II SA/Łd 631/19

II SA/Łd 631/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /sprawozdawca/
Magdalena Sieniuć /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1344/20 - Wyrok NSA z 2023-04-20
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 145 par. 1 pkt 5, art. 97 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2018 poz 2081
art. 71, art. 72
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Dz.U. 2016 poz 71
par. 3 ust. 1 pkt 95, ust. 2 pkt 2
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Dnia 18 grudnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenie na budowę oddala skargę. MR
Uzasadnienie
II SA/Łd 631/19
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia, dla A Sp. z o.o. z siedzibą w W., na budowę budynku magazynowego asortymentu i urządzeń z wykorzystaniem istniejących fundamentów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 124, 126 i 129, obręb [...], gmina W.
W dniu 6 listopada 2017 r. W. K. złożył do Starosty [...] wniosek o "unieważnienie decyzji - pozwolenia budowlanego dla budowy budynku - magazyn asortymentu" w m. W. na działkach o nr 124, 126, 129 obręb [...]. W swym piśmie W. K. poinformował organ, iż spółka zataiła fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wydał wyrok unieważniający decyzję środowiskową w tej sprawie. Do wniosku załączył kserokopię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 maja 2016 r., ll SA/Łd 203/16. Następnie w dniu 1 7 listopada 2017 r. W. K. sprecyzował swoje żądanie zawarte w ww. wniosku informując, iż wnosi o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1,4, 5, 7, 8 k.p.a.
Starosta [...], postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wznowił postępowanie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku uzyskaniem informacji o prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 maja 2016 r., II SA/Łd 203/16.
W toku postępowania wznowieniowego organ I instancji wystosował pismo do A Sp. z o.o., w którym wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, czy posiada ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczącą ww. inwestycji, gdyż jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na pismo strona wniosła o przedłużenie terminu z uwagi na toczące się postępowanie przed Wójtem Gminy W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także wniosła o wyjaśnienie, czy w przedmiotowej sprawie wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismem z dnia 13 lipca 2018 r. Starosta [...] wystąpił do Wójta Gminy W. z prośbą o udzielenia informacji, czy dla A Sp. z o.o. została wydana ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dotycząca przedmiotowej inwestycji. W piśmie z dnia 1 sierpnia 2018 r. Wójt Gminy W. poinformował, iż inwestor nadal nie jest w posiadaniu decyzji środowiskowej ponieważ postępowanie w przedmiocie wydania tej decyzji zostało zawieszone "na czas usunięcia braków przez wnioskodawcę tj. A Sp. z o.o.".
Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...] orzekł o: - uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] dla A Sp. z o. o. z siedzibą w W. na budowę budynku magazynowego asortymentu i urządzeń z wykorzystaniem istniejących fundamentów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 124, 126 i 129 obr. [...], Gmina W. oraz - o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku magazynowego asortymentu i urządzeń z wykorzystaniem istniejących fundamentów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 124, 126 i 129 obr.[...], Gmina W.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na wystąpienie nowych okoliczności sprawy, nieznanych organowi w dniu orzekania, a mianowicie uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o którą organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał przedmiotowe pozwolenie.
Dalej organ I instancji stwierdził, iż w omawianej sytuacji mamy do czynienia z niekompletnym wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz z brakiem możliwości wypełnienia swojego obowiązku przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, tj. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa, ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt Prawa budowlanego.
Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydane dla przedmiotowej inwestycji, w oparciu o którą organ administracji architektoniczno-budowlanej wydał pozwolenie na budowę stanowi okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o pozwolenie na budowę (tj. Dz. U. z 2016 roku, poz. 290) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Odnosząc się kwestii tego, czy inwestor ma wynikający z przepisów o ocenach oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, organ wojewódzki potwierdził prawidłowość stanowiska organu I instancji, gdyż wynika ono z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udziale społeczeństwa. Organ wojewódzki zauważył, iż zgodnie z art. 86 tej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 95 oraz § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 roku, poz. 71), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do uboju zwierząt, a także przedsięwzięcie polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego tego przedsięwzięcia, z wyłączeniem przypadków w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile takie progi zostały określone.
Z akt sprawy wynika, iż przedsięwzięcie polega na rozbudowie zakładów mięsnych poprzez dobudowę hali magazynowej na działkach ewid. 124, 126, 129 obręb [...], gm. W. Przeznaczeniem projektowanej hali będzie mrożenie i magazynowanie mięsa. W decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji w której wskazano, iż na zakład składa się kompleks pomieszczeń wyposażonych w linie technologiczne i urządzenia do uboju zwierząt rzeźnych oraz przetwarzania masy ubojowej zlokalizowanych w obiekcie głównym zakładu pełniących funkcję produkcyjną (magazyny i hale przyjęcia żywca, uboju i rozbioru, chłodni, mroźni) połączoną z częścią zaplecza sanitarno-socjalnego dla pracowników oraz część administracyjno-biurową i dystrybucyjną wyposażoną w infrastrukturę techniczną (wewnętrzne sieci wod-kan, elektryczne, ciepłownicze, sprężonego powietrza, klimatyzacyjne i wentylacyjne).
W ocenie organu wojewódzkiego, powyższe potwierdza, iż przedsięwzięcie polegające na rozbudowie istniejących zakładów mięsnych, zakwalifikowanych w przedmiotowym rozporządzeniu jako instalacje do uboju zwierząt, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
W przedmiotowej sprawie mamy zatem do czynienia z niekompletnym wnioskiem o pozwolenie na budowę oraz z brakiem możliwości wypełnienia swojego obowiązku przez organ administracji architektoniczne - budowlanej, tj. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy o udziale społeczeństwa, gdyż ta wydana dla przedmiotowej inwestycji została wyeliminowana z obrotu prawnego, o czym Starosta Radomszczański powziął informację w dniu 6 listopada 2017 r., kiedy to uzyskał informację o prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 maja 2016 r., II SA/Łd 203/16 uchylającym: decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r., postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r. oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r.
Do dnia dzisiejszego A Sp. z.o.o. nie uzyskały dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a toczące się postępowanie w tej sprawie zostało zawieszone, postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie art. 69 ust. 4 ww. ustawy do czasu przedłożenia przez Inwestora uzupełnionego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko.
Uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o którą wydano decyzję zezwalającą inwestorowi na budowę w dniu 10 listopada 2016 r. to nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy wydania pozwolenia na budowę, a nie znane organowi, który wydał decyzję. W toku postępowania wznowieniowego okazało się, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r. oraz utrzymującą ją w mocy ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r., jednak nie poinformował organu o uchyleniu tych decyzji i treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r., II SA/Łd 203/16.
Dlatego też organ II instancji stwierdził, że Starosta [...] zasadnie uznał, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy inwestor nie jest obecnie w posiadaniu ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także nie posiadał jej również podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Uzasadniało to wznowienie postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a w konsekwencji wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku magazynowego asortymentu i urządzeń z wykorzystaniem istniejących fundamentów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 124, 126 i 129 obr. [...] Gmina W.
Odnosząc się do argumentu braku konieczności uzyskania tej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w badanej sprawie, organ stwierdził, iż Inwestor planujący realizację danego przedsięwzięcia w pierwszej kolejności musi sprawdzić, czy zgodnie z rozporządzeniem wymaga ono przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydania decyzji po dokonaniu tej oceny. Jednak to właściwy organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zweryfikować kwalifikację dokonaną przez Inwestora. Wniosek o wydanie dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach złożył sam inwestor w dniu 14 kwietnia 2014 roku, uznając tym samym konieczność jej uzyskania za zasadny. Obowiązek ten potwierdza również decyzja Wójta Gminy W., decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz prawomocny wyrok WSA.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka podniosła zarzut naruszenia art. 7 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez to, że organ II instancji nie zawiesił postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Wójtem Gminy W. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oznaczonego numerem i nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy na skutek wydania orzeczenia przed zakończeniem postępowania przed Wójtem Gminy W. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych, podczas gdy Wójt Gminy W. na wniosek skarżącego postanowieniem z dnia [...] r. podjął zawieszone w tej sprawie postępowanie. Skarżąca podniosła ponadto, że w sprawie zachodzi uzasadniona wątpliwość, co do konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od tego, że z wniosku A sp. z o.o. przed Wójtem Gminy W. toczy się postępowanie o wydanie takiej decyzji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określono rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Przedsięwzięcie polegające na budowie budynku magazynowego asortymentu i urządzeń nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z przepisami rozporządzenia (§ 3 ust. 1 pkt 95) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do uboju zwierząt, zaś do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone (§ 3 ust. 2 pkt 2). Przepis § 3 ust.1 pkt 95 rozporządzenia wymaga dla zaliczenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko budowy instalacji do uboju zwierząt. Instalacje te mają być przeznaczone do uboju zwierząt. Tymczasem przedmiotowe przedsięwzięcie polegające na budowie budynku magazynowego asortymentu i urządzeń nie jest instalacją do uboju zwierząt ani nie jest rozbudową, przebudową lub montażem instalacji do uboju zwierząt. W budynku magazynowym asortymentu i urządzeń nie będą znajdowały się jakiekolwiek instalacje bądź urządzenia przeznaczone do uboju zwierząt lub chociażby związane z ubojem zwierząt. Zdaniem spółki przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania do podjętego przez A przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku magazynowego asortymentu i urządzeń.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowić musi fakt, że w decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku magazynowego asortymentu i urządzeń z wykorzystaniem istniejących fundamentów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 124, 126 i 129, obręb [...], gmina W. Występując z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor legitymował się decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] r., nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednak w toku postępowania powyższe decyzje w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia zostały wyeliminowane z obrotu prawnego na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 maja 2016 r., II SA/Łd 203/16, który stał się prawomocny z dniem 19 lipca 2016 r. O fakcie tym podmioty reprezentujące spółkę nie powiadomiły organu prowadzącego postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, a o zatajeniu tej informacji Starosta [...] powziął informację dopiero z wniosku z dnia 6 listopada 2017 r. złożonego przez W. K. o "unieważnienie decyzji - pozwolenia budowlanego dla budowy budynku - magazyn asortymentu".
Postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] wznowione zostało przez organ na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z treścią ww. przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał. Aby ocenić prawidłowość decyzji wydanej po wznowieniu postępowania administracyjnego, należy w pierwszej kolejności ocenić, czy w sprawie zaistniała wskazana przesłanka wznowienia postępowania. Brak takiej przesłanki wskazywałby bowiem, że w sprawie niezasadnie wznowiono postępowanie i wzruszono ostateczną decyzję administracyjną przyznającą skarżącej określone prawa.
Jak podnosi się w orzecznictwie, każda decyzja administracyjna wydana przez uprawniony organ korzysta z domniemania prawidłowości, a decyzja ostateczna - z bardzo silnej ochrony mającej na celu stabilizację ukształtowanej nią sytuacji prawnej adresata. W rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a. ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, że organy administracji publicznej korzystając z możliwości weryfikacji ostatecznych decyzji obowiązane są przy wydawaniu stosownych orzeczeń, przestrzegać obowiązujących rygorów prawnych (vide: wyrok NSA z 16 grudnia 2014 r., II GSK 2008/13, CBOSA). Uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uwarunkowane jest łącznym spełnieniem następujących warunków: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są 1) istotne dla sprawy, 2) są nowe, 3) istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i 4) nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwym jest uchylenie decyzji ostatecznej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., I GSK 468/17 (CBOSA) pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Natomiast przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2014 r., II GSK 2009/14, CBOSA). "Nowa, istotna okoliczność" musi istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie być znana organowi, który wydał decyzję.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić bezsprzecznie, że istnienie w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę [...] tj. w dniu [...] r. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 maja 2016 r., II SA/Łd 203/16 stanowiło okoliczność, która uprawniała i obligowała do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i uchylenia decyzji Starosty [...] dnia [...] r. nr [...], którą organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia, dla Zakładów Mięsnych A z o.o. z siedzibą w W., na budowę budynku magazynowego asortymentu i urządzeń z wykorzystaniem istniejących fundamentów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 124, 126 i 129, obręb [...], gm. W.
Oceny w dalszej kolejności wymaga zatem, czy zasadnie w wyniku wznowionego postępowania orzeczono o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku magazynowego asortymentu i urządzeń z wykorzystaniem istniejących fundamentów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 124, 126 i 129 obr.[...], gm. W.
I tak, wyjaśnienia wymaga, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę jest wydawana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1).
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy budowa budynku magazynowego asortymentu i urządzeń z wykorzystaniem istniejących fundamentów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 124, 126 i 129 obr. [...], gm. W. wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tegoż przedsięwzięcia.
W tym miejscu przypomnienia wymaga, że dla spornego przedsięwzięcia została już wydana przez Wójta Gminy W. decyzja z dnia [...] r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla omawianego przedsięwzięcia, utrzymana następnie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. w dniu [...] r. Decyzje te zostały poddane kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku o sygn. akt II SA/Łd 203/16 stwierdził, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone "z naruszeniem podstawowych kanonów procedury administracyjnej, w tym z istotnym naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., co skutkowało w istocie błędną konkluzją, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko". Jednocześnie Sąd wskazał, że "dogłębna analiza raportu mając na względzie charakter inwestycji, zaliczonej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 95 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz jej usytuowanie na Obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny [...] wymaga od organów szczególnej czujności i aktywności w toku postępowania administracyjnego". Nie ulega zatem wątpliwości, że dokonując kontroli Sąd podzielił stanowisko organów, że przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 95 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wydaje się przesądzające w świetle art. 170 p.p.s.a.
Przepis art. 170 p.p.s.a. dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. W judykaturze zwraca się uwagę, że prawomocność materialna ma gwarantować zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2018 r., II OSK 2163/16, CBOSA). Nie jest zatem dopuszczalne przyjmowanie na gruncie dwóch postępowań – w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia i w sprawie pozwolenia na budowę tego przedsięwzięcia odmiennej oceny, czy inwestycja zalicza się do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 95 w zw. z § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i czy w konsekwencji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji. Jeżeli spółka nie zgadzała się z oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2016 r., II SA/Łd 203/16, to powinna kwestionować w odpowiednim środku odwoławczym to orzeczenie zawierające ocenę prawną, które uważała za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu się tego orzeczenia zawarte w nim stanowisko jest wiążące wobec wszystkich organów wskazanych w art. 170 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak zaś wynika z treści art. 72 w/w ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 95 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do uboju zwierząt. W myśl natomiast § 3 ust. 2 pkt 2 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. W ocenie sądu organy trafnie przyjęły, że choć przedmiotem postępowania jest budowa budynku magazynowego, to de facto przedsięwzięcie polega na rozbudowie zakładów mięsnych poprzez dobudowę hali magazynowej, której przeznaczeniem będzie mrożenie i magazynowanie mięsa. Na zakład składa się bowiem kompleks pomieszczeń wyposażonych w linie technologiczne i urządzenia do uboju zwierząt rzeźnych oraz przetwarzania masy ubojowej zlokalizowanych w obiekcie głównym zakładu pełniących funkcję produkcyjną (magazyny, hale przyjęcia żywca, uboju i rozbioru, chłodni, mroźni) połączoną z częścią zaplecza sanitarno-socjalnego dla pracowników oraz część administracyjno-biurową i dystrybucyjną wyposażoną w infrastrukturę techniczną. Wojewoda [...] prawidłowo przyjął, że powyższe potwierdza, iż przedsięwzięcie polegające na rozbudowie istniejących zakładów mięsnych, zakwalifikowanych w przedmiotowym rozporządzeniu jako instalacje do uboju zwierząt, jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Reasumując należy uznać, że Starosta [...] zasadnie, w oparciu o art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę miał obowiązek wymagać od spółki legitymowania się decyzją w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, a brak takiej decyzji stanowił podstawę do orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania przed Wójtem Gminy W. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornego przedsięwzięcia, przypomnienia wymaga, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Postępowanie administracyjne może zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (wyr. WSA w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2019 r., I SA/Wa 2207/18, CBOSA). Oznacza to, że brak kompletności wniosku o pozwolenie na budowę z uwagi na brak wymaganej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji nie może zostać uznany za brak rozstrzygnięcia kwestii o charakterze zagadnienia wstępnego. Niezawieszenie postępowania nie stanowi zatem naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Niezależnie od powyższego warto wskazać, że prawomocnym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r., II SA/ Łd 64/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...] orzekające o odmowie zawieszenia postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku magazynowego asortymentu i urządzeń z wykorzystaniem istniejących fundamentów na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerami 124, 126 i 129, obręb[...], gm. W. oddalił skargę.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.
A.B.