II SA/Łd 603/04

II SA/Łd 603/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Janusz Nowacki
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie: NSA Janusz Nowacki, Asesor Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oddala skargę. -
Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Łd 603 / 04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją Nr [...], z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. i R. małżonków B. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia[...], Nr [...] odmawiającej zmiany decyzji z dnia[...] , Nr [...] orzekającej o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w Ł. przy ulicy A 7, oznaczonego jako działka nr 212/47 i 213/5 w obrębie B-22, posiadającego urządzoną księgę wieczystą KW[...] , na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt l, w związku z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż decyzją z dnia[...] , Nr [...] organ I instancji, działając na podstawie przepisów art. 104 i art. 155 k.p.a. odmówił zmiany decyzji własnej z dnia [...] Nr [...] orzekającej o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w Ł. przy ulicy A 7, oznaczonego jako działka nr [...] i [...] w obrębie B-22, posiadającego urządzoną księgę wieczystą KW[...] , stanowiącego własność Gminy Ł., a będącego do daty wydania decyzji w użytkowaniu wieczystym J. i R. małżonków B. oraz o ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w wysokości 11.300,00 złotych, płatnej zgodnie z wolą wnioskodawców w 4 równych ratach rocznych. Organ I instancji orzekł także, iż rozłożona na raty, niespłacona część raty podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Organ wskazał, iż wobec niezłożenia przez stronę odwołania decyzja ta stała się ostateczna z dniem 31 grudnia 2003 roku.
Od decyzji powyższej strona złożyła odwołanie, w którym wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę decyzji z dnia [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu oraz określenie wysokości opłaty z uwzględnieniem 98 % bonifikaty wynikającej z uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku oraz zastosowanie Zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. w sprawie udzielania bonifikat przy sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Miasta Ł. oddanych w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem na cele mieszkalne. Zdaniem odwołujących się, powyższa bonifikata w sposób bezprawny nie została uwzględniona w powyższej decyzji ustalającej wysokość opłaty.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z akt administracyjnych wynika, że postępowanie zakończone przez organ I instancji decyzją z dnia [...] orzekającą o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w Ł. przy ulicy A 7, wszczęte było na wniosek strony złożony dnia 4 stycznia 2002 roku. Ze względu na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 kwietnia 2000 roku orzekający o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej niektórych przepisów ustawy z dnia 4 września 1997 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności, postępowanie nie mogło być zakończone w przewidzianym prawem terminie.
Pismem z dnia 5 listopada 2003 roku odwołujący zostali poinformowani o wysokości opłaty za przekształcenie i wezwani do określenia proponowanej formy opłaty. W odpowiedzi strona wyraziła wolę uiszczenia opłaty za przekształcenie w 4 ratach rocznych, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji o przekształceniu.
Dalej organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisem art.155 k.p.a. "decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony (...)". Zdaniem organu, z powyższego przepisu wynika, że ustawa stanowi dwie przesłanki, które muszą wystąpić łącznie, aby można było wzruszyć decyzję: l) decyzja tworząca prawa dla stron postępowania, 2) względy interesu społecznego lub słuszny interes strony przemawiają za wzruszeniem decyzji.
Następnie organ odwoławczy wskazał, iż przez pojęcie praw nabytych należy rozumieć przysporzenie na rzecz określonego podmiotu, w jego sferze prawnej. Prawa te można utożsamiać z każdą korzyścią, jaką strona osiąga pod względem prawnym z załatwienia jej sprawy decyzją administracyjną. Korzyści te powstają w sferze prawa materialnego, dopuszczając określone działanie, zaniechanie, nieczynienie jednostki, tworząc podstawę do domagania się określonych zachowań lub świadczeń od innych podmiotów. Jako korzyści trzeba traktować także określenie obowiązków jednostki co do ich rodzaju, charakteru i wielkości.
Aby można było wzruszyć decyzję ostateczną w trybie przepisu art. 155 k.p.a., konieczna jest zgoda stron udzielona wprost i wyraźnie, która niewątpliwie ogranicza strony w dysponowaniu prawami nabytymi z decyzji, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się temu i przemawia za tym interes społeczny.
Organ wskazał, iż uchylenie decyzji w omawianym trybie nie ma charakteru obligatoryjnego, co oznacza, że organ administracji działa w granicach tak zwanego uznania administracyjnego.
Organ wskazał nadto, iż decyzja będąca przedmiotem rozpatrzenia, wobec braku odwołania strony, stała się ostateczna w dniu 31 grudnia 2003 roku
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowego gruntu nastąpiło na wniosek strony, na zasadach określonych ustawą z dnia 4 września 1997 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności gruntu (Dz. U. z 2001 roku, Nr 120, poz. 1299 ze zm.). Uwzględnienie bonifikaty wprowadzonej uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku, Nr XV/180/03 w sprawie zasad udzielania bonifikat przy sprzedaży przez Miasto Ł. niektórych nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi nie jest niemożliwe przy ustaleniu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności decyzją administracyjną na podstawie ustawy z dnia 4 września 1997 roku, ponieważ dotyczy ono wykupu niektórych nieruchomości zabudowanych będących w użytkowaniu wieczystym od Gminy Ł., w postępowaniu cywilnoprawnym na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 roku, Nr 46, poz. 543 ze zm.).
Odnosząc się do zarzutu strony, iż nie została poinformowana przez organ I instancji o możliwości skorzystania z dobrodziejstwa powyższej uchwały organ wskazał, iż regulacje prawne, o których mowa były podane do publicznej wiadomości na powszechnie obowiązujących zasadach, a więc w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 205 i w odrębnej informacji Prezydenta Miasta Ł. W powyższej sytuacji organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W dniu 16 czerwca 2004 roku skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiedli J. i R. małżonkowie B. Skarżący domagali się zmiany decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności poprzez nowe określenie wysokości opłaty za dokonane przekształcenie z uwzględnieniem 98 % bonifikaty wynikającej z uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku i zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. "w sprawie udzielania bonifikaty przy sprzedaży nieruchomości stanowiącej własność Miasta Ł., które były oddane w użytkowanie wieczyste z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe".
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż wydana na ich rzecz decyzja z dnia [...] nie uwzględnia bonifikaty wynikającej z przywołanych powyżej przepisów prawa, a organ administracji publicznej nie poinformował wnioskodawców o możliwości skorzystania z powyższej ulgi. Skarżący podnieśli, iż są oburzeni nierównym traktowaniem przez urzędników organu I instancji. Wskazali, iż organ ten wyłącznie "dla wybranej grupy urzędników" zachowuje wiedzę na temat możliwości skorzystania z preferencyjnych warunków odpłatności za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.
Skarżący przytoczyli następnie przebieg dotychczasowego postępowania. Wskazali w szczególności na przeciągające się procesowanie nad sprawą i "utajnianie" przez pracowników organu I instancji uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku. Skarżący pomimo tego, iż regularnie dowiadywali się w organie o dalszy tok postępowania nie byli informowani o treści uchwały. Organ nie wskazał na istnienie powyższej uchwały zarówno wtedy, gdy zwrócił się do skarżących o określenie formy płatności za dokonane przekształcenie, jak i wówczas gdy wydał decyzję z dnia [...] o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. O istnieniu uchwały umożliwiającej skorzystanie z bonifikaty skarżący nie dowiedzieli się również z ogłoszeń wywieszonych na korytarzach urzędu, bowiem ogłoszeń tej treści nie było, a nadto w tym czasie w budynku urzędu trwał remont.
Skarżący wskazali, iż o istnieniu uchwały Rady Miejskiej Ł. w sprawie bonifikaty przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności dowiedzieli się przypadkowo w połowie stycznia 2004 roku z ulotki Prezydenta Miasta Ł. rozdawanej pod kościołem.
W ocenie skarżących utajnienie przed nimi przepisu prawa, który przyznawał bonifikatę przy nabyciu prawa własności było "perfidnym oszustwem", zaś zachowanie urzędników wskazuje na to, iż w urzędzie są "przekręty". Zdaniem skarżących, przez zatajenie faktu istnienia uchwały przyznającej przedmiotową bonifikatę urzędnicy tworzą prawa i przywileje dla "wybrańców" w sytuacji, gdy odezwa Prezydenta Miasta Ł. winna ukazać się w gazecie regionalnej i być znana wszystkim.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: u.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 u.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 u.p.s.a.).
Organy administracji ferujące decyzje w niniejszym postępowaniu, uznając, iż ostateczna decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest decyzją, na mocy której strona nabywa określone prawa, prawidłowo wskazały na przepis art. 155 k.p.a. jako na podstawę do jej wzruszenia. Przepis ten stanowi bowiem, iż decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.
Strona skarżąca w toku postępowania wskazywała co prawda na istnienie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego we własność okoliczności, z których można byłoby wyprowadzić wniosek, iż rzeczywistym jej zamiarem jest zakwestionowanie powyższej decyzji z uwagi na jej wadliwość. Mając jednak na uwadze treść wniosku, w którym strona skarżąca w sposób niebudzący wątpliwości domagała się "zmiany decyzji", nie zaś stwierdzenia jej nieważności czy też wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem tejże decyzji, stwierdzić wypada, iż organy administracji prawidłowo subsumowały opisany przez skarżących stan faktyczny i prawny sprawy i zakwalifikowały ich wniosek z dnia 22 stycznia 2004 roku jako złożony w trybie przepisu art. 155 k.p.a..
Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w sprawie nie zachodzi któraś z określonych w tym przepisie przesłanek, przemawiających za uchyleniem bądź zmianą decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym. Przesłankami tymi są zgoda strony na uchylenie lub zmianę decyzji, brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie z przepisami szczególnymi i wreszcie przemawianie za taką zmianą lub uchyleniem decyzji interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przy czym, ważnym kryterium powyższego postępowania jest to, iż nie może ono prowadzić do ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy w danej lub kolejnej instancji. Nie mogą więc być w tym postępowaniu rozważane merytoryczne zarzuty i zastrzeżenia, które były lub mogły być przedmiotem odwołania do organu wyższego rzędu. Tak więc uznać wypada, iż celem tegoż postępowania jest sprawdzenie, czy w określonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej (vide: wyrok NSA z dnia 24 października 2000 roku w sprawie sygn. akt. III SA 2468/99, LEX nr 48003; wyrok NSA z dnia 23 marca 2001 roku w sprawie sygn. akt IV SA 1515/96, LEX nr 53442; wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000 roku w sprawie sygn. akt III SA 1854/99, LEX nr 43956).
W realiach niniejszej sprawy wskazać wypada, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż nie zachodzą w sprawie szczególne przesłanki, o których mowa w przepisie art. 155 k.p.a. Strona okoliczności takich upatruje w przepisach uchwały Nr XV/180/03 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku w sprawie zasad udzielania bonifikat przy sprzedaży przez Miasto Ł. niektórych nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 205, poz. 1952). Mając na uwadze datę wejścia w życie powyższej uchwały, a w szczególności fakt, iż funkcjonowała ona już w porządku prawnym w dacie wydania przez organ ostatecznej decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego we własność wskazać wypada, iż skarżący w istocie zarzucają powyższej decyzji określoną wadliwość polegającą na niezastosowaniu w ich sprawie przepisów wskazanej powyżej uchwały. W świetle tego, co zostało już powyżej powiedziane na temat istoty postępowania uregulowanego w przepisie art. 155 k.p.a. wskazać wypada, iż nawet gdyby taka wadliwość rzeczywiście zachodziła, to nie mogłaby ona być usunięta w powyższym trybie, bowiem nie jest ona tożsama z przesłankami, jakie uzasadniają zmianę decyzji na gruncie powyższego przepisu. Przepis ten określając bowiem tryb weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych w istocie przewidziany jest do decyzji prawidłowych, gdy za ich uchyleniem lub zmianą przemawia wyłącznie uzasadniony interes społeczny lub słuszny interes strony. Tym samym organ administracyjny orzekający na podstawie przepisu art. 155 k.p.a. nie jest władny do oceny badanej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, lecz jedynie w zakresie istnienia uzasadnionego interesu społecznego lub słusznego interesu strony jako przesłanek przemawiających za zmianą lub uchyleniem decyzji. (vide: wyrok NSA z dnia 23 maja 2000 roku w prawie sygn. akt IV SA 596/98, LEX nr 54734).
Z powyższego punktu widzenia wskazać wypada, iż zasadnie organ odwoławczy przyjął, iż nie są w niniejszej sprawie spełnione przesłanki przemawiające za zastosowaniem przepisu art. 155 k.p.a. Co prawda, do powyższego wniosku organ doszedł dokonując oceny prawidłowości decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego w prawo własności, czego – w świetle tego, co powiedziano powyżej – nie powinien był robić, bowiem w ten sposób umożliwił sobie powtórne badanie decyzji poza trybem kontroli instancyjnej. Skoro jednak słabością zaskarżonej decyzji jest wyłącznie jej uzasadnienie przy jednoczesnym prawidłowo wyprowadzonym rozstrzygnięciu, to uznać wypada, iż decyzja ta możliwa jest do zaakceptowania z punktu widzenia zasad legalności.
Jak to już wskazano, organy w niniejszej sprawie dokonały sprawdzenia prawidłowości decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego we własność z punktu widzenia spełnienia przesłanek określonych w treści przepisu art. 155 k.p.a., natomiast mogły to uczynić wyłącznie dla określenia, czy decyzja nie jest dotknięta wadą kwalifikowaną, bowiem przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie wyłącznie do decyzji prawidłowych bądź co najwyżej dotkniętych wadami innymi niż kwalifikowane (vide: wyrok NSA z dnia 24 marca 1998 roku w sprawie sygn. akt I SA 1084/97, LEX nr 44645). Z powyższego punktu widzenia kontrola decyzji jest wręcz pożądana, a skoro została przez organ przeprowadzona, podlega również ocenie sądu.
Mając na uwadze zarzuty skarżących wskazać wypada, iż decyzja przekształcająca prawo użytkowania wieczystego we własność nie jest dotknięta wadą pominięcia uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku w sprawie zasad udzielania bonifikat przy sprzedaży przez Miasto Ł. niektórych nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Uchwała ta bowiem wydana została między innymi na podstawie przepisu art. 4a ust. 3 w związku z przepisem art. 1 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 4 września 1997 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (Dz. U. z 2001 roku Nr 120, poz. 1299 ze zm.). Oznacza to, iż powyższa uchwała znajduje zastosowanie tylko i wyłącznie do sytuacji uregulowanych w wymienionych w uchwale przepisach ustawy z dnia 4 września 1997 roku. Przepis art. 4a ust. 3 tejże ustawy stanowi ogólną podstawę przyznającą organom kompetencję do określenia bonifikat od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność. Natomiast wskazany w uchwale przepis art. 1 ust 1 i 5 powyższej ustawy stanowi o jej o zakresie mówiąc, iż ustawa określa zasady przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osób fizycznych będących dotychczasowymi użytkownikami wieczystymi (ust. 1 ) oraz o tym, że przepisy ustawy stosuje się odpowiednio do osób fizycznych będących właścicielami lokali, którym przysługuje udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jako w prawie związanym z własnością wyodrębnionego lokalu, jeżeli spełnione zostaną łącznie określone w ustawie warunki (ust. 5).
Analiza powyższych zapisów prowadzi do wniosku, iż uchwała Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nie mogła mieć zastosowania w sprawie skarżących, gdy ubiegali się o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność, bowiem nie byli oni właścicielami lokalu i nie przysługiwał im udział w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej jako w prawie związanym z własnością wyodrębnionego lokalu. Byli natomiast osobami, które nabyły prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntu przed dniem 31 października 1998 roku, a zatem ubiegając się o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego znajdowali się w sytuacji opisanej w przepisie art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 4 września 1997 roku. Ten zaś przepis nie był podstawą uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku. Wypada więc uznać, iż decyzja o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego we własność nie jest dotknięta wadą o kwalifikowanym charakterze, a zatem z formalnego punktu widzenia mógł mieć do niej zastosowanie przepis art. 155 k.p.a., o ile rzecz jasna strona wykazałaby istnienie opisanych w tym przepisie przesłanek. Skoro jednak jedyną wskazaną przez skarżących okolicznością było niezastosowanie przez organ administracji postanowień uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 11 czerwca 2003 roku, to wskazać wypada, iż brak jest realnych okoliczności uzasadniających zmianę decyzji na gruncie przepisu art. 155 k.p.a.
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej (art. 151 u.p.s.a.).