II SA/Łd 591/23

II SA/Łd 591/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-01-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2150/24 - Wyrok NSA z 2025-09-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 4, art. 54
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Dnia 24 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2024 roku sprawy ze skargi R.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 25 kwietnia 2023 roku znak KO.4110.15-20.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy C. z dnia 5 sierpnia 2022 roku nr 3/2021/2022, znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach na rzecz skarżącego R. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 25 kwietnia 2023 r. nr KO.4110.15-20.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr 3/2021/2022 znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Zakwestionowana decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych:
1. Wnioskiem z dnia 6 października 2021 r. Zakład Usług Komunalnych B. wystąpił o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie wagi z budynkiem usługowym, budowie budynku socjalnego, budowie wiaty, budowie budynku usługowego - punkt napraw i ponownego użycia, budowie zbiornika p.poż, budowie zbiornika retencyjnego - wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowaną na fragmencie działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie O., gm. C., określoną opisowym załącznikiem nr 1 - "Warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy" i graficznym załącznikiem nr 2 - "Warunki przestrzenne zagospodarowania terenu". W załączonym do wniosku wykazie, inwestor podał kody odpadów, które będą zbierane w organizowanym PSZOK.
2. Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w sprawie (zawiadomienie z dnia 19 listopada 2021 r.) i powiadomił o wszczęciu postępowania w obwieszczeniu z dnia 19 listopada 2021 r. W tym samym dniu organ, działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5, 5a i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wystąpił do Starosty [...] o dokonanie uzgodnienia projektu decyzji.
3. Wójt Gminy C. decyzją z dnia 4 lutego 2022 r. znak: [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie punktu selektywnej zbiorki odpadów komunalnych PSZOK (budowa wagi z budynkiem usługowym, budowa budynku socjalnego, budowa wiaty, budowa budynku usługowego — punkt napraw i ponownego użycia, budowa zbiornika p.poż., budowa zbiornika retencyjnego) wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą zlokalizowanego na fragmencie działki ewid. nr [...] w obrębie O., gmina C..
4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach, po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z dnia 23 maja 2022 r. znak: KO.4110.8,11,12.2022, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
5. Organ I instancji ponownie pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. wystąpił do Starosty [...] o uzgodnienie projektu decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych, w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych oraz w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, a także w tym samym dniu wystąpił do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w Ł. w zakresie melioracji wodnych oraz Starostwa Powiatowego w R. Wydziału Infrastruktury Zarządu Dróg Powiatowych w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego o uzgodnienie projektu decyzji w zakresie zgodności z przepisami odrębnymi. Organy te w terminie dwóch tygodni nie zajęły stanowiska, zatem na podstawie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnienia uznane zostały za dokonane.
6. Decyzją Wójta Gminy C. z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr 3/2021/2022 znak: [...], na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 4, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503) oraz art. 104, 106 § 1 i 107 K.p.a., ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych PSZOK.
7. Od decyzji odwołania wniosły osoby uznane za strony postępowania, tj.: I. W., E.W., M.S., D.S., M.P., W. S., R.K. reprezentowany przez pełnomocnika – S. T., J.W. i M.W. Nadto odwołania wniosły osoby nie będące stronami postępowania, odwołania te rozpatrzono odrębnie.
1. W jednobrzmiących odwołaniach strony podniosły, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem odwołujących się brak jest podstaw prawnych i okoliczności faktycznych do uznania, iż inwestycja objęta wnioskiem inwestora zmierzająca do zorganizowania na terenie gminy C. drugiego PSZOK jest inwestycją celu publicznego. Zdaniem odwołujących się nie uwzględnia ona zobiektywizowanych potrzeb ogółu lokalnej społeczności gminy, a jedynie stanowi wyraz realizacji prywatnego komercyjnego interesu inwestora. Odwołujący się uważają, że realizacji zadania własnego Gminy C. służy wystarczająco istniejący już w miejscowości O. PSZOK, który nie tylko działa lokalnie, ale i ponadlokalnie oraz jest podmiotem komercyjnym.
2. Zarzucili również, że z decyzji nie wynika, w jaki sposób planowana inwestycja będzie realizowała cel publiczny, a organ pierwszej instancji w sposób nieuprawniony zakwalifikował inwestycję określoną we wniosku do inwestycji celu publicznego nie czyniąc żadnych ustaleń potwierdzających taki cel, nie tłumacząc, dlaczego tak uznał, nie przytaczając żadnych okoliczności faktycznych to potwierdzających oprócz lakonicznego przepisania przepisów prawnych.
3. Odwołujący się zarzucili nadto, że zaskarżona decyzja narusza art. 54 pkt 2 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie określa m.in. wymagań dotyczących ochrony środowiska i zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także ochrony interesów osób trzecich.
4. Zarzucili, że wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji nie zbadał zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, czy ma ona charakter lokalny czy ponadlokalny i z jakich względów oraz co przemawia za charakterem lokalnym lub ponadlokalnych inwestycji.
5. Podnieśli, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia, zawarto w nim jedynie lakoniczny opis stanu faktycznego w punktach, warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z odrębnych przepisów. Zarzucili, że organ pierwszej instancji pominął, że planowany PSZOK ma się znajdować w bardzo bliskiej odległości od nieruchomości, w zbyt bliskiej odległości od już powstałych domów jednorodzinnych; spowoduje zdecydowane obniżenie wartości znajdujących się w pobliżu działek, domów jednorodzinnych, tym samym strat mieszkańców gminy.
6. Odwołujący się podkreślili, że od wielu lat we wsi O. działa już PSZOK odbierający odpady z gminy C. (zapewnione jest zatem selektywne zbieranie odpadów z terenu gminy C. realizowane jako obowiązkowe zadanie własne tej gminy), a także z innych gmin i indywidualnych dostawców. Podnieśli, że zgodnie ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C." teren wchodzi w skład obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zalesień oraz zabudowy związanej z użytkowaniem rolniczych gruntów. Zdaniem odwołujących się wystąpi negatywne oddziaływanie nowego PSZOK-u na tereny sąsiednie. Przeznaczenie terenu wskazuje na zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
7. W ocenie odwołujących się przeciw inwestycji przemawiają następujące czynniki: bliskość lasów, domu seniora, rzeki, szlaków turystycznych, zabytków wpisanych na listę Narodowego Instytutu Dziedzictwa, wzgląd na ochronę przeciwpożarową, oddziaływanie na wody powierzchniowe i podziemne - główny zbiornik wód podziemnych (GZWP nr [...], obszar chroniony), odziaływanie na florę i faunę. Nadto wystąpią uciążliwości związane z ciężkim i wielkogabarytowym transportem (droga gruntowa o słabej jakości nawierzchni; transport przebiegający przez całą miejscowość; kilka metrów od drogi głównej wsi znajduje się [...] O.; obszar ze stawami, ptactwem wodnym, placem zabaw dla dzieci, sklep, biblioteka, remiza, klub dla mieszkańców wsi oraz kilkadziesiąt domów jedno - i wielorodzinnych). Wskazali, że wzmożony ruch odbywa się już teraz przy trwających pracach związanych z grodzeniem działki pod planowaną inwestycję. Istotnym faktem jest odległość od zabudowań mieszkalnych, co wywołuje konflikty społeczne. Wskazali, że częstym wyborem lokalizacji PSZOK-u jest teren istniejących oczyszczalni ścieków lub bazy zakładów komunalnych należących do gminy. Zwrócili uwagę na nieprzyjemny zapach, owady i gryzonie oraz hałas ze strony inwestycji, które to uciążliwości będą utrudniały funkcjonowanie mieszkańców oraz na utracone walory związane z widokami, czystym powietrzem, nie skażonym środowiskiem. Wskazali, że przyłącze wodociągowe znajduje się na końcu linii i nastąpi duży spadek ciśnienia wody, a już obecne przyłącze będące we wsi O. jest przestarzałe i wymaga gruntownej odnowy.
8. Podnieśli, że firma B. odbiera odpady również spoza gminy C., co zwiększa znacząco napływ odpadów na teren małej wsi.
9. Podnieśli, że decyzja Kolegium z dnia 23 maja 2022 r. zawierała wskazania dla organu pierwszej instancji o konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, które zdaniem odwołujących się nadal nie zostało przeprowadzone we wskazanym zakresie, tj. nie wyjaśniono, dlaczego inwestycję uznano za cel publiczny oraz czy inwestycja ma charakter lokalny czy ponadlokalny.
8. Działający przez pełnomocnika radcę prawnego M.N. inwestor odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniach, zarzucając naruszenie art. 78 § 2 oraz 79 § 2 K.p.a. poprzez nieprzedstawienie dowodów na twierdzenie odwołujących o wydaniu decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz niewłaściwe zastosowanie przez nich art. 50 ust. 1 i art. 54 pkt 2 lit b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wnioskowanych w treści pisma oraz przeprowadzenie dowodu z jego wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu pisma.
1. Inwestor wskazał m.in., że dla wsi O. jest już wyznaczony teren na działalność związaną z gospodarowaniem odpadami, jednak istnieje potrzeba przeniesienia miejsca takiej działalności. Przytoczył treść art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Nadmienił, że dla określenia czy zamierzenie jest inwestycją celu publicznego w zasadzie bez znaczenia jest czy chodzi o działania o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, krajowym czy wreszcie metropolitalnym. Jego zdaniem w niniejszej sprawie już na pierwszy rzut oka spełniona jest co najmniej jedna z przesłanek wymienionych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniósł, że art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiera przepis odsyłający, który w pkt 10) odwołuje się do odrębnych ustaw, którą w odniesieniu do PSZOK jest ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1297). Przytoczył treść art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 5) i 6) tej ustawy.
2. Wskazał, że niezależnie od tego, jaki podmiot jest rzeczywistym wykonawcą/zleceniobiorcą danego rodzaju działań z zakresu zadań własnych gminy, odpowiedzialność za zapewnienie wykonania, należytą realizację oraz rozliczenie należą do gminy. Powołując się na poglądy doktryny wskazuje, że cele publiczne mogą być realizowane nie tylko przez podmioty publicznoprawne, tj. m.in. przez gminę, ale także przez np. osoby prawne i osoby fizyczne. Następnie inwestor podkreślił, że art. 3 ust. 2b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stwierdza, że gmina jest obowiązana utworzyć co najmniej jeden stacjonarny punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, samodzielnie, wspólnie z inną gminą lub gminami lub ze związkiem metropolitalnym, czyli nie określa górnej granicy liczby PSZOK-ów na terenie gminy. Podkreślił, że inwestycje dotyczące PSZOK są wyłączone od obowiązku dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz pozyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nadmienił, że odległość od granicy działki inwestycyjnej dla realizacji planowanego PSZOK do najbliższych zabudowań mieszkalnych wyniesie ok. 150 metrów, a sam zakład z uwagi na jego lokalizację w głębi działki nr [...], oddalony będzie o kolejne ok. 150 m, tj. łącznie 300 m.
3. Utworzenie PSZOK jako zadania własnego gminy, zostało skarżącemu zlecone jako podmiotowi prywatnemu, jednym z głównych celów prowadzenia jego przedsiębiorstwa jest działalność zarobkowa, a świadczenie przez niego usług polegających na selektywnym zbieraniu odpadów komunalnych dla większej liczby gmin jest wyrazem jego operatywności i przedsiębiorczości co jest gwarancją właściwego rozwoju samego PSZOK-u oraz należytego wykonywania usług w zakresie jego działalności.
4. Rzeka [...] oddalona jest od miejsca powstania inwestycji o około 1500 m, zaś topografia terenu wyklucza wpływ PSZOK na np. czystość jej wód. Zaznacza, że lokalizacja przyszłego PSZOK-u jest dobrze skomunikowana z systemem dróg dojazdowych, tj. m.in. z drogą wojewódzką nr [...], drogą powiatową nr [...] oraz drogą gminną, co potwierdza pozytywna opinia w tym zakresie zarządcy drogi gminnej [...]. Zabudowania jednorodzinne znajdują się w odległości ok. 500-700 m od terenu PSZOK-u, dodatkowo oddzielone od niego linią zalesień. Pełnomocnik podniósł, że firma inwestora prowadziła i prowadzi PSZOK wyłącznie dla obszaru Gminy C. Inne gminy prowadzą własne PSZOK-i. Poinformował, że obecny PSZOK jest przeznaczony do obsługi wyłącznie mieszkańców gminy C., przy czym teren, na którym się znajduje, nie jest przeznaczony tylko pod PSZOK, a jego lokalizacja znajduje się na części działki wydzierżawionej przez inwestora. Dlatego jest to jeden z powodów woli zmiany lokalizacji PSZOK. Dodał, że PSZOK, obok odbioru i przygotowania odpadów do dalszego przetworzenia, będzie także prowadził działalność usługową w zakresie drobnych napraw i ponownego użycia przedmiotów lub sprzętów, które standardowo mogą być przez niego odbierane jako odpady. Będzie to stanowiło funkcję wspomagającą główną działalność, co jest przewidziane w przepisach prawa dotyczących PSZOK. Na przygotowanie i budowę przedmiotowego PSZOK zostały pozyskane środki z funduszy UE za pośrednictwem Zarządu Województwa Łódzkiego, z których to funduszy ma obowiązek rozliczenia się w bieżącej perspektywie finansowej UE. Zdaniem strony Wójt Gminy C. ponownie rozpatrując sprawę wykonał w pełni postanowienia decyzji Kolegium z dnia 23 maja 2022 r. biorąc pod uwagę brak zmian stanu prawnego i wymagań co do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, które mogłyby mieć wpływ na decyzję w drugim postępowaniu odwoławczym, wobec czego jego wniosek o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest w jego ocenie w pełni zasadny.
9. Decyzją z dnia 3 listopada 2022 r., nr KO.4110.29-34.2022 wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegiom Odwoławcze w Skierniewicach uchyliło decyzję Wójta Gminy C. z dnia 5 sierpnia 2022 r., znak [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskutek sprzeciwu wnioskodawcy, wyrokiem z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 1069/22, uchylił decyzję Kolegium i zobowiązał ten organ do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu na okoliczność posiadania przez G.B. zezwolenia do prowadzenia działalności w zakresie zbierania i gospodarowania odpadami, jak również powierzenia mu, w drodze umowy, realizacji zadań własnych Gminy C. w zakresie gospodarki komunalnej polegającej na utworzeniu punktu PSZOK.
11. W wykonaniu zaleceń Sądu Kolegium wystąpiło do pełnomocnika strony o doręczenie powyższych dokumentów. Pełnomocnik przy piśmie z dnia 20 marca 2023 r. przedłożył decyzję Starosty [...] z dnia 27 lutego 2014 r. znak [...] zezwalającą wnioskodawcy na zbieranie na części działki nr [...] w obrębie O. wymienionych w tej decyzji odpadów oraz umowy Nr [...] z dnia 30 grudnia 2019 r., Nr [...] z dnia 5 stycznia 2022 r. i Nr [...] z dnia 29 grudnia 2022 r.
12. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 25 kwietnia 2023 r. nr KO.4110.15-20.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
1. W uzasadnieniu decyzji ww. organ wyjaśnił, że w przepisie art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zdefiniowane zostało pojęcie inwestycji celu publicznego jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów publicznych, o których mowa w art. 6 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( dz. U. z 2023 r. poz. 344), wśród których wymienione zostały budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania oraz budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska, zbiorników i innych urządzeń wodnych służących zaopatrzeniu w wodę, regulacji przepływów i ochronie przed powodzią, a także regulacja i utrzymywanie wód oraz urządzeń melioracji wodnych, będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego.
Organ wskazał, że inwestycja, aby uznać ją za inwestycję celu publicznego musi spełniać łącznie dwie przesłanki: po pierwsze przedmiot inwestycji (cel) musi być zgodny z wymienionymi w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i, po drugie, podjęte działania powinny mieć co najmniej znaczenie lokalne (gminne) lub ponadlokalne lub krajowe. Dla objęcia inwestycji zakresem stosowania przepisów dotyczących decyzji lokalizacyjnej należy udowodnić, że inwestycja ta spełnia wskazane wyżej przesłanki, tj., że jest przedsięwzięciem, które można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym (ma na celu urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości), oraz że stanowi realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jedynie łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi warunkujące zaliczenie do inwestycji celu publicznego.
2. Kolegium wskazało, że jak stanowi art. 7 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40), do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej (pkt 1) oraz wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz (pkt 2).
Stosownie zaś do art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1297), gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, w tym m.in. poprzez tworzenie punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w lit. c, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży.
3. Realizacja inwestycji polegająca na budowie PSZOK-u ma służyć mieszkańcom gminy poprzez przyjmowanie w tym miejscu rodzaju odpadów wymienionych w art. 3 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Utworzenie, prowadzenie i zagospodarowanie odpadów przekazanych do PSZOK nie jest odbieraniem odpadów w rozumieniu ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ale zbieraniem odpadów. Dlatego w zakresie utworzenia, prowadzenia i zagospodarowania odpadów przekazanych do PSZOK gmina nie ma obowiązku zlecenia tej usługi, ale ma uprawnienie do jej zlecenia przedsiębiorcom wyłonionym w drodze przetargu. Przedsiębiorca zatem organizuje, wyposaża i prowadzi PSZOK na zlecenie gminy. Wymienione w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zadania, zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy, są obowiązkowymi zadaniami własnymi gminy. Stosownie do art. 2 ust. 2b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gmina jest obowiązana utworzyć co najmniej jeden stacjonarny punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, samodzielnie lub wspólnie z inną gminą lub gminami, lub wspólnie ze związkiem metropolitalnym. Przedsiębiorca, który nie został wyłoniony w drodze przetargu do realizacji zadania utworzenia, prowadzenia oraz zagospodarowania odpadów przekazanych do PSZOK, nie może samodzielnie utworzyć gminnego PSZOK. Może jednak zorganizować/utworzyć PSZOK za własne środki finansowe na zlecenie gminy.
4. Budowa PSZOK stanowi inwestycję celu publicznego, zarówno w rozumieniu pkt 3 (miejsce odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowanie), jak i pkt 4 (budowa oraz utrzymywanie obiektów i urządzeń służących ochronie środowiska). Budowa PSZOK służy odzyskowi i unieszkodliwianiu odpadów i jest inwestycją o znaczeniu lokalnym, o czym stanowi jej zakres tj. terytorium gminy, gdyż Gmina C. mogła powierzyć zorganizowanie tego punktu w celu zbierania odpadów z terenu objętego właściwością miejscową. Organ wskazał, że z przedłożonych przez pełnomocnika strony umów zawartych w trybie ustawy z 2004 r.- Prawo zamówień publicznych i ustawy z 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych wynika, że Zakład Usług Komunalnych B. zobowiązał się do zorganizowania, utrzymania i obsługi punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz do odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych gromadzonych w tym punkcie (umowa Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., umowa Nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. i umowa z dnia [...] z dnia [...] grudnia 2022 r.). Z treści umów tych nie wynika, aby Gmina C. powierzyła inwestorowi zorganizowanie, utworzenie i prowadzenie PSZOK dla mieszkańców innych gmin. Gmina ma kompetencje do ustalania praw i obowiązków w zakresie gospodarowania odpadami jedynie w granicach gminy i w granicach własnej właściwości. Nie może zatem określić, że mieszkańcy innych gmin mogą korzystać z gminnego PSZOK. Żaden z obowiązujących przepisów nie upoważnia jednostki samorządu terytorialnego do tworzenia jednostki organizacyjnej gminy z siedzibą poza jej terytorium.
5. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Kolegium spełnione zostały obydwie niezbędne przesłanki do uznania inwestycji za inwestycję celu publicznego, a punkt selektywnego odbioru odpadów komunalnych stanowić będzie miejsce, w którym w sposób bezpieczny i kontrolowany mieszkańcy gminy mogą pozbyć się odpadów komunalnych, co przyczyni się do zmniejszenia liczby nielegalnych wysypisk śmieci, zapewni odbiór odpadów, a także właściwe ich zagospodarowanie i unieszkodliwienie.
6. Organ II instancji stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek nie zawierał mapy, dlatego organ pierwszej instancji wezwał do jej przedłożenia. Mapa załączona do decyzji Wójta Gminy C. z dnia 5 sierpnia 2022 r. nie zawierała pieczęci potwierdzającej pochodzenie mapy z zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz brak oznaczenia skali tej mapy, Kolegium pismem z dnia 20 kwietnia 2023 r. wezwało Wójta Gminy C., na podstawie art. 136 § 2 K.p.a. do niezwłocznego wyjaśnienia, czy załącznik nr 2 do tej decyzji stanowi mapa sporządzona na mapie pochodzącej z zasobu geodezyjnego i kartograficznego w odpowiedniej skali i jaka jest jej aktualność oraz czy jest to mapa doręczona przez wnioskodawcę wskutek wezwania inwestora przez Wójta Gminy C. z dnia 22 października 2021 r. Wójt Gminy C., pismem z dnia 21 kwietnia 2023 r. poinformował, że mapa stanowiąca załącznik nr 2 do tej decyzji sporządzona została na mapie do celów projektowych, w skali 1:500 i został a zatwierdzona przez Starostę [...]. Mapa ta jest mapą doręczoną przez wnioskodawcę wskutek wezwania przez Wójta Gminy C. z dnia 22 października 2021 r.
7. Organ zaznaczył, że w przypadku lokalizacji celu publicznego nie znajduje zastosowania zasada tzw. dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawie uzgodnienia dokonano z organami administracji publicznej wymienionymi w pkt 5, pkt 5a i pkt 6 i pkt 9 w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych (pkt 5); starostą, jako właściwym organem ochrony środowiska - w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych (pkt 5a); organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (pkt 6); właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (pkt 9).
8. Organ II instancji podniósł, że w aktach sprawy znajduje się sporządzona przez projektanta zagospodarowania przestrzennego analiza urbanistyczna, na treść której składa się analiza stanu istniejącego, analiza stanu planowanego, wpływ inwestycji na otoczenie tj. na środowisko, zagospodarowanie terenu oraz warunki i bytowe na działkach sąsiadujących.
Z jej treści wynika, że działka nr [...] stanowiąca własność G. i I.B. jest niezabudowana, ma charakter rolny i oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne klasy V I VI. Dla terenu nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale obowiązuje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C., zgodnie z którym teren wchodzi w skład obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zalesień oraz zabudowy związanej z użytkowaniem rolniczym gruntów.
Działka posiada dostęp do drogi publicznej zlokalizowanej na działce nr [...] (stanowiącej własność Gminy C.) i użytku drogowego stanowiącego własność Powiatu [...] (działka nr [...]).
Działka bezpośrednio graniczy z działką nr [...] (własność S. B.) i działką nr [...] (aktualnie działka ta stanowi własność G.B., poprzednio stanowiła własność K. i G. małż. T.). Działka nr [...] jest niezbudowaną działką o charakterze rolnym, w rejestrze gruntów i budynków skalsyfikowaną jako grunt orny w klasie bonitacyjnej V i VI. Działka nr [...] jest w części działką leśną oznaczoną jako L V w klasie bonitacyjnej V I VI, a w części niezbudowaną działką o charakterze rolnym, skalsyfikowaną jako grunt orny w klasie bonitacyjnej V i VI.
Z działką nr [...] sąsiadują pośrednio działki o nr ew. [...] oraz [...], które są działkami niezabudowanymi o charakterze rolnym, o klasyfikacji RIVb, RV , klasie bonitacyjnej IV i V i oznaczeniu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego symbolem: R3 (obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zalesień oraz zabudowy związanej z użytkowaniem rolniczym gruntów); działka o nr ew. [...], która jest działką niezabudowaną o charakterze rolnym o klasyfikacji RV i RVI, klasie bonitacyjnej V i VI i oznaczeniu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego symbolem R3 (obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zalesień oraz zabudowy związanej z użytkowaniem rolniczym gruntów); działka o nr ew. [...], która jest działką niezabudowaną o charakterze rolnym o klasyfikacji RV, klasie bonitacyjnej V i oznaczeniu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego symbolem R3 (obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zalesień oraz zabudowy związanej z użytkowaniem rolniczym gruntów); działka o nr ew. [...], ob. O., gm. C., która jest działką niezabudowaną o charakterze rolno leśnym i zgodnie z rejestrem gruntów jest działką orną RV i RVI , a w części leśną LVI o klasie bonitacyjnej V i VI i oznaczeniem w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego symbolem R3 (obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem zalesień oraz zabudowy związanej z użytkowaniem rolniczym gruntów) oraz ZL (obszary leśne); działka o nr ew. [...], ob. O., gm. C., która jest niezabudowaną działką o charakterze leśnym, oznaczoną symbolem LS.
9. Kolegium stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Oddziaływania przedsięwzięcia na różne elementy środowisko naturalnego będą miały jedynie odzwierciedlenie w fazie realizacji przedsięwzięcia, będzie się to wiązać z pracami budowlanymi, o charakterze typowych robót budowlano-konstrukcyjno-montażowych, przede wszystkim pracami ziemnymi oraz transportem materiałów budowlanych. Emisja do środowiska skoncentruje się głównie na hałasie związanym z pracą urządzeń budowlanych, takich jak dźwigi, koparki, narzędzia mechaniczne oraz ze wzmożonym ruchem kołowym związanym z dowozem materiałów budowlanych. Realizacja przedsięwzięcia generować będzie zanieczyszczenie środowiska w formie emisji do atmosfery ze środków transportu oraz spalinami pochodzącymi z urządzeń mechanicznych. Wystąpi lokalne zapylenie oraz emisja spalin do środowiska. Przewiduje się, że zjawiska te mają mieć charakter przejściowy, występujący tylko w trakcie fazy realizacji i ustąpią w momencie ukończenia budowy. Po ustaniu prac budowlanych wpływ inwestycji na środowisko będzie miał miejsce jedynie w zakresie zwiększonego przepływu osób i samochodów, skutkującego zwiększeniem emisji hałasu czy kurzu, jednak nie na tyle uciążliwa, aby ingerowała ona w środowisko.
10. Organ II instancji zauważył, że w analizie wskazano, że inwestycja nie ma wpływu na rodzaj zagospodarowania terenu po wybudowaniu inwestycji. Zgodnie ze studium tereny samej działki nr [...] oraz działek sąsiednich są terenami rolnym lub leśnymi. Przeznaczenie tych terenów można by było zmienić jedynie poprzez zmianę samego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego bądź poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale Gmina C. takich działań (według stanu na dzień sporządzenia analizy) nie planuje. Planowana inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich, a także nie utrudni właścicielom tych działek dotychczasowego korzystania z tych nieruchomości.
Działki sąsiadujące z działką nr [...] są działkami niezabudowanymi. Inwestycja nie wpłynie niekorzystnie na warunki życiowe mieszkańców zamieszkujących działki sąsiednie, gdyż takowych nie ma.
11. Organ zaznaczył, że z decyzji organu I instancji wynika, iż inwestor przy wykonywaniu swego prawa powinien powstrzymać się od działań, które zakłóciłyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętna miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, nie powinien ograniczać osobom trzecim dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z mediów infrastruktury technicznej, dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz powinien chronić przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Inwestor nie może też zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych, ani zmieniać kierunku odpływy wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich ani odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie.
12. Organ II instancji zaznaczył także, że teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne na podstawie art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Teren działki nr [...] sklasyfikowany jest jako V i VI klasa bonitacyjna. Tym samym nie został naruszony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
13. Kolegium wskazało również, że teren inwestycji nie jest położony na obszarach objętych formą indywidulanej ochrony przyrody.
14. W zakresie ochrony interesów osób trzecich określony został obowiązek powstrzymania się od działań o charakterze immisji, o których mowa w art. 144 kodeksu cywilnego, nieograniczania dostępu do drogi publicznej, korzystania z mediów infrastruktury technicznej, dostępu do światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ochronę przed szkodliwym oddziaływaniem wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania. Uciążliwości w postaci wzmożonego hałasu i zapylenia wystąpią w fazie przygotowawczej inwestycji i będą miały charakter przejściowy. Funkcjonowanie przedsięwzięcia nie wpłynie niekorzystnie na warunki życiowe mieszkańców oraz nie będzie ograniczało sposobu zagospodarowania działek sąsiednich. Z powyższego należy wnioskować, że uciążliwości związane z planowaną inwestycją nie będą wykraczać poza granice działki w sposób kolidujący z zaleceniami w wymienionych w decyzji obszarach.
15. Ponadto obszar inwestycji nie jest położony na obszarach objętych ochroną konserwatorską zabytków oraz obszarach górniczych, szczególnego zagrożenia powodzią i poza obszarem osuwiskowym i zagrożonym ruchami mas ziemi.
16. Na terenie inwestycji w oparciu o decyzję o lokalizacji celu publicznego zakazana jest realizacja przedsięwzięć oddziałujących znacząco lub znacząco potencjalnie na środowisko, tj. innych niż PSZOK. Planowana inwestycja jako PSZOK jest punktem, do którego mieszkańcy Gminy C. mogą przekazywać odpady, zgodnie z uchwałą Rady Gminy C. w sprawie sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie i odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów oraz uchwałą rady Gminy C. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy C..
17. Kolegium wyjaśniło ponadto, że zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie stanowią podstawy normatywnej dla rozstrzygnięcia administracyjnego, jakim jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, gdyż studium nie ma mocy prawnej aktu powszechnie obowiązującego, ponieważ jest aktem kierownictwa wewnętrznego.
18. Kolegium podkreśliło, że sprzeciw lokalnych mieszkańców nie może decydować o wydaniu bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują takiej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji. Decyzja taka jest bowiem aktem administracyjnym o charakterze związanym co oznacza, że jeżeli planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach prawa i nie narusza przepisów odrębnych, nie jest prawnie dopuszczalne wydanie decyzji odmownej.
19. W przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przyjmuje się, że nie rodzi ona praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Nie mają także znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy wyrażane obawy co do spadku wartości nieruchomości. Organ bada jedynie spełnienie warunków określonych w art. 61 ust 1 pkt 3-5 u.p.z.p. Organy administracyjne nie mają ponadto kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że sama obawa czy potencjalność zagrożeń nie mogą doprowadzić do odmowy ustalenia warunków dla lokalizacji inwestycji. Postępowanie w sprawie lokalizacji celu publicznego stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego. W postępowaniu tym nie bada się warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa się czy dana inwestycja i jej funkcja w kontekście ładu przestrzennego jest dopuszczalna. Kolegium podkreśliło, że decyzja o lokalizacji celu publicznego - PSZOK, jest decyzją wyprzedzającą budowę PSZOK i nie przesądza, że inwestycja w ogóle powstanie. Podobnie jak nie jest decyzją zastępującą inne decyzje administracyjne w procesie tworzenia PSZOK, w tym konieczności uzyskania przez inwestora niezbędnych zezwoleń do prowadzenia działalności. G.B., prowadzący działalność pod nazwą Zakład Usług Komunalnych B. dysponuje zezwoleniem Starosty [...] znak [...] z dnia 27 lutego 2014 r. na zbieranie odpadów na części działki nr [...] obręb O. gm. C.. Wobec planowanej zmiany lokalizacji PSZOK, rzeczą inwestora jest uzyskania stosownych dokumentów.
2. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył R.K
1. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez nierzetelne i niepełne ustosunkowanie się do twierdzeń i dowodów zgromadzonych w sprawie, niewyjaśnienie wątpliwości co do prawidłowości ustaleń dokonanych przez organ I instancji, wydanie skarżonej decyzji bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również poprzez bezpodstawne uznanie za udowodnione i zgodne z prawdą okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy, a ponadto naruszenie przepisu art. 8 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych. Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 6 ust. 2 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przejawiające się w przyjęciu, iż przy ustalaniu inwestycji celu publicznego "organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność zamierzenia z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora", a tym samym pominął zbadanie, czy ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie narusza prawnie chronionego interesu osób trzecich.
2. Wskazując powyższe uchybienia strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy C. w całości, umorzenie postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
3. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
2. Skarga okazała się zasadna, ale nie z powodu zarzutów w niej zawartych.
1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).
W tym miejscu należy też wyjaśnić, że sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a., który sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek taki został bowiem złożony przez organ, a pozostałe strony nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.
2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia 25 kwietnia 2023 r. nr KO.4110.15-20.2023, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia 5 sierpnia 2022 r. nr 3/2021/2022 znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie punktu selektywnej zbiorki odpadów komunalnych PSZOK na działce ewid. nr [...] w obrębie O., gmina C..
3. Nakreślając ramy prawne sprawy należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.), dalej "u.p.z.p.", inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, natomiast w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W myśl art. 2 pkt 5 u.p.z.p. pod pojęciem inwestycji celu publicznego należy rozumieć m.in. działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344), dalej "u.g.n.". W katalogu celów publicznych wymienionych w tym ostatnim przepisie zamieszczono m.in. budowę oraz utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania (pkt 3).
Co więcej, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.), dalej "u.s.g.", utrzymanie czystości i porządku w gminach oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych należy do zadań własnych gminy. W ramach wykonania tego zadania gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, m.in. w szczególności zapewniają selektywne zbieranie odpadów komunalnych obejmujące co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady, a także tworzą punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy. Powyższe wynika wprost z art. 3 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
W kontekście powołanych przepisów należy stwierdzić, że inwestycja celu publicznego obejmuje dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym przyjęcia, że w danym wypadku mamy do czynienia z tego rodzaju inwestycją. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) znaczenie inwestycji (por. np. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 648/09; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnośnie zaś lokalnego znaczenia przedmiotowego przedsięwzięcia, to niewątpliwie powinno ono być istotne z punktu widzenia zaspokojenia potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową.
Mając na uwadze powyższe regulacje prawne nie budzi w ocenie Sądu zatem wątpliwości, że realizacja punktu selektywnej zbiorki odpadów jest celem publicznym, o którym mowa w art. 6 pkt 3 u.g.n. i ma bezpośrednie znaczenie dla społeczności lokalnej, w tym wypadku gminy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że planowana inwestycja służy zatem realizacji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a skoro tak, to w ocenie Sądu organy prawidłowo zakwalifikowały przedsięwzięcie wskazane przez inwestora we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podnoszone w powyższym zakresie w skardze argumenty (sprowadzające się do tego, że organy nie podjęły wystarczających działań celem ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego) nie zasługują zdaniem Sądu ze ww. przyczyn na uwzględnienie.
4. Zważywszy, że zaś dla terenu wskazanego we wniosku inwestora nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mogło nastąpić w drodze wydana odpowiedniej decyzji lokalizacyjnej, jak to wynika z cytowanego wyżej art. 50 ust. 1 u.p.z.p.
5. Zdaniem Sądu zasadnie przyjęło SKO, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu w drodze decyzji nie podlega swobodnej ocenie organu ani nie jest zależne od woli właścicieli sąsiednich nieruchomości, na które taka inwestycja może oddziaływać. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji – poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego – nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do sąsiednich nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II OSK 170/16). Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3398/18). Należy mieć na uwadze, że aby uzasadnić odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji organ musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa, gdyż ocenie podlega jedynie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu. Natomiast należy podkreślić, że ani organy, ani też sąd administracyjny nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego (por. wyrok NSA z 2.06.2009 r., sygn. akt II OSK 374/09). Podnoszone w powyższym zakresie zarzuty w skardze ostać się więc nie mogą. Ponadto zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, kontrola takiej decyzji nie może zatem obejmować kwestii celowości podjęcia danej inwestycji w konkretnym kształcie i na danym terenie, gdyż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy determinowane jest faktem, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.
6. Ponadto należy zauważyć, że odmowa wydania decyzji może nastąpić wtedy, gdy zamierzone wykorzystanie terenu spowoduje naruszenie chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Ochronę interesu publicznego należy przede wszystkim zaś oceniać pod kątem dopuszczalności zamierzonego wykorzystania terenu na tle działań stanowiących lub mogących stanowić realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., tj. zadań uznanych za cele publiczne (por. wyrok WSA w Poznaniu z 15.01.2020 r., sygn. akt II SA/Po 823/19).
Należy też mieć na uwadze przepis art. 56 u.p.z.p. stanowiący, iż nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że normy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym norma nakazująca uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i organ nie może w niej wprowadzać według własnego uznania samoistnych ograniczeń dla inwestora wyprowadzonych z norm ogólnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (por. Wyrok NSA z 16.02.2010 r., sygn. akt II OSK 1862/08). Konsekwentnie też, odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny planowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów naruszenia interesu publicznego.
7. Należy podzielić stanowisko organu II instancji, że w przypadku decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zasada dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) nie ma zastosowania. W tym miejscu należy też wskazać, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji dokonał uzgodnień z właściwymi organami administracji wskazanymi w art. 53 ust. 4 pkt 5, pkt 5a i pkt 6 i pkt 9 u.p.z.p. odpowiednio w odniesieniu do udokumentowanych złóż kopalin i wód podziemnych, w odniesieniu do terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami oraz w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W powyższym zakresie w ocenie Sądu brak jest podstaw do czynienia organom zarzutów.
8. Należy też zauważyć, że – jak wynika z akt sprawy – ze skarżącym prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Zakład Usług Komunalnych B. G.B. zostały zawarte przez Gminę C. w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych umowy (odpowiednio z dnia [...] grudnia 2019 r., z dnia [...] stycznia 2022 r. oraz z dnia [...] grudnia 2022 r.), z których wynika m.in. obowiązek skarżącego zorganizowania, utrzymania i obsługi punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz do odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych gromadzonych w tym punkcie. Należy przy tym zaznaczyć w kontekście podnoszonych przez skarżącego argumentów, że umowy te obejmują swym zakresem terytorialnym wyłącznie teren Gminy C..
9. Sąd wskazuje także, że jeśli chodzi o podnoszony w skardze zarzut naruszenia interesów osób trzecich, to nie jest on zasadny. Przede wszystkim należy zauważyć, że w decyzji w zakresie ochrony interesów osób trzecich określony został obowiązek powstrzymania się od działań o charakterze immisji, o których mowa w art. 144 kodeksu cywilnego, nieograniczania dostępu do drogi publicznej, korzystania z mediów infrastruktury technicznej, dostępu do światła dziennego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi oraz ochronę przed szkodliwym oddziaływaniem wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że ewentualna realizacja planowanej inwestycji nie wpłynie niekorzystnie na sąsiednie nieruchomości, a nawet jeśli takowy wpływ się pojawi, to tylko na etapie budowy / realizacji inwestycji. Ponadto treść skargi wydaje się wskazywać, że skarżący upatruje naruszenia swego interesu w obniżeniu wartości jego nieruchomości. Z zarzutem tym nie sposób się zgodzić. Z treści wydanych w sprawie decyzji nie sposób bowiem wyciągnąć tego rodzaju wniosków. Należy też zauważyć, że wbrew oczekiwaniom skarżącego brak było podstaw w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego do skorzystania przez organy z opinii rzeczoznawcy majątkowego, który oszacowałby zmianę wartości nieruchomości w związku z wydaniem zaskarżonych decyzji, okoliczność ta nie ma bowiem w sprawie żadnego znaczenia.
Sąd na marginesie wyjaśnia również, że ze względu na treść art. 58 ust. 2 u.p.z.p., że jeżeli w związku z wydaną decyzją lokalizacyjną korzystanie z nieruchomości skarżącego lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się istotnie ograniczone, może co do zasady żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części (art. 36 ust. 1 u.p.z.p.), ewentualnie może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości (art. 36 ust. 3 u.p.z.p.). Należy jednak zauważyć, że dochodzenia tych roszczeń odbywa się na drodze cywilnej, a nie poprzez formułowanie zarzutów przeciwko decyzji lokalizacyjnej w postępowaniu administracyjnym, czy też na etapie postępowania przed sądem administracyjnym.
10. Sąd wskazuje ponadto, że wyrażenie sprzeciwu przez skarżącego czy też społeczność lokalną (mieszkańców lub właścicieli sąsiednich nieruchomości) wobec lokalizacji inwestycji celu publicznego na płaszczyźnie wydawania decyzji pozbawione było doniosłości prawnej i należy tu w pełni podzielić stanowisko organów. Kwestie te mogłyby mieć ewentualne znaczenie w razie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Podstaw do przeprowadzenia takiego postępowania w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji jednak nie było.
11. Odnosząc się zaś do kwestii ewentualnej konieczności uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to Sąd wskazuje, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązany jest uwarunkować wydanie zgody na lokalizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w tych przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko.
PSZOK nie jest jednak przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, co wynika wprost z przepisów Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 83 lit. a i b cyt. wyżej Rozporządzenia punkty selektywnej zbiórki odpadów komunalnych są wyłączone z katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W konsekwencji nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a wydanie decyzji lokalizacyjnej nie było uzależnione od uzyskania dla przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 pkt 3 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Sąd w pełni podziela stanowisko organów w powyższym zakresie.
12. W ocenie Sądu w sprawie doszło jednak do naruszeń przepisów prawa, które rzutują na ocenę legalności zaskarżonych decyzji, a mianowicie:
1. Po pierwsze, w aktach sprawy brak jest wszystkich odwołań od decyzji organu I instancji. Z akt wynika, że w stosunku do N.Ż. i Ł. Ż., A. i D.S., M. i D.S., E. i J.K., K. W., W. Ś. – Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołań, jednak tych odwołań brak jest w aktach sprawy, a tym samym nie wiadomo, ile odwołań zostało rozpoznanych i czy wszystkie tj. czy organ II instancji rozpoznał sprawę w jej całokształcie.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron wywołuje daleko idące, nieakceptowalne skutki prawne. Z jednej strony wykluczyć należy bowiem stan, w którym odwołanie jednej lub więcej stron postępowania pozostaje nierozpoznane po zakończeniu postępowania - oznaczałoby to pogwałcenie konstytucyjnego prawa tej strony do zaskarżenia decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP) oraz w efekcie także prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Z drugiej strony, wykluczone jest wydanie kolejnych decyzji w celu rozpoznania dotychczas nierozpatrzonych odwołań, bowiem nie może istnieć w obrocie wiele decyzji ostatecznych w tej samej sprawie (zob. wyrok NSA z 17.01.2012 r., sygn. akt II OSK 2146/11). W sytuacji wniesienia odwołania przez dwie lub więcej stron, zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpoznania ich łącznie w jednym terminie i jednym aktem, bo dotyczą tej samej (jednej) sprawy. Co do zasady organ winien zatem wydać w sprawie jedną decyzję kończącą postępowanie odwoławcze w stosunku do wszystkich odwołujących się stron. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozstrzygnięcia co do odwołania jednej strony, czy kilku stron, jednak z pominięciem któregoś ze złożonych odwołań, to w rezultacie wydane orzeczenie kończy postępowanie odwoławcze i wyłączona jest możliwość wydania drugiej decyzji w tej samej sprawie. Niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań traktowane jest w orzecznictwie jako istotne naruszenie przepisów postępowania, tj. wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności, ale również art. 127 §1 i 2 k.p.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 22.12.2008 r., sygn. akt II OSK 1109/07), a według niektórych poglądów skutkujące wręcz nieważnością decyzji organu odwoławczego wydanej w takich warunkach (wyrok NSA z 1.04.2005 r., sygn. akt OSK 1230/04).
2. Po drugie, organ I instancji dostrzegł braki samego wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – brak mapy zasadniczej. Inwestor miał na wezwanie przedłożyć przy piśmie z dnia 10 listopada 2021 r. wspomnianą mapę, jednak brak jest jej w aktach administracyjnych. Braku tego nie wyjaśnił także organ na etapie postępowania II instancji, poprzestając na wyjaśnieniach organu I instancji, wedle których mapa stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji sporządzona została na mapie do celów projektowych, w skali 1:500 i została zatwierdzona przez Starostę [...]. Niemniej jednak załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji tego nie potwierdza. Tymczasem zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000 [...]. Wobec powyższego w ocenie Sądu wniosek nie spełnia warunków z cytowanego wyżej art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.
3. Po trzecie, materiał dowodowy nadal nie został w sprawie w pełni zgromadzony, zgodnie z wytycznymi tutejszego Sądu zawartymi w wyroku z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 1069/22, stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. W wyroku tym sąd stwierdził, że "Rozpatrując sprawę ponownie, organ odwoławczy będzie zobowiązany do uwzględnienia stanowiska Sądu wyrażonego w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności do przeprowadzenia dowodu uzupełniającego na okoliczność posiadania przez G.B. stosownego zezwolenia do prowadzenia działalności w zakresie zbierania i gospodarowania odpadami, jak również powierzenia mu, w drodze umowy, realizacji zadań własnych gminy C. w zakresie gospodarki komunalnej polegających na utworzeniu przedmiotowego punktu PSZOK, a następnie do merytorycznego rozpatrzenia odwołania". Wskazania dotyczyły zatem materiału dowodowego związanego z PSZOK, którego dotyczy niniejsza sprawa tj. planowanego do realizacji na dz. [...] w obrębie O., tymczasem inwestor przedłożył do sprawy decyzję Starosty [...] z dnia 27 lutego 2014 r. zezwalającą inwestorowi na zbieranie odpadów na części działki nr [...] w obrębie O.. W ten sposób naruszono w ocenie Sądu art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 153 P.p.s.a.
13. Wobec powyższych naruszeń wydane w sprawie rozstrzygnięcia są przedwczesne i wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego.
14. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy zobligowane będą wziąć pod uwagę przedstawioną ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, a w szczególności dokonać wszechstronnej analizy sprawy, zaś w wydanej decyzji należycie uzasadnić motywy, którymi kierowały się przy jej rozstrzyganiu stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne w szczególności powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Natomiast uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać podstawę prawną z przytoczeniem przepisów prawa.
15. Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
16. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 zasądzając kwotę 500 zł, co odpowiada równowartości uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.