II SA/Łd 602/21

II SA/Łd 602/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Marcin Olejniczak
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 106, art. 107 § 3 w zw. z art. 126
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 470
art. 4 pkt. 21, art. 19 ust. 1 i 2 pkt. 4, art. 20 pkt.10a, art. 35 ust. 3
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 119, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A sp. z o.o. na postanowienie Burmistrza R. z dnia [...]r. nr [...] o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą w Ł. przy ul. S 1/5, działka nr ewid. 238/9 w obrębie [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021r. poz. 735, dalej: k.p.a.), art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2021r. poz. 741, dalej u.o.p.i.z.p.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018r. poz. 570); postanowiło utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przypomniał, że sprawa dotycząca uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą w Ł. przy ul. S 1/5, działka nr ewid. 238/9 w obrębie [...], była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I instancji, jak tez przedmiotem rozpatrzenia przez organ odwoławczy. W dotychczasowych rozstrzygnięciach Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zwracało uwagę, że wskazywane przez Burmistrza R. wątpliwości co do respektowania przez inwestora warunków zawartych w projekcie decyzji lokalizacyjnej w zakresie obsługi komunikacyjnej ternu inwestycji, nie mogą stanowić podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz R. zaskarżonym postanowieniem po raz kolejny odmówił dokonania uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.o.p.i.z.p. Zgodnie z treścią tego przepisu, decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji organ - zarządca drogi - winien kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny możliwości włączenia ruchu samochodowego generowanego przez mającą powstać inwestycję do ruchu drogowego. W ocenie organu, zaskarżone postanowienie Burmistrza R. z dnia [...] r. nr [...] czyni zadość wymaganiom wynikającym z przepisów prawa.
Organ odwoławczy wskazał, że w tej sprawie organ I instancji, będący zarządcą drogi - ul. B, poddał analizie potencjalne konsekwencje zrealizowania inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą w Ł. przy ul. S 1/5, działka ewid. nr 238/9 w obrębie [...], w kontekście szeroko rozumianego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości bezpiecznego włączenia do drogi ruchu drogowego generowanego przez planowaną inwestycję.
W postanowieniu wskazano, że ulica B, będąca przedłużeniem ul. C w Ł., charakteryzuje się wzmożonym ruchem drogowym (jako droga dojazdowa do drogi krajowej nr 91). W obrębie pasa drogowego ul. B została utworzona, z wykorzystaniem środków unijnych, droga rowerowa, intensywnie wykorzystywana przez rowerzystów zarówno w celach rekreacyjnych, jak i dojazdowych. Ulica B leży w pasie drogowym drogi łączącej miasto Ł. z Gminą R.. Z ustaleń organu I instancji wynika, że ilość pojazdów poruszających się w tym rejonie jest znacząca - jest to około 600 pojazdów na godzinę. Ruch ten, z uwagi na powstające w okolicy liczne inwestycje mieszkaniowe i przemysłowe, będzie ulegał zwiększeniu. Wzmożony ruch samochodów osobowych związany jest m.in. z powstaniem osiedla mieszkaniowego przy ul. D w Ł.. Ma tam powstać osiedle na około 300 domów jednorodzinnych. W rejonie ulicy B/E powstaje inwestycja A - centrum logistyczne o powierzchni ponad 21.000 metrów, co wygeneruje wzmożony ruch zarówno pracowników dojeżdżających do zakładu pracy (zatrudnionych ma być około 500 osób) jak i dostawy towarów powodujące wzmożony ruch samochodów ciężarowych. W trakcie budowy jest też kolejne osiedle domków przy ul. C w Ł.. Nie można wykluczyć również powstania kolejnych osiedli mieszkaniowych jak i zakładów czy fabryk. Wyniki analizy ruchu drogowego na ul. B, dokonanej w dniach 22 - 23 lutego 2021r. prowadzą, zdaniem organu I instancji, do następujących spostrzeżeń: dobowa liczba pojazdów lekkich przemieszczających się ul. C wynosi 7553, z czego 4004 w kierunku Ł. i 3549 w kierunku R.. Z kolei jeśli chodzi o ruch pojazdów ciężkich, dobowa liczba wynosi 1379. Ponadto wzmożony ruch pojazdów na ul. B odbywa się w obu kierunkach jazdy, z udziałem pojazdów ciężkich. Mając na względzie stan oraz specyfikę ul. B, zdaniem zarządcy drogi, nie ulega wątpliwości, iż to właśnie tą drogą - jako tzw. "drogą przelotową" - będzie odbywał się transport elementów wieży i sprzętu służącego do jej budowy. Nadto organ I instancji wskazał, że po zakończeniu budowy częstotliwość przejazdu pojazdów na teren inwestycji będzie niewielka, niemniej jednak, samo określenie inwestycji/instalacji mianem "bezobsługowej" nie wyklucza tego, że w przyszłości, w razie jakiejkolwiek awarii, konieczne będzie podjęcie interwencji wymagającej wjazdu na teren nieruchomości pojazdów technicznych. Dodatkowo sam proces budowy wieży telekomunikacyjnej wiąże się z koniecznością zorganizowania wjazdu ciężkiego sprzętu. W tych warunkach realne, jak wskazał organ I instancji, będą zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, spowodowane realizacją inwestycji polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą w Ł. przy ul. S 1/5, objawiające się m. in. zakłóceniem płynności ruchu drogowego, już wystarczająco wzmożonego, poprzez zwiększenie jego natężenia czy wręcz uniemożliwienie przejazdu (z uwagi na wjazd tzw. ciężkiego sprzętu, dostarczającego elementy masztu i anten, a następnie urządzeń służących ich zamontowaniu), znacznym pogorszeniem stanu nawierzchni ulicy B - a to z uwagi na okoliczność, iż dla realizacji przedmiotowej inwestycji konieczny będzie długotrwały ruch pojazdów o potężnej masie. Organ przypominał, iż ulica nie jest technicznie przystosowana do przyjęcia wzmożonego ruchu pojazdów o tak dużej masie.
Na kanwie tego, organ odwoławczy przyznał, że wszystkie powołane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności wskazują na to, że powstanie planowanej inwestycji w istocie przyczyni się do zintensyfikowania ruchu drogowego w obrębie ulicy B, co będzie stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nadto organ odwoławczy uznał, że nie bez znaczenia w sprawie jest podnoszona w postanowieniu okoliczność, że ul. B jest drogą dojazdową w obrębie aglomeracji miejskiej, łączącą miasto z jedną z większych gmin podmiejskich, a co za tym idzie dobowe natężenie ruchu drogowego w jej obrębie jest już znaczące.
W konsekwencji, wobec tego, że dodatkowy ruch wygenerowany przez pojazdy obsługujące inwestycję wpłynie na bezpieczeństwo ruchu drogowego odbywającego się w obrębie ul. B, która już na etapie poprzedzającym realizację inwestycji charakteryzuje się znaczącym natężeniem ruchu pojazdów, organ II instancji uznał argumentację Burmistrza R. za zasadną i utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wywiodła A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia Burmistrza R., a także o zasądzenie od organów na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
1) naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, tj. :
a) art. 15 k.p.a. poprzez ograniczenie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. do wybiórczej kontroli postanowienia organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy Kolegium było zobowiązane ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozpoznaną przez organ pierwszej instancji, co oznacza konieczność dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa czemu organ drugiej instancji nie sprostał;
b) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ drugiej instancji obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, w szczególności poprzez powtórzenie dowolnych i arbitralnych ustaleń Burmistrza R. w zakresie uzgodnienia sprzecznych z zasadami sztuki budowlanej, logiką i doświadczeniem życiowym;
c) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 7b k.p.a. poprzez brak analizy działania Burmistrza R. w zakresie obowiązku współdziałania organów administracji publicznej zapewniającego sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy poprzez czynienie dowolnych ustaleń, a w konsekwencji brak uznania działania Burmistrza R. jako nadużycia instytucji uzgodnień do ochrony własnych interesów gminy R.;
d) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w z art. 8 §1 k.p.a. w zw. z art. 25 i 26 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu zażaleniowym okoliczności prowadzenia przez Burmistrza R. postępowania pierwszoinstancyjnego w sposób sprzeczny z zasadą bezstronności i równego traktowania poprzez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa blokowanie inwestycji skarżącego celem ochrony własnego interesu gminy R., sprowadzającego się do załatwienia sprawy przez organ uznający się za stronę postępowania;
e) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez skonstruowanie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający odkodowanie motywów działania Kolegium, w szczególności poprzez brak odniesienia się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w uzasadnieniu postanowienia do wszystkich zarzutów i wypowiedzi zawartych w odwołaniu;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj:
a) art. 53 ust. 4 pkt 9 u.o.p.i.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, sprowadzające się do wydania postanowienia w sposób arbitralny, bez istnienia przesłanek uprawniających do negatywnego zaopiniowania inwestycji wnioskodawcy;
W uzasadnieniu, autor skargi podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się do treści zażalenia, a w szczególności nie rozważono zasadności naruszenia przepisów postępowania, na co w obszernym wywodzie wskazywał skarżący. Zdaniem skarżącego, zarówno postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzające je postanowienie Burmistrza R. nie odpowiadają przepisom prawa, a jako takie winny być wyeliminowane z obrotu prawnego.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Następnie stwierdzić przyjdzie, że sądy administracyjne stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd kontrolując, w zakreślonych wyżej granicach, legalność zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa, w związku z czym brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego. Rzeczonym postanowieniem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Burmistrza R. z dnia [...]r. nr [...] o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą w Ł. przy ul. S 1/5, działka nr ewid. 238/9 w obrębie [...].
W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego była odmowa uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą. Powyższe uzgodnienie, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.o.p.i.z.p., w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, dokonywane jest przez zarządcę drogi w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.o.p.i.z.p.), w formie postanowienia. Organ upoważniony do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonuje analizy zapisów projektu tej decyzji w granicach swojej właściwości rzeczowej i miejscowej oraz oceny ich zgodności z przepisami stanowiącymi podstawę działania tego organu. W przypadku zarządcy drogi dotyczy to przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U.2020.470 z dnia 18 marca 2020 r., dalej: u.o.d.p.).
Podstawą prawną uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dokonywanego przez właściwego zarządcę drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, jest zatem art. 35 ust. 3 u.o.d.p. Zgodnie z którym "zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą".
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy zgodził się, że organ I instancji, słusznie uznał, że w przypadku realizacji inwestycji realne będą zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, spowodowane realizacją inwestycji polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej dla anten radiolinii z wyposażeniem i niezbędną infrastrukturą w Ł. przy ul. S 1/5, objawiające się m.in. zakłóceniem płynności (i tak już wystarczająco wzmożonego) ruchu drogowego, poprzez zwiększenie jego natężenia czy wręcz uniemożliwienie przejazdu (wjazd tzw. ciężkiego sprzętu, dostarczającego elementy masztu i anten a następnie urządzeń służących ich zamontowaniu), a nadto znacznym pogorszeniem stanu nawierzchni ulicy B - dla realizacji przedmiotowej inwestycji konieczny będzie długotrwały ruch pojazdów o potężnej masie (ulica nie jest technicznie przystosowana do przyjęcia wzmożonego ruchu pojazdów o dużej masie). Z tych względów organ uznał, że dodatkowy ruch (wygenerowany przez pojazdy obsługujące inwestycję) wpłynie na bezpieczeństwo ruchu drogowego odbywającego się w obrębie ul. B, która już na etapie poprzedzającym realizację inwestycji charakteryzuje się znaczącym natężeniem ruchu pojazdów.
W niniejszej sprawie Burmistrz R. - organ jednostki samorządu terytorialnego, wydając rozstrzygnięcie w I instancji, dział jako zarządca drogi, do którego właściwości, na mocy art. 19 ust. 1 i 2 pkt. 4 u.o.d.p., należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ochrona drogi, jest natomiast definiowana przez art. 4 pkt. 21 u.o.d.p., jako działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.
Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 53 ust.4 pkt 9 u.o.p.i.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie sprowadzające się do wydania postanowienia w sposób arbitralny, bez istnienia przesłanek uprawniających do negatywnego zaopiniowania inwestycji wnioskodawcy.
Należy podkreślić, że istotnie przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.o.p.i.z.p. nie wskazuje kryteriów uzgodnienia, które ma w tych warunkach charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak dowolności organu. Wynikający z uznania wybór rozstrzygnięcia powinien być oparty na czytelnych kryteriach, znajdujących umocowanie w normach powszechnie obowiązujących. Jedno z takich kryteriów określa art. 35 ust. 3 u.o.d.p. i jest to możliwość włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego planowaną zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego lub zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego (por. Wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2021 r. w sprawie II OSK 1740/18).
Jednak wbrew wskazaniom skarżącej, nie sposób uznać by organ odwoławczy zaniechał analizy działania Burmistrza R. w zakresie obowiązku współdziałania organów administracji publicznej zapewniającego sprawność postępowania bądź też organ ten poczynił w sprawie ustalenia dowolne.
Organ I instancji nie tylko podjął współpracę przewidzianą przepisami, ale i po zgromadzeniu odpowiedniego materiału dowodowego, działając jako zarządza drogi (posiadający obowiązek ochrony drogi), z mocy art. 20 pkt. 10a u.o.d.p., wydał rozstrzygnięcie uwzględniające wpływ robót drogowych na bezpieczeństwo ruchu drogowego w terenie planowanej inwestycji. Trudno tutaj zarzucić organowi dowolność podczas, gdy zgromadzone materiały w postaci zbadania przepustowości drogi, analizy powstających inwestycji, obecnego ruchu drogowego na tym odcinku a nawet woli okolicznych mieszkańców świadczyły o podjęciu prawidłowych rozstrzygnięć. I chociaż żaden z organów, nie wspomniał o tej ostatniej okoliczności, w swym uzasadnieniu to jednak, jedynie potwierdza ono prawidłowość zapadłych w tej sprawie, w formie postanowień, decyzji organów. Należy bowiem pamiętać, że jak wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny, podstawową zasadą, którą winien się kierować zarządca drogi jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Przesłanka ta stanowi podstawowe kryterium oceny możliwości włączenia ruchu (tutaj ciężarowego) z działki, na której powstać ma inwestycja do ruchu drogowego (tak: Wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009 r. II OSK 948/09).
Co więcej nie ulega wątpliwości, że realizacja inwestycji spowoduje ruch drogowy na ww. działce, nie tylko w okresie inwestycyjnym, ale również z tytułu przeprowadzania stosownych prac konserwatorskich, ewentualnych napraw czy konieczności wjazdu w przypadkach zdarzeń losowych, w tych warunkach nie sposób uznać, że inwestycja, jak broniła się skarżąca, będzie miała jedynie charakter "bezobsługowy", tzn. że na etapie eksploatacji nie wymaga zaangażowania jakichkolwiek osób, jej budowa zajmie kilka dni a przejazd sprzętu i osób uczestniczących w budowie obiektu, ze względu na ilość i skalę obiektu, nie będzie w żaden dostrzegalny sposób wpływać na ruch drogowy na ulicy B w Ł..
W tym stanie rzeczy kryteria, którymi kierowały się organy, należało uznać za prawidłowe.
Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skarżącej spółki, należało wskazać, że po pierwsze Sąd nie dopatrzył się wiarygodnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o tym, iż organ nie zastosował zasady bezstronności, dowody na których się opierał były bowiem obiektywne i weryfikowane w toku postępowania.
Po drugie, wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez skarżącą spółkę, nie została w sprawie naruszona także zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ II instancji bowiem nie ograniczył się jedynie do kontroli organu I instancji, ale przeprowadził postępowanie merytoryczne, kolejny raz analizując dowody a fakt, iż ustalenia organu I instancji, organ odwoławczy uznał za prawidłowe nie świadczy jeszcze o tym, iż nie przeprowadził on własnego postępowania w sprawie.
Po trzecie, rozstrzygnięcie organu zawiera wszelkie elementy jakie nakazuje mu przepis art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., zawierając zarówno opis dowodów i wnioskowania, jak i podstawy prawne rozstrzygnięcia.
Podsumowując, oczywistym jest, że uznanie administracyjne jest nierozerwalnie związane z zasadą proporcjonalności co oznacza, że organ decyzyjny posiada swobodę w analizie potencjalnych aspektów pod kątem ochrony drogi, przy jednoczesnym zachowaniu prawa jednostki do zabudowy nieruchomości. Zatem rację ma skarżąca, że działanie organu, w trybie uznania administracyjnego, nie oznacza dowolności przy wydawaniu postanowień, jednak zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, Burmistrz R. w żaden sposób powyższej zasady nie naruszył. A wręcz przeciwnie, wykazał, że w badanej sprawie istniały przesłanki negatywne uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie, z czym zgodził się organ odwoławczy.
Podsumowując poczynione wyżej rozważania Sąd stwierdza również, że zarzuty naruszenia art. 7, art., art. 77 § 1 i 80 k.p.a., należy ocenić jako bezpodstawne, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny a jego ocena i wykładnia przepisów prawa prawidłowa, czemu Sąd dał wyraz we wcześniejszej części uzasadnienia.
Z powodów wyżej wskazanych podniesione w skardze zarzuty, należało uznać za niezasadne. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł również innych istotnych naruszeń prawa, które pozwalałyby na uwzględnienie skargi.
Skoro więc zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie, skargę należało oddalić, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.
A. P.