sferze ustaleń w przedmiocie braku podstaw do wznowienia postępowania, powinna dotyczyć takich okoliczności, które po przeprowadzeniu przez organ pełnowymiarowego postępowania administracyjnego, wykluczają bądź to fakt, że wnoszący podanie o wznowienie postępowania miał przymiot strony tego postępowania, bądź że wnioskodawca był stroną tego postępowania, ale wskazane przez niego przesłanki wznowieniowe nie wystąpiły. Specyficzną (aczkolwiek typową) jest sytuacja, kiedy wnioskodawca jako na podstawę wznowienia powołuje art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jeżeli nie zachodzi oczywistość bezzasadności wniosku (brak przymiotu strony względem wnioskodawcy jest niewątpliwy, nie wymagający dodatkowych ustaleń, co uprawnia organ do odmowy wznowienia postępowania) a organ w pełnowymiarowym postępowaniu, ustali, że wnioskodawca nie był stroną postępowania wznowienia którego się domaga. W tej sytuacji organ orzeka o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Odmowa taka musi być poparta przekonującą argumentacją, że bądź to sprawa zakończona decyzją ostateczną nie dotyczyła ingresu prawnego wnioskodawcy, bądź (w postępowaniu o pozwolenie na budowę), nieruchomość wnioskodawcy nie znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości, której postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczy. W tej drugiej kwestii muszą być pod uwagę brane takie okoliczności, jak rodzaj zainwestowania, objęty zamierzeniem inwestycyjnym, jego rozmiar (wielkość) zbliżenie do działek sąsiednich, ale też rodzaj zainwestowania na działce wnioskodawcy i możliwość dalszego zainwestowania tej działki.
W niniejszej sprawie, organ wywodzi, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze odziaływania nieruchomości, dla której wydano pozwolenie na budowę. Planowe zainwestowanie nie powodowało bowiem ograniczeń w zabudowie ani w zagospodarowaniu jego nieruchomości. Argumentacja ta jest prawidłowa. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 (dalej; ustawa) w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, obszar odziaływania to to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W orzecznictwie podkreślano, że prawidłowe stosowanie przez organ art. 3 pkt 20 ustawy, zakłada ustalenie wszystkich przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu lub zabudowie danego terenu i na ich podstawie wyznaczenie terenu w otoczeniu obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. Wyznaczenie takiego obszaru następuje przy tym z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowane (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2023 r. II OSK 112/21).
W ocenie sądu organ poprowadził postępowanie, które wykazało, że nieruchomość skarżącego, uwzględniając sposób jej zagospodarowania a także sposób zagospodarowania działki, której pozwolenie na budowę dotyczy i rodzaj zainwestowania objęty tym pozwoleniem wyklucza uznanie skarżącego za stronę postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę tj., że przebudowa, nadbudowa i zmiana przeznaczenia pomieszczeń strychowych na funkcję mieszkalną w jakikolwiek sposób ograniczała zagospodarowanie działki skarżącego w szczególności możliwości jej zabudowy. Organ przeanalizował kwestię odległości istniejącego już budynku mieszkalnego, którego pozwolenie na budowę dotyczyło, od granic działki skarżącego, a także znajdujących się na terenie tej działki budynków oraz ich rodzaju. Poddał analizie także kwestię przesłaniania, oraz zachowania warunków wynikających z przepisów dotyczących zabezpieczenia przeciwpożarowego. Organ wykazał, że nie zachodzi choćby minimalne (potencjalne) oddziaływanie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, na rolniczo wykorzystywaną nieruchomość skarżącego. Podkreślić należy, że sama przebudowa obiektu budowlanego a więc rodzaj robót budowlanych, które są prowadzone wewnątrz tego obiektu (nie zwiększają jego kubatury) nie może wpływać na zagospodarowanie działki sąsiedniej, zaś roboty budowlane związane z nadbudową obiektu, mogą wpływać na sposób zagospodarowania terenów sąsiednich, ale po pierwsze, pomimo tak sformułowanego wyrzeczenia decyzji (obejmuje ono nadbudowę) jak wynika z ustaleń organu, wysokość obiektu według projektu budowlanego miała być niezmienna ( 10,16 m.). Tak nazwana inwestycja (nadbudowa, pomimo, że nie przewiduje się podwyższenia budynku) może być traktowana jako wadliwość decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, tym niemniej w niniejszym postępowaniu, sąd nie ocenia legalności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany a dokonuje kontroli zaistnienia, czy jak ma to miejsce w niniejszej sprawie braku zaistnienie przesłanki wznowieniowej.
Co zaś do zmiany sposobu użytkowania poddasza (nas cele mieszkalne) jest to także okoliczność nieistotna z punktu widzenia zagospodarowania działki skarżącego. Budynek bowiem, którego ta zmiana dotyczy ma charakter mieszkalny. Istota sposobu jego użytkowania się więc nie zmieniła.
W kwestii odległości płyty gnojnej od istniejącego już obiektu który miał być przebudowany ze zmianą przeznaczenia poddasza (jak mowa wyżej nadbudowa faktycznie nie miała być wykonana) sąd w pełni podziela pogląd prawny zaprezentowany przez organ, że przepisy rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie z dnia 7 października 1997 r. (Dz.U.2014.81) stosuje się przy projektowania budowli rolniczych w zakresie oceny oddziaływania na tych budowli na zabudowę z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, a nie odwrotnie. To płyta gnojowa powinna być oddalona od budynku mieszkalnego na minimum 25 m., a nie legalnie zrealizowany budynek powinien dostosować swoje położenie do tej odległości. Poza tym organ słusznie zauważa, że na poddaszu w ramach przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku mieszkalnego nie zlokalizowano okien do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a jedynie jedno okno dachowe zlokalizowane w projektowanej łazience.,
Powyższe uwagi odnieść należy też do zarzutu, że projekt budowlany opierał się o wadliwą mapę dla celów projektowych. Płyta gnojna została w nim bowiem oznaczona jako płyta betonowa. Okoliczność ta jest bez znaczenia, bo jak mowa wyżej przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie w tym § 6 ust. 5 pkt 2 (odległość otwartych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej oraz płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach) stosuje się do projektowania tego typu obiektów, a nie do dostosowania legalnej zabudowy do obiektu tego typu.
Słusznie zauważa też organ, że mapa do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu, opracowana przez geodetę i potwierdzona za zgodność z oryginałem przez uprawnionego projektanta, odpowiada przepisom prawa. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do podważania treści tak sporządzonej dokumentu - mapy do celów projektowych, także w postępowaniu wznowieniowym, gdy wnioskodawca przedstawia mapę zawierającą odmienne zapisy, niż te w oparciu o którą zatwierdzoną projekt budowlany. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji by kwestie tą poddać weryfikacji. Do oceny projektu budowlanego jest związany mapą sporządzoną przez uprawnionego projektanta, przyjętą do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego.
Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.