II SA/Łd 618/23

II SA/Łd 618/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Jarosław Czerw /sprawozdawca/
Michał Zbrojewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
Art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 81c ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 7, art. 10 par. 1, art. 15, art. 77 par. 1, art. 84 par. 1, art. 107 par. 3, art. 136, art. 138 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
Art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 29 listopada 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.), Sędzia WSA Michał Zbrojewski, Protokolant Pomocnik sekretarza Dominika Jaśkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2023 roku sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 27 kwietnia 2023 roku nr 115/2023, znak: GPB-III.7721.14.2023 RK w przedmiocie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu oraz architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 15 listopada 2022 roku nr DPRG-UA-I. 2150 .2022, znak: DPRG-UA-I.6740.60.2022 116869.ASB; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącej E. S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. MR
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, decyzją z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr 115/2023, znak: [...] Wojewoda Łódzki (dalej także: organ II instancji) na mocy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682) (dalej: ustawa Prawo budowlane) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi (dalej także: organ I instancji) z dnia 15 listopada 2022 r. nr DPRG-UA-I.2150.2022, znak: DPRG-UA-I.6740.60.2022 116869.ASB zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielającą I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę parkingu wielopoziomowego dla Miasta Ł. wraz z towarzyszącą infrastrukturą na nieruchomości położonej w Ł., przy [...], działki ewidencyjne nr [...],[...],[...],[...],[...], [...] w obrębie [...] zgodnie z projektem zagospodarowania terenu oraz projektem architektoniczno-budowanym, będącym załącznikiem do decyzji.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy w dniu 17 lutego 2022 r. spółka I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej także: inwestor) (wówczas działająca pod firmą M. Sp. z o.o. z siedzibą w K.), reprezentowana przez pełnomocnika R. Ł., wystąpiła do Prezydenta Miasta Łodzi z wnioskiem o wydanie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Do wniosku załączono m.in. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz pełnomocnictwo wraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
Pismem z dnia 1 marca 2022 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych, które pełnomocnik, pismem z dnia 29 marca 2022 roku (data wpływu do organu), uzupełnił poprzez dołączenie m.in.: oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek, na których będą wykonywane roboty budowlane niezbędne do realizacji inwestycji oraz kopii ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych na obszarze historycznego układu urbanistycznego ulicy [...], na odcinku od [...] do [...] i [...], wpisanego do rejestru [...] (decyzja z dnia 20 stycznia 1971 r.) z dnia 10 marca 2022 r. [...].
Postanowieniem Nr DPRG-UA-1.552.2022 z dnia 30 marca 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi, nałożył na inwestora obowiązek, usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonej do zatwierdzenia dokumentacji projektowej dla przedmiotowej inwestycji w terminie 60 dni od daty otrzymania ww. postanowienia, dotyczących m. in.:
1. doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) (dalej również: rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.) poprzez:
– dołączenie ekspertyzy technicznej stanu obiektów istniejących w bezpośrednim sąsiedztwie budynku projektowanego, stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku – nie tylko pod względem konstrukcyjnym,
– uwzględnienie w dokumentacji projektowej wszystkich robót budowlanych wynikających z ww. ekspertyzy niezbędnych do wykonania, w celu zapewnienia stanu bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania obiektów usytuowanych w bezpośrednim sąsiedztwie i tym samym umożliwiających realizację inwestycji zgodnie z wnioskiem,
– w przypadku konieczności wykonania robót budowlanych na sąsiednich działkach, skorygowanie złożonego wniosku o pozwolenie na budowę lub złożenie oddzielnego wniosku na wykonanie tych robót oraz dołączenie oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek, na których wykonywane będą roboty budowlane wymagające pozwolenia na budowę,
– uzupełnienie części rysunkowej projektu architektoniczno - budowlanego o przebieg istniejących granic działek ewidencyjnych oraz relacji z istniejącą zabudową na działce nr ewid. [...], w szczególności z jej częścią podziemną i dachem (rzuty, przekroje).
2. doprowadzenie projektu architektoniczno - budowlanego i projektu zagospodarowania terenu do zgodności z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609 ze zm.) (dalej również: rozporządzenie z dnia 11 września 2020 r.).
Następnie, zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., Prezydent Miasta Łodzi pismem z dnia 5 maja 2022 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia.
W dniu 16 maja 2022 r., do Urzędu Miasta Ł. wpłynął wniosek A.Z. o uznanie jej za stronę postępowania administracyjnego oraz dotyczący wglądu do akt przedmiotowej sprawy.
Kolejno, w dniu 17 maja 2022 r., R. C., reprezentujący stronę postępowania - Spółdzielnię Mieszkaniową Ś., a w dniu 18 maja 2022 r. J.S. skorzystali z przysługującego im prawa i zapoznali się z dokumentacją.
Następnie Prezydent Miasta Łodzi pismem z dnia 20 maja 2022 r. skierowanym do A.Z., wyjaśnił, że za stronę postępowania w przedmiotowej sprawie została uznana m.in. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] będąca uprawnioną i zobowiązaną do sprawowania zarządu nieruchomością wspólną, co do której udział przysługuje każdemu z jej członków.
W tym samym dniu, tj. 20 maja 2022 r., A. Z. złożyła wniosek o umorzenie postępowania, na które organ I instancji pismem z dnia 24 maja 2022 r. odpowiedział, wyjaśniając iż zgodnie z art. 105 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Mając na uwadze powyższe, postępowanie na wniosek A.Z. nie może być umorzone, gdyż nie jest stroną, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte.
Organ I instancji kilkakrotnie, na kolejne wnioski inwestora, zmieniał termin wykonania ww. obowiązku usunięcia nieprawidłowości. Ostatecznie zgodnie z postanowieniem nr DPRG-UA-I.1892.2022 z dnia 28 września 2022 r., inwestor w terminie 30 dni od daty otrzymania ww. postanowienia, został zobowiązany do wypełnienia obowiązku nałożonego postanowieniem nr DPRG-UA-I.552.2022 z dnia 30 marca 2022 r.
W dniu 11 lipca 2022 r. adw. M. P., reprezentujący stronę postępowania – E.S., zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy.
W dniu 5 sierpnia 2022 r. pełnomocnik inwestora złożył wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności dla decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu ww. wniosku R. Ł. powołał się na zapisy Gminnego Programu Rewitalizacji oraz realizowanej przez Miasto [...] Rewitalizacji Obszarowej, który to program zakłada realizację zadań takich, jak rozwiązanie kwestii dzikiego parkowania, na korzyść uporządkowania przestrzeni miejskiej, w szczególności zwiększenia ilości zieleni w centrum Miasta oraz tworzenia przyjaznej przestrzeni dla pieszych i osób z niepełnosprawnościami.
W dniu 4 października 2022 r. do organu I instancji wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora, stanowiące odpowiedź na postanowienie z dnia 30 marca 2022 r.
Wskazaną wyżej decyzją z dnia 15 listopada 2022 r. nr DPRG-UA-I.2150.2022, znak: [...] Prezydent Miasta Łodzi zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielił I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji, nie znalazł jednak podstaw do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co zostało wskazane
w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał m.in., iż po ponownej weryfikacji dokumentacji stwierdzono, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLVIII/1228/17 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 maja 2017 r. oraz z zapisami Decyzji Nr 29/U/2022 o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia 27 maja 2022 r. (stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko).
W dniu 12 grudnia 2022 r. pełnomocnik E.S., zapoznał się z aktami sprawy i jednocześnie odebrał wydaną przez organ I instancji decyzję. Od przedmiotowej decyzji odwołanie wniosła E.S. (dalej także: skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:
a) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I instancji wezwania strony do możliwości skorzystania z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed zakończeniem postępowania przed organem I instancji,
b) § 13, § 57 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż warunki wskazane w ww. przepisach zostały spełnione, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż wymogi te nie zostały spełnione;
c) art. 7, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. k.p.a. poprzez rażące zaniechanie w zbadaniu przedmiotu sprawy, albowiem prawidłowe jej zbadanie, z uwzględnieniem możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, umożliwienia stronie złożenia stosownych wniosków dowodowych, a następnie ich rozpatrzenia doprowadziłoby do odmowy wydania decyzji w przedmiotowym kształcie.
W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, iż zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, zostało wysłane przez organ I instancji w maju 2022 r., podczas gdy pełnomocnik inwestora uzupełnił wniosek, zgodnie z wezwaniem organu, dopiero w październiku 2022 r. Strony nie mogły zatem zapoznać się i wypowiedzieć odnośnie całego zebranego materiału dowodowego, co uniemożliwiło stronom aktywny udział w postępowaniu. Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa na fakt, czy przedmiotowa inwestycja w istocie spełnia wymogi przewidziane w § 13, § 57 oraz
§ 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa/akustyki.
Wojewoda Łódzki, w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, pismem z dnia 3 lutego 2023 r. wezwał inwestora do:
1. wyjaśnienia zgodności projektu zagospodarowania terenu inwestycji oraz projektu architektoniczno – budowlanego z uchwałą nr XLVIII/1228/17 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 maja 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi i położonej w rejonie [...]: [...] i [...] oraz ulic: [...] i [...] (Dz.Urz. Województwa Łódzkiego z 31 maja 2017 r., poz. 2693);
2. wyjaśnienia zgodności projektu zagospodarowania terenu inwestycji oraz projektu architektoniczno – budowlanego z zapisami decyzji Nr 29/U/2022 o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia 27 maja 2022 r. w zakresie akustyki budynku oraz nieprzekroczenia wskazanych w decyzji poziomów hałasu;
3. wyjaśnienia zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. m.in. poprzez uzupełnienie analizy przesłaniania i zacieniania poprzez przedłożenie opracowania graficznego, tzw. "linijki słońca" i tym samym zapewnienia wymaganego czasu nasłoneczniania w dniach równonocy w godzinach 7.00 – 17.00 dla pokoi mieszkalnych w budynkach objętych obszarem oddziaływania;
4. doprowadzenia projektu budowlanego terenu do zgodności z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
W odpowiedzi na powyższe inwestor, pismem z dnia 3 marca 2023 r., złożył wyjaśnienia i przedłożył m.in. opracowania pt. "Analiza oddziaływań akustycznych. Fragment (wyciąg) z dokumentacji przedłożonej w celu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Budowa wielopoziomowego parkingu naziemnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą" oraz "Analiza oddziaływania projektowanego budynku parkingowego przy [...] w Ł. na budynki sąsiednie w zakresie dostępu naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia".
Pismem z dnia 9 marca 2023 r. organ II instancji poinformował inwestora, iż zgodnie z § 24 uchwały Nr LXIII/1918/22 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł. położonej w rejonie [...] [...] oraz ulic: [...] i [...] (Dz.Urz. Województwa Łódzkiego z 29 września 2022 r., poz. 5283) (dalej także: m.p.z.p., plan miejscowy), tracą moc ustalenia uchwały Nr XLVIII/1228/17 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 maja 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie [...]: [...] i [...] oraz ulic: [...] i [...] (Dz.Urz. Województwa Łódzkiego z 31 maja 2017 r., poz. 2693). Wobec powyższego organ wezwał inwestora do wykazania zgodności przedłożonej dokumentacji projektowej z zapisami aktualnie obowiązującego m.p.z.p.
Inwestor odpowiedział na powyższe wezwanie pismem z dnia 13 marca 2023 roku, do którego załączył analizę zgodności projektu inwestycji z zapisami planu miejscowego.
W dniu 14 marca 2023 r. Wojewoda Łódzki zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem rozstrzygnięcia, w terminie 3 dni od daty doręczenia powyższego zawiadomienia. Z powyższego uprawnienia skorzystał pełnomocnik skarżącej, który następnie pismem z dnia 29 marca 2023 r. podtrzymał stanowisko o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Podtrzymał także wniosek o dopuszczenie dowodów z opinii biegłego z zakresu budownictwa oraz budownictwa/akustyki na okoliczności wskazane w odwołaniu. W uzasadnieniu pisma wskazano, iż organ II instancji przekroczył granice postępowania dowodowego, możliwego do przeprowadzenia przez organ II instancji, pozbawiając tym samym strony dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego. Ponadto zakwestionowano sporządzone na potrzeby postępowania odwoławczego analizy oddziaływań. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że analiza akustyczna została sporządzona w oparciu o nieobowiązujący już plan miejscowy, a sporządzono ją przy wykorzystaniu programu obliczeniowego SON2 wersja 5.2, służącego do obliczania hałasu przemysłowego, zaś w niniejszej sprawie mamy do czynienia z hałasem komunikacyjnym/drogowym, względnie komunalnym. Dlatego też zasadne jest dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu akustyki. Pełnomocnik skarżącej wskazał również, że decyzja o zezwoleniu na lokalizację zjazdu publicznego ZDiT-UU.40122.4.24.2021 jest aktualnie bezprzedmiotowa, albowiem została oparta o nieistniejący już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Pismem z dnia 7 kwietnia 2023 r. inwestor udzielił odpowiedzi na pismo pełnomocnika skarżącej z dnia 14 marca 2023 r., załączając instrukcję użytkową programu SON2 wersja 5.1.
Wojewoda Łódzki nie znalazł podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżoną decyzją z dnia 27 kwietnia 2023 r., Nr 115/2023, utrzymał je w mocy.
Na wstępie swoich rozważań organ II instancji przypomniał, iż planowana inwestycja polega na budowie budynku wielopoziomowego garażu zamkniętego - parkingu wielopoziomowego dla miasta Łodzi wraz z niezbędną dla jego funkcjonowania towarzyszącą infrastrukturą, zlokalizowanego na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...], w jednostce ewidencyjnej Ł. – Ś., przy ul. [...]. Zamierzenie inwestycyjne realizowane jest na podstawie zawartej w dniu [...] maja 2022 r. umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym w przedmiocie zaprojektowania, wybudowania i eksploatacji parkingów dla Miasta Ł. - Etap [...], zawartej pomiędzy Miastem Ł. a M. sp. z o.o. z siedzibą w K.. W trakcie postępowania zmianie uległa firma inwestora, która obecnie brzmi "I. Sp. z o.o. z siedzibą w K.".
Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu w zakres zamierzenia inwestycyjnego wchodzi również budowa zewnętrznych instalacji po terenie: kanalizacji ogólnospławnej, sanitarnej i deszczowej wraz z zewnętrznymi zbiornikami retencyjnymi. Ponadto, projektowane zagospodarowanie obejmuje: utwardzenie komunikacji kołowej pasa ruchu pojazdów mechanicznych szerokości 5,0 m stanowiącego jednocześnie dojazd do projektowanego budynku i do posesji sąsiadujących od strony północnej z terenem inwestycji, a także utwardzenie komunikacji pieszej - dojścia do budynku w postaci chodnika oraz rozbiórkę (demontaż) m.in.: istniejącego ogrodzenia wraz z bramami wjazdowymi i furtkami, rozbiórkę istniejących instalacji doziemnych (kolidujących z projektowaną inwestycją): wodociągowej, kanalizacji ogólnospławnej, gazowej i elektrycznej, wycinkę drzew i krzewów (zgodnie z decyzją Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków znak: WUOZ-ZZ.5146.493.2021.ESO.KKW z dnia 29 września 2021 r., którą uzyskano zgodę na usunięcie 20 drzew i 2 krzewów rosnących na terenie działki nr ewid. [...]). Zgodnie z ww. decyzją zostały zaprojektowane nasadzenia zastępcze zieleni wysokiej - 16 sztuk drzew i zielni niskiej - krzewów o powierzchni 9 m2, przewidziane głównie od strony wschodniej projektowanego budynku w pasie zieleni oraz fragmentarycznych zakrzewień przy budynku od strony północnej. Zakresem zamierzenia objęto także fragment działki sąsiedniej nr ewid. [...], na której przewidziano prace związane m.in. ze wzmocnieniem dachu na budynku północnej oficyny oraz zamurowaniem okna lokalu mieszkalnego pierwszego piętra znajdującego się również w ścianie północnej oficyny budynku zlokalizowanego w granicy z działką inwestycyjną nr ewid. [...], nieruchomości przy ul. [...] . Zamurowanie okna zostanie wykonane na podstawie nakazu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi - pismo znak: [...] z dnia 13 czerwca 2022 r.
Projektowany zjazd z ulicy [...] zlokalizowany w północno-zachodnim narożniku terenu objętego zakresem inwestycji, prowadzący na projektowany teren utwardzony komunikacji kołowej (stanowiącej dojazd zarówno do projektowanego budynku zamkniętego garażu wielopoziomowego, jak i na tereny pozostałych nieruchomości działek sąsiednich) i pieszej wraz z projektowanymi przyłączami instalacji wody, kanalizacji ogólnospławnej, elektroenergetycznej zasilania rezerwowego wraz z przebudową: sieci ciepłowniczej i linii kablowej Nn 0,4 kV (realizowanymi w ramach usunięcia kolizji z projektowanym budynkiem parkingowym), odwodnienie sieci kanałowej oraz rozbiórka istniejącej linii kablowej Nn 0,4 kV kolidującej z lokalizacją projektowanego budynku i rozbiórka istniejącej sieci ciepłowniczej przeznaczonej do przebudowy, zostały objęte odrębnymi opracowaniami. Złącze kablowe zasilania podstawowego realizuje P. S.A.
Zaprojektowano budynek garażu zamkniętego wielopoziomowego w zabudowie pierzejowej ul. [...] o zróżnicowanej ilości kondygnacji. Budynek parkingu o kształcie litery L (której dłuższa część zlokalizowana została w granicy z działką nr ewid. [...], a podstawa litery jest usytuowana po stronie wschodniej terenu inwestycyjnego) składa się zasadniczo z dwóch brył, od strony ulicy [...] - część budynku sześciokondygnacyjna, a po stronie wschodniej - siedmiokondygnacyjna.
Organ II instancji stwierdził, że teren inwestycji objęty jest aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr LXIII/1918/22 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie [...] [...] oraz ulic: [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego, poz. 5283 z dnia 29 września 2022 r.).
Organ II instancji podkreślił, że zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 15 listopada 2022 r., w dniu jej wydania dotyczyła zamierzenia budowlanego dla którego Rada Miejska w Łodzi w dniu 31 sierpnia 2022 r. Uchwałą Nr LXIII/1918/22 zatwierdziła aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jednocześnie uchyliła uchwałę Nr XLVIII/1228/17 z dnia 10 maja 2017 r. Z uwagi na powyższe, Wojewoda Łódzki pismem z dnia 9 marca 2023 r. wezwał inwestora do wykazania zgodności, objętej wnioskiem z dnia 17 lutego
2022 r. o pozwolenie na budowę, przedmiotowej inwestycji z zapisami aktualnie obowiązującego m.p.z.p. Pełnomocnik inwestora na ww. wezwanie odpowiedział pismem z dnia 13 marca 2023 r.
Zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do uchwały nr LXIII/1918/22 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2022 r., inwestycja planowana jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem literowym 5MW/U/KSp (§ 17 ust. 2 m.p.z.p.), dla którego przeznaczenie podstawowe stanowi zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługowa oraz garaże wielostanowiskowe oraz na terenie 6KSp (§ 21 ust. 2 m.p.z.p.) o przeznaczeniu podstawowym stanowiącym teren garaży wielostanowiskowych. Ponadto, inwestycja częściowo znajduje się na terenie oznaczonym 1KDW (§ 18 ust. 2 m.p.z.p.) o przeznaczeniu podstawowym jako teren dróg wewnętrznych wraz z urządzeniami związanymi z prowadzeniem i obsługą ruchu drogowego.
Przepis § 3 ust. 2 m.p.z.p., w związku z § 4 ust. 1 m.p.z.p., odwołujący się do rysunku planu, dla jednostki oznaczonej jako 5MW/U/KSp i 6KSp wskazuje precyzyjnie linię zabudowy pierzejowej oraz linię zabudowy nieprzekraczalnej, określając tym samym gabaryty zewnętrze projektowanego budynku garażu. Zgodnie z rysunkiem zagospodarowania terenu, zaprojektowano budynek garażu wielopoziomowego dokładnie o kształcie wskazanym na załączniku nr 1 do m.p.z.p. tj. od strony ul. [...] w pierzei tej ulicy, a od strony północnej zgodnie z wyznaczonymi liniami zabudowy pierzejowej i nieprzekraczalnej linii zabudowy, a od strony południowej w linii rozgraniczającej tereny o różnym przeznaczeniu tj. wzdłuż granicy działki nr ewid. [...], co jest zgodne zarówno z ww. zapisem m.p.z.p., jak i zapisem § 5 pkt 4 lit. a m.p.z.p., który dopuszcza sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną bezpośrednio przy tej granicy.
Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu oraz wyjaśnień inwestora z dnia 13 marca 2023 r. bryła budynku sześciokondygnacyjnego od strony
ul. [...] wypełnia dokładnie w 100% powierzchnię obszaru wskazaną na załączniku graficznym do m.p.z.p., co daje wskaźnik intensywności zabudowy równy 6,0 - warunek spełniony (§ 17 ust. 3 pkt 1 lit. b m.p.z.p.). Natomiast, powierzchnia biologicznie czynna dla przedmiotowej inwestycji wynosi 0% - warunek spełniony
(§ 17 ust. 3 pkt 1 lit. d m.p.z.p.). Zgodnie z ww. wyjaśnieniami, wysokość zabudowy bryły budynku od strony [...], mierzona od najniżej położonego wejścia do górnej krawędzi izolacji termicznej na dachu projektowanego budynku wynosi
18,01 m, co oznacza, że nie przekracza wysokości określonej w m.p.z.p. (20,0 m) - warunek spełniony (§ 17 ust. 3 pkt 2 lit. a tiret pierwsze m.p.z.p.). Dach budynku zaprojektowano jako dach płaski w postaci stropodachu tzw. dachu pogrążonego wielopołaciowego o nachyleniu warstwy profilującej spadek wynoszącej od 3%, co daje od 1,72° - warunek spełniony (§ 17 ust. 3 pkt 2 lit. b m.p.z.p.).
Kolejne zapisy (§ 18 ust. 3 m.p.z.p.), dotyczą warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dla jednostki oznaczonej symbolem 6KSp, na której częściowo również znajduje się planowana inwestycja.
Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu oraz wyjaśnień inwestora z dnia 13 marca 2023 r. bryła budynku sześciokondygnacyjnego i siedmiokondygnacyjnego zlokalizowana w głębi działki od strony wschodniej, wypełnia dokładnie w 100% powierzchnię obszaru wskazaną na załączniku graficznym do m.p.z.p., co daje wskaźnik intensywności zabudowy równy 7,0 - warunek spełniony (§ 18 ust. 3 pkt lit. b m.p.z.p.). Natomiast, powierzchnia biologicznie czynna dla przedmiotowej inwestycji wynosi 0% - warunek spełniony (§ 18 ust. 3 pkt 1 lit. c m.p.z.p.). Zgodnie z ww. wyjaśnieniami, wysokość zabudowy bryły budynku od strony ul. [...], mierzona od najniżej położonego wejścia do górnej krawędzi izolacji termicznej na dachu projektowanego budynku wynosi 21,88 m (przekrój A-A, B-B), co oznacza, że nie przekracza wysokości określonej w m.p.z.p. 22,0 m - warunek spełniony (§ 18 ust. 3 pkt 2 lit. a m.p.z.p.). Dach budynku także tej części zaprojektowano jako dach płaski w postaci stropodachu tzw. dachu pogrążonego wielopołaciowego o nachyleniu warstwy profilującej spadek wynoszącej od 3%, co daje od 1,72° - warunek spełniony (§ 18 ust. 3 pkt 2 lit. c m.p.z.p.).
Jeśli chodzi o część terenu inwestycyjnego, znajdującego się w jednostce oznaczonej symbolem 1KDW, organ II instancji wskazał, iż jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, szerokość ciągu komunikacji kołowej po stronie północnej inwestycji wynosi 7,0 m - warunek spełniony (§ 21 ust. 3 m.p.z.p.). Budynek usytuowany zgodnie z wyznaczonymi na rysunku planu liniami zabudowy pierzejowej.
Dla przedmiotowej inwestycji w dniu 10 marca 2022 r. uzyskano pozwolenie Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zbytków na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, co spełnia przepis § 5 pkt 3 m.p.z.p., dotyczący zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych.
Odnosząc się do twierdzeń skarżącej, dotyczących kwestii nadmiernego hałasu, generowanego przez przedmiotową inwestycję, Wojewoda Łodzki podkreślił, iż dopuszczalny poziom hałasu, zarówno dla budynków mieszkalnych wielorodzinnych, jak i dla terenu w strefie zabudowy śródmiejskiej, określony został przez ustawodawcę na tym samym poziomie. Zgodnie z wyjaśnieniami inwestora zawartymi w piśmie z dnia 3 marca 2023 r., do którego to pisma załączono opracowanie pt. "Analiza oddziaływań akustycznych", projektowane przedsięwzięcie nie spowoduje ponadnormatywnego wpływu na poziom hałasu w środowisku. Wyniki dowodzą, że zarówno dla pory dnia, jak i pory nocy poziom dźwięku nie przekroczy dopuszczalnych wartości określonych dla terenów zabudowy w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców, tj. 55 dB w dzień i 45 dB w nocy, co potwierdzają mapy z zasięgiem oddziaływania poszczególnych izofon, a co spełnia również przepis § 7 pkt 2 m.p.z.p. Ponadto, analiza dokumentacji projektowej oraz wyjaśnienia złożone przez pełnomocnika inwestora na etapie prowadzonego przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego, wykazały, że biorąc pod uwagę zarówno hałas związany z ruchem pojazdów do 3,5 t przy prędkości pojazdów 20 km/h - samochody osobowe i dostawcze, dla których w obliczeniach uwzględniono jazdę po terenie, start i hamowanie, jak i hałas pochodzący od przewidzianych wentylatorów usytuowanych w trzech pomieszczeniach technicznych na dachu po dwa w każdym (wentylacji bytowej i oddymiania parkingu), projektowane przedsięwzięcie nie spowoduje ponadnormatywnego wpływu na poziom hałasu w środowisku. Wyniki obliczeń oraz wykonane na ich podstawie mapy oddziaływań akustycznych dowodzą, że zarówno dla pory dnia, jak i pory nocy poziom dźwięku nie przekroczy dopuszczalnych wartości określonych dla terenów w strefie śródmiejskiej. Dodatkowo, w przedłożonej analizie oddziaływań akustycznych w celu sprawdzenia dotrzymania dopuszczalnych norm hałasu na najbliższych terenach chronionych akustycznie, wykonano dodatkowe obliczenia w punktach ulokowanych na wysokości okien każdej kondygnacji najbliższych budynków mieszkalnych, wyższych niż dwie kondygnacje.
Dalej organ II instancji poddał analizie zgodność projektu zagospodarowania z warunkami technicznymi, w tym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i stwierdził, że projekt zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji sporządzony został przy zachowaniu warunków § 12 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Wschodnia siedmiokondygnacyjna część projektowanego budynku zlokalizowana została ścianą bez okien i drzwi w odległości ponad 23 m od granicy działki nr ewid. [...]. Część budynku siedmiokondygnacyjnego od strony północnej, część zachodnia sześciokondygnacyjna oraz południowa sześcio- i siedmiokondygnacyjna została zlokalizowana wzdłuż granic z działkami sąsiednimi, co spełnia warunek określony w § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., zgodnie z którym sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 (czyli 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy), dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość, co jest zgodne z § 5 pkt 4 lit. a m.p.z.p.
Odnosząc się do kwestii zacienienia i przesłaniania, o której mowa w przepisach § 13, 57 i 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., Wojewoda Łódzki zauważył, że nieruchomość, której dotyczy inwestycja, znajduje się w zabudowie śródmiejskiej Ł. Działka inwestycyjna położona jest na obszarze wielofunkcyjnego centrum miasta (obręb [...]). Od strony ul. [...] zabudowa sąsiednia stanowi zwarty układ pierzei ulicy [...]. Budynki znajdujące się w głębi terenu, na działkach bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją, występują w układzie tzw. zabudowy oficynowej z dziedzińcem wewnętrznym i budynkami bezpośrednio przylegającymi do granic działek sąsiednich, charakterystycznej dla zabudowy śródmiejskiej Łodzi. Nie sposób pominąć w tym kontekście, że sam dwukondygnacyjny budynek "u2"- usługowo-handlowy skarżącej stanowi kontynuację zabudowy oficynowej. Budynek ten bezpośrednio przylega do terenu działki nr [...] oraz działki nr ewid. [...] i także swoją wysokością oddziałuje w zakresie ewentualnego nasłonecznienia i przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Należy przy tym podkreślić, że ściana północna części siedmiokondygnacyjnej wielopoziomowego garażu została zaprojektowana w odległości wynoszącej 11,5 m od ściany południowej dwukondygnacyjnego budynku usługowo-handlowego skarżącej. Ponadto zgodnie z § 21 m.p.z.p. część działki nr ewid. [...], tj. m.in. pas szerokości 7,0 m oznaczony jest jako 1KDW o przeznaczeniu podstawowym - tereny dróg wewnętrznych. Przepis § 12 ust. 10 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., w przypadku gdy sąsiednia działka jest działką drogową, zwalnia z obowiązku zachowania odległości, o których mowa w ust. 1-9 tegoż przepisu.
Z analizy graficznej, załączonej przez inwestora do pisma z dnia 3 marca 2023 r. oraz szczegółowego opisu projektu zagospodarowania terenu (str. 23-26 dokumentacji) wynika, że analizie poddano okna pomieszczeń mieszkalnych drugiej kondygnacji (stanowiącej poddasze), które znajdują się po stronie zachodniej dwukondygnacyjnego budynku oznaczonego na mapie do celów projektowych jako "u2" (budynku handlowo - usługowego), usytuowanego na nieruchomości przy [...]. W wyniku tej analizy, zostanie zapewniony 1,5 godzinny czas nasłonecznienia pomieszczeń wynoszący od 1 h 59 min do 1 h 45 min. Natomiast okna pomieszczeń mieszkalnych na poddaszu tego budynku, które znajdują się w ścianie południowej będą całkowicie zacieniane przez projektowany budynek garażu. Organ wskazał jednak, że w odniesieniu do zarzutu dotyczącego nasłonecznienia pomieszczeń poddasza w budynku skarżącej, z załączonej analizy przesłaniania i nasłonecznienia dla mieszkania wielopokojowego na poddaszu w budynku usytuowanym w zabudowie śródmiejskiej, dla okien od strony zachodniej wykazano 1,5 godzinny czas nasłonecznienia, spełniając tym samym warunek określony w § 60 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Natomiast, w przypadku jednopokojowego mieszkania na poddaszu w zabudowie śródmiejskiej zgodnie z drugą częścią ww. § 60 ust. 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Z uwagi na powyższe, w ocenie Wojewody Łódzkiego, należało stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja nie stoi w sprzeczności z przepisami § 13 i § 60 ww. rozporządzenia.
W ocenie organu II instancji przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania § 235 ww. rozporządzenia. Budynek posiada ochronę pożarową z drogi pożarowej tj. [...], a najbliższy hydrant znajduje się w odległości 38,17 m od projektowanego budynku.
Projekt zagospodarowania terenu spełnia wymagania dotyczące odległości od budynków sąsiednich w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, o których mówi § 271-273 ww. rozporządzenia, jak i parametry dla dróg pożarowych określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych z dnia 24 lipca 2009 r. (Dz.U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030). Ponadto przedłożona dokumentacja, uzupełniona wyjaśnieniami zawartymi w pismach z dnia 3 i 13 marca 2023 r., spełnia pozostałe warunki techniczne w zakresie: (§ 16 ust. 1) dojść i dojazdów do poszczególnych części budynku zapewniających osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać, (§ 22 ust. 2 pkt 2) wydzielenia w budynku miejsca na odpadki, (§ 56) wyposażenia w instalację telekomunikacyjną.
Do projektu budowlanego dołączona została ekspertyza stanu technicznego istniejącego budynku oficynowego przy ul. [...] zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]. Z opisu ww. opracowania zawartego w pkt 9 dotyczącym wniosków i zaleceń wynika, że bezpieczne użytkowanie dachu ww. budynku wymaga zabiegów wzmacniających i w związku z tym do dokumentacji projektowej dołączono projekt wzmocnienia fragmentu dachu oficyny północnej budynku mieszkalnego wielorodzinnego bez ingerencji w poszycie dachu, jednocześnie ww. roboty budowlane zostały objęte zakresem opracowania.
Reasumując, w ocenie organu II instancji projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany, opracowane zostały zgodnie z przepisami prawa, w tym ustawą Prawo budowlane, z zachowaniem ustaleń zawartych w aktualnie obowiązującym m.p.z.p. oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zdaniem organu II instancji przedstawiona dokumentacja projektowa spełnia również wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w zakresie spełnienia zarówno warunku z § 14 i § 15 dotyczącego projektu zagospodarowania terenu, jak i z § 20 i § 21 dotyczącego projektu architektoniczno-budowlanego.
Ponadto, w ocenie Wojewody Łódzkiego, z przedłożonej dokumentacji, z rysunku projektu zagospodarowania oraz z części architektoniczno-budowlanej - rzutu parteru oraz odpowiednio z przekrojów poszczególnych budynków wynika, że zapewniono niezbędne warunki do korzystania z budynku użyteczności publicznej przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane.
Następnie, oceniając spełnienie przez planowaną inwestycję przesłanek określonych w ustawie Prawo budowlane, organ wskazał, iż pełnomocnik inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji złożył 3 egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz upoważnienie wraz z opłatą skarbową, co wypełnia wymagania art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Dokumentacja projektowa zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Analizując kwestie dotyczące pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, organ II instancji stwierdził, że projekt posiada uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia 15 czerwca 2022 r. w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej przyjęte bez uwag, ponadto uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych z dnia 20 czerwca 2022 r. pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy z dnia 15 czerwca 2022 r. pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy i wymaganiami ergonomii - projekt zaopiniowany został pozytywnie.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.), z uwagi iż powierzchnia projektowanego parkingu samochodowego wynosi ponad 0,5 ha, planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla przedmiotowej inwestycji uzyskano ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Łodzi nr 29/U/2022 znak: DEC-OŚR-I.6220.6.2021 z dnia 27 maja 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, co spełnia zapisy ochrony środowiska.
Organ II instancji podkreślił, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm wynikających z ustawy Prawo budowlane i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego. Wojewoda Łódzki wskazał przy tym, że zgodnie z zasadą wolności budowlanej, wyrażoną w art. 4 ustawy Prawo budowlane, zainicjowanie, organizacja procesu budowy oraz wyboru realizowanego zamierzenia budowlanego należy do wyłącznej właściwości inwestora. Ograniczenia zasady wolności budowlanej są proporcjonalne do potrzeb ochrony interesu publicznego i uzasadnionych interesów osób trzecich i wynikają wprost z przepisów prawa budowlanego. Natomiast w świetle art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane spełnienie przez projekt budowlany warunków wynikających z obowiązujących przepisów prawa obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do jego zatwierdzenia i udzielenia pozwolenia na budowę.
Odnosząc się do powołania biegłego w postępowaniu administracyjnym, Wojewoda wskazał, że nie jest to obowiązkiem organu. Możliwość dopuszczenia dowodu w postaci opinii biegłego aktualizuje się bowiem tylko wówczas, gdy w konkretnej sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Złożona dokumentacja projektowa, autorstwa uprawnionych projektantów, obejmująca analizę przesłaniania i zacienienia, uzupełniona wyjaśnieniami inwestora (pismo z dnia 3 i 13 marca 2023 roku), w ocenie organu II instancji stanowi wystarczający materiał dowodowy do oceny spełnienia przepisów techniczno-budowlanych. Projektant opracowując projekt budowlany na zlecenie inwestora odpowiada za jakość projektu oraz zastosowane rozwiązania projektowe. Podstawowym obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymogami ustawy Prawo budowlane, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Projektant ma także obowiązek określenia obszaru oddziaływania obiektu oraz uzyskania wymaganych opinii, uzgodnień i sprawdzeń rozwiązań projektowych w zakresie wynikającym z przepisów, np. uzgodnienie projektu pod względem ochrony przeciwpożarowej (art. 20 ust. 1 pkt 1c i 2 ustawy Prawo budowlane). Jego obowiązkiem jest również zapewnienie sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego przez osobę, która posiada uprawnienia do projektowania bez ograniczeń w danej specjalności (art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Weryfikacja projektu powinna nastąpić pod kątem zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jak wykazała powyższa analiza dokonana przez organ II instancji, przedłożona do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacja projektowa spełnia warunki o których stanowi art. 35 ustawy Prawo budowlane, a dokumentacja projektowa została sprawdzona przez projektantów posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane. Projektanci oraz sprawdzający złożyli oświadczenia o zgodności sporządzenia przedłożonego projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, co spełnia art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
W odniesieniu do zasady dwuinstancyjności, na którą powołuje się w treści odwołania pełnomocnik skarżącej, Wojewoda Łódzki zwrócił uwagę, iż jak wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne prawidłowe pojmowanie tej zasady oznacza przyjęcie, iż przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest sama weryfikacja decyzji, lecz ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i rozpoznanie sprawy administracyjnej. Dodatkowo podkreśla się, że organ II instancji nie może tylko ograniczać się do samego zbadania zarzutów podnoszonych przez stronę w treści wniesionego odwołania, gdyż takie działanie będzie zdecydowanie niewystarczające w ramach obowiązku rozpatrzenia sprawy w całości. Wniesienie odwołania powoduje przejęcie przez organ odwoławczy kompetencji do załatwienia sprawy administracyjnej. Należy podkreślić, iż o prowadzonym przez Wojewodę Łódzkiego postępowaniu wyjaśniającym, strony postępowania, zawiadomieniem z dnia 6 lutego 2023 r., były odpowiednio powiadomione. Natomiast zawiadomieniem z dnia 14 marca 2023 r. zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., strony zostały powiadomione o zebranym materiale dowodowym oraz możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem ostatecznej decyzji, z której to możliwości pełnomocnik skarżącej skorzystał w dniu 22 marca 2023 r.
W dniu 31 marca 2023 r. do organu II instancji wpłynęło pismo pełnomocnika E.S., w którym podtrzymano stanowisko o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Dodatkowo w treści ww. pisma podniesiono, że analiza oddziaływań akustycznych została sporządzona w oparciu o nieistniejący już m.p.z.p. oraz że wykorzystany do obliczeń hałasu program SON2 wersja 5.2 służy do obliczania hałasu przemysłowego, co rzutuje zdaniem skarżącej na wadliwość wykonania analizy akustycznej.
W odpowiedzi na powyższe zarzuty pełnomocnik inwestora w dniu 7 kwietnia 2023 r. złożył pismo, w którym odnosi się zarówno do wniosku o dopuszczenie biegłego z zakresu budownictwa w sprawie wydania opinii w zakresie § 13, § 57
i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., jak i biegłego w zakresie budownictwa/akustyki. Inwestor w ww. piśmie wskazał, iż zmiana m.p.z.p. nie dotyczyła w żaden sposób obszarów chronionych akustyczne, zaś dopuszczalne poziomy hałasu nie wynikają z zapisów m.p.z.p., tylko są określone przez akty wykonawcze. Ponadto analiza akustyczna była wykonana na potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a decyzja była wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami na czas jej wydania, natomiast przepisy art. 155 k.p.a. gwarantują stronie nienaruszalność praw nabytych.
Inwestor wskazał również, że obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, ściśle określają dopuszczalne normy hałasu uzależniając je od źródła hałasu i tym samym definiując te źródła jako:
– drogi i linie kolejowe, w tym torowiska tramwajów poza pasem drogowym kolei linowych (literaturowo w normach określane jako "hałas drogowy"),
– pozostałe obiekty i działalność będąca źródłem hałasu (literaturowo w normach określane jako "hałas przemysłowy",
– lądowania i przeloty statków powietrznych i linie elektroenergetyczne.
Pełnomocnik inwestora podkreślił, że zgodnie z ww. aktem prawnym, do źródeł hałasu przemysłowego zalicza się nie tylko zakłady przemysłowe, ale wszystkie źródła inne niż drogi, linie kolejowe i przeloty statków powietrznych, a źródła hałasu przemysłowego to m.in. obiekty użyteczności publicznej. Natomiast program SON2 służy do określania zasięgu hałasu przemysłowego i drogowego emitowanego do środowiska naturalnego. Program ten uwzględnia źródła punktowe wszechkierunkowe, kierunkowe, źródła liniowe, powierzchniowe, przestrzenne, źródła - budynki oraz ruch drogowy. Inwestor nadmienił, że na etapie uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach analiza akustyczna była przedmiotem oceny właściwie kompetencyjnych organów, w tym Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Ł., Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska oraz Powiatowego inspektora Sanitarno-Epidemiologicznego w Ł. Inwestor wskazał także, że działki nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...], na których projektuje się przedmiotowa inwestycję, są w chwili obecnej użytkowane jako "dziki parking, które generują hałas i smród spalin", a projektowany parking znacząco poprawi środowisko akustyczne w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Ruch samochodowy związany z manewrowaniem i postukiwaniem miejsca postojowego odbywać się będzie wewnątrz budynku, którego przegrody zewnętrzne będą miały izolacyjność akustyczną na poziomie 50 dB, a zanieczyszczenia spalin będą usuwane poprzez wyrzutnie znajdujące się na dachu, ponad oknami lokali mieszkalnych.
Inwestor jednocześnie nadmienił, że różnica pomiędzy ww. uchwałami w sprawie planów miejscowych, polega głównie na zmianie statusu obszaru drogi 1KDDW na drogę 1KDW, czyli z drogi publicznej na drogę wewnętrzną, a w zakresie zarzutu dotyczącego bezprzedmiotowości decyzji na lokalizację zjazdu publicznego w oparciu o nieaktualny m.p.z.p., w związku z faktem, iż nowy plan nie odnosi się co do lokalizacji zjazdu, a dodatkowo w związku z tym, że zjazd objęty jest odrębnym postępowaniem w ocenie inwestora powyższy zarzut jest nieuzasadniony.
Ponadto Wojewoda Łódzki podkreślił, że zgodnie z mapą hałasu miasta Ł. zamieszczoną na ogólnie dostępnej stronie internetowej Urzędu Miasta Ł. zarówno budynek skarżącej znajdujący się na działce nr ewid. [...], jak i budynki na działce nr ewid. [...], nie zostały wskazane jako budynki chronione, a obecny hałas drogowy - od ulicy al. T. [...] generowany pojazdami oraz taborem tramwajowym przy obecnie niezabudowanym terenie inwestycyjnym, rozchodząc się w kierunku wschodnim obejmuje ewidentnie działkę skarżącej, osiągając wartość poziomu 55-60 dB. Jak wynika z powyższej analizy hałasu, zabudowa działek obejmujących przedmiotową inwestycję obniży poziom hałasu do wartości wynoszącej 45 dB, który obejmie (prawnie) nie chroniony akustycznie budynek skarżącej. Natomiast, co do zarzutu bezprzedmiotowości decyzji na lokalizację zjazdu publicznego, Wojewoda wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta Łodzi znak [...] z dnia 3 grudnia 2021 r. jest ostateczna, a zjazd realizowany będzie odrębnym postępowaniem administracyjnym zgodnie z przepisami prawa.
Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa, Wojewoda Łódzki nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia. Materiał zebrany w postępowaniu wyjaśniającym organu II instancji, okazał się wystarczający do oceny, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi art. 35 ustawy Prawo budowlane. Inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, załączając kompletny projekt budowlany, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zawiera oświadczenie osób go wykonujących o zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto materiał dowodowy zawiera elementy i informacje wymagane przez prawo dla prawidłowej oceny planowanej inwestycji. W ocenie Wojewody Łódzkiego przedłożona dokumentacja wraz z wyjaśnieniami inwestora zawartymi przy piśmie z dnia 3 i 13 marca 2023 r. oraz 7 kwietnia 2023 r., stanowi o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, koniecznych do spełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę, zatem organ był zobligowany do udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję wniosła E.S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wyrażające się w naruszeniu:
a) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ I i II instancji wezwania strony do możliwości skorzystania z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed zakończeniem postępowania przed organem I i II instancji;
b) art. 7, art. 77 § 1 i § 2, art. 78, art. 80, art. k.p.a. poprzez rażące zaniechanie w zbadaniu przedmiotu sprawy, albowiem organ nie rozpatrzył złożonych przez skarżącą wniosków dowodowych,
c) art. 7, art. 77 § 1 i § 2, art. 78, art. 80, art. § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez rażące zaniechanie w zbadaniu przedmiotu sprawy, w szczególności w sytuacji, gdy decyzja organu II instancji nie zawierała odniesienia się do zarzutów wskazanych w odwołaniu skarżącej oraz obligatoryjnego elementu decyzji administracyjnej tj. wskazania podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia;
d) art. 15 k.p.a. i 136 k.p.a. poprzez wydanie decyzji organu II instancji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności, przejawiającej się w wydaniu decyzji w znacznej mierze na podstawie materiału dowodowego zebranego dopiero przed organem II instancji.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zarówno organ I, jak i II instancji nie wezwał stron do skorzystania prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nie polega na prawdzie fakt, że organ II instancji zawiadomił strony o zebranym materiale dowodowym oraz o możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia. Faktem jest, że Wojewoda Łódzki zawiadomieniem z dnia 14 marca 2023 r. zawiadomił o zebranym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia, niemniej jednak przemilczał następujące po tym okoliczności. Skarżąca w przewidzianym terminie zapoznała się ze zgromadzonym materiałem, co skutkowało złożeniem pisma z dnia 29 marca 2023 r., szczegółowo wskazującego kolejne braki w zebranym materiale dowodowym. Powyższe skutkowało tym, że organ II instancji pismem z dnia 31 marca 2023 r. ponownie wydłużył czas na rozpoznanie sprawy do dnia 28 kwietnia 2023 r. Następnie, inwestor złożył pismo ustosunkowujące się do zastrzeżeń skarżącej w dniu 7 kwietnia 2023 r., co z kolei stanowiło podstawę dla organu II instancji do przeprowadzenia kolejnego dowodu, a mianowicie odniesienia się do "mapy hałasu miasta Łodzi". Następnie, organ II instancji zaniechał zawiadomienia skarżącej o ponownym, uzupełnionym zebranym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia i od razu wydał decyzję.
Wskutek powyższych okoliczności, w ocenie skarżącej, organ II instancji, tak jak organ I instancji, uniemożliwił stronie zapoznanie się z całokształtem zebranego materiału dowodowego i odniesienia się do niego, a nadto przeprowadził nowe dowody, nieistniejące w momencie zapoznawania się przez pełnomocnika skarżącej, co podrywa zaufanie do działań organu administracji.
Ponadto skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu II instancji, zgodnie z którym niezasadne było dopuszczenie wnioskowanych przez skarżącą dowodów z opinii biegłych, bowiem w ocenie organu złożona dokumentacja projektowa, autorstwa uprawnionych projektantów, obejmująca analizę przesłaniania i zacienienia, uzupełniona wyjaśnieniami inwestora stanowi wystarczający materiał dowodowy do oceny spełnienia przepisów techniczno-budowlanych, zaś to projektant opracowując projekt odpowiada za jego jakość oraz zastosowane rozwiązania, składając finalnie oświadczenia o zgodności sporządzenia przedłożonego projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, co wypełnia przesłankę wskazaną w art. 34 ust. 3 d pkt 3 ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżącej, idąc powyższym tokiem rozumowania, dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, niezależnie od specjalizacji, jest niezasadne zawsze wtedy, gdy dotyczyć ma kwestii związanych ze złożonym projektem budowlanym. Zawsze bowiem projekt ten jest sporządzany przez osobę z uprawnieniami, a zatem, zdaniem organu II instancji, projekt ten musi być zgodny z prawem. Taka konstatacja uniemożliwia wręcz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w sprawach z zakresu budownictwa, gdyż zawsze projekt musiałby być zgodny z prawem - co jest niemożliwe do zaakceptowania wedle zasad logiki. Zdaniem skarżącej projekt posiada istotne wady, które mogłyby być wykazane przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, co zostało zniweczone przez działania organu II instancji. Co więcej, organ zdaje się pomijać oczywisty fakt, że osoby działające na zlecenie inwestora, działają na jego rzecz, a zatem są zainteresowane, jak sam inwestor, na takim przedstawieniu danej sytuacji, aby była odebrana jako zgodna z prawem. Innymi słowy nie sposób uznać, aby inwestor lub projektanci działający na rzecz inwestora były osobami niezainteresowanymi w pozytywnym dla nich rozstrzygnięcia, co z kolei odejmuje im przymiot bezstronności.
Niezależnie jednak od powyższego, w ocenie skarżącej, nie do pogodzenia w świetle zasad logiki jest fakt, że z jednej strony zdaniem organu II instancji działania inwestora i projektantów cechują się zgodnością sporządzenia przedłożonego projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a z drugiej strony te same działania inwestora i projektantów były naznaczone tak daleko idącymi uchybieniami, że organ II instancji co najmniej dwukrotnie wzywał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z prawem i zasadami wiedzy technicznej - i to pomimo faktu, że przed organem I instancji te same osoby również składały oświadczenie o zgodności sporządzenia przedłożonego projektu z przepisami i zasadami wiedzy technicznej - co zdaniem organu II instancji nie miało miejsca przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji. Powyższe wnioski organu są niemożliwe do pogodzenia i w żaden sposób nie wpisują się w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do działania organów administracji publicznej.
Przechodząc dalej skarżąca podkreśliła, że organ II instancji w treści uzasadnienia swojej decyzji nie odniósł się do jednego z zarzutów podniesionych przez skarżącą w treści odwołania od decyzji organu I instancji, a mianowicie do zarzutu braku zawiadomienia skarżącej o zebranym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego przed organem I instancji. W ocenie E.S. powyższe uchybienie stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem skarżącej organ II instancji dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności. Po zapoznaniu się z treścią wezwań Wojewody Łódzkiego do inwestora wskazać należy, że w sprawie pojawiło się wiele wątpliwości co do zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. I tak, zgodnie z wezwaniem z dnia 3 lutego 2023 r., zażądano od inwestora wyjaśnień w zakresie 3 punktów, każdy posiadający szereg podpunktów, a mieszczący się aż na niemalże 3 stronach. Co więcej, co jest niezwykle istotne dla niniejszego postępowania, organ II instancji wezwał do doprowadzenia projektu budowlanego terenu do zgodności z rozporządzeniem z dnia 11 września 2020 r. Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Skarżąca podkreśliła, że czym innym jest wezwanie do złożenia wyjaśnień, czym innym jest zaś próba "ratowania" projektu przed organem II instancji w sytuacji, gdy projekt ten jest wadliwy, zaś organ I instancji tak poważnie zaniechał rozpoznania sprawy. Mając na uwadze ilość rzeczy niezbędnych do wyjaśnienia, jak i konieczności, jak to sformułował organ II instancji, doprowadzenia projektu do zgodności z prawem, powyższe uniemożliwia wydanie decyzji innej aniżeli kasatoryjnej. W takiej bowiem sytuacji całkowicie zaniechana zostałaby procedura dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Z uwagi na powyższe okoliczności, skarżąca wniosła jak w petitum skargi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał stanowisko wskazane w zaskarżonej decyzji i w konsekwencji wniósł o oddalanie skargi.
W piśmie procesowym z dnia 12 lipca 2023 r. uczestnik postępowania I. Sp. z o.o. z siedzibą w K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie skargi.
Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2023 r. nr 42/2023, znak: [...] Wojewoda Łódzki odmówił wstrzymania wykonania własnej decyzji nr 115/2023 z dnia 27 kwietnia 2023 r.
Postanowieniem z dnia 26 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 618/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione okazały się zasadne.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,
z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną w tej sprawie decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr 115/2023, znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 15 listopada 2022 r. nr DPRG-UA-I.2150.2022, znak: DPRG-UA-I.6740.60.2022 116869.ASB, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno – budowlany i udzielającą I. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę parkingu wielopoziomowego dla Miasta Ł. wraz z towarzyszącą infrastrukturą na nieruchomości położonej w Ł., przy [...], działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...] zgodnie z projektem zagospodarowania terenu oraz projektem architektoniczno-budowanym, będącym załącznikiem do decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadają wymogom prawa.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682) (dalej: ustawa Prawo budowlane).
Analizując niniejszą sprawę pod kątem legalności wydanych rozstrzygnięć w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na jedną z naczelnych zasad jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, którą jest zasada dwuinstancyjności, unormowana w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775) (dalej: k.p.a.), zgodnie z którą każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem II instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zasada ta jest zrealizowana wtedy, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zasadę tę należy rozumieć także w ten sposób, że organ II instancji nie może zastępować organu I instancji w zakresie ustalania przez niego stanu faktycznego lub zbierania materiału dowodowego. Organ odwoławczy i postępowanie, które przed nim się toczy, nie może zastępować postępowania przed organem I instancji. Postępowanie odwoławcze jest postępowaniem weryfikującym rozstrzygnięcie organu I instancji i ewentualnie w niezbędnym zakresie uzupełniającym materiał dowodowy zgromadzony przed organem niższej instancji. Nie może więc ono wchodzić w rolę postępowania administracyjnego ogólnego załatwiającego sprawę strony, ponieważ naruszałby to prawo strony do rzetelnej kontroli rozstrzygnięć organów niższego rzędu (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r., I OSK 2086/10, LEX nr 1149301 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jeżeli organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle albo rozstrzygnął sprawę na podstawie postępowania dowodowego podjętego w nieznacznej części lub przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych, organ odwoławczy winien wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do rozpoznania w I instancji. Jeżeli zaś w takiej sytuacji organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w całości lub w znacznej części, czego mu czynić nie wolno, narusza zarówno przepisy art. 136 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. jak i art. 15 k.p.a., bowiem oznacza to przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego tylko w jednej instancji (w drugiej), a nie w dwóch, który to wymóg wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego unormowanej w art. 15 k.p.a. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2008 r. II SA/Lu 29/08, CBOSA; por. także: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 listopada 2021 r., II SA/Bk 721/21, CBOSA).
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie naruszona została zasada wynikająca z art. 15 k.p.a., bowiem organ II instancji zastąpił organ I instancji w zakresie ustalania stanu faktycznego, zbierania materiału dowodowego i prowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Jak stanowi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego.
Mając powyższe na uwadze w kontrolowanej sprawie organy w toku prowadzonego postępowania powinny były przeanalizować, czy przedłożony projekt architektoniczno-budowlany spełnia wszystkie, wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, warunki. Organy powinny dokonać oceny czy projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, czy projekt ten jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, czy wreszcie projekt jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Obowiązkiem organów administracji jest zebranie i ocena materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, co wynika z art. 7 i art. 77 k.p.a. Ustalenia podjęte przez organy powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji, w których należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy. Stosownie do art. § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem w złożonej do sądu skardze. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1245/08, CBOSA). Tak więc z uzasadnienia decyzji powinno jasno wynikać jakich sprawdzeń z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ dokonał, jaki był ich przebieg oraz jakie umotywowane wnioski z nich wynikają.
Zdaniem Sądu, w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie została przeprowadzona analiza zgodności z prawem przedłożonego projektu architektoniczno-budowlanego, a przynajmniej takiej analizy nie potwierdza uzasadnienie decyzji organu I instancji, bowiem rozstrzygnięcie organu I instancji było uzasadnione jedynie ogólnym stwierdzeniem o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLVIII/1228/17 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 maja 2017 r. oraz z zapisami decyzji Nr 29/U/2022 o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia 27 maja 2022r. oraz ogólnym stwierdzeniem o spełnieniu przez inwestora wymagań określonych przepisami art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji nie obowiązywała już wskazana wyżej uchwała Rady Miejskiej w Łodzi, bowiem zastąpiła ją Uchwała Nr LXIII/1918/22 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2022 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie [...] [...] oraz ulic: [...] i [...] (Dz.Urz.Woj.Łodzk. z 2022 r. poz. 5283), która weszła w życie 14 października 2022 r. Tak więc organ I instancji dokonując sprawdzeń zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czynił to w oparciu o nieobowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dopiero organ II instancji, jak wynika z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji, w toku postępowania ustalił, że uchwała nr XLVIII/1228/17 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 maja 2017 r. nie obowiązuje i dokonał sprawdzenia zgodności z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ II instancji przeprowadził zatem praktycznie w całości postępowanie w II instancji. W szczególności dopiero organ II instancji dokonał sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy przez organy obydwu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Dla poszanowania zasady dwuinstancyjności potrzeba zatem dwukrotnej oceny dowodów i dwukrotnego przeanalizowania wszystkich istotnych okoliczności sprawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 października 2022 r., II SA/Wr 246/22, LEX nr 3450999, CBOSA).
Sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie treść uzasadnienia decyzji organu I instancji wskazuje na brak dokonania przez ten organ jakiejkolwiek oceny dowodów oraz istotnych okoliczności sprawy (za wyjątkiem wskazanego wyżej ogólnego stwierdzenia o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji nieaktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLVIII/1228/17 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 maja 2017 r. oraz z zapisami decyzji Nr 29/U/2022 o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia z dnia 27 maja 2022r.). Zasadnicze ustalenia faktyczne nakierowane na ocenę stanu faktycznego sprawy niewątpliwie zostały dokonane wyłącznie na etapie postępowania odwoławczego, co narusza normę z art. 15 k.p.a. i powoduje, że strony postępowania zostały pozbawione dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w dwóch instancjach co do elementów przedmiotowo istotnych sprawy.
Sąd stwierdził ponadto, że decyzja organu I instancji została wydana z istotnym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Przy czym nie budzi wątpliwości, że miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie to plan obowiązujący w dacie wydania decyzji. Nie spełnia niewątpliwie wymogu ustawowego sprawdzenie zgodności z poprzednio obowiązującym planem, co zostało przeprowadzone, jak wskazano już wyżej przez organ I instancji. Nie zmienia powyższej oceny podnoszony przez inwestora argument, że "różnica pomiędzy ww. uchwałami w sprawie mpzp, polega głównie na zmianie statusu obszaru drogi 1KDDW na drogę 1KDW, czyli z drogi publicznej na drogę wewnętrzną" (s. 26 decyzji organu II instancji). Argumentowi temu zaprzeczają także dokonane odręcznie korekty opatrzone parafą bez daty w "Projekcie zagospodarowania terenu" stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 15 listopada 2022 r. znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy.
Sąd zwraca także uwagę, że w sprawie doszło także do naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez organ I instancji, co słusznie zostało podniesione w zarzucie skargi. Prezydent Miasta Łodzi pismem z dnia 5 maja 2022 r. zawiadomił strony (w tym skarżącą) o wszczęciu postępowania administracyjnego i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. W związku z czym skarżąca w dniu 18 maja 2022 r. zapoznała się z aktami sprawy, następnie z aktami sprawy zapoznał się pełnomocnik skarżącej w dniu 11 lipca 2022 r. Jednak, jak wynika z akt administracyjnych sprawy (pismo Architekci Łosiak Siwiak z dnia 3 października 2022 r.) "W związku z dużym zakresem zmian, zdecydowano o wymianie w całości trzech egzemplarzy Projektu Budowlanego". Biorąc tę właśnie okoliczność pod uwagę, zdaniem Sądu, organ I instancji przed wydaniem decyzji powinien był zawiadomić strony postępowania o możliwości zapoznania się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym, a także wypowiedzenia się co do niego oraz zgłaszania wniosków. Czego jednak organ I instancji nie uczynił. Tym samym, zdaniem Sądu, organ I instancji uniemożliwił skarżącej pełny udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym czym naruszył art. 10 § 1 k.p.a., a naruszenie to co najmniej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że pełnomocnik skarżącej, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 12 grudnia 2022 r. (a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji) zapoznał się z aktami sprawy. Sąd stwierdza, że przemilczenie przez Wojewodę Łódzkiego zawartego w odwołaniu zarzutu, dotyczącego braku zawiadomienia przez organ I instancji o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia odnośnie całego zebranego materiału dowodowego stanowi naruszenie art. § 3 k.p.a., bowiem naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem mogło stanowić skuteczną podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu niezasadny okazał się natomiast zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. przez organ II instancji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zawiadomieniem z dnia 14 marca 2023 r. Wojewoda Łódzki zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego w terminie 3 dni od chwili odebrania zawiadomienia. W dniu 22 marca 2023 r. pełnomocnik skarżącej skorzystał z tej możliwości i zapoznał się z aktami sprawy, wykonał fotokopie akt, a następnie pismem z dnia 29 marca 2023 r. przedstawił stanowisko strony wraz z wnioskami dowodowymi. Po tej czynności procesowej inwestor złożył wyłącznie jedno pismo (z dnia 7 kwietnia 2023 r.), odpowiadające na zarzuty podniesione w piśmie z dnia 29 marca 2023 r., do którego załączono instrukcję użytkową programu SON2. Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, iż zapoznanie się przez nią z tym pismem i ewentualne odniesienie do niego, mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i skutkować rozstrzygnięciem innym niż faktycznie wydane przez Wojewodę Łódzkiego.
Zdaniem Sądu chybiony okazał się także zarzut związany z niezasadnym, w ocenie skarżącej, niedopuszczeniem wnioskowanych przez nią dowodów z opinii biegłych z zakresu budownictwa i akustyki, co miałoby skutkować niewyczerpującym zebraniem materiału dowodowego. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Stosownie zaś do art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Przepis ten wskazuje, że nie można wykluczyć potrzeby i możliwości powołania przez specjalistyczne organy architektoniczno-budowlane dowodu z opinii biegłego na okoliczność zgodności projektowanych robót z przepisami techniczno-budowlanymi (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2022 r., II OSK 841/21, CBOSA). Nie można przyjąć, tak jak uczynił to Wojewoda Łódzki w niniejszej sprawie, że odpowiedzialność za prawidłowość i kompletność projektu ponosi projektant, a złożenie przez projektantów wymaganych prawem oświadczeń sprawia, że projekt jest w zupełności zgodny z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wprawdzie opinia biegłego nie zastępuje szczególnego dokumentu jakim jest projekt zagospodarowania terenu, ale może skutkować oceną organu, że przedłożony projekt odpowiada (lub nie) w badanym zakresie przepisom techniczno-budowlanym.
Zdaniem Sądu, przeciwnie niż twierdzi skarżąca, w niniejszej sprawie nie było jednak konieczności dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Należy podkreślić, iż powołanie biegłego, w myśl art. 84 § 1 k.p.a., ma charakter fakultatywny i zależy od uznania organu prowadzącego postępowanie. Wykorzystanie tego środka dowodowego jest zasadne, gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ. Brak jest zatem obowiązku po stronie organu powoływania biegłych, którzy zweryfikowaliby jego stanowisko i wyniki ustaleń w sprawie. To strona kwestionująca te ustalenia może posłużyć się dowodami wskazującymi na okoliczności, których istnienie bądź ich brak pragnie wykazać. Natomiast organ rozpoznający sprawę jako wyspecjalizowany w zakresie przedmiotu rozstrzygnięcia jest obowiązany samodzielnie zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Innymi słowy, jeżeli strona miała wątpliwości wskazując na nieścisłości w ustaleniach organu, to sama mogła przedstawić dowody z opinii tych biegłych, które mogłyby ewentualnie zakwestionować ustalenia organu (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r., I OSK 6/19, CBOSA). Tymczasem twierdzenia skarżącej, kwestionujące przedstawione przez inwestora analizy i opracowania, są w istocie gołosłowne. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, mogących wskazywać na jakiekolwiek błędy w opracowaniach inwestora. Co więcej, nie przedstawiła nawet żadnych argumentów na temat tego, dlaczego jej zdaniem analizy te są błędne. Jedyny konkretny zarzut dotyczył niewłaściwego, zdaniem skarżącej, wykorzystania programu SON2 do przeprowadzenia analizy akustycznej projektowanej inwestycji, jednak pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 7 kwietnia 2023 r. wyjaśnił, iż program ten służy do określania zasięgu zarówno hałasu przemysłowego, jak i drogowego. Ponadto zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trakcie trwania postępowania nie wpłynęła w żaden sposób na zgodność projektu z przepisami prawa w kontekście akustyki, bowiem dopuszczalne normy hałasu nie wynikają z planu miejscowego, a z przepisów techniczno – budowlanych, zaś nowy plan miejscowy nie wprowadził żadnych zmian jeśli chodzi o tereny chronione akustycznie. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, Wojewoda Łódzki słusznie nie dostrzegł potrzeby uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej i dopuszczenia dowodów z opinii biegłych.
Zdaniem Sądu również pozostałe zarzuty skargi (takie jak nie odniesienie się przez Wojewodę Łódzkiego do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, czy też niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia) nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie miały istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadminsitracyjnym. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2023 r. "Organy administracji nie mają obowiązku odnoszenia się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Na organie odwoławczym ciąży obowiązek zawarcia w uzasadnieniu decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanego rozstrzygnięcia. Może to wymagać odniesienia się przez organ administracji do zarzutów zawartych w odwołaniu ale nie musi. W szczególności organ odwoławczy nie ma obowiązku odnoszenia się do zarzutów, które nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy." (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2023 r., II OSK 105/21, LEX nr 3629624, CBOSA).
Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie okazało się przedwczesne, bowiem zostało wydane z naruszeniem zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 k.p.a. Sąd stwierdził ponadto, że decyzja organu I instancji wydana zostały z zaniechaniem dokonania rzetelnej analizy i oceny przedłożonej w sprawie dokumentacji, czym naruszono przepisy art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i § 3 k.p.a., a naruszenia te co najmniej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo zaś decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. i naruszenie to co najmniej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie organy powinny uwzględnić powyższe wskazówki, dokładnie przeanalizować i ocenić sprawę z uwzględnieniem zgromadzonych w sprawie dokumentów.