II SA/Łd 573/22

II SA/Łd 573/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Sławomir Wojciechowski /sprawozdawca/
Tomasz Furmanek
Symbol z opisem
6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 176
art. 1 ust. 1, art. 11a ust. 1, art. 11b ust. 1, art. 11e, art. 11f ust. 1 pkt 7, pkt 8 lit. h, art. 11i
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1376
art. 29 ust. 1, ust. 2
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2016 poz 124
par. 9 ust. 1 pkt 5, par. 76, par. 78 ust. 2 pkt 1, par. 79 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 97 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Tomasz Furmanek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 25 kwietnia 2022 r. nr 90/2022 znak GPB-III.7821.4.2022 PF w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 kwietnia 2022 r., nr 90/2022, znak: GPB-III.7821.4.2022 Wojewoda Łódzki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U . z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", w związku z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. - o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 roku, poz. 176 ze zm.), powoływanej dalej jako: "specustawa", po rozpatrzeniu odwołania Z.C. od decyzji Starosty Sieradzkiego nr 2/su/2022, znak: AB.7012.4.2021 z dnia 22 lutego 2022 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Powiatowemu Zarządowi Dróg w Sieradzu, ul. Plac Wojewódzki nr 3, 98-200 Sieradz, zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa odcinka drogi powiatowej nr 1723E B. –T.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 22 lipca 2021 r. do Starosty Sieradzkiego wpłynął wniosek Powiatowego Zarządu Dróg w Sieradzu w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa odcinka drogi powiatowej nr 1723E B. – T.".
Starosta Sieradzki pismem z dnia 6 sierpnia 2021 r. zawiadomił o prowadzonym postępowaniu administracyjnym wnioskodawcę i właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Obwieszczenie o wszczęciu postępowania było wywieszone przez okres 14 dni na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w Sieradzu, Urzędu Miejskiego w Warcie, Urzędu Gminy Wróblew, opublikowane na stronie e-bip Powiatu Sieradzkiego oraz w prasie lokalnej (Dziennik Łódzki). W zawiadomieniu organ I instancji wskazał termin oraz miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z aktami sprawy oraz wnieść ewentualne uwagi bądź zastrzeżenia.
W dniu 16 sierpnia 2021 r. wpłynęły zastrzeżenia zgłoszone przez Z.C. – właściciela działki nr ewid. [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...] w gminie W., w którym wniósł uwagi dot.: nieaktualności mapy do celów projektowych z uwagi na naniesiony na mapie do celów projektowych słup energetyczny – nieistniejący w terenie, niezgodności wykazu zmian danych ewidencyjnych z uproszczonym wypisem z rejestru gruntów oraz niesporządzenie projektu zjazdu. W pismach z dnia 18 sierpnia 2021 r. oraz z dnia 13 września 2021 r. Z.C. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 16 sierpnia 2021 r.
W dniu 16 sierpnia 2021 r., Starosta Sieradzki wydał postanowienie nr 354/2021, w którym nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia złożonego wniosku oraz dokumentacji, wyznaczając na powyższe termin 90 dni. Termin ten został przesunięty do dnia 10 stycznia 2022 r. Z nałożonego terminu uzupełnienia braków i wyeliminowania uchybień w dokumentacji, wnioskodawca wywiązał się przedkładając uzupełnioną dokumentację wraz z pismem przewodnim z dnia 10 stycznia 2022 r.
W dniu 22 lutego 2022 r. Starosta Sieradzki wydał decyzję nr 2/su/2022, znak: AB.7012.4.2021, którą zezwolił zarządcy drogi - Powiatowemu Zarządowi Dróg w Sieradzu - na realizację inwestycji drogowej pn. "rozbudowa odcinka drogi powiatowej nr 1723E B.–T.".
Zawiadomienie o wydaniu ww. decyzji zostało wysłane wnioskodawcy oraz właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem. Pozostałe strony zawiadomione zostały w drodze obwieszczeń, zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Z.C., wnosząc o jej uchylenie i wskazując na naruszenie: art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebranie w sposób niewyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia niniejszego postępowania w sprawie, pomimo zaistnienia przesłanki do jego zawieszenia, tj. uprzedniego rozpoznania skargi kasacyjnej w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości działek nr [...] i [...], obręb [...], na działki [...] i [...] oraz [...] i [...]; § 76a ust. 1 i 2, 78 ust. 2 pkt 1 i 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku - w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w związku z art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy.
Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W pierwszej kolejności organ II instancji wyjaśnił, że specustawa jest aktem prawnym o charakterze szczególnym w stosunku do ustawodawstwa zwykłego, w tym do zasad określonych w k.p.a. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowi rodzaj skonsolidowanego orzeczenia administracyjnego, które łączy decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi z pozwoleniem na budowę. Jest to kompleksowa decyzja, która oprócz pozwolenia na budowę, stanowi o przejściu niezbędnego terenu inwestycji w liniach rozgraniczających jej teren na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego, daje podstawę do wywłaszczenia nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, jak również zatwierdza podział nieruchomości. Decyzja ta może również ograniczyć korzystanie z nieruchomości sąsiednich w celu przebudowy infrastruktury technicznej i dróg innej kategorii. Należy pamiętać, że w istocie decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji jest pozwoleniem na budowę i jej podstawowe rozstrzygnięcie to zatwierdzenie projektu budowlanego.
Specustawa jest regulacją dotyczącą budowy drogi w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 roku - o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.), powoływanej dalej jako: u.d.p.".
Następnie organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie to przedsięwzięcie pod nazwą "rozbudowa odcinka drogi powiatowej nr 1723E B.-T.". Projektuje się drogę powiatową o dwóch pasach ruchu, budowę chodników, przebudowę i budowę zjazdów, rozbudowę i przebudowę skrzyżowań z drogami gminnymi, budową rowów drogowych z lokalnym umocnieniem oraz budową, przebudową i zabezpieczeniem infrastruktury technicznej w postaci sieci kanalizacji deszczowej, sieci teletechnicznej, energetycznej, wodociągowej. Przedmiotowa inwestycja będzie wymagała dokonania wywłaszczenia i podziałów działek. Inwestycja będzie obejmowała swoim zakresem podziały nieruchomości niezbędne dla wyznaczenia pasa drogowego drogi powiatowej. Droga przebiega przez tereny zabudowane i niezabudowane wzdłuż istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej wraz poboczami, zjazdami i szczątkowymi rowami. Obszar wzdłuż dróg ma jednolity charakter zagospodarowania i użytkowania. Droga biegnie głównie przez tereny rolnicze z rozproszoną zabudową zagrodową.
Kolejno Wojewoda Łódzki wskazał elementy, które obejmuje powyższa inwestycja i wyjaśnił, że projektowana inwestycja dotyczyć będzie budowy drogi publicznej o określonej przez inwestora klasie, przy spełnieniu warunków technicznych określonych dla tego typu drogi. Złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wskazuje, że przedmiotem budowy będzie droga powiatowa, a więc droga publiczna. Z kolei każda droga publiczna, w tym droga powiatowa, może być z woli ustawodawcy zrealizowana w trybie specustawy.
Powołując się na treść art. 11b ust. 1 specustawy, organ II instancji wyjaśnił, że w aktach sprawy znajdują się: pismo Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 18 maja 2021 r. oraz z dnia 2 września 2021 r. o pozytywnym opiniowaniu inwestycji, uzgodnienie dokumentacji technicznej bez uwag przez Burmistrza Warty, oraz opinia Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Ł. z dnia 31 sierpnia 2021 r. o braku uwag do inwestycji drogowej gdyż jej przebieg nie koliduje z terenami zamkniętymi, ich strefami ochronnymi, jak również z urządzeniami infrastruktury technicznej resortu obrony narodowej.
W związku z uzupełnieniem wniosku o wydanie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji, w dniu 20 sierpnia 2021 r., zwrócono się również do Zarządu Powiatu Sieradzkiego oraz Wójta Gminy Wróblew o opinie uzupełniające. W ustawowym terminie nie zostały wydane przedmiotowe opinie, co traktuje się jako brak zastrzeżeń do wniosku. Wojewoda podkreślił również, że do wniosku o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej załączono odpowiednie dokumenty stosownie do art. 11d ust. 1 specustawy.
Organ II instancji, powołując się następnie na treść art. 11i ust. 1 i ust. 2 specustawy oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, wskazał, że w dniu 26 października 2020 r. została wydana przez Burmistrza Warty, ostateczna decyzja nr 7/2020 znak: GKMOŚiZK.6220.10.2020.3, którą stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia.
Następnie Wojewoda Łódzki przywołał treść § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm.), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie" oraz art. 4 pkt 17 u.d.p. i wyjaśnił, że droga powiatowa nr 3 1723E to droga o klasie technicznej Z. Z projektu budowlanego wynika, iż szerokość pasa ruchu wynosi 3,0 m, co jest zgodne z § 15 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Szerokość każdego pasa ruchu została zwiększona na łuku kołowym w sposób zgodny z § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia przewidziany dla dróg klasy Z. Na podstawie art. 9 ust. 2 prawa budowlanego inwestorowi udzielono zgody na odstępstwo od zapisów § 21 ust. 3 pkt 2d rozporządzenia, które polega na: (1) zastosowaniu promienia łuku kołowego w planie o wartości 30 m na odcinku drogi powiatowej nr 1723E klasy Z, gdzie jezdnia jest ograniczona z jednej lub z obu stron krawężnikami, podczas gdy dla prędkości projektowanej 40 km/h, przy pochyleniu poprzecznym jezdni wynoszącym 5%, wartość promienia powinna wynosić 50 m; (2) usytuowaniu sąsiednich przejść dla pieszych w ciągu drogi powiatowej nr 1723E bez sygnalizacji świetlnej, w odległości wynoszącej 65 m, podczas gdy na ulicy klasy Z przejścia dla pieszych powinny być usytuowane w odległościach nie mniejszych niż 100 m, jeżeli nie ma sygnalizacji świetlnej.
W następnej kolejności organ odwoławczy przystąpił do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. Po dokonaniu oceny całości materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, organ wojewódzki stwierdził, że do wniosku o udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej załączony został kompletny projekt budowlany, wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków izby samorządu zawodowego. Projekt zawiera oświadczenia osób go wykonujących o zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, normami i zasadami wiedzy technicznej.
W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji spełnia warunki zawarte w art. 11f ust. 1 specustawy, w którym są wymienione niezbędne elementy, jakie powinna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, zatwierdza podział nieruchomości. W zaskarżonej decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością jednostki samorządu terytorialnego.
Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (również o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej) nie ma charakteru uznaniowego, a w myśl art. 11e ust. 1 specustawy, nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.
W odniesieniu do zastrzeżeń Z.C., inwestor wyjaśnił, że zgodnie z informacją otrzymaną od geodety wykonującego mapę do celów projektowych, której operat techniczny, nr [...] został wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 20 lipca 2020 r., podczas prac geodezyjnych w terenie na działce nr ewid. [...] obr. geod. [...] zlokalizowany był słup energetyczny. Z informacji uzyskanych od okolicznych mieszkańców przedmiotowy słup energetyczny został zlikwidowany ok. 3-4 miesięcy temu.
Odnosząc się do wątpliwości dotyczących wykonywanych czynności na gruncie przez geodetę załączono odpowiedź geodety uprawnionego E.K. z dnia 30 sierpnia 2021 r., w której wyjaśniła, że granica działki [...] z działką [...] obręb [...] została ustalona dnia 8 września 1994 r. przez właścicieli działek nr ewid. [...] i [...]. Dokumentację z tej czynności zawiera operat techniczny [...] w zasobie PODG-K. Granica działki [...] z działką [...] obręb [...] została ustalona przez Sąd Rejonowy w Sieradzu w wyniku prowadzonego postępowania rozgraniczającego (postanowienie I Ns 888/18 z dnia 3 czerwca 2020 r.), co ma odzwierciedlenie w operacie [...], znajdującym się w zasobie PODG-K w Sieradzu potwierdzającym, że granica jest zgodna ze stanem prawnym. Geodeta uprawniony E.K. stwierdziła, że właściciel działki [...] podczas czynności ustalania i przyjęcia przebiegu granic działek podlegających podziałowi w dniu 16 czerwca 2021 r. nie wyraził zgody na okazany zgodnie z powyższymi dokumentami przebieg granic, co zostało zapisane na szkicach, protokołach i mapie z projektem podziału nieruchomości jako granica sporna. Wobec powyższego powierzchnia działki [...] policzona została na podstawie punktów granicznych ustalonych wcześniej w operacie [...] i postanowieniu Sądu I Ns 888/18.
Do akt sprawy załączono również pismo Powiatowego Zarządu Dróg w Sieradzu znak: IF.4031.16.2020 z dnia 23 marca 2020 r., w którym Zarządca drogi powiatowej wyjaśnił, że w przypadku przebudowy, rozbudowy lub budowy drogi, ze względu na kwestie bezpieczeństwa ruchu, zarządca drogi może ograniczyć ilość zjazdów na projektowanych odcinkach dróg. Wobec czego koncepcja rozbudowy drogi obejmuje projekt wspólnego zjazdu do działek nr ewid. [...] i [...] o szerokości 6 mb. Z akt sprawy wynika również, iż Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno - Kartograficznej w Sieradzu prowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie operatu technicznego nr [...], który został włączony do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 9 sierpnia 2021 r., a zastrzeżenia dotyczące wykonanych czynności przez geodetę uprawnionego E.K. wyrażone w piśmie właściciela działki nr ewid. [...] obręb geod. [...] zostały wzięte pod uwagę podczas weryfikacji.
Organ wskazał również, że sprawy z zakresu dziedziny geodezji, kartografii i katastru należą do Wojewódzkiej Inspekcji Geodezyjnej i Kartograficznej, którą kieruje Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podlegający bezpośrednio zwierzchnictwu wojewody. W piśmie z dnia 1 grudnia 2021 r. organ ten - w odniesieniu do zastrzeżeń do operatu technicznego nr [...] wykonanego przez E.K., wyjaśnił, iż mapa z projektem podziału nieruchomości wykonana została zgodnie ze specustawą. Z adnotacji sporządzonej przez geodetę, określającej sposób ustalenia przebiegu granicy między działkami [...] i działki drogowej [...], w protokole ustalenia przebiegu granic działki ewidencyjnej podlegającej podziałowi z dnia 16 czerwca 2021 r. wynika, że została ona ustalona na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Sieradzu I Ns 888/18 i operatu [...]. Na tak ustaloną granicę właściciel działki nr ewid [...] nie wyraził zgody, zatem granica ta wykazana została jako sporna. Nie wyraził również zgody na przyjęcie tej granicy w protokole z przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi i okazania projektowanych granic podziału nieruchomości z dnia 16 czerwca 2021 r. Jednakże, jak wynika ze wcześniejszych ustaleń, postanowienie Sądu Okręgowego w Sieradzu oddalające apelację na postanowienie z dnia 3 czerwca 2020 r. Sądu Rejonowego w Sieradzu w sprawie o sygn. akt I Ns 888/18 jest prawomocne. Dla organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków jest ono wiążące więc musiało zostać przywołane w tym operacie. W związku z czym pierwotna działka [...] powierzchni 0.5300 ha została podzielona na działki [...] o powierzchni 0.0025 ha i [...] o powierzchni 0.4652 ha.
W odniesieniu do treści odwołania w zakresie dotyczącym zaistnienia przesłanki zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, organ, powołując się na treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ stwierdził, że przez zagadnienie wstępne rozumie się stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy. Nie chodzi więc o konieczność wyjaśnienia okoliczności sprawy, będących nawet w ścisłym związku ze sprawą, lecz o rozstrzygnięcie spełnienia przesłanki (pozytywnej bądź negatywnej), której organ samodzielnie nie może rozstrzygnąć, gdyż jest to materia będąca w kompetencji innego organu. Organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania obowiązany jest ustalić, czy występuje związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a stwierdzonym zagadnieniem. W ocenie Wojewody Łódzkiego okoliczność taka nie występuje, określenie przebiegu granicy pomiędzy działkami [...] i [...], oraz określenie granic projektowanych działek [...] i [...] nie jest zagadnieniem wstępnym w przedmiotowej sprawie, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia zależy wydanie orzeczenia co do istoty przedmiotowej sprawy.
Odnośnie zjazdu na działkę nr [...], Powiatowy Zarząd Dróg w skierowanym do Z.C., pismem z dnia 23 marca 2020 r. wyjaśnił, iż w przypadku przebudowy, rozbudowy lub budowy drogi, ze względu na kwestie bezpieczeństwa ruchu, zarządca drogi może ograniczyć ilość zjazdów na projektowanych odcinkach dróg. Koncepcja przebudowy drogi powiatowej nr 1723E B.-T. zakłada zaprojektowanie wspólnego zjazdu do działek nr [...] oraz [...] o szerokości 6.0 mb, a szerokość działki nr [...] jest zbyt mała, aby zastosować odstępstwo od przyjętych koncepcji projektowych. Jednocześnie Wojewoda stwierdził, że organ rozpoznający wniosek o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie może zmienić parametrów inwestycji drogowej, może jednak zbadać, czy w istocie nie chodzi o realizację innych celów niż zakładane i czy inwestycja uwzględnia uzasadnione interesy osób trzecich. Inwestor został zobowiązany do uwzględnienia interesów osób trzecich, w szczególności dotyczących: zapewnienia dostępu do drogi publicznej oraz dojazdu i dojścia do posesji przyległych do pasa robót, możliwości korzystania z urządzeń istniejącej infrastruktury technicznej, ochrony przed ponadnormatywnymi uciążliwościami spowodowanymi hałasem, ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje (zakłócenia elektryczne i promieniowanie), ochrony przed ponadnormatywnym zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby, zapewnienia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zachowania bezpieczeństwa ludzi i mienia. Powołując się na treść art. 20 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 prawa budowlanego, organ stwierdził, że za wszelkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada projektant, a do projektu budowlanego zostało dołączone oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku powyższym, Wojewoda Łódzki stwierdził, że zarówno wniosek Inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji, jak i zaskarżona decyzja, nie naruszają prawa.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Z.C., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżył w całości decyzję organu II instancji zarzucając naruszenie przepisów:
A. postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:
1. art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji w zaskarżonym przez skarżącego zakresie na skutek błędnego ustalenia, że decyzja ta była prawidłowa, podczas gdy nie była ona zgodna z prawem;
2. art. 7 i art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, tj. poprzez: zaniechanie inicjatywy dowodowej i nieustalenie, iż projekt podziału geodezyjnego sporządzony przez geodetę E.K. w zakresie ustalenia granic pomiędzy działkami [...] i [...], obręb [...], oraz ich powierzchni, został oparty na punktach granicznych ustalonych w operacie [...] wydanym na potrzeby sprawy I Ns 888/18 oraz na prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 3 czerwca 2020 r. kończącym tę sprawę w instancji, którego wykonalność została następnie wstrzymana przez Sąd Okręgowy w Sieradzu do czasu ukończenia postępowania kasacyjnego;
3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia niniejszego postępowania w zakresie zatwierdzenia podziału nieruchomości - działek nr [...] i [...], obręb [...], na działki [...] i [...] oraz [...] i [...], nałożenia obowiązku wydania działek [...] i [...] przez ich właścicieli i określenia terminu ich wydania oraz udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na wszystkich ww. działkach mimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w tym zakresie zależy od uprzedniego rozpoznania skargi kasacyjnej wywiedzionej przez odwołującego się od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu oddalającego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 3 czerwca 2020 r. w sprawie I Ns 888/18;
B. prawa materialnego: § 76a ust. 1 i 2, § 78 ust. 2 pkt 1 i § 79 rozporządzenia w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy poprzez niezastosowanie przepisów § 76a ust. 1 i 2, § 78 ust. 2 pkt 1 i § 79 rozporządzenia i zatwierdzenie projektu budowlanego w zakresie projektowanego zjazdu z drogi powiatowej nr 172E B.T. na działki [...]([...]) i [...] ([...]), pomimo iż jego szerokość całkowita dla działki [...]([...]), na której odwołujący się prowadzi działalność rolniczą jest mniejsza niż 5 metrów wymagane dla zjazdu publicznego, a nadto zgodnie z planem szerokość jezdni prowadzącej na działkę [...] ([...]) jest zdecydowanie mniejsza niż 3 metry przewidziane dla zjazdu indywidualnego, co będzie rodziło konieczność wjeżdżania na tę działkę przez jej każdoczesnego posiadacza po części drogi położonej na działce [...] ([...]) stanowiącej własność Z.C.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zobowiązanie organu I instancji do zawieszenia postępowania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że orzeczenie, w oparciu o treść którego biegła poczyniła ustalenia na potrzeby sporządzenia planu podziału nieruchomości, nie jest obecnie wykonalne, a jego treść może ulec zmianie w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej wywiedzionej przez Z.C. Przytoczona okoliczność ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości sporządzenia przez geodetę E.K. planu podziału nieruchomości w zakresie podziału działek [...] i [...], a mimo to organ I instancji zaniechał jej ustalenia. Obecnie nie jest możliwe określenie przebiegu spornej granicy pomiędzy działkami [...] i [...], co skutkuje brakiem możliwości określenia granic projektowanych działek [...] i [...] oraz brakiem możliwości późniejszego przyznania odszkodowań ich właścicielom w wysokości odpowiadającej ich wartości i powierzchni.
Ponadto zgodnie z kwestionowanym przez skarżącego operatem geodety E.K., powierzchnia stanowiącej jego własność działki nr [...], objętej księgą wieczystą KW [...], wynosi 0,4677 ha, podczas gdy zgodnie z treścią księgi wieczystej wynosi ona 0,53 ha (zgodnie z treścią operatu przedmiotowa działka jest więc mniejsza aż o 623 m2). Różnica ta wynika z faktu, że granica działki [...] z działką [...] jest sporna, a o jej przebiegu rozstrzygnie dopiero orzeczenie kończące postępowanie rozgraniczeniowe, które obecnie jest na etapie postępowania kasacyjnego przed Sądem Najwyższym. Można przy tym jedynie nadmienić, że wydana w toku postępowania w sprawie I Ns 888/18, oparta na operacie [...] opinia biegłego geodety uprawnionego mgr inż. P.M. wyznaczała całkowicie odmienny przebieg granic między działkami [...] i [...], a zgodnie z opinią powierzchnia działki skarżącego wynosiła 0,5235ha. Mając na względzie przytoczone okoliczności, postępowanie w zakresie zatwierdzenia podziału nieruchomości - działek nr [...] i [...], obręb [...], na działki [...] i [...] oraz [...] i [...], nałożenia obowiązku wydania działek [...] i [...] przez ich właścicieli i określenia terminu ich wydania oraz udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na wszystkich ww. działkach winno zostać zawieszone.
Odnosząc się do kwestii projektowanego zjazdu z drogi powiatowej nr 172E B.-T. na działki [...]([...]) i [...] ([...]), pełnomocnik skarżącego wskazał, że wskutek niezastosowania przywołanych przepisów rozporządzenia oraz specustawy i zatwierdzenia projektu budowlanego w zakresie projektowanego zjazdu, pomimo iż jego szerokość całkowita dla działki [...]([...]), na której skarżący prowadzi działalność rolniczą, jest mniejsza niż 5 metrów wymagane dla zjazdu publicznego. Uniemożliwi to skarżącemu wjeżdżanie na stanowiącą jego własność nieruchomość sprzętem rolniczym. Co więcej, zgodnie z planem szerokość jezdni prowadzącej na sąsiednią działkę [...]([...]) jest zdecydowanie mniejsza niż 3 metry przewidziane dla zjazdu indywidualnego, co będzie rodziło konieczność wjeżdżania na tę działkę przez jej każdoczesnego posiadacza po części drogi położonej na działce [...] ([...]) stanowiącej własność Z.C.
Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika również jaka podstawa prawna ograniczenia liczby zjazdów na przebudowywanym odcinku drogi powiatowej, dlaczego szerokość działki skarżącego (ponad 14 m) jest w ocenie organu za mała w celu wybudowania zjazdu odpowiadającego wymogom powołanych przepisów oraz jakie względy bezpieczeństwa przemawiają za ograniczeniem liczby tychże zjazdów. Skarżący na przedmiotowej nieruchomości prowadzi działalność o charakterze rolniczym, wobec czego posiada on interes prawny i faktyczny w zagwarantowaniu mu wjazdu na nieruchomość, którego parametry będą odpowiadały powołanym przepisom.
Jednocześnie pełnomocnik dodał, że skarżący w toku postępowania wskazywał na nieaktualność mapy do celów projektowych z uwagi na naniesiony na niej słup energetyczny, co w ocenie odwołującego się nie zostało formalnie sprostowane w dokumentacji projektowej.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że podstawę rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stanowił art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle powołanego przepisu wyrażono pogląd, że "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA").
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 10 października 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnik postępowania nie potwierdził możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 8 listopada 2022 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem, strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczas przedstawionej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z dnia 10 października 2022 r.).
Następnie należy wskazać, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada więc co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z powyższych przepisów wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w świetle zakreślonych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcia odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa.
Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody Łódzkiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Sieradzkiego zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Powiatowemu Zarządowi Dróg w Sieradzu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa odcinka drogi powiatowej nr 1723E B. –T.".
Wskazać należy, że projektowana inwestycja obejmuje drogę powiatową o dwóch pasach ruchu, budowę chodników, przebudowę i budowę zjazdów, rozbudowę i przebudowę skrzyżowań z drogami gminnymi, budową rowów drogowych z lokalnym umocnieniem oraz budową, przebudową i zabezpieczeniem infrastruktury technicznej w postaci sieci kanalizacji deszczowej, sieci teletechnicznej, energetycznej, wodociągowej. Inwestycja będzie wymagała dokonania wywłaszczenia i podziałów działek. Inwestycja będzie obejmowała swoim zakresem podziały nieruchomości niezbędne dla wyznaczenia pasa drogowego drogi powiatowej. Droga przebiega przez tereny zabudowane i niezabudowane wzdłuż istniejącego pasa drogowego drogi powiatowej wraz poboczami, zjazdami i szczątkowymi rowami. Obszar wzdłuż dróg ma jednolity charakter zagospodarowania i użytkowania. Droga biegnie głównie przez tereny rolnicze z rozproszoną zabudową zagrodową.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 176), powoływanej dalej jako: "specustawa drogowa".
Z art. 1 ust. 1 specustawy drogowej wynika, że określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 i 1595), a także organy właściwe w tych sprawach. Wskazać zatem należy, że specustawa drogowa zawiera ogólne i powszechne rozwiązania dotyczące zasad realizacji dróg publicznych w Polsce, zaś celem jej uchwalenia było uproszczenie procedur związanych z wydawaniem aktów administracyjnych warunkujących rozpoczęcie budowy lub przebudowy dróg publicznych, co w zamyśle ustawodawcy ma poprawić efektywność realizacji zadań publicznych dotyczących rozbudowy dróg, a w konsekwencji usprawnienia komunikacji i poprawy jej bezpieczeństwa. Ustawa przewiduje zintegrowanie w jednej decyzji administracyjnej rozstrzygnięć o ustaleniu lokalizacji drogi, zatwierdzeniu podziału nieruchomości, przejmowaniu nieruchomości na własność publiczną i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Zaznaczyć jednocześnie należy, że użyte przez ustawodawcę w art. 1 ust. 1 specustawy drogowej szerokie pojęcie "inwestycji w zakresie dróg publicznych", odnosi się do zamierzenia budowlanego obejmującego oprócz przygotowania budowy samej drogi również realizację towarzyszącej infrastruktury drogowej, tak związanej, jak i niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 marca 2021 r., II SA/Gd 831/20, CBOSA).
Zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy drogowej wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo wykonujący zadania zlecone z zakresu administracji rządowej starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi.
Elementy składowe tej decyzji określone zaś zostały w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, w którym wskazano, że decyzja ta powinna zawierać m.in. wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; określenie linii rozgraniczających teren, w tym określenie granic pasów drogowych innych dróg publicznych w przypadku gdy wniosek, o którym mowa w art. 11d, zawiera określenie granic tych pasów; warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; zatwierdzenie projektu budowlanego. Wojewoda albo starosta wydają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji objętej wnioskiem właściwego zarządcy drogi, w tym dla wszystkich elementów, o których mowa w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. W myśl art. 11b ust. 1 specustawy drogowej, właściwy zarządca drogi składa wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Zgodnie zaś z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, powoływanej dalej jako: "prawo budowlane", z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Nie stosuje się natomiast przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (ust. 2). Do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Podkreślenia wymaga również, że decyzja wydana w oparciu o przepisy specustawy drogowej jest rozstrzygnięciem o charakterze związanym, gdyż jak wynika z art. 11e specustawy drogowej, zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie można uzależniać od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Powyższe stwierdzenie oznacza, że w przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek właściwy organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia. Zatem w sytuacji, gdy ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, określoną w powołanym art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa, niezależnie od ustaleń zawartych we wniosku. Innymi słowy, w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy specustawy drogowej, organy orzekające badają jedynie kwestie formalnoprawne i kompletność wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organy nie posiadają kompetencji do wyznaczania, korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Organy administracji publicznej nie są jednocześnie uprawnione do przeprowadzania jakiejkolwiek oceny, co do racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora. O przebiegu drogi decyduje bowiem zarządca drogi publicznej (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno - wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, organ zobowiązany będzie do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej (por. wyroki NSA z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14; z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt II OSK 711/20; WSA w Rzeszowie z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 228/21; WSA w Warszawie z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 866/19; WSA w Olsztynie z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 41/19; WSA w Lublinie z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 988/18, CBOSA).
Jak wskazano powyżej, na podstawie art. 11i specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy prawa budowlanego, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Prowadzi do to wniosku, że na organach orzekających w niniejszej sprawie spoczywał obowiązek uwzględnienia wymagań art. 5 ust. 1 prawa budowlanego, z którego wynika, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Decyzja w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej zastępuje bowiem pozwolenie na budowę, z tego względu organ związany był art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem tego typu decyzji właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, w tym w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. określającym warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, powoływanego dalej jako: "rozporządzenie MTiGM". Należy ponadto wskazać, że z art. 11i ust. 2 specustawy drogowej wynika brak związania inwestora i organu wydającego decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji należy stwierdzić, że rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Tylko w sytuacji stwierdzenia, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej (por. wyroki: NSA z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt II OSK 711/20; WSA w Lublinie z dnia 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 988/18, CBOSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, w ocenie Sądu, decyzja zezwalająca na realizację inwestycji drogowej czyni zadość przedstawionym wymaganiom ustawowym. W szczególności decyzja zatwierdza projekt budowlany, którego kompletność nie budzi wątpliwości, określa proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącym uzbrojeniem terenu, a także w sposób precyzyjny wykazano działki podlegające podziałowi. Procedujące w sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy uznały, że złożony przez Powiatowy Zarząd Dróg w Sieradzu wniosek o udzielenie pozwolenia na realizacje inwestycji drogowej jest kompletny i spełnia wymogi określone w art. 11b ust. 1 i art. 11d specustawy drogowej.
Przeprowadzona kontrola wykazała bowiem, że wraz z przedmiotowym wnioskiem inwestor przedłożył analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości które w całości lub w części są przewidziane do przejęcia w związku z realizowaną inwestycją, mapę w skali 1:1000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektowe budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu. Jednocześnie do wniosku o wydanie decyzji inwestor dołączył 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 4 prawa budowlanego, do projektu dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Powyższe, stosownie do powołanego wcześniej art. 11e specustawy drogowej, obligowało procedujące w sprawie organy administracji do rozpatrzenia wniosku zgodnie z żądaniem inwestora. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego, realizującego zawartą w art. 10 § 1 k.p.a. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, odnoszono się do zgłaszanych zastrzeżeń do projektowanej inwestycji, wskazując na zasadność i zgodność z obowiązującymi przepisami obowiązującego prawa przyjętych rozwiązań. Sąd stwierdził jednocześnie, że kwestionowana skargą decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały przez właściwe miejscowo i rzeczowo organy administracji publicznej, a podjęte w sprawie rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne elementy wynikające z art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, jak i spełnia wymogi, o których mowa w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.
Odnosząc się zatem do zarzutów zawartych w skardze, w pierwszej kolejności zaś do zarzutu zaniechania podjęcia inicjatywy dowodowej i braku ustalenia granic pomiędzy działkami [...] i [...] oraz ich powierzchni z uwagi na to, że projekt podziału geodezyjnego został oparty na punktach granicznych ustalonych w operacie wydanym na potrzeby sprawy o sygn. akt I Ns 888/18 dot. postępowania rozgraniczającego oraz na prawomocnym postanowieniu Sądu Rejonowego w Sieradzu wydanym w ww. sprawie, należy wyjaśnić, że granica działki nr [...] z działką nr [...] została ustalona przez Sąd Rejonowy w Sieradzu, który postanowieniem z dnia 3 czerwca 2020 r. dokonał rozgraniczenia nieruchomości i ustalił przebieg granicy pomiędzy ww. nieruchomościami, stwierdzając jednocześnie, że granica ta jest zgodna ze stanem prawnym. Natomiast Sąd Okręgowy w Sieradzu, postanowieniem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt I CA 280/20 oddalił apelację stwierdzając, że zaskarżone orzeczenie ostatecznie odpowiada prawu. Zdaniem Sądu Okręgowego właściwy jest przebieg linii granicznej przyjęty przez Sąd Rejonowy, z uwagi na to, że z dużym prawdopodobieństwem odzwierciedla ona - oczywiście z określonym przybliżeniem - wcześniejsze długoletnie spokojne posiadanie. Okoliczność ta wynika z ustnej opinii biegłego w zestawieniu z bezspornym przesunięciem stanu użytkowania przez uczestnika postępowania poprzez podorywanie i niszczenie istniejącego wcześniej ogrodzenia, a ostatecznie wykopanie słupka ogrodzenia przy pracach związanych z wykonaniem przyłącza energetycznego.
W związku z powyższym należy wskazać, że granica działki nr [...] z działką nr [...] została w sposób jednoznaczny określona prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego, a wniesienie przez skarżącego skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego nie uchyla prawomocności wyroku sądu II instancji oddalającego apelację skarżącego, zatem wyrok podlega wykonaniu i jest wiążący. W związku z powyższym należy podzielić stanowisko organu, że powierzchnia działki [...] policzona została w sposób prawidłowy, na podstawie punktów granicznych ustalonych wcześniej w operacie [...] i postanowieniu Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt I NS 888/18, które jest wiążące również dla organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków (Starosty Sieradzkiego) i musiało zostać uwzględnione operacie sporządzonym dla niniejszego postępowania. W związku z czym, zdaniem Sądu, pierwotna działka nr [...] o powierzchni 0.5300 ha została w sposób prawidłowy podzielona na działki nr [...] o powierzchni 0.0025 ha i nr [...] o powierzchni 0.4652 ha.
Przedstawione powyżej ustalenia mają również odzwierciedlenie w ustosunkowaniu się do zarzutu zaniechania zawieszenia postępowania w zakresie zatwierdzenia podziału nieruchomości – działek nr [...] i [...], nałożenia obowiązku wydania działek [...] i [...] przez ich właścicieli i określenia terminu ich wydania oraz udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na wszystkich ww. działkach, mimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w tym zakresie zależy, w ocenie skarżącego, od uprzedniego rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w Sieradzu oddalającego apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 3 czerwca 2020 r. w sprawie I Ns 888/18, który zdaniem Sądu również należy uznać za niezasadny.
Godzi się w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawy taka okoliczność nie występuje. Zagadnienie wstępne powstaje bowiem wtedy, gdy rozstrzygnięcie jakiejś kwestii materialnej wykracza poza kompetencje organu prowadzącego konkretne postępowanie. Chodzi więc o sytuację, w której rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, bez rozstrzygnięcia którego w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu głównym (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OSK 897/19, CBOSA). Z powyższego wynika, że nie każda kwestia, która w subiektywnej ocenie stanowi zagadnienie wstępne, takim zagadnieniem w istocie jest i obliguje organ do zawieszenia postępowania administracyjnego. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, kontrolując prawidłowość podjętego przez organy rozstrzygnięcia w tym zakresie Sąd stwierdził, że prawidłowo przyjęły one, że określenie przebiegu granicy pomiędzy działkami [...] i [...], oraz określenie granic projektowanych działek [...] i [...] nie jest zagadnieniem wstępnym w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia zależy wydanie orzeczenia co do istoty sprawy.
Podkreślenia wymaga również okoliczność, że organ prowadzący postępowanie musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. Zależność ta musi być bezpośrednia. Natomiast w sytuacji, gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanego powyżej przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.. Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli możliwe jest rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Postępowanie może zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Mogą zatem wiązać się z nim określone skutki, ale jego powstanie nie powoduje obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego. Wobec tego, zdaniem Sądu, wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania w związku z wniesioną skargą kasacyjną i zarzut braku zawieszenia z jednoczesnym twierdzeniem, że dopiero po jej rozpoznaniu zostanie rozstrzygnięta kwestia granicy, jest nieuzasadniony.
W ocenie Sądu nie znajduje podstaw również ostatni zarzut, tj. naruszenie § 76a ust. 1 i 2, § 78 ust. 2 pkt 1 i § 79 rozporządzenia MTiGM w zw. z art. 11f ust. 1 pkt 7 specustawy drogowej poprzez ich niezastosowanie i zatwierdzenie projektu budowlanego w zakresie projektowanego zjazdu z drogi powiatowej nr 172E B. T. na działki [...] ([...]) i [...] ([...]), pomimo że jego szerokość całkowita dla działki [...] ([...]), na której skarżący prowadzi działalność rolniczą jest mniejsza niż 5 metrów wymagane dla zjazdu publicznego, a nadto zgodnie z planem szerokość jezdni prowadzącej na działkę [...] ([...]) jest zdecydowanie mniejsza niż 3 metry przewidziane dla zjazdu indywidualnego, co będzie rodziło konieczność wjeżdżania na tę działkę przez jej każdoczesnego posiadacza po części drogi położonej na działce [...] ([...]) stanowiącej własność Z.C.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że w myśl § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MTiGM w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określa się następujące warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów, przy czym przez odstęp między węzłami lub skrzyżowaniami rozumie się odległość między punktami przecięć osi dróg na sąsiednich węzłach lub skrzyżowaniach: droga klasy Z powinna mieć powiązania z drogami wszystkich klas, z ograniczeniami wynikającymi z pkt 1 i 2, a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 500 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 300 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 250 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 150 m, przy czym na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką drogą, albowiem projekt budowlany dotyczy drogi powiatowej nr 1723E to droga o klasie technicznej Z.
W związku z powyższym, pismem z dnia 23 marca 2020 r. wyjaśniono skarżącemu, że w przypadku przebudowy, rozbudowy lub budowy drogi, ze względu na kwestie bezpieczeństwa ruchu, zarządca drogi może ograniczyć ilość zjazdów na projektowanych odcinkach dróg. Koncepcja przebudowy drogi powiatowej nr 1723E B.-T. zakłada zaprojektowanie wspólnego zjazdu do działek nr [...] oraz [...] o szerokości 6.0 mb, a szerokość działki nr [...] jest zbyt mała, aby zastosować odstępstwo od przyjętych koncepcji projektowych
Kolejno koniecznym staje się wskazanie, że specustawa drogowa zakłada konieczność minimalizowania negatywnych skutków inwestycji drogowej dla sąsiednich nieruchomości, czego wyrazem jest jej art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h. Celem tej normy jest ochrona właścicieli nieruchomości przylegających do budowanej drogi przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej i tzw. pośrednim wywłaszczeniem. Obowiązkiem zarządcy drogi jest zatem zapewnienie właściwych zjazdów dla nieruchomości. W szczególności ma to znaczenie w sytuacji, kiedy wskutek częściowego przejęcia nieruchomości pod realizację inwestycji drogowej, zmieniają się uwarunkowania dotyczącej obsługi komunikacyjnej. Przywołany § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MTiGM jasno stanowi, że na drodze klasy Z należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. W orzecznictwie podkreśla się jednak również, że organy administracji wydając decyzje w kwestii wyrażenia zgody na urządzenie zjazdu, obok kryteriów wyznaczonych przez przepisy rozporządzenia, kierują się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym. Mają one bezpośrednie odzwierciedlenie w ochronie takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które podobnie jak prawo własności są wartościami chronionymi przez Konstytucję RP. Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo NSA wywodził, że zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych i może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z prawa własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy ustawy o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Przepisy te nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę (por. wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 808/10, CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym, przebudowa drogi powiatowej nr 1723E B.-T. zakłada zaprojektowanie wspólnego zjazdu do działek nr [...] oraz [...] o szerokości 6.0 m, co oznacza zgodność z przepisami rozporządzenia MTiGM, który wskazuje odpowiednio w § 78 ust. 2 pkt 1, że zjazd publiczny powinien spełniać wymagania szerokości całkowitej mierzone prostopadle do osi zjazdu, nie mniejsza niż 5,00 m, w tym: a) szerokość jezdni, bez uwzględnienia wyokrągleń, o których mowa w pkt 2 - nie mniejsza niż 3,50 m i nie większa niż szerokość jezdni na drodze, mierzona prostopadle do osi jezdni w miejscu jej przecięcia z osią zjazdu; b) szerokość obustronnych poboczy - nie mniejsza niż 0,75 m każde oraz w § 79 ust. 1, że zjazd indywidualny powinien spełniać wymagania szerokości całkowitej, mierzonej prostopadle do osi zjazdu – nie mniejsza niż 4,50 m, w tym: a) szerokość jezdni, bez uwzględnienia wyokrągleń lub skosów, o których mowa w pkt 2 - nie mniejsza niż 3,00 m i nie większa niż szerokość jezdni na drodze, mierzona prostopadle do osi jezdni w miejscu jej przecięcia z osią zjazdu; b) szerokość obustronnych poboczy - nie mniejsza niż 0,75 m każde.
Wymaga w tym miejscu jednoczesnego podkreślenia, że decyzja co do budowy zjazdu do określonej nieruchomości z drogi objętej inwestycją, która ma być zrealizowana na podstawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wydawanego w trybie specustawy drogowej, jest częścią koncepcji przedstawianej przez inwestora, której racjonalności czy słuszności organ nie ma podstawy kwestionować. Zgodnie z art. 29 ust. 2 u.d.p., w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Zatem w sytuacji, gdy przed rozpoczęciem inwestycji drogowej istniał już legalny zjazd do danej nieruchomości – inwestor jest zobowiązany zapewnić zjazd do takiej nieruchomości. W przeciwnym przypadku, stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, inicjatywa w zapewnieniu zjazdu należy do właściciela nieruchomości. Fakt, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z budową nowej drogi, nie ma żadnych podstaw do uznania, że zaprojektowany zjazd do obu posesji, będący konsekwencją ograniczenia liczby zjazdów na nowo projektowanej drodze zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MTiGM, jest niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa.
Odnosząc się zaś do argumentu wjeżdżania na działkę skarżącego przez każdoczesnego posiadacza działki [...], z uwagi na fakt, że szerokość jest mniejsza niż 3 m, należy stwierdzić, że zgodnie z dokonanym podziałem nieruchomości, opartym na załączonym do akt sprawy operacie i przebiegu granicy działki nr [...] i [...] opartym na prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Sieradzu z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt I Ns 888/18, granica działek nr [...] i nr [...] będzie przechodzić w miejscu, które ustali tożsamą szerokość zjazdu dla każdej z ww. działki. Natomiast w sytuacji wystąpienia rzeczywistego faktu korzystania z sąsiedniej nieruchomości, wyjaśnić należy, że zastosowanie będzie miała tutaj instytucja służebności przejazdu, która jednak nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu prowadzonym przed sądem administracyjnym. Nie ma natomiast podstaw, by uznać, że projektowany zjazd został zaprojektowany w sposób niezgodny z przepisami.
Wobec powyższych ustaleń, Sąd stwierdza zatem, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie kontrolowanych w sprawie decyzji zostało przeprowadzone przez organy obu instancji zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zawierającym w pełni wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu odpowiada prawu. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. Natomiast sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami skarżącego, nie oznacza automatycznie jej wadliwości.
Skoro zatem w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego i materialnego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, a zarzuty skargi okazały się niezasadne, Sąd nie stwierdziwszy podstaw do uchylenia wydanych w sprawie decyzji, zobowiązany był oddalić skargę.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
is