II SA/Łd 61/24

II SA/Łd 61/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-04-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /sprawozdawca/
Marcin Olejniczak
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2229/24 - Wyrok NSA z 2025-09-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 682
art. 32 ust. 4, art. 34 ust. 3, art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 19 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.), Asesor WSA Marcin Olejniczak, , Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 16 listopada 2023 roku nr 288/2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektów zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na nadbudowę, przebudowę i rozbudowę budynku szpitala oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 listopada 2023 r. nr 288/2023 Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), powołanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy w całości decyzję Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-II.1347.2023 z dnia 24 lipca 2023 r., znak: DPRG-UA-II.6740.52.2023, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany i udzielającej M. sp. z o.o. sp. k. pozwolenia na nadbudowę, przebudowę i rozbudowę budynku szpitala na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], oraz wykonania robót budowlanych obejmujących wzmocnienie konstrukcji dachu wraz z wymianą pokrycia dachowego na NRO w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu tej decyzji Wojewoda Łódzki wskazał, że dokonując oceny ww. decyzji organu I instancji pod względem jej zgodności z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.), z aktami wykonawczymi do ww. ustawy oraz z przepisami szczególnymi a także z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] odwołania, gdyż wskazana decyzja nie narusza prawa.
Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w ramach przedmiotowej inwestycji projektuje się nadbudowę o jedną kondygnację istniejącego budynku, przedłużenie klatek schodowych i szybu dźwigu osobowego oraz wykonanie nad nową kondygnacją stropodachu żelbetowego oraz częściowo stalowego. Teren inwestycji nie jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prezydent Miasta Łodzi w dniu 22 lipca 2013 r. wydał decyzję nr DAR-UA-VIII.1130.2013, którą ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie i rozbudowie istniejącego budynku szpitala na działce nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...] w Ł. przy ul. [...] (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 września 2013 r. znak: SKO.4150.361.2013, SKO.4150.408.2013, SKO.4150.424.2013).
Przechodząc do analizy projektowanego zamierzenia z wymogami określonymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy organ II instancji stwierdził co następuje.
Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek objętych wnioskiem wynosi 39,52 %, tj.: 0,3952 (przy dopuszczonym w decyzji o warunkach zabudowy do 0,42). Szerokość elewacji frontowej od strony ulicy [...] nie uległa zmianie, tj.: szerokość działki nr ewid. [...] (w decyzji o warunkach zabudowy wskazano: do pełnej szerokości działki nr [...]). Projektowany budynek będzie posiadał trzy kondygnacje nadziemne, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z projektem wynosi 11,90 m (zgodnie z decyzją wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki - III kondygnacje nadziemne, wysokość górnej krawędzi gzymsu lub attyki do 13 m). Projektowany kąt nachylenia połaci dachu wynosi od 0,5% do 3%, tj.: od 0,3° do 1,72° (w decyzji o warunkach zabudowy określono: dach płaski o spadku połaci do 10° i kalenicy wysokości do 13 m równoległej do granicy frontowej działki). Jak wynika z projektu budowlanego, obsługa komunikacyjna inwestycji ma się odbywać poprzez zjazd z ul. [...], tj. zgodnie z wymogiem określonym w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dla obsługi planowanej inwestycji należy zapewnić miejsca parkingowe/garażowe dla samochodów osobowych poza pasami drogowymi, na własnym terenie w liczbie 10-20 miejsc postojowych na każde 1000 m2 powierzchni użytkowej. W związku z przedmiotowym zamierzeniem powierzchnia użytkowa budynku zwiększy się o 636,8 m2 i w związku z tym zaprojektowano dodatkowo 9 miejsc postojowych, w tym trzy dla osób niepełnosprawnych. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy obowiązuje linia zabudowy wzdłuż frontowej elewacji istniejącego budynku, w związku z planowanym zamierzeniem nie ulega zmianie położenie elewacji frontowej.
W związku z powyższymi organ odwoławczy stwierdził, iż określona w decyzji Prezydenta Miasta Łodzi o pozwoleniu na budowę inwestycja zgodna jest z decyzją Prezydenta Miasta Łodzi nr DAR-UA-VIII.1130.2013 z dnia 22 lipca 2013 r.
Ponadto organ II instancji ocenił, że projekt zagospodarowania terenu planowanej inwestycji nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), powołanego dalej jako: "rozporządzenie". Jednocześnie organ ten wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 ww. rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Organ II instancji podkreślił, że przedmiotowy budynek, który jest usytuowany od strony południowej w granicy z działką nr ewid. [...] oraz od strony północnej w granicy z działką nr ewid. [...] i [...] będzie nadbudowany o jedną kondygnację. Natomiast, ściany z oknami w projektowanej kondygnacji usytuowane są z zachowaniem odległości wskazanej w powyższym przepisie.
Odnosząc się do § 13 ust. 1 i 2 oraz § 60 ust 1 w zw. z § 57 ust. 1 rozporządzenia, organ odwoławczy wskazał, że elementem projektu budowlanego jest "Analiza techniczna dotycząca parametrów naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym przy ul [...] (...)", która została sporządzona przez uprawnioną do tego osobę i odpowiada ona wymaganiom ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie W powyższej analizie znajduje się rysunek/przekrój (rysunek nr 01) obrazujący przyjęte przez projektanta wysokości przesłaniania. Zgodnie z § 13 rozporządzenia uprawniony projektant wyznaczył, w związku z budynkiem przy ul. [...], wysokość przesłaniania równą 10,07 m stanowiącą odległość dolnej krawędzi najniżej położonych okien w budynku przy ul. [...] do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu projektowanego. Następnie wyznaczono ramiona kąta 60°, w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okien pomieszczeń przesłanianych w budynku sąsiednim. Z powyższego opracowania wynika, że między ramionami wyznaczonego ww. kąta nie znajduje się przesłaniająca część projektowanego budynku. Organ odwoławczy zauważył przy tym, że wzajemne usytuowanie budynków nie pozwala na zacienianie budynku istniejącego. Projektowany budynek znajduje się po północnej stronie istniejącego budynku przy ul. [...], w takim przypadku nie zachodzi zjawisko zacieniania.
Organ odwoławczy stwierdził zatem, iż planowana inwestycja nie powoduje na działkach sąsiednich przesłaniania i zacieniania, o których mowa w § 13, § 57 oraz § 60 (tj. zacieniania w budynku pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) rozporządzenia.
W dalszej kolejności Wojewoda Łódzki wskazał, że w części opisowej projektu budowlanego wskazano (skoroszyt: Opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty, pkt 5.2.): "Od południa na działkach sąsiednich znajduje się przyległy do budynku i częściowo oddalony o 8,5 m 5 kondygnacyjny budynek mieszkalny wielorodzinny oraz w odległości od 10,3 m do 21,8 m parterowe obiekty gospodarcze i garaże. Budynek sąsiedni mieszkalny wykonany jest z materiałów NRO. Ściana południowa budynku [...] w granicy z działką przylegającą do budynku sąsiedniego stanowi ścianę pełną oddzielenia przeciwpożarowego w klasie odporności ogniowej REI120 z ociepleniem ze styropianu w części istniejącej oraz z wełny mineralnej w części nadbudowanej. Budynek sąsiedni posiada ścianę w granicy z działki pełną, wysuniętą min. 0,3 m ponad dach budynku [...]. Dach budynku [...] w pasie 8 m od okien na wyższych kondygnacjach w ścianie wschodniej budynku mieszkalnego wielorodzinnego będzie posiadał klasę odporności ogniowej konstrukcji R30 i przykrycia RE30; przepusty instalacyjne w dachu będą zabezpieczone w klasie odporności ogniowej min. E30. (...) Budynek [...] posiada ściany i dach NRO, ściany budynku są w klasie E30 na powierzchni ponad 65 % ".
Wobec powyższego – zdaniem organu odwoławczego - spełnione są warunki określone w § 271 rozporządzenia, a ponadto, przedmiotowy projekt budowlany został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, tj.: projekt jest zgodny z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej.
Ponadto organ II instancji podkreślił, że zgodnie z treścią § 204 ust. 1 rozporządzenia, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. W przedmiotowej sprawie nie może być wątpliwości, że projektowany budynek usytuowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie budynku, do którego ma przylegać jedną ze ścian, tj. budynku usytuowanego na działce nr ewid. [...].
W myśl § 206 ust. 1 rozporządzenia, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku.
Zdaniem organu odwoławczego, z zestawienia powyższych przepisów wynika, że ekspertyza techniczna nie jest wymagana w każdym przypadku, lecz tylko wtedy, gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się Ekspertyza stanu techniczna budynków położonych przy: ul. [...] / ul. [...] (działka nr ewid. [...]); ul. [...] (działka nr ewid. [...]); ul. [...] (działka nr ewid. [...]); ul. [...] (działka nr ewid. [...]).
Odnośnie budynku usytuowanego przy ul. [...] / ul. [...] przedmiotowa ekspertyza wskazuje: "(...) planowana przebudowa i nadbudowa budynku przy ul. [...] jest możliwa do przeprowadzenia, oraz nie wymaga wprowadzenia jakichkolwiek zmian w konstrukcji przedmiotowego budynku". Odnośnie budynku przy ul. [...] w ekspertyzie projektant wskazał: "Planowana przebudowa wpłynie negatywnie na stan bezpieczeństwa oraz przydatność do użytkowania przedmiotowego budynku - wymagane są wzmocnienia lub wymiana konstrukcji dachu". Odnośnie budynków położonych przy ul. [...] i ul. [...] w powyższej ekspertyzie wskazano, że przedmiotowa przebudowa i rozbudowa nie wpłynie negatywnie na stan bezpieczeństwa oraz przydatności do użytkowania tychże budynków.
W odniesieniu do powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania inwestor uzupełnił projekt budowlany w przedmiocie wzmocnienia konstrukcji dachu wraz z wymianą pokrycia dachowego w budynku mieszkalnym usytuowanym na działce nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...]. Oprócz powyższego inwestor przedłożył również, złożone pod odpowiedzialnością karną, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane.
Odwołując się do art. 32-35 ustawy Prawo budowlane organ II instancji stwierdził, że z akt administracyjnych wynika, iż inwestor spełnił wymagania przewidziane ww. przepisami.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniach, organ odwoławczy stwierdził co następuje.
W odwołaniu z dnia 10 sierpnia 2023 r. (data wpływu do organu I instancji) Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w Ł. wskazała, że Prezydent Miasta Łodzi nie poinformował ich o toczącym się postępowaniu. W odniesieniu do powyższego organ II instancji wyjaśnił, że w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego umożliwił stronie skarżącej zapoznanie się z aktami przedmiotowej sprawy, składania wniosków i zastrzeżeń dotyczących rozpatrywanej sprawy. Z powyższego prawa strona skarżąca skorzystała i zdaniem organu odwoławczego, powyższe należy uznać za wypełnienie obowiązku określonego w art. 10 k.p.a. (zasada wysłuchania stron), tj. zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
W odwołaniu z dnia 24 sierpnia 2023 r. strona skarżąca wskazała: "Trzeba przypomnieć, że pomiędzy budynkami jest odległość zaledwie około od około 3 do około 8 m, Budynek Szpitala na stronę naszego budynku ma otwory okienne. Lokatorzy skarżą się do Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, że muszą w dzień zasłaniać okna, bo pacjenci szpitala chętnie "zaglądają" do okien naprzeciwko".
Mając na uwadze powyższe organ II instancji wskazał, że inwestor w piśmie z dnia 16 października 2023 r. wskazał, że według sporządzonej aktualnej mapy do celów projektowych pomiędzy budynkami jest odległość ok. 8,5 m i w drugim miejscu około 10 m. Jak wskazano w powyższym wystąpieniu w części istniejącej szpitala, gdzie przebywają pacjenci, szyby są wyklejone folią mleczną oraz są zastosowane rolety. Natomiast w części nadbudowanej w oknach gabinetów są również zaprojektowane rolety przysłaniające szyby.
W dalszej części odwołania z dnia 24 sierpnia 2023 r. strona skarżąca podniosła kwestie związane z nasłonecznianiem pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Do powyższego – jak stwierdził organ odwoławczy - odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie jednak organ ten dodał, że należy przyjąć, za projektantem, że nadbudowywany budynek [...], zarówno w chwili obecnej jak również po realizacji przedmiotowej nadbudowy, w żaden sposób nie wpłynie na czas nasłonecznienia żadnego z pokoi dziennych w budynku przy ul. [...].
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wysokości przesłaniania, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z rysunkiem nr 01 "Analizy technicznej dotyczącej parametrów naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym przy ul [...] (...)", krawędź przesłaniania znajduje się na wysokości +10,29 m od poziomu [...] budynku [...] (szpitala), natomiast II krawędź przesłaniania na poziomie +11,68 m. Wysokość przesłaniania obu krawędzi zgodnie z powyższym rysunkiem nr 01 wynosi odpowiednio 8,68 m i 10,07 m. Na kolejnych rysunkach Analizy (nr 02 i 03) przedstawiono analizę przesłaniania wykonaną oddzielnie dla obu krawędzi, na których widać, że ani pierwsza ani druga krawędź przesłaniania nie przesłania badanych okien.
Odnosząc się do zarzutu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w Ł. dotyczącego kalenicy i kąta nachylenia dachu, organ odwoławczy stwierdził, że zgodność projektowanego dachu z decyzją o warunkach zabudowy została już wyżej wykazana.
W dalszej kolejności organ II instancji podniósł, że skarżący w swoim odwołaniu wskazali: "Projekt nie wskazuje zachowanie miejsc parkingowych i poprawnych odległości które wylicza się je proporcjonalnie do powierzchni użytkowej lub do liczby zatrudnionych". Do liczby miejsc postojowych, w kontekście zgodności z decyzją o warunkach zabudowy, organ wskazał, że odniósł się już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dodatkowo stwierdził, że wskazywane przez stronę skarżącą miejsca postojowe są poza zakresem opracowania obecnej dokumentacji projektowej.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przyjętej w projekcie budowlanym kategorii ZL projektowanego budynku, Wojewoda Łódzki wskazał, że przedmiotowa dokumentacja projektowa była przedmiotem analizy przez Komendę Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Powyższe uzgodnienie uwzględnia postanowienie Łódzkiego Komendanta Wojewódzkie Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi z dnia 20 stycznia 2023 r., znak: WPZ.52840.3.2023.2.MW. Jak wskazał inwestor w piśmie z dnia 16 października 2023 r.: "Przedstawiony sposób użytkowania wraz z kwalifikacją całości inwestycji do kategorii zagrożenia ludzi ZL III nie budzi żadnych zastrzeżeń i w tym zakresie organ PSP nie wnosił uwag".
W uzupełnieniu odwołania z dnia 29 września 2023 r. strona skarżąca podniosła kwestie związane z "dobrym sąsiedztwem". W odniesieniu do tego organ odwoławczy wyjaśnił, że organ wydający pozwolenie na budowę jest władny do badania kwestii "dobrego sąsiedztwa" o tyle, o ile dane rozwiązania projektowe okazałyby się sprzeczne z konkretnymi przepisami prawa. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich, o których traktuje art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz z normami obowiązującymi w budownictwie (patrz wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 643/10, LEX 1081818). Jak wyżej wykazano, przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa.
Ponadto organ II instancji podkreślił, że ochrona interesów osób trzecich nie może mieć charakteru absolutnego, bowiem ich ocena musi być obiektywna, oparta przede wszystkim o normy regulujące proces inwestycyjny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt II OSK 267/16).
Wojewoda Łódzki zwrócił także uwagę, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów przyjmuje się, iż o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Na poparcie powyższego organ odwoławczy przywołał orzeczenia sądów administracyjnych.
Nadto Wojewoda Łódzki zwrócił uwagę, że ani z przepisu art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7, ani z art. 61 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany: 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2; 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska, nie wynika, że obowiązki związane z użytkowaniem obiektów istniejących są ważniejsze od uprawnień wynikających z art. 4 ustawy Prawo budowlane, tj. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane są wyważyć interesy stron postępowania, co – w ocenie Wojewody Łódzkiego - w niniejszej sprawie uczynił organ I instancji.
Zdaniem organu odwoławczego, zatwierdzony przez Prezydenta Miasta Łodzi projekt budowlany spełnia wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tj. przede wszystkim jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Jednocześnie organ II instancji stwierdził, że projektowana inwestycja nie wpływa negatywnie na możliwość dotychczasowego użytkowania istniejącego w zbliżeniu do granicy budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Mimo objęcia działki strony skarżącej obszarem oddziaływania, projektowana inwestycja nie pozbawia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, czy obsługi komunikacyjnej, tym samym nie jest zamierzeniem budowlanym będącym w sprzeczności ze wspomnianym art. 5 Prawa budowlanego.
Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w Ł., zarzucając:
1. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia Wspólnoty Mieszkaniowej o wszczęciu postępowania w przedmiocie nadbudowy Szpitala w Ł. przy ul. [...];
2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 pkt 6 k.p.a. w związku z art. 11 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak właściwego merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do każdego z zarzutów zawartych w odwołaniu, szczególnie, że organ nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie, "co skutkowało naruszeniem powyższych przepisów postępowania sądowo-administracyjnego i miało istotny wpływ na wynik sprawy bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem";
3. naruszenie przepisów postępowania poprzez "niewłaściwe skontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze; naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowo administracyjnego przez Wojewodę miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Wojewoda nie powinien utrzymywać w mocy zaskarżonej decyzji, a powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję, w szczególności z uwagi na naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 7a, 7b, 8, 9 i 10, 11, 107 § 3 k.p.a.";
4. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego a zwłaszcza przepisów prawa budowlanego dotyczącego warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia czyli § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690, zwane dalej rozporządzeniem), poprzez wadliwe przyjęcie, że spełnione są warunki faktyczne zapisane w projekcie budowlanym i odpowiadają przepisom prawa;
5. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wadliwe przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że nie został naruszony przepis o dobrym sąsiedztwie, skoro nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej będzie miała obniżoną funkcję użytkową wskutek bezpośredniej wysokiej zabudowy dokonanej przez Szpital mimo odległości obu budynków tylko przeciętnie 8 m;
6. naruszenie innych przepisów prawa wskazanych w uzasadnieniu mających wpływ na wydanie wadliwej decyzji, a zwłaszcza § 57 i 60, 209 i innych uregulowanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2002 nr 75 poz. 690).
W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako sprzecznej z decyzją o warunkach zabudowy z 2013 r. oraz z zasadą dobrego sąsiedztwa, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z tych samych powodów oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów sądowych i zastępstwa procesowego od M. Spółka z o.o. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...].
Dodatkowo strona skarżąca wniosła o:
1. przesłuchanie w charakterze świadka M.K., autora projektu nadbudowy szpitala na adres Spółki, na okoliczność rozbieżności ustalonych w decyzji z 2013 r. warunków zabudowy z projektem budowlanym będącym przedmiotem zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego;
2. ewentualnie, po przesłuchaniu świadka z pkt 1, jeżeli przesłuchanie nie będzie wystarczające, Wspólnota zastrzega sobie prawo dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu architektury na okoliczność wadliwości projektu dotyczącego rozbudowy i nadbudowy szpitala w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Prezydent Miasta Łodzi, a w szczególności Wojewoda Łódzki, nie określają jaki budynek jest przedmiotem decyzji. Jedynie we wstępie projektu budowlanego mówi się o "[...] ".
W ocenie strony skarżącej, Wojewoda Łódzki przyjął z pisma Spółki, że wskaźnik wielkości powierzchni w stosunku do powierzchni działek objętych wnioskiem wynosi 39,52% to jest 0,3952 przy dopuszczalnym wskaźniku z decyzji o warunkach zabudowy 0,42. Jednak żaden z organów nie analizuje wyliczenia wskaźnika, a zwłaszcza czy oparty jest tylko o działki nabyte przez Spółkę do dnia wydania decyzji z 2013 r. o warunkach zabudowy (co byłoby prawidłowym wyliczeniem) czy także o działki nabyte do dnia wydania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem strony skarżącej, nieprawdziwy jest wniosek o braku przesłaniania, skoro nadbudowa znajduje się od strony północnej. Bowiem przez środek nadbudowy przechodzą promienie słoneczne od godziny 4.30 - 5.00 do około godz. 10.30 - 11.00. Od godziny około 11.00 do 12.30 słońce znajduje się na wprost okien w budynku będącym łącznikiem z budynkiem Spółki. Wystarczy kilkunastominutowe oględziny w dniach letnich, aby naocznie potwierdzić powyższe. W ocenie strony skarżącej, z powyższego wynika, że nadbudowa w dalszym zakresie zacznie zasłaniać kolejne kondygnacje w budynku Wspólnoty nie tylko będących naprzeciwko nadbudowy, ale przede wszystkim w łączniku. To oznacza, że budynek Spółki usytuowany jest także częściowo na kierunku wschodnim, a nie jedynie północnym. Przysłanianie jest tym większe, że część nadbudowy (ta konfliktowa) ma ponad 36 m długości. Przy wysokości prawie do 12 m nadbudowa zasłoni znaczną część budynku naprzeciwległego i prawie całą część łącznika wychodzącego na stronę wschodnią.
Strona skarżąca podniosła również, że odległość miedzy budynkami, średnio 8 - 8,5 m, niewątpliwie pozwala na nadbudowę budynku do najwyżej 9 m a nie prawie 12 m. Dopiero na tej wysokości (8,5 - 9 m) może być położony dach o skosie do 10 stopni. Zdaniem strony skarżącej, aby obejść te przepisy, Spółka sprzecznie z decyzją o warunkach zabudowy, musiała zwiększyć nachylenie dachu do 35 stopni z 10 stopni, co jasno wynika z decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do decyzji o nadbudowie. Projektant nadbudowy, z uwagi na niewielką odległość między budynkami, posłużył się wadliwym zabiegiem usytuowania dachu pod niedopuszczalnym przez decyzję o warunkach zabudowy kątem tak, aby proporcje odległości do wysokości budynku były zbliżone do wymaganych prawem. Wybieg Spółki zastosowania skosu dachu, aby mogły zgadzać się proporcje odległości, nawet nie został wykazany na całej długości "wewnętrznej" budynku rozbudowywanego, a tylko wskazano, że na końcu skosu kondygnacja jest oddalona na tyle aby proporcje zachować. Taki zabieg architektoniczny dopuszczalny w budownictwie jednorodzinnym, w tym wypadku jest sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy.
Strona skarżąca podniosła także, że wskazane w projekcie nadbudowy stymulacje światła słonecznego czy przysłaniania zostały wykonane dla części budowli Wspólnoty. Brak jest takich danych dotyczących wschodniej strony budynku czy części budynku z wystawą okien północno wschodnią w zakresie okien znajdujących się przy łączniku obu budynków. Bowiem lokale usytuowane naprzeciw budynku Spółki, ale w części zbliżonej do łącznika, będą całkowicie pozbawione oświetlenia z powodu przysłonienia.
Strona skarżąca zarzuciła również manipulowanie pojęciami jednoznacznymi i wynikającymi z projektów oraz decyzji o warunkach zabudowy i w zależności od potrzeb procesowych, raz nazwano element rozbudowy dachem a innym razem ścianą "skośną", w zależności od potrzeb procesowych. Taka manipulacja pojęciami – zdaniem strony skarżącej - ma na celu uzyskanie akceptacji wadliwego projektu naruszającego nie tylko decyzję o warunkach zabudowy ale także przepisów prawa o nasłonecznieniu, przesłanianiu jak i rażącym naruszeniu zasady dobrego sąsiedztwa (§ 13, 57 i 60 rozporządzenia).
Ponadto strona skarżąca wskazała, że z codziennej obserwacji wynika, że budynek nadbudowy położony jest w części północno wschodniej. Dotychczas słońce dochodziło do mieszkań w okresie letnim od maja od godz. 5.00 (wschodziło na połową budynku szpitala) a w czerwcu nawet od godz. 4.20 do co najmniej godz. 11.00. Po nadbudowie wyższe kondygnacje (właściwie bez ostatniej piątej) będą miały ograniczone światło słoneczne do najwyżej 1 do 1,5 godziny, a niższe jeszcze krócej a najniższe mogą być pozbawione światła przez znaczne (wysokie) przysłonięcie ze strony szpitala, bowiem na pewno nadbudowa spowoduje zasłonięcie całkowite mieszkań na [...] i zapewne na [...] piętrze w narożniku (zbieg łącznika z budynkiem Wspólnoty i Spółki).
Strona skarżąca zarzuciła także, że nie zachowano wymaganej odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, co powoduje, że rzeczywiście liczba miejsc parkingowych będzie mniejsza niż w projekcie budowlanym. Przy czym nie należy liczyć powierzchni działek dokupionych po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, skoro nie została ona zmieniona a więc ewentualne nowe działki zakupione po wydaniu decyzji nie są nią objęte.
W dalszej kolejności strona skarżąca wskazała, że z § 209 rozporządzenia wynika, iż budynki ze względu na ich przeznaczenie, w zakresie warunków pożarowych, dzieli się na kategorie. Do ZL II zalicza się budynki przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych (§ 209 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast z projektu wynika, że rozbudowa budynku nastąpiła zgodnie z kategorią KL III. Zdaniem strony skarżącej, Wojewoda Łódzki nie odnosi się do tej istotnej kwestii, a nadto nie ustalił jaką kategorią pożarową był objęty dotychczas budynek Spółki spełniający rolę szpitala.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie oraz wyjaśnił, że żaden przepis nie nakłada na organ administracji publicznej obowiązku przekazywania stronie dokumentów składanych przez inną stronę. Przekazywanie przez organ stronom wzajemnych pism mogłoby wywoływać w stronie potrzebę dokonania kolejnej repliki na pismo innej strony. Powyższe doprowadziłoby wyłącznie do zbędnego przedłużania prowadzonego postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi organ odwoławczych wskazał, że w sentencji decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego jednoznacznie wskazano, że przedmiotem nadbudowy, przebudowy i rozbudowy jest budynek szpitala.
Wojewoda Łódzki podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał, że planowane zamierzenie budowlane nie narusza ustaleń określonych w ww. decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr DAR-UA-VIII.1130.2013 z dnia 22 lipca 2013 r. o warunkach zabudowy i dodał jednocześnie, że organy administracji architektoniczno - budowlanej związane są z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, tj.: nie mogą kwestionować przyjętych w niej wytycznych.
Nadto ponownie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, organ wydający pozwolenie na budowę jest władny do badania kwestii "dobrego sąsiedztwa" o tyle, o ile dane rozwiązania projektowe okazałyby się sprzeczne z konkretnymi przepisami prawa.
Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2024 r. strona skarżąca wraz z reprezentującą ją pełnomocnikiem oświadczyła, że popiera skargę wraz z zawartymi w niej wnioskami dowodowymi, wywodzi również jak w uzasadnieniu skargi oraz wniosła o nieobciążanie jej kosztami postępowania. Natomiast obecny na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania – M. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Ł. wniósł o oddalenie skargi i poparł stanowisko organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 16 listopada 2023 r. nr 288/2023 utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 24 lipca 2023 r. nr DPRG-UA-II.1347.2023, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno - budowlany i udzielającą M. sp. z o.o. sp. k. pozwolenia na nadbudowę, przebudowę i rozbudowę budynku szpitala na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], na działkach nr ewid. [...] i [...] w obrębie [...], oraz wykonania robót budowlanych obejmujących wzmocnienie konstrukcji dachu wraz z wymianą pokrycia dachowego na NRO w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...].
Mając na uwadze wskazaną powyżej kognicję sądów administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a co za tym idzie skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 682), powołanej dalej jako: "u.p.b.". Zgodnie z ustępem pierwszym tego przepisu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowani działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 – w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 – w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane – w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 u.p.b.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 u.p.b.). Wspomniany art. 32 ust. 4 u.p.b. stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2022 r. poz. 457, z późn. zm.), jeżeli są one wymagane;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W kontekście powyższego Sąd podzielił stanowisko Wojewody Łódzkiego, że inwestor spełnił wymagania przewidziane przytoczonymi przepisami. Dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 u.p.b. Przedmiotowy projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b u.p.b. Projekt ten został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Ponadto projektanci i sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 u.p.b. Do wniosku o pozwolenie na budowę załączono oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, na których będzie realizowana przedmiotowa inwestycja.
Nie ulega również wątpliwości, iż sporna inwestycja została zaprojektowana zgodnie z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 lipca 2013 r. nr DAR-UA-VIII.1130.2013, która nie utraciła swej ważności. Tym samym spełniony został warunek określony w art. 32 ust. 4 pkt 1 u.p.b.
Projektowany budynek będzie posiadał trzy kondygnacje nadziemne, a wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z projektem wynosi 11,90 m. Pozostaje zatem w zgodnie z ww. decyzją o warunkach zabudowy, w której określono wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki do 13 m i III kondygnacje nadziemne.
W przedmiotowej skardze strona skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie precyzują z jakim budynkiem mamy do czynienia. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że w wymienionych decyzjach obu organów oraz w decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 lipca 2013 r. wskazano, że inwestycja dotyczy istniejącego szpitala, tj. jego nadbudowy (o jedno piętro) przebudowy i rozbudowy. Nadto w części opisowej projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wskazano, że na nowoprojektowanej kondygnacji będzie mieściła się administracja oraz zespół badań klinicznych z salą zabiegową i salą wypoczynkową dla pacjentów, zespół POZ i gabinety specjalistyczne.
Ponadto strona skarżąca zarzuciła, iż nie zostało zbadane, czy wskaźnik powierzchni zabudowy został oparty jedynie o powierzchnie działek zakupionych przez inwestora do 2013 r., a zatem do wydania decyzji o warunkach zabudowy czy również o kupione później.
W odniesieniu do powyższego należy zauważyć, że objęte projektem działki nr [...] i [...] (o których mowa również w decyzji o warunkach zabudowy) stanowią powierzchnię 1977,00 m². Wskaźnik powierzchni zabudowy w projekcie został wskazany jako 0,3952, a dopuszczalny wskaźnik powierzchni zabudowy z decyzji o warunkach zabudowy wynosi 0,42. Powierzchnia zabudowy zgodnie z projektem wynosi 781,36 m². Dokonując zatem zestawienia wskazanej powierzchni zabudowy z powierzchnią obu działek należy stwierdzić, że wskaźnik powierzchni zabudowy przedmiotowej inwestycji nie przekracza wartości tego wskaźnika wskazanego w decyzji o warunkach zabudowy i stanowi 0,39522509.
W skardze podniesiony został również zarzut dotyczący przesłaniania przez projektowaną inwestycję nieruchomości strony skarżącej. Ponadto zdaniem strony skarżącej, nie zbadano przesłaniania okien w łączniku budynku Wspólnoty (ul. [...]). Jednak załączona do projektu Analiza techniczna dotycząca parametrów naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w kontekście projektowanej nadbudowy i przebudowy budynku [...] – M. z lutego 2023 r. nie budzi żadnych wątpliwości, a wnioski z niej wypływające są jasne i jednoznaczne. Z rysunku 02 wspomnianej Analizy przesłaniania wynika, iż analizowana i badana była kwestia przesłaniania okien w łączniki budynku strony skarżącej. Z Analizy tej wynika, iż okna te nie będą przesłaniane przez sporną inwestycję. Z rysunku 06 Analizy wynika natomiast, iż to budynek strony skarżącej przesłania ww. łącznik.
Co do podnoszonych przez stronę skarżąca godzin badania nasłonecznienia należy zaznaczyć, że badania nasłonecznienia dokonuje się w obu dniach równonocy i wtedy nasłonecznienie musi wynosić co najmniej 3 godziny. Poza tym kwestię nasłonecznienia rozpatruje się od godziny 7:00 do 17:00. Istniejący budynek oraz nadbudowa tego budynku nie wpłynie na czas nasłonecznienia żadnego z pokoi dziennych w budynku przy ul. [...].
Nie ulega wątpliwości, iż strona skarżąca nie przedstawiła kontrekspertyzy analizującej przesłanianie, z której wynikałyby twierdzenia strony skarżącej o przesłanianiu jej budynku i która tym samym kwestionowałaby ustalenia przedstawione ww. Analizie.
Odnośnie wymagań dla placówki sanitarnej należy podkreślić, że projekt był opiniowany przez Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.
W dalszej kolejności nie można za słuszny uznać zarzut strony skarżącej dotyczący zwiększenia nachylenia spadku dachu spornej inwestycji do 35˚ z 10˚. Zauważyć należy, że z projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynika kąt nachylenia dachu od 3˚ do 1,72˚. Nadto wynika z niego, że dach kończy się wcześniej niż sporny uskok. Uskok ten zaprojektowany został w ścianie a nie dachu budynku. Chociaż to rozwiązanie projektowe budzi sprzeciw strony skarżącej, nie może zostać uznane jako niezgodne z prawem czy wspomnianą wcześniej decyzją o warunkach zabudowy.
Zaprojektowanie bryły budynku, jego kształtu, należy do projektanta, który realizuje zamierzenie inwestora. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż projekt musi być zgodny z obowiązującymi przepisy i normami oraz ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Zaprojektowana skośna ściana (pod katem 45˚) została przewidziana w takim kształcie, aby zapewnić naturalne oświetlenie dla pomieszczeń mieszkalnych na działce sąsiedniej.
Poruszona w skardze kwestia miejsc postojowych nie budzi zastrzeżeń. Wskazane przez stronę skarżącą miejsca postojowe nie są objęte przedmiotowym opracowaniem, są to istniejące miejsca postojowe. W przedmiotowym projekcie budowlanym projektowanych 6 miejsc postojowych usytuowanych zostało za istniejącymi miejscami postojowymi.
Odnośnie poruszonej sprawy widoku z okien, należy zauważyć, iż słusznie wskazał projektant w piśmie z dnia 16 października 2023 r., że przepisy warunków techniczno-budowlanych nie regulują kwestii widoku z okien. Ponadto podkreślić należy, że inwestor wyjaśnił, iż w celu zminimalizowania wskazanego problemu szyby będą wyklejone folią mleczną oraz zostały zaprojektowane rolety.
Przedmiotowa inwestycja została zakwalifikowana do kategorii zagrożenia ludzi ZL III i zostało to zaakceptowanie przez Państwową Straż Pożarną. W Ekspertyzie w sprawie warunków bezpieczeństwa pożarowego dla przedmiotowej inwestycji z grudnia 2022 r. wskazano (str. 4 i 7), że w budynku świadczone są usługi medyczne m.in. podstawowej opieki zdrowotnej oraz wykonywane zabiegi i operacje z późniejszą możliwością 1 dniowego pobytu do 10 pacjentów. Sale łóżkowe znajdują się na [...] piętrze. Budynek nie jest przeznaczony przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się. Obiekt zaliczony został zatem do kategorii zagrożenia ludzi ZL III. W projekcie architektoniczno-budowlanym w punkcie 2 zatytułowanym: "Zamierzony sposób użytkowania oraz program użytkowy obiektu budowlanego" wskazano, że obecnie w budynku na [...] znajdują się gabinety lekarskie w części dostępnej jako przychodnia, a na piętrze wydzielona części administracyjna i gabinety zabiegowe działające jako przychodnia oraz wydzielona strefa zabiegowa funkcjonująca jako klinika jednego dnia. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, iż zakwalifikowanie do kategorii zagrożenia ludzi zostało dokonane ze względu na przeznaczenie obiektu i jego sposób użytkowania – w myśl § 209 ust. 1 rozporządzenia. Takie zakwalifikowanie dokonał rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawca budowlany, a zaakceptowane zostało przez Łódzkiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Łodzi.
Ponadto na marginesie niniejszej sprawy odnosząc się do kwestii oddalenia na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2024 r. wniosków dowodowych zawartych w skardze, należało wyjaśnić, że stosownie do art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowo-administracyjnym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy, charakter, podyktowany łącznym spełnieniem przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a., czyli: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
W ocenie Sądu, przesłanki te nie zostały w sprawie łącznie spełnione, a to w konsekwencji skutkowało nieuwzględnieniem ww. wniosków dowodowych.
Z powyższych względów, Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.