II SA/Łd 600/04

II SA/Łd 600/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /sprawozdawca/
Jolanta Rosińska
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Sławomir Wojciechowski, Sędziowie: WSA: Jolanta Rosińska, Asesor: Ewa Alberciak (spr.), Protokolant asystentka sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót rozbiórkowych doprowadzających do stanu pierwotnego obiekt 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] ([...]); 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz J.T. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
II SA/Łd 600/04
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nakazał współwłaścicielom J.T. oraz J. i T.P. wykonanie robót rozbiórkowych doprowadzających do stanu pierwotnego budynek mieszkalny zlokalizowany na posesji przy ul. A 20 a, w tym demontaż ścianek działowych instalacji wraz z urządzeniami na strychu i w pomieszczeniu kuchni związanych z wyodrębnieniem dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych.
Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z 2000r tekst jednolity z późniejszymi zmianami), w brzmieniu przed nowelizacją wprowadzoną przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. z dnia 10 maja 2003 r. Nr 80 poz. 718) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w czasie przeprowadzonych w dniu 23 października 2002r. czynności kontrolnych na posesji przy ul. A 20 a stwierdzono, że współwłaściciele nieruchomości w latach 1998 - 2000 r. , bez decyzji właściwego organu udzielającej pozwolenia na budowę, wykonali roboty budowlane związane z remontem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jego elewacji, zmianie nawierzchni dojścia (wjazdu) na tą nieruchomość.
Organ wskazał, że w budynku mieszkalnym, w części użytkowanej przez J. i T.P., na strychu wydzielono lokale mieszkalne, w części użytkowanej przez J.T. w pomieszczeniu kuchni wydzielono łazienkę, w związku z czym powstały dwa samodzielne lokale mieszkalne. Wykonano roboty budowlane zmieniające wygląd elewacji, w tym dokonano wymiany okien, obłożenia części ścian płytkami klinkierowymi. Zmieniono rodzaj utwardzenia terenu ( wjazdu - dojścia do budynku ) i podwórza na kostkę betonową.
Ponadto organ wskazał, iż decyzją nr [...] z dnia [...] nakazano w terminie do dnia 31 marca 2003r. przedłożenie dokumentów celem doprowadzenia wykonanych na nieruchomości i w budynku robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Decyzją nr [...] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego utrzymał ww. decyzję w mocy w części merytorycznej, uchylił wyznaczony termin wykonania obowiązku i orzekł nowy termin na dzień 30 czerwca 2003r. Na powyższą decyzję J.T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która nie została jeszcze rozpatrzona.
Organ I instancji stwierdził, iż z uwagi na to, że nie wykonano obowiązków nałożonych decyzją nr [...] wydaną przez PINB i utrzymaną w mocy decyzją nr [...] przez ŁWINB nakazano wykonać roboty rozbiórkowe doprowadzające budynek mieszkalny do stanu pierwotnego.
Od powyższej decyzji odwołała się J.T..
Decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, iż wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wstrzymuje wykonania ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., utrzymującej w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...], a skoro Sąd nie wydał postanowienia w tym przedmiocie, niewykonanie tej decyzji wywołuje skutki przewidziane przepisem art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu określonym przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. z dnia 10.05.2003r. Nr 80, poz. 718) właściwy organ, w razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. l pkt 2, nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części.
Organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie termin wykonania przez inwestorów obowiązków, o jakich mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, minął w dniu 30 czerwca 2003 r., a zatem organ I instancji był zobligowany do wydania decyzji o jakiej mowa w art. 51 ust. 2.
Ponadto organ wskazał, że do wydania tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. został dodatkowo przymuszony postanowieniem Nr [...] z dnia [...], wydanym po rozpoznaniu skargi J.T. na bezczynność powiatowego organu nadzoru budowlanego w sprawie samowolnie wykonywanych przez T.P. robót budowlanych w budynku mieszkalnym przy ul. A 20a w Ł., które były przedmiotem prowadzonego w tym organie postępowania obejmującego też roboty budowlane wykonane samowolnie przez skarżącą.
Organ uznał za bezzasadny zarzut J.T., że decyzja rozstrzygająca w przedmiocie samowolnie wykonanych robót budowlanych w ww. budynku jest przedwczesna.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła, iż treść protokołu z dnia 23 października 2002 r. nie była poparta wizją pomieszczeń należących do J. i T.P., protokół został spisany w mieszkaniu skarżącej. Wskazała, że zaskarżona decyzja zawiera nieprecyzyjne stwierdzenia dotyczące robót budowlanych na posesji A 20 a, bowiem całkowicie pomija fakt, że T.P. powinien rozebrać drogę dojazdową.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wnosił o jej oddalenie.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wskazał, iż w budynku jest ustanowiona odrębna własność lokali, przy czym nie wiadomo, które z prac zostały wykonane przez współwłaścicieli we własnych lokalach, a które w częściach wspólnych. Wskazał na wyrok WSA w Łodzi uchylający decyzje organu I i II instancji dotyczące inwentaryzacji powykonawczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. l cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Stosownie do treści art. 145 § l wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy,
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi stwierdzić należy, że w ocenie Sądu skargę należało uwzględnić, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiła ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126), normująca działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach (art. 1).
Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określając termin wykonania tych czynności. W razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechania dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części (ust. 2 art. 51 tej ustawy).
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi być więc ono tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędne ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym.
Zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie czynią zadość temu wymogowi.
Organ I instancji w sentencji decyzji nakazał współwłaścicielom J.T. oraz J. i T.P. wykonanie robót rozbiórkowych doprowadzających do stanu pierwotnego budynek mieszkalny przy ul. A, w tym demontaż ścianek działowych instalacji wraz z urządzeniami na strychu i w pomieszczeniu kuchni związanych z wyodrębnieniem dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji wskazał ponadto na samowolne wykonanie innych robót budowlanych takich jak zmiana wyglądu elewacji, w tym okien, obłożenia części ścian płytkami klinkierowym, zmiana rodzaju utwardzenia terenu i podwórza na kostkę betonową, nie określając, czy te roboty również podlegają rozbiórce, a jeżeli nie to dlaczego. Natomiast decyzja organu II instancji w ogóle nie wskazuje, które samowolnie wykonane roboty budowlane podlegają rozbiórce.
Organ I instancji nakazując wykonanie robót rozbiórkowych doprowadzających budynek mieszkalny do stanu pierwotnego orzekł niezgodnie z treścią art. 51 ust. 2 cyt. ustawy. Przepis ten stanowi bowiem, iż właściwy organ nakazuje rozbiórkę obiektu lub jego części.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż organy administracji nakazały rozbiórkę niektórych wykonanych robót budowlanych, mimo iż, jak wynika z oświadczenia pełnomocnika skarżącej, w budynku położonym na omawianej nieruchomości została ustanowiona odrębna własność lokali. Powyższe nie zostało ustalone przez organy administracji, bowiem nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, a w szczególności w protokole wizji lokalnej z dnia 23 października 2002 r., przeprowadzonej na posesji położonej w Ł. przy ul. A 20. Tymczasem okoliczność, iż nie cała nieruchomość jest rzeczą wspólną sprawia, iż precyzyjne winno być określenie organów, która ze stron postępowania i jakie winna wykonać roboty rozbiórkowe.
Zauważyć należy, iż organy administracji zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy – co wynika z art. 7 k.p.a. oraz zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. muszą w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Stosownie zaś do art. 107 § 3 k.p.a. ocena prawidłowo ustalonego stanu faktycznego winna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1981 r. SA 810/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7).
W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 , 80 oraz art. 107 k.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji powinny wyeliminować powyżej wskazane uchybienia.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) powołanej wyżej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, Sąd na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. cyt. ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1348 z późn. zm./ zasądził od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 740 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na sumę tę złożyła się kwota 500 zł tytułem zwrotu wpisu oraz kwota 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd wstrzymał jej wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku.