II SA/Łd 62/03

II SA/Łd 62/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-01-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Łuczaj
Anna Stępień /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 16 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w dniu 27 października 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowa- nia egzekucyjnego dotyczącego wykonania zastępczego oddala skargę. -
Uzasadnienie
II SA / Łd 62 / 03
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak: [...] nakazano Pani S. B. wstrzymanie robót budowlanych w trybie natychmiastowym na nieruchomości położonej w S. przy ulicy A nr 53 oraz nałożono obowiązek wykonania szeregu zabezpieczeń, w postaci: 1. wydzielenia i ogrodzenia terenu rozbudowy na czas wyeliminowania zagrożenia oraz stosownego oznakowania w terminie natychmiastowym,
2. uzyskania pozytywnych warunków z zakładu Energetycznego Ł. – Teren Rejon S. , wyeliminowania zagrożenia,
3. opracowanie aktualnego planu realizacyjnego ewentualnej przebudowy kabla i przedłożenia go do Zespołu Uzgodnień Dokumentacji,
4. wyeliminowanie stanu zagrożenia
w terminie do dnia 31 stycznia 1995 roku. Decyzję wydano na skutek licznych odstępstw od projektu budowlanego, które doprowadziły do postawienia obiektu gastronomicznego na czynnym kablu 15 kw. , co groziło bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty zdrowia i życia ludzi przebywających w obiekcie.
W celu przymuszenia Pani S. B. do wykonania niniejszych obowiązków sześciokrotnie była nakładana grzywna. Na postanowienie Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [..] o nałożeniu grzywny skarżąca złożyła zażalenie do Wojewody[...] . Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Następnie Pani B. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi na postanowienie organu II instancji. Skarga została oddalona.
Po zmianie kompetencji organów w związku z reformą administracji kraju, pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w S. dokonali kontroli na nieruchomości przy ul. A 53 w S., w wyniku której stwierdzili, że obowiązki nałożone decyzją z dnia [...] nie zostały wykonane.
Wobec wyczerpania środka przymusu jakim jest grzywna, postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] orzeczono zastosowanie wobec Pani S. B. wykonania zastępczego obowiązku na koszt i niebezpieczeństwa zobowiązanej, wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak : [...] i wezwano zobowiązaną do wpłaty 20.000 zł tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone w/w postanowienie organu I instancji.
W dniu 10 października 2000 roku Pani S. B. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na niniejsze postanowienie organu II instancji wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wobec oddalenia przez Naczelny Sad Administracyjny wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego i nie wpłacenia przez Panią S. B. zaliczki w wysokości 20.000 zł, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o ściągnięcie niniejszej kwoty w trybie egzekucji należności pieniężnych.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia 30 września 2002 roku wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. jako wierzyciela o zajęcie w formie postanowienia stanowiska w sprawie zarzutów wniesionych przez Panią S. B. w sprawie egzekucji administracyjnej kwoty zaliczki na poczet wykonania zastępczego.
Postanowieniem z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na wniosek złożony przez Panią A. K. - współużytkowniczkę wieczystą działki przy ul. A 53 w S. zostało wznowione w trybie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak [...]
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] znak: [...] odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak : [...] uznając, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W wyniku rozpatrzenia odwolań Pani A. K. i Pani S. B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w Ł. decyzją z dnia [..] znak:[...] , nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w całości i na podstawie art.151 § 2 Kpa stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak :[...] została wydana z naruszeniem prawa, gdyż zapadła w wyniku postępowania prowadzonego bez udziału strony, jaką bez wątpienia jest współużytkowniczka wieczysta nieruchomości przy ul. A 53 w S.- - Pani A. K. Jednakże organ II instancji podkreślil, że ponieważ inwestorem niniejszej rozbudowy była Pani S. B., prawidłowe było nałożenie na nią obowiązków związanych z usunięciem niebezpieczeństwa, jakie stwarzało usytuowanie rozbudowanego pawilonu na kablu energetycznym i samo rozstrzygnięcie nie powinno budzić zastrzeżeń. Po otrzymaniu wyżej wymienionej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] znak: [..] nr [..] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nie byl zobowiązany, jak to sugeruje skarżąca, do podejmowania żadnych dzialań w trybie wznowienia postępowania, ponieważ zostało ono zakończone decyzją ostateczną sanującą dokonane rozstrzygnięcie I instancji.
W tej sytuacji ze względu na to, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak: [...] nadal obowiązuje, a zobowiązana nie wykonała wynikających z niej obowiązków niepieniężnych, jak również nie wpłaciła zaliczki na poczet wykonania zastępczego, kontynuowanie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do ściągnięcia tej należności pieniężnej jest w ocenie organu jak najbardziej uzasadnione.
Decyzją z dnia [...] wydana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 156 § 1 pakt. 2 k.p.a. , art. 157 § 1 k.p.a. i 158 k.p.a. po rozpoznaniu wniosku Pani S. B. odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak: [...]
Od powyższej decyzji odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła Pani S. B.
Decyją z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, iż zaskarżona decyzja nie wypełnia żadnej z przesłanek przewidzianych dla stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Powyższą decyzję S. B. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2002 roku Naczelny Sąd Administracjny w Warszawie w sprawie [...] oddalił skargę w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak: [...]
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. odmówił uwzględnienia zarzutów Pani S. B w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania zastępczego obowiązku opracowania planu realizacyjnego przebudowy kabla i przedłożenia do ZUD-u, wyeliminowania stanu zagrożenia poprzez przeniesienie czynnego kabla kolidującego z rozbudową pawilonu gastronomicznego usytuowanego na działce położnej w S. przy ul. A 53.
W uzasadnieniu wskazano, że organ działa na podstawie prawomocnych postanowień dotyczących nałożenia na odwołującą się obowiązków w postaci wykonania zastępczego, a w obiegu prawnym jest prawomocna decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak: [...] nakładająca pierwotnie obowiązki na Panią S. B.
Na powyższe postanowienie w dniu [...] zażalenie złożyła Pani S. B., podnosząc, że nie zostało zakończone postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak : [...] z której wynikają obowiązki niepieniężne przymusowo dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia Pani S. B. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] o odmowie uwzględnienia zarzutów Pani S. B. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania zastępczego obowiązku opracowania planu realizacyjnego przebudowy kabla i przedłożenia do ZUD-u, wyeliminowania stanu zagrożenia poprzez przeniesienie czynnego kabla kolidującego z rozbudową pawilonu gastronomicznego usytuowanego na działce położnej w S. przy ul. A 53 postanowił utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy w całości.
Na powyższe postanowienie w dniu 14 stycznia 2003 roku skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi złożyła S. B. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że nie jest w stanie wykonać obowiązków nałożonych na nią decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia[...] znak :[...] , gdyż nie jest w pełni w stanie dysponować nieruchomością będąc jedynie jej współużytkowniczką wieczystą. Nadto decyja z 1994 roku została wydana z naruszeniem prawa jako wydana bez udziału strony – A. K.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnióśł o jej oddalenie powołując się na zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację.
Po złożeniu skargi w sprawie niniejszej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia[...], znak:[...], nr[...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia[...], znak:[...][...], utrzymującym w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] znak: [...] o zastosowaniu wobec Pani S. B. wykonania zastępczego obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzęda Rejonowego w S. z dnia[...] , znak: [...] polegającego na: wydzieleniu i ogrodzeniu terenu rozbudowy na czas wyelininowania zagrożenia oraz stosownyn oznakowaniu w terminie natychmiastowym, uzyskaniu pozytywnych warunków od Zakładu Energetycznego Ł. - Teren Rejonu S., wyeliminowania zagrożenia, opracowania aktualnego planu realizacyjnego ewentualnej przebudowy kabla i przedłożeniu go do ZUD, wyeliminowania stanu zagrożenia.
Na powyższe postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr[...], zażalenie złożyła Pani A. K. Odwołująca się wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Postanowieniem z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu zażalenia Pani A. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] nr[...] , uchylił zaskarżone postanowienie i przekazuję sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Skarga nie jest zasadna.
Po pierwsze nie można zgodzić się ze skarżącą, że nakazane jej czynności decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak : [...] nie mogą być przez nią wykonane gdyż nie ma pełnego prawa dysponowania nieruchomością położoną w S. przy ulicy A nr 53 jako jej współużytkownik wieczysty, a A. K. drugi współużytkownik wieczysty nie jest zainteresowany tą inwestycja.
Osoba A. K. – córki skarżącej faktycznie od samego początku nie brała udziału w toku postępowania administracyjnego i realizacji obiektu budowlanego wznoszonego przez swą matkę – S. B. na nieruchomości położonej w S. przy ulicy A nr 53 i z czym należy się zgodzić nie była nigdy zainteresowana tą inwestycją.
A. K. nigdy nie wyrażała zgody na prowadzoną przez matkę inwestycję, ale nigdy też się nie sprzeciwiała jej realizacji – co wynika z oświadczenia skarżącej złożonego w toku rozprawy przed Sądem. Brak tego zainteresowania występuje również w chwili obecnej, w ocenie Sądu choć faktyczne działania procesowe córki – A. K., świadczące o czym innym służą skarżącej do wielorakich prób wzruszenia decyzji z [...] i zapadłych w wyniku jej wydania kolejnych decyzji administracyjnych i postanowień wydanych w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Jeżeli przyjąć twierdzenia skarżącej za prawdziwe, to córka jej A. K. powinna być żywotnie zainteresowana, aby jej matka usunęła z nieruchomości, której jest współużytkownikiem wieczystym wszelkie niezgodne z prawem naniesienia budowlane, gdyż kierunek działań S. B. jest taki, że może doprowadzić do obciążenia obu współużytkowników wieczystych określonymi obowiązkami również finansowymi.
Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniami – zarzutami skargi, że brak współdziałania drugiego współużytkownika wieczystego (choć założony przez matkę i córkę ) może stanowić przeszkodę do realizacji nałożonych obowiązków.
Każdy ze współwłaścicieli czy współużytkowników wieczystych może wystąpić o wydanie pozwolenia na budowę, czy na rozbiórkę bądź przeniesienie obiektu budowlanego w inne miejsce działki, zaś rolą organu będzie rozważenie interesów stron postępowania. W skrajnym przypadku zainteresowany może wystąpić do sądu powszechnego w trybie postępowania nieprocesowego o wyrażenie zgody przez Sąd na realizację inwestycji na przedmiocie współwłasności.
Skarżąca nie przedsięwzięła żadnych kroków w tym kierunku. Zachowała się biernie i torpedowała wszelkie poczynania administracji w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Z nieważnością postępowania mamy do czynienia, gdy zachodzą okoliczności wymienione w treści art. 156 k.p.a.
Art. 156. § 1. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,
5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
§ 2. Nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.
W toku wielokierunkowych postępowań dotyczących decyzji z dnia [...] zostało prawomocnie zakończone postępowanie ze skargi S. B. o stwierdzenie nieważności w / w decyzji, gdzie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2002 roku Naczelny Sąd Administracjny w Warszawie w sprawie [...] oddalił skargę w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak:[...].
W wyniku natomiast rozpatrzenia odwolań Pani A. K. i Pani S. B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w Ł. decyzją z dnia [...] znak: [...] nr [..] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w całości i na podstawie art.151 § 2 Kpa stwierdził, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak :[...] została wydana z naruszeniem prawa, gdyż zapadła w wyniku postępowania prowadzonego bez udziału strony, jaką bez wątpienia jest współużytkowniczka wieczysta nieruchomości przy ul. A. 53 w S. - Pani A. K. Jednakże organ II instancji podkreślił, że ponieważ inwestorem niniejszej rozbudowy była Pani S. B., prawidłowe było nałożenie na nią obowiązków związanych z usunięciem niebezpieczeństwa, jakie stwarzała usytuowanie rozbudowanego pawilonu na kablu energetycznym i samo rozstrzygnięcie nie powinno budzić zastrzeżeń.
Po otrzymaniu wyżej wymienionej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] znak:[...] , nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nie był zobowiązany, jak to sugeruje skarżca, do podejmowania żadnych dzialań w trybie wznowienia postępowania, ponieważ zostało ono zakończone decyzją ostateczną sanującą dokonane rozstrzygnięcie organu I instancji.
W tej sytuacji ze względu na to, iż decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] znak: [...] nadal obowiązuje, a zobowiązana nie wykonała wynikających z niej obowiązków niepieniężnych, jak równieź nie wplaciła zaliczki na poczet wykonania zastępczego, kontynuowanie postępowania egzekucyjnego zmierzającego do ściągnięcia tej należności pieniężnej jest w ocenie Sądu jak najbardziej uzasadnione.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie z dnia[...]. skierowane zostało do inwestora S. B., realizującej inwestycję określoną w pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaznaczyć przy tym należy, iż to na wniosek skarżącej wydana została właśnie w dniu [...] decyzja stanowiąca pozwolenie na budowę - przebudowę elewacji obiektu wielofunkcyjnego poprzez doprowadzenie konstrukcji żelbetonowej w formie ogrodu zimowego w S. przy ul. A 53 do projektowanej przebudowy ściśle z ustaleniami zawartymi w załączonym do decyzji projekcie technicznym.
W warunkach uzyskania pozwolenia na budowę S. B. nie przeszkadzało to, że nie jest jedyny współwłaścicielem nieruchomości. Zastanawiające jest tylko to, w jaki sposób i na podstawie jakich dokumentów wykazała przed organem architektoniczno budowlanym, iż jest jedynym właścicielem nieruchomości, gdyż córka jej w owym czasie była już pełnoletnia i zgody nie wyrażała, ale również nie sprzeciwiała się inwestycji.
W warunkach prowadzonego postępowania egzekucyjnego w trybie wykonania zastępczego stroną postępowania jest ponad wszelką wątpliwość S. B. Okoliczność, iż jest ona wraz z A. K. współwłaścicielką przedmiotowej nieruchotności byłaby istotna dla badania legalności wydanego pozwolenia na budowę. Nie może być natomiast przyjęte jako uchybienie wyczerpujące dyspozycję przepisu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zaadresowanie postanowienia z dnia 6 grudnia 2002 roku wyłącznie do skarżącej z pominięciem drugiej współwłaścicielki nieruchomości w sytuacji, zaistnienia pierwotnie przesłanek określonych w art. 36 ust. 1 Prawa Budowlanego z 1974 roku i gdy to skarżąca była inwestorem oraz adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę.
Również trudności w wyegzekwowaniu wykonania decyzji, wynikającej z negatywnego stanowiska jej adresata lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy nie stanowią o ich niewykonalności w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego i nie uzasadniają stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dvia 13 lutego 1986 roku III SA 1146/85, ONSA 1986/l/12).
Zaskarżone postanowienie z dnia [...] znajduje w ocenie Sądu swą podstawę w poprzedzających je: decyzji z dnia [...] nakładającej na inwestora określone obowiązki, wobec odstąpienia od warunków udzielonego pozwolenia na budowę i postanowień PINB z dnia [...] Nr znak.: [...] o zastosowaniu wobec Pani S. B. wykonania zastępczego obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzęda Rejonowego w S. z dnia[...] , znak: [...] oraz WINB z dnia[...], znak: [...], nr[...], utrzymującego w mocy powyższe postanowienie.
Powołane akty administracyje były ostateczne i funkcjonowały w obrocie prawnym.
W dacie wydawania, zaskrżonego w sprawie niniejszej postanowienia, podniesione zarzuty w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego okazały się być niezasadne.
Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie.
Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził również naruszenie prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Bez znaczenia są również, w ocenie Sądu okoliczności podniesione przez skarżącą na podstawie złożonego w dniu 27 października 2004 roku dokumentu w postaci postanowienia z dnia [...] Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu zażalenia Pani A. K. uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...], znak:[...] , m-[...], , odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia[...], znak:[...], nr[...], utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] znak.: [...] o zastosowaniu wobec Pani S. B. wykonania zastępczego obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzęda Rejonowego w S. z dnia[...], znak: [...] polegającego na: wydzieleniu i ogrodzeniu terenu rozbudowy na czas wyeliminowania zagrożenia oraz stosownyn oznakowaniu w terminie natychmiastowym, uzyskaniu pozytywnych warunków od Zakładu Energetycznego Ł.- Teren Rejonu S., wyeliminowania zagrożenia, opracowania aktualnego planu realizacyjnego ewentualnej przebudowy kabla i przedłożeniu go do ZUD, wyeliminowania stanu zagrożenia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Postanowienie to zostało wydane już po złożeniu skargi w sprawie niniejszej i z całą pewnością po dacie 6 grudnia 2002 roku, a więc dacie wydania zaskarżonego postanowienia w sprawie. Tak więc w dacie orzekania przez organ istniała podstawa do wydania zaskarżonego postanowienia.
Kontrola sądu administracyjnego, jak to wskazano wyżej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu, zaś ocena ta musi się odnosić do stanu faktycznego z daty jego wydania.
Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.