II SA/Łd 582/20

II SA/Łd 582/20 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2021-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Anna Dębowska /sprawozdawca/
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2596/21 - Wyrok NSA z 2024-09-12
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty gospodarczej oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Decyzją z [...], nr [...], znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z [...], nr [...], znak: [...], nakazującą na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. 2019 r., poz. 1186 ze zm.), rozbiórkę wiaty gospodarczej o wymiarach 3,86 m x 12,05 m i wysokości od 2,20 m do 3,02 m, zlokalizowanej na działce 134/78 w K. przy granicy z działkami nr 134/49, 134/6 i 134/75.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że w piśmie z 28 marca 2019 r. K.K. wniosła o przeprowadzenie kontroli budowy obiektu budowlanego w K. usytuowanego w granicy działek nr 134/76, 134/77, 134/78 z działką nr 134/75, obr [...]. W zawiadomieniu z 8 kwietnia 2019 r. organ pierwszej instancji poinformował strony o wyznaczeniu terminu oględzin na 7 maja 2019 r. Oględzin nie przeprowadzono z uwagi na nieobecność właściciela działek nr 134/76, 134/77 i 134/78 K.B.
Podczas oględzin przeprowadzonych 6 czerwca 2019 r. stwierdzono, że na działce nr 134/78 przy granicy z działkami nr 134/6 i 134/75 zlokalizowana jest wiata gospodarcza o wymiarach 3,86 m x 12,05 m i wysokości od 2,20 m do 3,02 m. (powierzchnia zabudowy: 46,51 m2). Wiata ma konstrukcję murowaną i stalową z dachem jednospadowym o konstrukcji drewnianej i pokryciu z blachy. Od strony działki nr 134/6 wiata posiada ścianę murowaną. Od strony działki nr 134/75 wiata dostawiona jest do ogrodzenia międzyposesyjnego o konstrukcji murowanej. Dwie ściany od strony wewnętrznej (elewacja południowa i zachodnia) stanowią bramy rolowane. Wiata gospodarcza nie jest powiązana konstrukcyjnie z murem ogrodzeniowym od strony działki nr 134/75. W dniu kontroli pod wiatą przechowywane były materiały budowlane, sprzęty ogrodnicze. Utwardzenie pod wiatą wykonane jest z kostki betonowej. Obecny podczas kontroli, właściciel nieruchomości, K.B. oświadczył, że wiata gospodarcza powstała w okresie od kwietnia do czerwca 2018 r., a on jest inwestorem tej budowy. Inwestor nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego legalność wiaty. Oświadczył, że powstała jako wiata gospodarcza niewymagająca żadnych pozwoleń i zgłoszeń po wcześniejszym uzgodnieniu z osobą uprawnioną.
Pismem z 12 czerwca 2019 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy wiaty gospodarczej o wymiarach 3,86 m x 12,05 m i wysokości od 2,20 m do 3,02 m na działce nr 134/78 w K. przy granicy z działkami nr 134/49,134/6 i 134/75.
19 czerwca 2019 r. Urząd Gminy K. przekazał organowi pierwszej instancji wyrys oraz wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. (uchwała nr XI/55/03 Rady Gminy K. z 30 grudnia 2003 r. – Dz. Urz. Woj. Łódzkiego Nr 31, poz. 332 z 13 lutego 2004 r.) w zakresie działek nr 134/78, 134/49, 134/6, 135/75 w gminie K.. Z dokumentu tego wynika, że działki będące przedmiotem postępowania, posiadają w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie 1ML – tereny o funkcji rekreacyjnej, indywidualna zabudowa rekreacyjna (100%).
W piśmie z 27 czerwca 2019 r. Starostwo Powiatowe w W. poinformowało, że w posiadanych przez urząd rejestrach nie odnotowano jakichkolwiek zapisów dotyczących pozwoleń na budowę, zgłoszeń budowy lub robót budowlanych, pozwoleń na użytkowanie lub dotyczących przekazania poświadczonej kopii ewidencji ruchu budowlanego z wpisem dotyczącym wiaty gospodarczej zlokalizowanej na działce nr 134/78, obręb K., gmina K. przy granicy z działkami nr 134/49, 134/6, 134/75.
W związku ze śmiercią jednej ze stron postępowania – H.D., w piśmie z 30 lipca 2019 r. organ pierwszej instancji wystąpił o wskazanie jego następców prawnych w celu zawiadomienia ich o toczącym się postępowaniu.
Po powzięciu informacji o danych następców prawnych, organ pierwszej instancji włączył do postępowania następców prawnych H.D.: C.D., E.S., M.M. oraz A. N.
5 września 2019 r. K.B. poinformował organ, że K.K. nie jest już właścicielką działki nr 134/75.
13 września 2019 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w W. o wszczęcie postępowania z art. 90 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
Decyzją z [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. nakazał K.B. rozbiórkę wiaty gospodarczej o wymiarach 3,86 m x 12,05 m i wysokości od 2,20 m do 3,02 m zlokalizowanej na działce nr ewid. 134/78 w K. przy granicy z działkami nr ewid. 134/49, 134/6 i 134/75. W ocenie organu pierwszej instancji, nie ulega wątpliwości, że działka 134/78 znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 1ML – indywidualna zabudowa rekreacyjna, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy K. z 30 grudnia 2003 r. Przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie dyskwalifikuje możliwość wybudowania obiektów gospodarczych, gdyż na gruntach przeznaczonych pod zabudowę rekreacyjną istnieje zakaz zabudowy gospodarczej.
W odwołaniu od tej decyzji K.B. wniósł o jej uchylenie w całości. Skarżący podniósł, że powierzchnia wiaty nie przekracza 50 m2 i nie jest w tym wypadku wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę bądź jej zgłoszenie. Na działce znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Kwalifikacja wiaty jako budynku gospodarczego jest niesłuszna. Skarżący stwierdził, że "został zmuszony do zainstalowania rolet (zabezpieczających) na okres zimy, ponieważ sprzęt i materiały budowlane chciał chronić przed warunkami atmosferycznymi i kradzieżą". Na działce jeszcze nie przebywa na stałe. Oświadczył, że jest gotów zdemontować rolety zabezpieczające do 15 grudnia 2019 r.
Postanowieniem z 20 stycznia 2020 r. organ drugiej instancji zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w sprawie polegającego na przeprowadzeniu oględzin celem ustalenia, czy skarżący dokonał demontażu bram rolowanych rozpiętych na słupach spornej wiaty gospodarczej, które pozwalają na jej skuteczne zamknięcie, a także do pozyskaniu oryginału bądź kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem aktu zgonu H.D. i ustaleniu, czy zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po zmarłym, czy też spadek został nieobjęty.
30 stycznia 2020 r. C. D. poinformowała, że H.D. zmarł 12 stycznia 2014 r. i nie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe po nim, jak również nie został przez niego spisany testament. Jako żona zmarłego, C.D. sprawuje od momentu jego śmierci nadzór nad gospodarstwem i reguluje wszystkie powinności (ubezpieczenia, podatki i inne). Zdaniem C.D., do spadkobierców po zmarłym należą C.D. – żona oraz trzy córki – E.S., M.M., A.N.
Z przekazanego przez organ pierwszej instancji protokołu oględzin z 7 lutego 2020 r. wynika brak potwierdzenia demontażu bram rolowanych rozpiętych na słupach wiaty gospodarczej na działce nr 134/78 w K. przy granicy z działkami nr 134/49, 134/6, 134/75. Z uwagi na nieobecność inwestora i osoby upoważnionej oględziny przeprowadzono ze strony drogi – ul. Rzecznej.
W adnotacji urzędowej z 10 lutego 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. zawarł wynik porównania dokumentacji zdjęciowej oględzin wykonanej podczas kontroli 6 czerwca 2019 r. z dokumentacją zdjęciową wykonaną 7 lutego 2020 r. Po analizie stwierdzono demontaż prowadnic zamontowanych na słupach wiaty, pozostawienie rolet i ich obudowy.
Pismem z 10 marca 2020 r. organ drugiej instancji zawiadomił strony, że w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia w siedzibie organu można zapoznać się z całością akt sprawy oraz wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów, a także zgłoszonych żądań.
Organ drugiej instancji utrzymując w mocy decyzję z [...] stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że obiekt budowlany jest wiatą. Powierzchnia zabudowy wiaty (około 46,51 m2) znacznie przekracza dopuszczalną przez ustawodawcę w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane powierzchnię 35 m2, w związku z czym obiekt wymaga pozwolenia na budowę. Co prawda ustawodawca dopuszcza również budowę niewymagającej pozwolenia na budowę wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2, jednak warunkiem sine qua non jest usytuowanie wiaty na tej działce, na której już zlokalizowany jest budynek mieszkalny, a na działce o nr 134/78 brak jest zabudowania mieszkalnego. Zgodnie z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy jedyny budynek mieszkalny znajduje się na działkach sąsiednich o nr ewid. 134/77 i 134/76, których właścicielem jest również skarżący. W związku z tym na rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych wobec budowli należało uzyskać w organie administracji architektoniczno-budowlanej decyzję o pozwoleniu na budowę. Nieprzedłożenie takiego pozwolenia na budowę w toku prowadzonego postępowania administracyjnego oznacza wykonywanie obiektu budowlanego w warunkach samowoli budowlanej, a to z kolei determinuje konieczność prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Według organu drugiej instancji, z analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. z 30 grudnia 2003 r. wynika, że działka nr ewid. 134/78 znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 1ML – indywidualna zabudowa rekreacyjna. Zgodnie z powyższym planem zagospodarowania przestrzennego na terenach oznaczonych tym symbolem jest wprowadzony zakaz rozbudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz nowej zabudowy o takiej funkcji. Określając zasady kształtowania nowej zabudowy rekreacyjnej dopuszczono budynki rekreacyjne bez podpiwniczenia, wyposażone w izolację ciężką, o maksymalnie dwóch kondygnacjach nadziemnych, w tym poddaszu użytkowym, wysokości maksymalnie do 7,5 m do kalenicy, dachach spadowych symetrycznych o kącie nachylenia połaci 30⁰-50⁰ z zakazem sytuowania bezpośrednio przy granicy działek. Zakazano zabudowy gospodarczej.
W ocenie organu drugiej instancji, w takiej sytuacji przeznaczenie terenu określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie dyskwalifikuje możliwość wybudowania, a co za tym idzie także legalizacji wybudowanych na nim obiektów budowlanych o przeznaczeniu gospodarczym. Zgodnie z powyższym na gruntach przeznaczonych pod zabudowę rekreacyjną ustalony został bezwarunkowy zakaz zabudowy gospodarczej. O charakterze gospodarczym wiaty przesądza jej przeznaczenie, bowiem jak wskazano w protokole oględzin, przechowywane w niej są m. in. materiały budowlane, sprzęty ogrodnicze, narzędzia. Sam inwestor także parokrotnie oświadczył, że jest to wiata o charakterze gospodarczym.
Kwestią sporną w sprawie pozostawały bramy rolowane, mogące doprowadzić do tzw. domknięcia się wiaty, a co za tym idzie utraty przez nią jej przymiotu. Zdaniem organu drugiej instancji, z adnotacji urzędowej z 10 lutego 2020 r. wynika, że w wyniku porównania dokumentacji zdjęciowej stwierdzono demontaż prowadnic zamontowanych na słupach wiaty. Pozostawiono obudowę rolet. Sam inwestor zaś wskazał, że zainstalował rolety na okres zimowy, aby chronić przed warunkami atmosferycznymi oraz ewentualną groźbą kradzieży przechowywane w niej rzeczy. W związku z powyższym zachodzi, ze względu na uregulowanie zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, niemożność wdrożenia postępowania legalizującego samowolnie wybudowaną wiatę gospodarczą.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył K.B. zarzucając naruszenie:
1. art. 7, art. 7a § 1, art. 9, art. 15, art. 77 § 1, art. 79a § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 86, art. 107 § 1 pkt 6, art. 107 § 3 k.p.a.;
2. art. 29 ust. 1 pkt 2c (poprzez jego niezastosowanie), art. 48 ust. 1 (poprzez jego zastosowanie), art. 48 ust. 2 (poprzez jego niezastosowanie) ustawy Prawo budowlane oraz nieprawidłowe zastosowanie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. (§ 48 ust. 15 pkt 8 uchwały numer XI/55/03 Rady Gminy K. z 30 grudnia 2003 r.) w zakresie, w jakim przyjęto, że sporny obiekt budowlany objęty jest zakazem zabudowy gospodarczej.
Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie lub zmianę decyzji organu pierwszej instancji poprzez umorzenie postępowania w sprawie, ewentualne o uchylenie decyzji obu organów administracji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania przed organami administracyjnymi oraz sądem.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że na okoliczność zdemontowania rolet wskazał w odwołaniu. Nie została ona w żaden sposób zweryfikowana. Brak rolet potwierdzają fotografie dołączone do protokołu z oględzin z 7 lutego 2020 r. Podczas tych oględzin nie stwierdzono istnienia rolet. Stwierdzono demontaż prowadnic, po których rolety są zsuwane. Brak prowadnic oznacza, że nie można z rolet korzystać. Kwalifikacja wiaty jako gospodarczej jest niesłuszna. Sama wiata posadowiona jest na działce, na której jest budynek mieszkalny, z czego wynika wprost brak gospodarczego wykorzystywania wiaty. Według skarżącego, przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wskazywało na to, aby wiata służyła jakiejkolwiek funkcji gospodarczej. Nie stwierdzono, aby w wiacie prowadzona była jakakolwiek działalność produkcyjna, wytwórcza, rolna lub by wiata miała służyć pomocniczo dla takiej działalności. Nie ustalono także, czy skarżący jakąkolwiek taką działalność prowadzi, w ramach której miałby wykorzystywać gospodarczo wiatę. Przyjęta zatem przez organ drugiej instancji kwalifikacja wiaty jako "gospodarczej" nie jest poparta jakimkolwiek materiałem dowodowym. W tym zakresie organ oparł się tylko na rzekomym oświadczeniu skarżącego podczas oględzin. Z jakiekolwiek wypowiedzi skarżącego organ nie może wywodzić samodzielnego wniosku, że obiekt ma charakter gospodarczy. Jakiekolwiek oświadczenie skarżącego zawarte w protokole z oględzin stanowi wyłącznie relację pracownika organu, który protokół ten sporządzał. Strona zaś, co wynika z doświadczenia życiowego, może posługiwać się językiem potocznym, który mógł wynikać z tego, że w czerwcu 2019 r. w wiacie znajdowały się pozostałe materiały po wznoszeniu wiaty oraz związane z pracami remontowymi budynku mieszkalnego. Pomimo istnienia wskazanych wątpliwości, organ drugiej instancji przyjął ocenę stanu faktycznego z naruszeniem art. 81a § 1 k.p.a., gdyż istniejące wątpliwości rozstrzygnął na niekorzyść skarżącego przyjmując, że obiekt ma charakter gospodarczy. Jednocześnie organ naruszył przepisy art. 86 k.p.a., ponieważ pomimo istnienia wskazanych niewyjaśnionych faktów pominął dowód z przesłuchania strony, a rzekome oświadczenia skarżącego zawarte w protokole z oględzin, potraktował jakby stanowiły one zeznania.
Następnie skarżący wskazał, że naruszenie przepisu § 41 ust. 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przejawia się w braku jakiejkolwiek analizy treści zakazu zabudowy gospodarczej wynikającego z tego przepisu. Organ drugiej instancji nie dokonał oceny, czy zakaz ten obejmuje budynki, czy wszystkie obiekty budowlane. Zdaniem skarżącego, objęcie tym zakazem wszystkich obiektów budowlanych jest bezzasadne, gdyż wykluczałoby możliwość wznoszenia szeregu obiektów niesłużących bezpośrednio celom rekreacyjnym, lecz służących gospodarczo innym budynkom o celach rekreacyjnych. Z powyższego wynika, że zakaz zabudowy gospodarczej nie dotyczy wiat. Analiza zakresu zastosowania normy prawnej (§ 41 ust. 15 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) powinna być dokonana przez organ pierwszej instancji, aby umożliwić skarżącemu wniesienie odwołania we wskazanej kwestii. Organ drugiej instancji pominął fakt, że w związku z zakończeniem wznoszenia wiaty oraz części prac remontowych w budynku mieszkalnym, wiata służy jedynie jako obiekt pomocniczy dla mieszkaniowych celów mieszkańców nieruchomości (miejsce parkowania samochodu lub miejsce przechowywania innego sprzętu służącego mieszkańcom). Okoliczność ta ma znaczenie przy ocenie zgodności obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a takie wykorzystanie wiaty nie narusza zakazu wynikającego z § 41 ust. 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organy obu instancji powinny pouczyć skarżącego o przesłankach legalizacji (pozytywnych i negatywnych), czego zaniechały. To zaś skutkowało tym, że skarżący nie był pouczony o możliwości wnoszenia wniosków dowodowych na okoliczności związane ze sposobem korzystania z wiaty.
Według skarżącego, organ drugiej instancji naruszył również przepis art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, co było wynikiem wadliwej kwalifikacji wzniesionej przez skarżącego wiaty jako obiektu naruszającego zakaz zabudowy gospodarczej wynikający z § 41 ust. 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz błędnego przyjęcia, że na działce, na której jest wiata nie znajduje się budynek mieszkalny. Wszystkie działki ewidencyjne stanowiące własność skarżącego tworzą jedną nieruchomość, objętą tą samą księgą wieczystą numer [...]. Zdaniem skarżącego, pojęcie "działki" zawarte w art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane rozumieć należy w ten sposób, że dotyczy ona tej samej nieruchomości, a nie działki o określonym numerze ewidencyjnym. Interpretacja pojęcia "działki" przyjęta przez organ drugiej instancji jest błędna, gdyż prowadzić może do sztucznych czynności podziału i scalania działek ewidencyjnych w celu obchodzenia przepisów prawa budowlanego. Nieruchomość skarżącego stanowi jedną funkcjonalną nieruchomość, obejmującą budynek mieszkalny oraz dwie wiaty. Sztuczne dzielenie nieruchomości na poszczególne działki (ze względu na ewidencję geodezyjną) jest nieuzasadnione.
Skarżący stwierdził również, że art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane zawiera także druga przesłankę jego zastosowania, której organy administracji obu instancji nie rozpatrzyły. Zgodnie z nią usytuowanie wiaty jest możliwe także na działce przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe. Przepis ten nie wskazuje, w jaki sposób należy oceniać to przeznaczenie oraz jaki jest zakres pojęcia "budownictwa mieszkaniowego" użytego w tym przepisie. Skoro działka skarżącego jest zabudowana domem mieszkalnym, to w ocenie skarżącego, przyjąć należy, że ze względu na dopuszczalny dotychczasowy sposób jej użytkowania (sprzed wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) jest przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe. Wynikające z § 41 ust. 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczenie działki, na której znajduje się sporna wiata oznaczone jest symbolem 1ML, co oznacza tereny o funkcji rekreacyjnej – indywidualna zabudowa rekreacyjna na własnych działkach z możliwością usług związanych z obsługą wypoczynku. Przeznaczenie to obejmuje także zabudowę mieszkaniową o charakterze rekreacyjnym. Cała zatem nieruchomość skarżącego (wszystkie działki ewidencje wchodzące w jej skład) jest przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe pomimo tego, że jest to budownictwo rekreacyjne. Właściwa kwalifikacja obiektu prowadzi do wniosku, że przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie znajdzie zastosowania w sprawie. Dokonując oceny możliwości legalizacji, w pierwszej kolejności organ drugiej instancji powinien dokonać wykładni zakresu zakazu zabudowy gospodarczej wynikającego z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., czego organ nie dokonał. Ocena zakresu zakazu zabudowy gospodarczej wynikającego z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być dokonana przez organ pierwszej instancji. Dokonanie takiej oceny dopiero przez organ drugiej instancji narusza przepis art. 15 k.p.a. Ponadto w celu dokonania oceny charakteru spornego obiektu (czy ma on charakter gospodarczy), organ powinien był ustalić obiektywnie sposób korzystania z obiektu przez skarżącego, czego także zaniechał. Wskutek tego ewentualne naruszenie przepisu art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane polega na jego niezastosowaniu.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
W piśmie wniesionym 14 maja 2021 r. skarżący podtrzymał zarzuty zawarte w skardze.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że stanowisko organu drugiej instancji wynika z braku przeprowadzenia oględzin obiektu w kierunku ustalenia, czy w dniu wydania zaskarżonej decyzji posiadał rolowane ściany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa o COVID-19". Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Wykładnia funkcjonalna przepisów ustawy o COVID-19 pozwala opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania art. 15zzs4 ust. 3 w niniejszej sprawie i możliwością jej rozpoznania oraz wydania wyroku na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 15zzs4 ust. 3 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie, m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy o COVID-19 jest, m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta Ł. będącego siedzibą tutejszego sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. Zgodnie ze wskazaną regulacją brak jest podstaw do uzależnienia rozpatrzenia sprawy od zgody lub sprzeciwu strony. Niemożliwy jest bowiem do przewidzenia termin, w którym mogłoby nastąpić rozpatrzenie sprawy na rozprawie (por. postanowienie NSA z 5 listopada 2020 r., II FSK 1745/18). Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola w tym trybie nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie. Dopuszczalność rozpoznania sprawy na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19 potwierdza stanowisko przedstawione w uzasadnieniach uchwał składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19 i II OPS 1/20.
W niniejszej sprawie 14 kwietnia 2021 r. zostało wydane przez Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stosowne zarządzenie, o czym zawiadomiono pełnomocnika skarżącego, uczestników postępowania i organ administracji. Jednocześnie poinformowano strony o możliwości złożenia pisma zawierającego stanowisko i ewentualnego uzupełnienia argumentacji.
W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi.
Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność nałożenia na skarżącego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego, zakwalifikowanego przez organy administracji jako wiata gospodarcza.
Jak wynika z akt sprawy, 6 czerwca 2019 r. zostały przeprowadzone z udziałem skarżącego oględziny na działce nr 134/78. W ich wyniku stwierdzono, że na działce tej znajduje się wiata gospodarcza o wymiarach 3,86 m x 12,05 m i wysokości od 2,20 m do 3,02 m (powierzchnia zabudowy: 46,51 m2). Wiata ma konstrukcję murowaną i stalową z dachem jednospadowym o konstrukcji drewnianej i pokryciu z blachy. Od strony działki nr 134/6 wiata posiada ścianę murowaną. Od strony działki nr 134/75 wiata dostawiona jest do "ogrodzenia międzyposesyjnego" o konstrukcji murowanej. Dwie ściany od strony wewnętrznej (elewacja południowa i zachodnia) stanowią bramy rolowane. Wiata nie jest powiązana konstrukcyjnie z murem ogrodzeniowym od strony działki nr 134/75. Działki nr 134/75, 134/6 i 134/49 w granicy, z którymi jest usytuowana, nie stanowią własności skarżącego (wypisy z ewidencji gruntów).
Ze złożonej przez skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym ekspertyzy technicznej wynika, że wiata jest otwarta z przodu i jednego boku. Zlokalizowana jest przy murze grodzeniowym o grubości 12 cm. Dach oparty jest na słupach żelbetowych i stalowych (k. 85 akt sądowych).
Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) – Dz. U. Nr 112, poz. 131 ze zm. – budynki to zadaszone obiekty budowlane wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. Za szczególny rodzaj budynku uważa się wiatę, która stanowi pomieszczenie naziemne, nie obudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione.
Ustawa prawo budowlane, jak i wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze nie definiują pojęcia "wiaty", jak zresztą wielu innych pojęć. Na przykład zgodnie z małym słownikiem języka polskiego pod redakcją Stanisława Skorupki, Haliny Auderskiej i Zofii Łempickiej (Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1968) – "wiata to rodzaj budowli bez ścian, zwykle z oszklonym pokryciem". W orzecznictwie wskazuje się natomiast, że brak ustawowej definicji takiego obiektu oznacza, że jego kwalifikacja wymaga każdorazowo uwzględnienia, m. in. jego funkcji. Często wskazuje się, że wiata to samodzielna lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca, rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym – deszczem, śniegiem, wiatrem (por. wyroki NSA z 10 maja 2011 r., II OSK 794/10; z 8 marca 2017 r. II OSK 1707/15; z 17 marca 2020 II OSK 603/19). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 3465/18 natomiast za podstawowe cechy wiaty uznał wsparcie danej budowli na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian.
Zdaniem sądu, powyższe wskazuje, że organy administracji dokonały prawidłowej kwalifikacji obiektu stanowiącego przedmiot postępowania jako wiaty. Niewątpliwie obiekt ten jest lekką konstrukcją składającą się z dachu wspartego na słupach. Z jednej strony posiada ścianę murowaną. Z drugiej strony dostawiony jest do ogrodzenia. Jest trwale związany z gruntem.
Poza sporem jest, że skarżący nie legitymuje się ani pozwoleniem na jej budowę, ani zgłoszeniem. Okoliczność ta wynika także z oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu z oględzin przeprowadzonych 6 czerwca 2019 r. i z pisma Starosty [...] z 27 czerwca 2019 r.
Ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie dokonania tejże samowoli, a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry samowolnie pobudowanego obiektu (por. wyrok NSA z 18 maja 2007 r., II OSK 782/06). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sama okoliczność, czy dany obiekt stanowi samowolę budowlaną, podlega ocenie według przepisów z daty jego budowy (realizacji), natomiast możliwość legalizacji oceniana jest na datę wydawania decyzji w procedurze sanacyjnej (np. wyroki NSA z 29 września 2018 r., II OSK 109/18; z 23 lutego 2018 r., II OSK 1879/17; z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10).
W stanie prawnym obowiązującym od kwietnia do czerwca 2018 r., kiedy to według oświadczenia skarżącego złożonego podczas oględzin przeprowadzonych 6 czerwca 2019 r., powstała stanowiąca przedmiot postępowania w niniejszej sprawie wiata, jak również w dacie wydania zaskarżonej decyzji [...], przepis art. 29 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (pkt 2); wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1 000 m2 powierzchni działki (pkt 2c). O ile w pierwszym przypadku budowa wiaty wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, to w drugim już nie.
Z art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane jednakże wynika, że aby można było usytuować wiatę o tych parametrach na działce, na której ma ona zostać zrealizowana, oprócz tego, że łączna liczba tych wiat nie może przekraczać dwóch na każde 1 000 m2 powierzchni działki, powinien też istnieć budynek mieszkalny (jednorodzinny lub wielorodzinny) bądź działka taka powinna być przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe. Przy czym przeznaczenie takiej działki powinno wynikać z obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Na działkach sąsiednich nr 134/77 i 134/76, stanowiących także własność skarżącego, znajduje się budynek "mieszkalny". Okoliczność ta nie jest sporna.
Zgodnie z definicją określoną w § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r.", pod pojęciem działki budowlanej należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Działka budowlana może składać się kilku działek ewidencyjnych. Skoro pozwolenie na budowę budynku, czy zgłoszenie takiej budowy może dotyczyć nieruchomości składającej z kilku działek ewidencyjnych, to brak jest racjonalnego uzasadnienia dla stanowiska, że w przypadku ewentualnej samowoli budowlanej na nieruchomości składającej się z kilku działek ewidencyjnych przy ocenie tej samowoli należy uwzględniać jedynie powierzchnię działki ewidencyjnej, na której posadowiony został konkretny obiekt.
Jednakże nawet okoliczność, że obiekt budowlany nie jest objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, czy dokonania zgłoszenia nie wyłącza prowadzenia przez organy administracji postępowania w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 4 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2) lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4). W ugruntowanym orzecznictwie podkreśla się, że stan zgodności z prawem w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 2 lub art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane oznacza nie tylko zgodność z przepisami prawa administracyjnego materialnego z zakresu prawa budowlanego, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, ale również zgodność z przepisami określającymi ład przestrzenny na danym terenie. Do przepisów tych zalicza się ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (np. wyroki NSA: z 9 kwietnia 2009 r., II OSK 534/08; z 6 marca 2012 r., II OSK 2477/10; z 3 lipca 2012 r., II OSK 755/11; z 19 lutego 2015 r., II OSK 1743/13; z 6 grudnia 2017 r., II OSK 151/17). Zatem budowa obiektu budowlanego, gdyby nawet nie wymagała pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, wbrew postanowieniom tego planu, jest innym przypadkiem samowoli budowlanej, polegającym na budowie tego obiektu niezgodnie z przepisami w świetle art. 50 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 ustawy Prawo budowlane (por. postanowienie NSA z 23 lutego 2010 r., II OW 27/09; wyrok NSA z 22 maja 2009 r., II OSK 802/08, uchwała NSA z 3 października 2016 r., II OPS 1/16, komentarz do Prawa budowlanego autorstwa Alicji Plucińskiej-Filipowicz (red.), Marka Wierzbowskiego (red.), Kamila Bulińskiego, Arkadiusza Despot-Mładanowicza, Tomasza Filipowicza, Artura Kosickiego, Mariusza Rypina, Mirosława Wincenciaka, wydawnictwo LEX, 2014).
W konsekwencji w okolicznościach niniejszej sprawy organy nadzoru budowlanego miały obowiązek dokonania oceny, czy stanowiąca przedmiot postępowania wiata nie została zrealizowana w sposób naruszający ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub innych przepisów, w tym warunków techniczno-budowlanych. Przy czym stwierdzenie takiej niezgodności, której nie da się usunąć poprzez wykonanie czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane i nakazania na tej podstawie inwestorowi rozbiórki obiektu.
Niezbędne w takiej sytuacji jest odniesienie się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla działki skarżącego nr 134/78, wprowadzonego w życie powołaną wyżej uchwałą nr XI/55/03 Rady Gminy K. z 30 grudnia 2003 r. Zgodnie z wyrysem i wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka nr 134/78 zlokalizowana jest na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczonym na rysunku planu symbolem 1ML. Okoliczność ta nie jest sporna w niniejszej sprawie. W § 41 ust. 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1ML, ustalono: podstawowe przeznaczenie gruntów – pod indywidualną zabudowę rekreacyjną (pkt 1); warunkiem adaptacji dotychczas wybudowanych budynków mieszkaniowych i nowej zabudowy rekreacyjnej jest wykonanie stosownych zabezpieczeń przed powodzią, (np. wybudowanie lokalnego wału przeciwpowodziowego o proponowanym przebiegu w strefie według rysunku planu) (pkt 2); zakaz rozbudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej i nowej zabudowy o takiej funkcji (pkt 3); dla nowej zabudowy rekreacyjnej uwzględnienie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości min. 10,0 m od podstawy wału, o którym mowa w punkcie 1 i 3,0 m od linii rozgraniczających dróg wewnętrznych. W przypadku braku realizacji wału i przyjęcia innego sposobu zabezpieczenia się przed powodzią – nieprzekraczalna linia zabudowy od rzeki – min. 20 m od rzeki (pkt 4). W § 41 ust. 15 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określono obowiązek kształtowania nowej zabudowy rekreacyjnej według następujących zasad:
- budynki rekreacyjne bez podpiwniczenia, wyposażone w izolację ciężką, o maksymalnie dwóch kondygnacjach nadziemnych, w tym poddaszu użytkowym, wysokości maksymalnie do 7,5 m do kalenicy, dachach spadowych symetrycznych o kącie nachylenia połaci 30⁰-50⁰ z zakazem sytuowania bezpośrednio przy granicy działek,
-zakaz zabudowy gospodarczej.
Z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatem wynika, że działka nr 134/78 objęta jest zakazem rozbudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej i nowej zabudowy o takiej funkcji. Warunkiem adaptacji dotychczas wybudowanych budynków mieszkaniowych i nowej zabudowy rekreacyjnej jest wykonanie stosownych zabezpieczeń przed powodzią. Z akt sprawy nie wynika, aby takie zabezpieczenia zostały wykonane. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza także zakaz sytuowania budynków rekreacyjnych bezpośrednio przy granicy i zakazuje zabudowy gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że stanowiąca przedmiot postępowania wiata jest zlokalizowana bezpośrednio przy granicy z działkami, które nie są własnością skarżącego, tj. działkami nr 134/75, 134/6 i 134/49.
Podczas kontroli przeprowadzonej 6 czerwca 2019 r. pod wiatą przechowywane były materiały budowlane, sprzęty ogrodnicze. Podczas kontroli tej skarżący oświadczył, że wiata powstała w okresie od kwietnia do czerwca 2018 r., a on jest inwestorem tej budowy. Nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego legalność wiaty. Oświadczył, że powstała ona jako "wiata gospodarcza" niewymagająca żadnych pozwoleń i zgłoszeń po wcześniejszym uzgodnieniu z osobą uprawnioną.
Z dokumentacji zdjęciowej sporządzonej podczas oględzin 7 lutego 2020 r. wynika, że w wiacie przechowywane są przez skarżącego różne rzeczy i chociaż prowadnice zostały zdemontowane, to pozostawiono rolety. W skardze skarżący natomiast stwierdził, że w związku z zakończeniem wznoszenia wiaty oraz części prac remontowych w budynku mieszkalnym, wiata służy jedynie jako "obiekt pomocniczy dla mieszkaniowych celów mieszkańców nieruchomości (miejsce parkowania samochodu lub miejsce przechowywania innego sprzętu służącego mieszkańcom)".
Nie ulega zatem wątpliwości, że wiata, jak sam skarżący wyjaśnił, wykorzystywana jest do przechowywania rzeczy (materiałów budowlanych, sprzętów ogrodniczych) lub parkowania samochodu. Wykorzystywana jest więc przez skarżącego do celów gospodarczych lub jako miejsce postojowe dla samochodu. Pełni więc w istocie funkcję gospodarczą i stanowi miejsce postojowe dla samochodu.
W złożonym przez skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym piśmie z 11 lutego 2021 r. Wójt Gminy K. stwierdził wprawdzie, że przez użyte w § 41 ust. 15 pkt 8 planu pojęcie zabudowy gospodarczej należy rozumieć definicję ustaloną w § 3 pkt 8 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., tak jak dla budynku gospodarczego, lecz nie sposób nie zauważyć, że § 41 ust. 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadza rozróżnienie na budynki mieszkalne, zabudowę rekreacyjną, zabudowę mieszkaniową, budynki rekreacyjne i zabudowę gospodarczą. W tym wypadku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego pojęciu "zabudowy" nadaje zatem szersze znaczenie niż tylko budynki o określonej funkcji (mieszkaniowej, rekreacyjnej czy gospodarczej). Pojęcie "zabudowy gospodarczej" w rozumieniu § 41 ust. 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmuje zatem również innego rodzaju obiekty budowlane niż tylko budynki o funkcji gospodarczej, a więc także wiaty o takiej funkcji. Podkreślić należy, że rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r. nie zawiera definicji zabudowy gospodarczej. Definiuje jedynie pojęcia zabudowy: śródmiejskiej (§ 3 pkt 1), jednorodzinnej (§ 3 pkt 2) i zagrodowej (§ 3 pkt 3) oraz budynku: mieszkalnego (§ 3 pkt 4), rekreacji indywidualnej (§ 3 pkt 7), gospodarczego (§ 3 pkt 8). Przy czym z definicji budynku gospodarczego (§ 3 pkt 8) oraz pomieszczenia gospodarczego (§ 3 pkt 13) wywieść należy, że o gospodarczym przeznaczeniu decyduje sposób wykorzystywania do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych, przedmiotów lub produktów żywnościowych, sprzętu, opału, odpadów stałych. Jak wynika z § 41 ust. 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczenia w zabudowie na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1ML wynikają z konieczności zabezpieczenia tego terenu przed powodzią. Oczywistym jest, że ich celem jest ograniczenie możliwych negatywnych skutków tego zjawiska.
Podkreślić należy, że protokół z kontroli przeprowadzonej 6 czerwca 2019 r. skarżący podpisał i nie wnosił do niego uwag czy zastrzeżeń. Złożone wówczas oświadczenie zakwestionował dopiero w skardze. Dokonaną przez organy administracji ocenę tego oświadczenia i wyciągnięte wnioski ze zgromadzonego materiału dowodowego, co do pełnionej przez wiatę funkcji, uznać należy za prawidłową.
W ocenie sądu, w tym stanie rzeczy zasadnie organy administracji uznały, że stanowiąca przedmiot postępowania wiata jest niezgodna z obowiązującym ustaleniami miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż narusza określony w jego § 41 ust. 15 pkt 8 tiret drugie zakaz zabudowy gospodarczej. Niezgodność ta ma charakter istotny i w dalszym ciągu istnieje, gdyż plan ten obowiązuje.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia 12 kwietnia 2002 r. odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż dla samochodów osobowych: 7 m – w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie (pkt 1 lit. a), dla samochodów innych niż samochody osobowe: 10 m – w przypadku parkingu do 4 stanowisk postojowych włącznie (pkt 2 lit. a). Stosownie do § 19 ust. 2 rozporządzenia 12 kwietnia 2002 r. stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż dla samochodów osobowych: 3 m – w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie (pkt 1 lit. a), dla samochodów innych niż samochody osobowe: 6 m – w przypadku parkingu do 4 stanowisk postojowych włącznie (pkt 2 lit. a). Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową (§ 19 ust. 7 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.).
Wiata stanowiąca stanowisko postojowe, a na taki cel jej wykorzystywania wskazał skarżący w skardze, nie może więc być zlokalizowana przy granicy z działkami sąsiednimi, które nie stanowią własności skarżącego i nie są działkami drogowymi, co wynika ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z ewidencji gruntów (grunty orne, rolne zabudowane i sady) oraz wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tereny 1ML o funkcji rekreacji indywidualnej, indywidualna zabudowa rekreacyjna oraz 5MR-MN o funkcji mieszkaniowej, zabudowa zagrodowa i jednorodzinna). Usytuowanie wiaty uznać więc należy za istotnie naruszające przynajmniej § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., a usunięcie tego naruszenia nie jest możliwe poprzez nałożenie obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719 ze zm.), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie z 7 czerwca 2010 r.", w obiektach oraz na terenach przyległych do nich zabronione jest składowanie poza budynkami w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej materiałów palnych, w tym pozostałości roślinnych, gałęzi i chrustu. Wiata wykorzystywana do przechowywania sprzętów, materiałów budowalnych, które z reguły także są z materiałów palnych, nie może więc być usytuowana w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki.
W ocenie sądu, w tym stanie rzeczy w rozpoznawanej sprawie, chociaż organy administracji błędnie uznały, że podstawę orzeczenia nakazu rozbiórki stanowi art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, to prawidłowo stwierdziły, że stanowiąca przedmiot postępowania wiata narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już wyżej wskazano, niezgodność z prawem polegająca na niezgodności obiektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowalne i nakazania inwestorowi rozbiórki obiektu będącego przedmiotem postępowania. Usytuowanie wiaty narusza także przynajmniej § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Niezgodności te mają charakter istotny i istniały w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Nadto sposób wykorzystywania wiaty przez skarżącego narusza § 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z 7 czerwca 2010 r. Organy administracji prawidłowo zatem orzekły o nakazie rozbiórki wiaty gospodarczej, a wydane w sprawie decyzje, mimo powołania błędnej podstawy prawnej i częściowo błędnych uzasadnień, odpowiadają prawu. Organy obu instancji nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy przeprowadziły należytą analizę stanu faktycznego, która doprowadziła do wniosku, że w sprawie zachodzą przesłanki dla wydania decyzji o nakazie rozbiórki.
Z tych wszystkich względów sąd uznał, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.
k.ż.