II SA/Łd 636/22

II SA/Łd 636/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 7a par. 1, art. 10 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 741
art. 1 ust. 1 pkt 2, art. 2 pkt 1 i pkt 20a, art. 5 pkt 4, art. 10 ust 2a, art. 15 ust. 3 pkt 3a, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-2 i pkt 4, ust. 2, ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2021 poz 610
art. 2 pkt 13, pkt 18 i pkt 19, art. 3, art. 7
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii - t.j.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3 ust. 1 ust. 1 pkt 1-2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15zzs4 ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Dnia 26 października 2022 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2022 roku sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 23 maja 2022 r. nr SKO.4120.82.22 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. a.bł.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 maja 2022 r., nr SKO.4120.82.22 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a.; art. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) - dalej: u.p.z.p.; SKO w S.
1. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia 25 marca 2022 r., znak RI.6730.111.2021 o odmowie ustalenia, na wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, na części działki o nr ew. [...], obręb [...], gm. U.;
2. odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji skarżąca spółka wystąpiła wnioskiem z dnia 16 grudnia 2021 r. Z treści wniosku oraz załączonej do niego dokumentacji wynika, że inwestor planuje budowę farmy elektrowni fotowoltaicznej o łącznej mocy docelowej do 1 MW, stanowiących zdaniem wnioskodawcy instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zakres planowanego przedsięwzięcia obejmuje między innymi: montaż paneli fotowoltaicznych w ilości do 2.500 sztuk; kontenerowej stacji transformatorowej, inwerterów, wykonanie sieci energetycznej kablowej podziemnej niskiego napięcia, przyłącza elektroenergetycznego średniego napięcia, instalacji odgromowej, dróg wewnętrznych, miejsc postojowych, ogrodzenia instalacji oraz innych niezbędnych elementów związanych z budową i eksploatacją instalacji fotowoltaicznej. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji nastąpi na części działki ew. o nr [...] o powierzchni całkowitej 0,7991 ha, wielkość powierzchni zabudowy inwestycji do 0.49 ha.
Decyzją z dnia 25 marca 2022 r. Burmistrz Miasta U. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, iż przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik do decyzji, wykazała, iż w sprawie niespełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.z.p. W ocenie organu planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie, z uwagi na łączną docelową moc 1 MW ma charakter przemysłowy, produkcyjny i nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który to przepis winien być interpretowany z uwzględnieniem treści art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Tym samym możliwość realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga spełnienia łącznie wszystkich określonych w art. 61 ust. 1 ustawy przesłanek, w tym wynikającej z pkt 1 zasady dobrego sąsiedztwa. Sporządzona na potrzeby postępowania analiza urbanistyczna wykazała, iż w obszarze analizowanym występują tereny rolnicze, na których nie występuje jakakolwiek zabudowa o funkcji produkcyjnej. Nie występuje natomiast jakakolwiek zabudowa produkcyjna. Tym samym realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia doprowadziłaby do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, niewystępującego w obszarze analizy. Powyższe zdaniem organu wyłączało możliwość pozytywnego rozpatrzenia żądania spółki.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca zarzucała naruszenie:
- art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego sprawy , w szczególności faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii, nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, jak również pominięcie istnienia interesu społecznego w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku skarżącej dotyczącego inwestycji, charakteryzującej się szeregiem korzyści, względem konwencjonalnych źródeł energii, wpływających zarówno na środowisko oraz zdrowie ludzi;
- art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i uznanie, że inwestycja nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego dla odnawialnych źródeł energii, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a w konsekwencji wymaga spełnienia przesłanek określonych w ust. 1 pkt 1-2 powołanego przepisu.
Z uwagi na powyższe skarżąca spółka wnosiła o uchylenie kwestionowanej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zgodnie z wnioskiem strony, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 23 maja 2022 r. SKO w S. uchyliło w całości kwestionowaną odwołaniem decyzję organu I instancji i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wstępie, iż stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek skarżącej spółki został rozpatrzony na podstawie przepisów u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r. Dalej Kolegium wskazało, iż wobec braku na terenie planowanej inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenie warunków zabudowy dla planowanej przez spółkę inwestycji – budowy farmy elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, wymagało podjęcia decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Przesłanki wydania tej decyzji określa przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Ocena spełnienia powyższych przesłanek następuje w oparciu o przepisy u.p.z.p. oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588). Organ podkreślił, iż stwierdzenie zgodności planowanego zamierzenia z przepisami u.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi obliguje organ do ustalenia warunków zabudowy (art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p). Kolegium wskazało również, iż stosownie do treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, przez które należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego.
Odnosząc się do meritum sprawy organ wyjaśnił, że instalacje fotowoltaiczne o mocy przekraczającej 500 kW (moc wynikająca z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 października 2021 r.) należy kwalifikować jako zabudowę przemysłową wymagającą analizy przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Instalacje te nie korzystają zatem ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który to przepis nie funkcjonuje i nie pozostaje w tym akcie prawnym wyłącznie w relacji do art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p. Przepis ten pozostaje także w relacjach z innymi przepisami, m.in. art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. a wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna być zgodna z celem ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenie od tej reguły. Przeznaczenie terenu pod nową zabudowę ma być zgodne z przeznaczeniem zastanym w otoczeniu, którego granice wyznacza obszar analizowany. Zwolnienie od zasady dobrego sąsiedztwa, wynikające z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie powinno zatem naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji, np. upraw rolnych, na funkcję przemysłową. Ponadto zabudowa systemami fotowoltaicznymi zaliczana jest do zabudowy przemysłowej, stanowiącej przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ podkreślił, że przewidziane w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolnienie od zasady dobrego sąsiedztwa, mając na uwadze istotę i cel tego wyłączenia, nie powinno naruszać zastanej w danym obszarze funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydawana w takim przypadku decyzja dotycząca urządzeń infrastrukturalnych powinna więc umożliwić zabudowę i zagospodarowanie terenu pod warunkiem kontynuacji występującej na danym terenie funkcji podstawowej, celem zapewnienia ładu przestrzennego. Ustawodawca dokonał rozróżnienia ustawowych przesłanek lokalizacji systemów fotowoltaicznych, wprowadzając w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (obecnie 500 kW). W przepisach tych ustanowiono przede wszystkim obowiązek ustalenia w studium rozmieszczenia obszarów, na których lokalizowane będą przedmiotowe urządzenia, a także stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w sytuacji, gdy na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie takich obszarów. Natomiast w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę tych urządzeń oraz granice ich stref ochronnych. Regulacja w/w przepisów oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. Skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (500 kW) wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być - na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ponadto wolą ustawodawcy, wynikającą ze wskazanych regulacji jest zdaniem organu, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (500 kW), były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to zdaniem organu możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest łączne spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
W niniejszej sprawie, z dokonanych ustaleń faktycznych wynika, iż na terenie objętym przeprowadzoną analizą urbanistyczną brak jest zabudowy przemysłowej mogącej stanowić podstawę kontynuacji funkcji dla planowanej inwestycji. W skład obszaru analizowanego wchodzą wyłącznie tereny, na których występuje rozproszona zabudowa zagrodowa oraz tereny rolnicze. Brak zabudowy o funkcji tożsamej z planowaną nie pozwala zatem na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie znajdzie również zastosowania wyłączenie z art. 61 ust. 2 u.p.z.p., gdyż postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy U., który utracił moc w dniu 31 grudnia 2003 r., nie dopuszczały na terenie planowanej inwestycji lokalizacji inwestycji o charakterze produkcyjnym.
Kolegium podkreśliło nadto, że pomimo prawidłowo przeprowadzonej przez organ I instancji analizy urbanistycznej, organ I instancji pominął, iż możliwość ustalenia warunków zabudowy jedynie dla części nieruchomości istnieje dopiero od dnia 3 stycznia 2022 r. i została wprowadzona w oparciu o art. 2 pkt 2 i 4 ustawy zmieniającej z 17 września 2021 r. Natomiast na tle poprzednio obowiązujących przepisów u.p.z.p., które znajdują zastosowanie w sprawie, ustalenie warunków zabudowy należało odnosić do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana, gdyż w przeciwnym razie prowadziłoby to nie tylko do obejścia przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, lecz także mogłoby skutkować obchodzeniem przez inwestorów innych prawnych ograniczeń. Uznać zatem należy, że teren inwestycji stanowi działka o nr ew. [...] w jej ewidencyjnych granicach, na której jak wynika z danych rejestru gruntów występują grunty rolne klasy IVb i V. Z uwagi na powyższe pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej spółki, co do ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji jedynie na części działki ew. nr [...] było niemożliwe.
Za wadliwe organ odwoławczy uznał natomiast stanowisko Burmistrza Miasta U., co do braku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., to jest przesłanki braku zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, za które uznał przepisy art. 10 ust. 2a pkt 1 i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Kolegium stwierdziło, iż przepisy odrębne w rozumieniu powołanego wyżej art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy to przepisy odrębne od u.p.z.p., o charakterze materialnoprawnym, które ograniczają w pewnym zakresie możliwość zabudowy nieruchomości.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż powyższe okoliczności stanowią przeszkodę w ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, gdyż brak spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., skutkuje uznaniem, że nie został spełniony warunek łącznego wystąpienia przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucała naruszenie:
- art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko i wyłącznie do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie do jej części określonej przez wnioskodawcę;
- art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię, polegającą na całkowitym pominięciu literalnego brzmienia tego przepisu i w konsekwencji uznanie, że dla instalacji odnawialnych źródeł energii przekraczających 500 kW wymagane jest łączne spełnienie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., podczas gdy w przypadku instalacji odnawialnych źródeł energii nie jest niezbędne spełnienie przesłanek wymienionych w ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p.;
- art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, w sytuacji gdy spełnione zostały wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem;
- art. 10 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że studium jest aktem prawa miejscowego i na jego podstawie można wydawać decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, przy błędnym uznaniu, że planowana moc wytworzona przez odnawialne źródła energii przewyższająca 500 kW, uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla tego typu przedsięwzięć, podczas gdy studium wiąże jedynie organy gminy w zakresie polityki przestrzennej realizowanej w formie mpzp nie zaś w decyzjach ustalających warunki zabudowy, a przepisy na które powołuje się organ odwoławczy odnoszą się do kierunków zagospodarowania przestrzennego w studium, które nie ma charakteru normatywnego;
- art. 7a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości, co od treści normy prawnej na niekorzyść strony, mimo braku spornych interesów stron i osób trzecich;
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego sprawy , w szczególności faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii, nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, jak również pominięcie istnienia interesu społecznego w pozytywnym rozpatrzeniu wniosku skarżącej dotyczącego inwestycji, charakteryzującej się szeregiem korzyści, względem konwencjonalnych źródeł energii, wpływających zarówno na środowisko oraz zdrowie ludzi; stanowią one podstawę do zawężającej interpretacji przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., tj. wykluczającej z katalogu instalacji odnawialnych źródeł energii farm elektrowni fotowoltaicznych o mocy przekraczającej 500 kW, pomimo, że przepisy te odnoszą się do obligatoryjnych i fakultatywnych elementów studium oraz miejscowego planu i stosownie do art. 9 ust. 5 u.p.z.p. nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy;
- art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez odpowiednio pominięcie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 kwietnia 2009 r., nr 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych oraz przepisów o odnawialnych źródłach energii, a nadto prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady równości wobec prawa oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
Z uwagi na powyższe spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji o zasądzenie kosztów postępowania.
W obszernym uzasadnieniu strona przedstawiła argumentację na okoliczność braku zasadności stanowiska organów, co do: możliwości ustalenia warunków zabudowy jedynie na części działki/działek ewidencyjnych; możliwości uznania przedmiotowej inwestycji za instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, a w konsekwencji niezastosowanie w sprawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p.; konieczności uwzględnienia przepisów art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. i postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy U.
W odpowiedzi na skargę SKO w S. wnosiło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowych spraw jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 23 sierpnia 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na złożone przez stronę skarżącą, w dniu 2 września 2022 r., oświadczenie o nieposiadaniu możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 6 września 2022 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji, co potwierdza złożone do akt sprawy pismo procesowe skarżącej spółki z dnia 12 sierpnia 2022 r.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W niniejszej sprawie jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. uczyniła decyzję SKO w S. z dnia 23 maja 2022 r. o: 1) uchyleniu w całości decyzji Burmistrza Miasta U. z dnia 25 marca 2022 r. o odmowie ustalenia, na wniosek strony skarżącej, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW, na części działki o nr ew. [...], obręb [...], gm. U.; 2) odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) - dalej: u.p.z.p.; w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986), nowelizującą przepisy u.p.z.p. od dnia 3 stycznia 2022 r., do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym.
W sprawie pozostaje bezsporne, że z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji skarżąca spółka wystąpiła w dniu 16 grudnia 2021 r., a co za tym idzie podlegał on rozpatrzeniu na podstawie przepisów u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r. Bezsporne pomiędzy stronami postępowania, jak i niebudzące wątpliwości Sądu pozostają także te ustalenia faktyczne, z których wynika, iż objęte wyżej wskazanym wnioskiem, planowane przez skarżącą do realizacji przedsięwzięcie obejmuje budowę farmy elektrowni fotowoltaicznej o mocy docelowej do 1 MW. Zakres planowanego przedsięwzięcia obejmuje między innymi: montaż paneli fotowoltaicznych w ilości do 2.500 sztuk; kontenerowej stacji transformatorowej, inwerterów, wykonanie sieci energetycznej kablowej podziemnej niskiego napięcia, przyłącza elektroenergetycznego średniego napięcia, instalacji odgromowej, dróg wewnętrznych, miejsc postojowych, ogrodzenia instalacji oraz innych niezbędnych elementów związanych z budową i eksploatacją instalacji fotowoltaicznej. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji nastąpi na części działki ew. o nr [...] o powierzchni całkowitej 0,7991 ha, wielkość powierzchni zabudowy inwestycji do 0.49 ha.
Natomiast sporne pomiędzy stronami niniejszego postępowania pozostają:
1) kwestia możliwości zastosowania w stosunku do planowanego przez skarżącą spółkę przedsięwzięcia, klasyfikowanego jej zdaniem jako instalacja odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r., poz. 610 ze zm.), wyłączenia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., a w konsekwencji zasadność uwzględnienia przez organ lokalizacyjny w toku procedowania, treści art. 61 ust. 1 pkt 1-2 , art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.;
2) kwestia możliwości ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji jedynie na części wskazanej we wniosku spółki działki o nr ew. [...].
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że teren, na którym zlokalizowana jest działka o nr ew. [...], na części której skarżąca zamierza zrealizować przedmiotową inwestycję nie są objęte aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy U. Tym samym ustalenie warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia wymagało wydania decyzji administracyjnej.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem art. 5, jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Stosownie zaś do art. 61 ust. 3 przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
Przez instalację odnawialnego źródła energii, zgodnie z dyspozycją art. 2 pkt 13 powołanej wcześniej ustawy o odnawialnych źródłach energii należy rozumieć instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energii jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego.
Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych wyżej kwestii spornych pomiędzy stronami, Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela stanowisko SKO w S., iż przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie funkcjonuje i nie pozostaje w ustawie wyłącznie w relacji do art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. Analizowany przepis pozostaje także w relacjach z innymi przepisami, w tym z przepisami art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zgodnie z pierwszym ze wskazanych przepisów, u.p.z.p. określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Natomiast, zgodnie z drugim z przywołanych przepisów, w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury.
Oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji systemów fotowoltaicznych należy mieć także na uwadze przepisy art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne unormowania, dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2a pkt 1 jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko.
Ustawodawca, w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. przewidział zatem, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (100 kW przed 30 października 2020 r.), a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, to w studium ustala się ich rozmieszczenie. Natomiast w art. 15 ust. 3a u.p.z.p. ustalono, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Stanowisko to znajduje swoje odzwierciedlenie w piśmiennictwie, w którym przyjmuje się, że regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej wartości graniczne (odpowiednio: 100 kW lub 500 kW) na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach (por. M. Szyrski, Rola samorządu terytorialnego w rozwoju odnawialnych źródeł energii, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 116-117; H. Izdebski, J. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, LEX, art. 10).
Również w wypracowanym na tle analizowanych przepisów orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, który to pogląd Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w pełni podziela, wedle którego art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie funkcjonuje i nie pozostaje w tym akcie prawnym wyłącznie w relacji do art. 61 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. ale pozostaje także w relacjach z innymi regulacjami - nie mniej istotnymi niż ww. przepisy, w tym z art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., wedle których u.p.z.p. określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań, a w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury. Oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji instalacji fotowoltaicznych, należy mieć zatem uwadze również unormowania zawarte w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w których ustawodawca wprowadził odrębne zasady dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW (a więc dotyczące instalacji fotowoltaicznej objętej wnioskiem której moc określono: do 1 MW, tj. do 1000 kW). Skoro z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (500 kW) wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. W związku z tym przyjęto, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie może być, na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., zwolniona z wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ponadto, brzmienie art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. dowodzi, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (500 kW), były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyroki NSA z 12 stycznia 2018 r., II OSK 794/16, z 24 kwietnia 2018 r., II OSK 2727/17, z 14 listopada 2018 r., II OSK 2758/16; wyroki WSA w Szczecinie z 16 czerwca 2021 r., II SA/Sz 42/21; z 27 stycznia 2022 r., II SA/Sz 1084/21; wyroki WSA w Kielcach z 14 września 2021 r., II SA/Ke 514/21; z 8 września 2021 r., II SA/Ke 444/21; wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 sierpnia 2021r., II SA/Bd 392/21; wyrok WSA w Gliwicach z 19 maja 2021 r., II SA/Gl 1423/20; wyrok WSA w Łodzi z 7 kwietnia 2022 r., II SA/Łd 122/22; wyrok WSA w Białymstoku z 26 stycznia 2022 r., II SA/Bk 19/22; wyrok WSA w Krakowie z 20 maja 2022 r., II SA/Kr 394/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślić przy tym należy, że powyższa zasada nie uległa zmianie wraz z wejściem w życie w dniu 30 października 2021 r. przepisów ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1873). Zmianie uległ natomiast zakres inwestycji wyłączonych spod możliwości zastosowania wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Z brzmienia art. 10 ust. 2a u.p.z.p., (w wersji od 30 października 2021 r.) wynika, że w studium nie ma obowiązku przewidywać rozmieszczenia instalacji o mocy mniejszej niż 500 kW, jak również instalacji o mocy do 1000 kW, spełniających wymogi z pkt 1 oraz urządzeń innych niż wolnostojące. Uzasadnienie projektu powyższej nowelizacji potwierdza, że wolą ustawodawcy było zniesienie barier w wykorzystaniu odnawialnych źródeł energii wynikających z konieczności uwzględniania w studium urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. Dokonano tego poprzez podniesienie granicy mocy 100 kW do 500 kW dla wybranych instalacji wykorzystujących odnawialne źródła energii, które nie będzie skutkowało negatywnymi konsekwencjami dla planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz poprzez wyłączenie powyższych ograniczeń w odniesieniu do urządzeń innych niż wolnostojące (zamontowanych na budynkach - art. 2 pkt 20a u.p.z.p.) oraz instalacji fotowoltaicznych do 1000 kW mocy, stanowiących alternatywę dla zagospodarowania terenów poprzemysłowych, pogórniczych oraz słabej jakości gruntów rolnych (klas V, VI, VIz i nieużytki). Skoro zgodnie z intencją ustawodawcy tego rodzaju instalacje nie wymagają rozmieszczenia w studium, gdyż z punktu widzenia gospodarki przestrzennej są neutralne, to ustalenia dla nich warunków zabudowy przy zastosowaniu wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest uzasadnione. Z takim przypadkiem nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanej sprawie, ponieważ jak już wcześniej wskazano spółka planuje realizację przedmiotowej inwestycji na działce ewidencyjnej, na której występują grunty rolne oznaczone klaso użytkiem IVb.
Podkreślenia wymaga również, że w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r., II OSK 3705/19 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524, projekt ustawy druk VIII.3656) wynika, iż rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii powiązano z potrzebą wspierania rozwoju prosumenckiego wytwarzania energii elektrycznej, a więc przez podmioty będące odbiorcami końcowymi wytwarzającymi energię elektryczną, wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego, niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej (por. art. 1 pkt 27a ustawy). Co ważne, część uzasadnienia projektu (pkt 5), dotyczącą nowelizacji art. 61 ust. 3 zatytułowano: "Zliberalizowanie zasad budowy małych instalacji oraz mikroinstalacji OZE", a na wstępie wyjaśniono, że: "W zakresie zasad zagospodarowania przestrzennego doprecyzowano dotychczasową zasadę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego, który umożliwiając lokalizację budynków powinien umożliwić również lokalizowanie na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną, którą najprościej zintegrować z budynkami mieszkalnymi". Skład orzekający przyjął zatem, iż oceniając ustawowe przesłanki lokalizacji systemów fotowoltaicznych - należy mieć na uwadze, że ustawodawca dokonał ich rozróżnienia, wprowadzając w art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (500 kW). W wymienionych przepisach ustanowiono przede wszystkim obowiązek ustalenia w studium rozmieszczenia obszarów, na których lokalizowane będą przedmiotowe urządzenia, a także stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w sytuacji, gdy na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie takich obszarów. Natomiast w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę tych urządzeń oraz granice ich stref ochronnych. Regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. Zatem brzmienie art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. dowodzi, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej wartości graniczne mocy, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego (lub studium). Przy czym jak już wspomniano nie wyklucza to jednocześnie możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Istotne jest przy tym rozróżnienie koncesjonowanej działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz wytwarzania energii elektrycznej w mikro instalacji i w małej instalacji (zob. art. 2 pkt 13, pkt 18, pkt 19, art. 3, art. 7 ustawy o odnawialnych źródłach energii). Natomiast w wyroku z dnia 12 stycznia 2018 r. II OSK 794/16 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji, np. upraw rolnych, na funkcję przemysłową. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być, na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., automatycznie zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Podobnie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 grudnia 2021 r., II OSK 100/19 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Uznać zatem należy, że stosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (w brzmieniu od dnia 29 sierpnia 2019 r.), powinno być dokonywane z uwzględnieniem pozostałych przepisów u.p.z.p., normujących kwestie lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii, w tym w przypadku instalacji o mocy przekraczającej 500 kW z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3a u.p.z.p. Tym samym uwarunkowania te powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie wszystkich wymaganych ustawowych przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, w szczególności tych wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Instalacje fotowoltaiczne o mocy przekraczającej 500 kW (moc wynikająca z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 października 2021 r.) należy bowiem kwalifikować jako zabudowę przemysłową, wymagającą analizy przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w konsekwencji instalacje te nie korzystają ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p.
Wobec powyższego w realiach niniejszej sprawy SKO w S. prawidłowo uznało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji musiało zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym przeprowadzonym przez właściwy organ w zakresie spełnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Narzędziem, które w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez organ służy stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy, opisane w art. 61 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.
Sąd stwierdza, iż sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania analiza urbanistyczna autorstwa mgr inż. arch. Ł. W., podmiotu uprawnionego w rozumieniu art. 5 pkt 4 u.p.z.p., stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji, zarówno w części opisowej jaki graficznej, odpowiada przewidzianym prawem wymogom. Powyższe nie jest zresztą kwestionowane przez stronę skarżącą. W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, że na analizowanym obszarze brak jest jakiejkolwiek zabudowy o charakterze przemysłowej mogącej stanowić podstawę kontynuacji funkcji dla planowanej inwestycji. W skład obszaru analizowanego wchodzą wyłącznie tereny rolnicze. Wobec powyższego SKO w S. zasadnie uznało, że nie spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż brak zabudowy o funkcji tożsamej z planowaną nie pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przy czym, odnosząc się w tym miejscu do argumentacji skargi, iż brak istnienia analogicznej zabudowy (farmy fotowoltaicznej) w większości przypadków uniemożliwi spełnienie przesłanki "dobrego sąsiedztwa" przez tego rodzaju inwestycję, wskazać należy, że dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadałby planowanej zabudowie. Wystarczające jest, że poszczególne parametry planowanej inwestycji nawiązują do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym. Kontynuacja funkcji, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie oznacza bowiem tożsamości, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję (por. wyrok NSA z 3 lutego 2022 r., II OSK 331/19; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 lutego 2022 r., II SA/Go 860/21; wyrok WSA w Poznaniu z 7 czerwca 2022 r., II SA/Po 258/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zatem zagwarantowanie ładu przestrzennego rozumianego jako, co wynika z art. 2 pkt 1 ustawy, ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijna całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-etyczne (por. wyroki NSA z 19 stycznia 2022 r., II OSK 525/19; z 27 stycznia 2022 r., II OSK 1611/19; z 9 grudnia 2021 r., II OSK 583/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie organy administracji stwierdzając brak spełnienia przez planowane przedsięwzięcie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie wskazują na brak istnienia na obszarze analizowanym innej farmy fotowoltaicznej mogącej stanowić punkt odniesienia dla planowanej inwestycji, lecz wskazują na brak istnienia na tym obszarze jakiejkolwiek zabudowy o charakterze przemysłowym, do jakiej planowane przedsięwzięcie niewątpliwe należy, dla której przedmiotowa inwestycja mogłaby stanowić uzupełnienie lub kontynuację.
Za prawidłowe w ocenie Sądu uznać także należy stanowisko organu odwoławczego odnośnie do drugiej ze spornych kwestii, to jest prawnej możliwości, istniejącej w dacie wystąpienia przez skarżącą spółkę z wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, objęcia żądaniem jedynie części działki ewidencyjnej o nr [...]. Podkreślenia wymaga, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych zapadłych na gruncie przepisów u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r., brak było jednolitego stanowiska w sprawie dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy jedynie co do części działki ewidencyjnej. Jedna z wypracowanych w tym przedmiocie linii orzeczniczych definitywnie wyłącza możliwość́ ustalenia warunków zabudowy dla części działki, druga zaś́ dopuszcza taką możliwość́ w sytuacji, gdy możliwym jest wyraźne rozgraniczenie linii rozgraniczających teren inwestycji, jeśli oczywiście nie narusza to odrębnych przepisów, przede wszystkim o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę, uwzględniając brzmienie przepisów u.p.z.p. obowiązujące do dnia 2 stycznia 2022 r., jak również treść art. 4 wskazanej na wstępie ustawy z dnia 17 września 2021 r. nowelizującej przepisy u.p.z.p., podziela pogląd, zgodnie z którym podstawową zasadą, jaka rządzi postepowaniem w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jest zasada ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość, nie zaś́ jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Tylko w drodze wyjątku przyjmuje się̨ dopuszczalność́ objęcia decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej, gdy wynika to ze szczególnych uwarunkowań́ normatywnych lub faktycznych, dotyczących np. inwestycji liniowych, które z natury rzeczy obejmują̨ jedynie cześć́ działek przy znacznej ich liczbie lub też działek drogowych, na których realizowane są̨ jedynie określone obiekty np. zjazdy. Co prawda literalne odczytanie treści przywołanego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jak słusznie wskazuje strona skarżąca, pozwala na stwierdzenie, że jest w nim mowa o "terenie", a nie o działce ewidencyjnej w rozumieniu prawa geodezyjnego i kartograficznego. Niemniej jednak w ocenie Sadu nie stanowi to podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla terenu będącego częścią̨ działki ewidencyjnej. Sąd rozpoznający niniejszą skargą stoi na stanowisku, iż̇ użyty we wskazanym wyżej przepisie termin "określenie granic terenu objętego wnioskiem" należy rozumieć́ jako istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko cześć́ działki ewidencyjnej. Podkreślić́ bowiem należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy przesadza jedynie, co do zasady, że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość́ realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami), nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce. W konsekwencji zatem, na tym etapie nie rozstrzyga się̨, która cześć́ działki przeznaczona będzie na cele nierolnicze lub nieleśne. To z kolei uzasadnia stwierdzenie, że zmiana przeznaczenia obejmuje cały obszar wyznaczony jako działka bądź́ działki geodezyjne, a nie wyłącznie powierzchnię faktycznie zajętą pod lokalizowaną w ten sposób inwestycję. Tym bardziej, że dopuszczenie orzekania o warunkach zabudowy na terenie obejmującym fragment działki ewidencyjnej mogłoby skutkować́ tym, iż przedmiot ewentualnych postepowań́ uzgodnieniowych byłby również̇ ograniczony, co w konsekwencji mogłoby prowadzić́ do obchodzenia przez inwestorów ograniczeń́ np. związanych z ochroną gruntów rolnych i leśnych lub dotyczących wskaźników urbanistycznych - intensyfikacja zabudowy działek (por. wyroki NSA: z 24 marca 2016 r., II OSK 1837/14; z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2066/14; z 27 lipca 2017 r., II OSK 2942/15; z 31 sierpnia 2017 r., II OSK 777/16; z 16 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 18 stycznia 2018 r., II OSK 743/17; z 14 listopada 2018 r., II OSK 2758/16; z 14 marca 2019 r. II OSK 1135/17; z 3 lipca 2019 r., II OSK 2153/17 i z 19 września 2019 r., II OSK 2561/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za przedstawioną wyżej wykładnią przemawia także treść́ rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań́ dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), które w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 stycznia 2022 r., co wynika z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2399). Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się̨ na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość́ frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W przepisie tym ustawodawca jednoznacznie odwołał się̨ do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie szerokości frontu terenu inwestycji. Do pojęcia działki budowlanej jako całości, a nie części działki wydzielonej liniami rozgraniczającymi teren inwestycji odwołano się̨ wprost także w pozostałych regulacjach tego rozporządzenia. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie sposób także pominąć tej okoliczności, iż jak już wcześniej wskazano działka o nr ew. [...] obejmuje grunty rolne klasy bonitacyjnej IVb i V. Co prawda grunty tej klasy nie wymagają uzyskania zgody na ich przeznaczenie na cele nierolnicze, o której mowa w art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2409), niemniej jednak nie może ujść z pola widzenia fakt, że w świetle całokształtu regulacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ochronę gruntów rolnych, a zwłaszcza gruntów najwyższych klas, należy traktować jako zasadę, natomiast przeznaczanie ich na cele nierolnicze (nieleśne) - jako wyjątek od tej zasady, co wprost wynika z treści art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1-2, art. 6 ustawy. Ponadto, jak już wcześniej wskazano postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy U., który utracił moc w dniu 31 grudnia 2003 r., nie dopuszczały na terenie planowanej inwestycji lokalizacji inwestycji o charakterze produkcyjnym.
W konsekwencji uznać należy, że powyższe okoliczności stanowiły przeszkodę w ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, gdyż stwierdzony brak spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., skutkuje uznaniem, że w sprawie nie został spełniony warunek łącznego wystąpienia przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a nadto, znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy u.p.z.p. nie dopuszczały możliwości objęcia decyzją jedynie części wskazanej we wniosku spółki z dnia 16 grudnia 2021 r. działki ewidencyjnej nr [...].
Mając powyższe na uwadze Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego, to jest art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1-2, art. 10 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.
Wbrew stanowisku strony skarżącej w sprawie nie doszło do naruszenia powoływanych w skardze przepisów prawa procesowego. W ocenie Sądu kwestionowane skargą rozstrzygnięcia podjęte zostało na podstawie obowiązujących przepisów prawa krajowego, jak i z uwzględnieniem przepisów prawa wspólnotowego, co czyni zadość wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasadzie praworządności. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że organy obu instancji nie kwestionowały zasadności i konieczności wspierania rozwoju energii odnawialnej, zgodnie z powołaną wyżej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r., zaś odmowa ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wynikała z faktu niespełnienia przez planowaną inwestycję ustawowych warunków określonych w przepisach u.p.z.p. Zdaniem Sądu procedujące w sprawie organy administracji wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a., a uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się̨ oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska spółki. Jednocześnie wyjaśniły podstawę̨ prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, że strona skarżąca odmienne interpretuje zastosowane w sprawie przepisy prawa nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygniecie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Natomiast, co do zarzucanego naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. wskazać należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zawarta w przywołanym przepisie regulacja dotyczy sytuacji, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie. Zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa, tzw. "pat interpretacyjny" (por. wyroki NSA z 21 kwietnia 2022 r., II GSK 1711/18; z 14 września 2021 r., III OSK 582/2; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę taka sytuacja nie miała miejsca. Rozbieżność linii orzeczniczej co do interpretacji pojęć "teren" oraz "działka" nie może zostać uznana za brak jednoznacznych przepisów w prawie krajowym, skutkujący koniecznością dokonywania ich wykładni prawa w sposób korzystny do rozwoju odnawialnych źródeł energii. Ponadto wskazać należy, że przepis art. 7a § 1 k.p.a. odnosi się wyłącznie do sytuacji, w której przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Tymczasem sprawa o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga o możliwości realizacji danego przedsięwzięcia na określonym terenie, a więc stanowi swoisty rodzaj promesy przyznania stronie uprawnienia. Nie nakłada natomiast na stronę obowiązku ani nie pozbawia jej uprawnienia przyznanego wcześniej na mocy decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Łodzi z 25 lutego 2022 r., II SA/Łd 837/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto stosownie do wymogu art. 10 § 1 k.p.a. strona miała zapewniony czynny udział w każdym stadium prowadzonego postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Sad na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
dj