II SA/Łd 564/04

II SA/Łd 564/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-05-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /przewodniczący/
Barbara Rymaszewska
Renata Kubot-Szustowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 4 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Stępień, Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska, Asesor WSA: Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant: Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. i K.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak [...]) w przedmiocie nakazu dokonania zmiany koloru elewacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak [...]); 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz M. i K.K. solidarnie kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 17.grudnia 2002r., wydanymi w sprawach o sygn.akt II SA/Łd 461/99 oraz II SA/Łd 453/99, po rozpoznaniu skarg A.L. i Z.P. uchylono decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nakazania K.K. przedłożenia inwentaryzacji budowlanej kolorystyki budynku mieszkalnego, na tle elewacji całego szeregu usytuowanego przy ul. A 44-58 wraz z określeniem użytych materiałów oraz opinii technicznej na temat prawidłowości wykonania przedmiotowej elewacji i doprowadzenia do należytego stanu i porządku terenu budowy, jak również wystąpienia o pozwolenie na użytkowanie wspomnianej elewacji, w terminie do dnia 26.lutego 1999r.
W uzasadnieniu powyższych wyroków, Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż w toku postępowania prowadzonego przez organy, doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Z treści art. 29 ust. 2 pkt. 1 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.-Prawo budowlane (Dz.U.Nr 89 poz.414 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynika, iż pozwolenia na budowę wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, mających wpływ na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miast. W przedmiotowej sprawie organ uznał, iż ze względu na zmianę wyglądu elewacji w odniesieniu do otaczającej zabudowy, wykonane przez inwestora roboty budowlane roboty wymagały pozwolenia na budowę . Bezsporne było zaś, iż inwestor – K.K., działał w warunkach samowoli budowlanej, gdyż pozwolenia na budowę nie posiadał w tym zakresie.
Zgodnie natomiast z treścią art. 51 cytowanej ustawy, przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję:
1) nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części albo
2) nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności ( ust. 1).
Po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych (ust.1a.)
W razie niewykonania wspomnianych obowiązków natomiast, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części( ust. 2).
Przepisy powyższe stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ( ust. 4 ).
W przedmiotowej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ I instancji, nakazując wykonanie określonych w decyzji obowiązków, nie wykazał celowości ich nałożenia. Okoliczność ta nie wynikała także z uzasadnienia decyzji organu II instancji .
Skoro zaś wykonane przez inwestora roboty budowlane uznano za remont , który zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt. 1 cyt. ustawy wymaga pozwolenia na budowę i remont taki nie podlega przepisowi art. 48, to w przypadku braku takiego pozwolenia organ w oparciu o art. 51, zmierzać powinien do wyeliminowania skutków takiego remontu, mając na uwadze treść art. 29 ust. 2 pkt 1 cyt ustawy .
W przypadku samowoli, polegającej na wykonaniu robót remontowych (w tym wypadku położeniu tynku), jeżeli remont taki wpływa na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy, organ winien w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 4, nałożyć obowiązki wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem .
Skoro nie jest zgodne z prawem samowolne wykonanie remontu, wpływającego na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy to organ winien nakazać inwestorowi usunięcie skutków przeprowadzonego remontu i doprowadzenie do stanu, w którym wykonany remont nie będzie miał wpływu na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy .
Organy administracji zobowiązane są nadto do podejmowania wszelkich kroków, zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy - co wynika z art.7 k.p.a. oraz zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a.; muszą w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W przedmiotowej sprawie natomiast, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalenia przeprowadzone przez organy nie były wyczerpujące. Brak było bowiem dokumentacji, pozwalającej na ocenę stanu faktycznego, dokonanego przez organ I instancji. Nie załączono żadnej dokumentacji fotograficznej, niezbędnej przy dokonaniu oceny wpływu remontu na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy. Sąd oparł się zatem na niespornych pomiędzy stronami ustaleniach, a także na dowodzie w postaci jaskrawoczerwonej próbki tynku załączonej przez A.L. do akt administracyjnych.
Zdaniem Sądu, do oceny, czy wykonany remont ma wpływ na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy, wystarczy ocena dokonana przez pracowników organu. Dla zastosowania natomiast art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego nie było konieczne w tym przypadku (a organ celowości tego nie wykazał), nakładanie na inwestora obowiązków, związanych z ponoszeniem dodatkowych kosztów, skoro organ zatrudnia specjalistów z zakresu budownictwa. Ponadto, w ocenie Sądu, organ naruszył art. 79 k.p.a., zgodnie z którym strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem . W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, iż strony – A.L. i Z.P., nie zostali zawiadomieni o terminie oględzin. Naruszenie obowiązku zawiadomienia strony o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu, stanowi zaś, zdaniem Sadu, naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy ( np. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 1988 IV S.A. 806 /87 ONSA 1988 nr 1 poz. 24 ).Stwierdzono również, iż organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego, zawartych w odwołaniu, a zatem doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.
Decyzją Nr [...] z dnia [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 5 "ustawy Prawo Budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 z 1994r. z późniejszymi zmianami)" nakazał M. i K.K., wykonanie w terminie do dnia 30.czerwca 2004r. robót budowlanych koniecznych do zrealizowania dla wyeliminowania skutków działań samowolnych, polegających na przemalowaniu elewacji zachodniej na kolor jasny pastelowy piaskowy, zbliżony do koloru elementów balustrad i żaluzji w elewacjach północnej i południowej jednorodzinnego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej (segment skrajny), zlokalizowanego na nieruchomości, położonej w Ł., przy ul. A 58.
W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż podczas przeprowadzonej w dniu 17.03.2003r wizji lokalnej przy ul. A 58 stwierdzono, że:
1. zakres wykonanych w lipcu 1998r. przez inwestorów robót budowlanych był remontem elewacji, zgodnie z definicją przedstawioną w art. 3 ust.8 "prawa budowlanego",
2. otaczająca zabudowa zrealizowana jest w wielu bardzo różnych kolorach,
3. zamiar wykonania robót budowlanych nie został zgłoszony do organu nadzoru
budowlanego.
Natomiast w czasie wizji, przeprowadzonej w dniu 26.09.2003r w posesji A. i S.L., położonej w Ł., przy ul. A 64 stwierdzono, że:
1. w pomieszczeniach od strony wschodniej budynku występuje niewielka różowa poświata na ścianach i firankach,
2. S.L. protokolarnie oświadczył, że w budynku występuje czerwona poświata, zwłaszcza w godzinach popołudniowych,
3. obecny na wizji przedstawiciel Z.P., właściciela nieruchomości przy ul.A 62 potwierdził występowanie tych samych zjawisk na tejże nieruchomości.
Organ I instancji uznał zatem, że "nastąpiły budowlane działania samowolne Państwa M. i K.K. w budynku przy ul. A 58 (naruszone dyspozycje art. 30 ust. l pkt 2, poprzednio art. 30 ust. l pkt. l prawa budowlanego)", których skutkiem było naruszenie praw osób trzecich, zamieszkałych w bezpośrednim sąsiedztwie inwestorów od strony zachodniej, co pozostaje w sprzeczności z dyspozycją "art. 5 ust 9, poprzednio art.5 ust l pkt 6 i ust.2 prawa budowlanego". Stan techniczny elewacji jednorodzinnego budynku mieszkalnego przy ul. A 58 jest bardzo dobry, a z informacji inwestora wynika, iż wykonana elewacja posiada 25 letnią gwarancję. Dla ugodowego załatwienia sprawy w dniu 18.12.2003r odbyła się rozprawa administracyjna, w której wzięli udział przedstawiciele wszystkich stron. Ugoda w rozpatrywanej sprawie nie została wszakże zawarta. Ponieważ zaś nie była w pozwoleniu na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego przy ul. A 58 w Ł., określona kolorystyka elewacji, jak również nie można uznać jakiegoś koloru elewacji sąsiednich za dominujący, ze względu na ich różnorodność, w rozstrzygnięciu decyzji, zdaniem organu I instancji, uwzględnione zostały uzasadnione interesy właścicieli tego budynku, gdyż nakazane jest przemalowanie tylko zachodniej elewacji, od której odbija się różowa poświata na sąsiednie budynki od strony zachodniej. Od strony północnej znajduje się ulica A, a od strony południowej położona jest część ogrodowa nieruchomości przy ul. A 58. Nie następuje więc naruszenie praw innych osób, co skutkuje utrzymaniem wyglądu istniejącego. Utrzymanie również, występującego w budynku, koloru balustrad i żaluzji na elewacji zachodniej ma natomiast na celu zminimalizowanie ilości kolorów występujących w elewacji dla uniknięcia "pstrokacizny", jednak z zapewnieniem wyeliminowania różowej poświaty dla zachowaniem praw osób trzecich.
Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli M. i K.K., reprezentowani przez pełnomocnika, w osobie adwokata J.Z., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 3 pkt 7 i 8 oraz art. 51 ust. 5 w zw. z art. 50 ust. 1 "prawa budowlanego", poprzez przyjęcie, że zakres wykonanych prac był robotą budowlaną i remontem elewacji i że te prace były wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 w/w ustawy.
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.) oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane ("Dz.U. z 2000r., nr 106, poz. 1126") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części określającej wykonanie obowiązku oraz uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia terminu wykonania obowiązku i określił nowy termin realizacji robót na dzień 31.sierpnia 2004r.
W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 153 "ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., powyższy wyrok jest dla organów wiążący, gdyż w przedmiotowej sprawie mają nadal zastosowanie przepisy Prawa budowlanego, obowiązujące w czasie wydania w/w wyroku, "bez względu na wejście w życie w dniu 11. lipca 2003r. nowelizacji Prawa budowlanego". Wynika to z art. 7 ust.l ustawy z dnia 27.marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718 ) stanowiącego, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.
W ocenie organu odwoławczego, jakkolwiek zabudowa na terenie osiedla A, gdzie znajduje się przedmiotowy obiekt, posiada wielobarwne elewacje, elewacja przedmiotowego budynku wyróżnia się w sposób zdecydowany od otoczenia ze względu na intensywność zastosowanego czerwonego barwnika, co może oddziaływać negatywnie na użytkowników sąsiednich terenów. Zgodnie zatem z treścią art. 29 ust. 2 pkt. l Prawa budowlanego, wykonanie robót budowlanych, polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych, mających wpływ na zmianę wyglądu w odniesieniu do otaczającej zabudowy na terenie miast, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor przed wykonaniem remontu elewacji nie uzyskał stosownego pozwolenia na budowę.
Zatem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku, zastosowanie w badanej sprawie miał art. 51 Prawa budowlanego, na podstawie którego wydana została skarżona decyzja. Skoro zaś przedmiotowy obiekt wyróżnia się z otoczenia, w sposób powodujący zdecydowane protesty mieszkańców sąsiednich budynków ze względu na niekorzystne efekty kolorystyczne, powstałe w pomieszczeniach mieszkalnych, rozstrzygnięcie organu I instancji, zmierzające do rozwiązania spornego problemu, jest, zdaniem organu odwoławczego, zasadne.
W stanie faktycznym i prawnym badanej sprawy nie można uznać zasadności zarzutów odwołujących, wskazujących, że roboty związane z remontem elewacji nie stanowią samowoli budowlanej. Niezasadny jest również, w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., zarzut braku opinii Plastyka Miasta, ze względu na brak podstawy prawnej, uzależniającej rozstrzygnięcie od takiej opinii.
Ze względu natomiast na toczące się postępowanie odwoławcze, dokonano zmiany terminu wykonania obowiązku określonego w zaskarżonej decyzji, uznając jako realny termin jego wykonania - dzień 31.08.2004r.
Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli M. i K., małżonkowie K., reprezentowani przez pełnomocnika adw. J.Z., zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art.29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 51 ust. 1 w zw. z art. 50 ust., 4 tejże ustawy, z uwagi na wydanie decyzji po upływie 2 miesięcy od wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych;
2. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności "art. 7 i 77 k.p.a.", polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w zakresie czy budowlane działania skarżących naruszają prawa osób trzecich, zamieszkałych w bezpośrednim sąsiedztwie skarżących, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegające na przyjęciu, że naruszone zostały ustalenia, zawarte w art. 5 ust. 9 ustawy Prawo budowlane.
W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Organ wniósł o oddalenie skargi, odwołując się do merytorycznego uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji.
Uczestnicy postępowania Z.P. oraz A. i S.L. wnieśli o oddalenie skargi, podnosząc negatywny wpływ koloru zachodniej elewacji budynku skarżących na komfort zamieszkiwania w należących doń budynkach mieszkalnych (różowa poświata w pomieszczeniach, których okna znajdując się vis a vis zachodniej ściany obiektu inwestorów), sąsiadujących z nieruchomością skarżących.
Dodatkowo Z.P. wskazał, iż podczas robót, przeprowadzonych przez skarżących w 1998r., wykonany został przez nich chodnik częściowo na jego posesji, a odprowadzenie wód opadowych z budynku sąsiadów wykonane zostało w sposób nieprawidłowy, prowadzący do ich spływu na posesję uczestnika.
Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29.listopada 2004r. oddalono wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, choć częściowo jedynie z powodów, wskazanych w jej treści. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).
Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.).
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie narusza normy procedury administracyjnej, w stopniu określonym w cytowanym przepisie.
W pierwszym rzędzie rozważenia wymagała kwestia zasadnicza, dotycząca związania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, poglądem prawnym wyrażonym w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 17.grudnia 2002r., wydanych w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 453/99 i II SA/Łd 461/99.
Zgodnie bowiem z treścią art. 99 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1.stycznia 2004 r., wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Wspomniana regulacja koresponduje z treścią poprzednio obowiązującego art. 30 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), statuującego związanie organu, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi, oceną prawna wyrażoną w orzeczeniu sądu. Związanie oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania, zawartymi w orzeczeniu sądowym, może być wyłączone tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w postępowaniu nadzwyczajnym. (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1.października 2001r., w sprawie o sygn.akt SA/Rz 434/00, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Palestra 2002/9-10/199).
W rozpoznawanej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi przesądził, iż wykonane przez inwestora roboty budowlane, polegające na remoncie elewacji, stanowiły samowolę budowlaną, inną niż przypadek, określony w art. 48 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz. 1126 ze zm.). Inwestor nie posiadał bowiem pozwolenia na budowę, wymaganego przepisem art. 29 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy. W tym zakresie zatem, sformułowany w skardze zarzut naruszenia przez organy, ponownie prowadzące postępowanie, powyższego przepisu, uznać należy za bezzasadny. Pogląd prawny w tej materii, wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 17.grudnia 2002r., pozostawał bowiem wiążący dla organów. Nie jest natomiast jasne, w oparciu o jakie przepisy prawa, orzekał w dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., bowiem w podstawie rozstrzygnięcia wskazał "art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 5 ustawy Prawo budowlane", co sugerowałoby zastosowanie przepisów obowiązujących po nowelizacji, dokonanej ustawą z dnia 27.marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) – wcześniej cytowany przepis nie zawierał ustępu 5, natomiast powołany publikator "Dz.U. Nr 89, poz. 414 z 1994r. z późniejszymi zmianami", wskazuje na regulację obowiązującą przed opublikowaniem tekstu jednolitego ustawy w Dzienniku Ustaw Nr 106 z 2000r., pod poz. 1126. Uchybienie w tym przedmiocie zostało wszakże skorygowane w decyzji odwoławczej, gdzie prawidłowo przyjęto, iż na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), w rozpoznawanej sprawie, zastosowanie znajdują przepisu ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacja, dokonaną wskazaną wyżej ustawą.
Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 7, 77§ 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.). Pomimo bowiem szczegółowych wytycznych, co do dalszego postępowania, sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, organy nie przeprowadziły postępowania w sposób należyty. Zgromadzona dokumentacja (zwłaszcza fotograficzna), której brak wytknięty został we wskazanych orzeczeniach, w dalszym ciągu nie pozwala na ocenę stanu faktycznego sprawy, dokonanej przez organy. Przeprowadzony, kluczowy dla sprawy, dowód z oględzin w mieszkaniu uczestników S. i A.L., nie posiada żadnej wartości dowodowej. Samo zaprotokołowanie oświadczenia S.L. i stwierdzenia istnienia "niewielkiej poświaty różowej na ścianach i na firankach", w dniu 26.sirerpnia 2003r. o godzinie 13:40, nie stanowi dostatecznego uzasadnienia dla, zawartego w zaskarżonej decyzji, wniosku o wpływie "koloru zachodniej elewacji" budynku skarżących na sąsiednie posesje. Zdaniem Sądu, dowód w tej materii wymagał przeprowadzenia cyklicznych obserwacji w różnych porach dnia, przy zróżnicowanych warunkach atmosferycznych, przy czym okoliczności te powinny znaleźć wyraz w protokole oględzin. Wskazać też należy, na przeprowadzenie powyższego dowodu z naruszeniem prawa do czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). Pomimo szczegółowych i w tym zakresie wskazówek Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest w aktach sprawy dowodu, by o terminie oględzin powiadomieni zostali skarżący oraz pozostałe (poza obecnym S.L.) strony postępowania. Nie ma również uzasadnienia, przeprowadzenie oględzin, jedynie w mieszkaniu A. i S.L., podczas gdy zarzuty o negatywnym wpływie kolorystyki elewacji, zgłaszał również Z.P.
Jeżeli zaś chodzi o sformułowany w skardze zarzut wydania decyzji po upływie dwumiesięcznego terminu, o którym mowa w 50 ust.4, podnieść należy przede wszystkim, iż postępowanie w tej części poddane zostało kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchybień w tej materii nie stwierdził, po wtóre nawet gdyby przyjąć, iż postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych utraciło ważność, nie stało to na przeszkodzie, prowadzenia postępowania w trybie art. 51 ust. 4, w odniesieniu do robót już zakończonych. (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5.lipca 2001r., w sprawie o sygn.akt IV SA 1538/99, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex nr 75539).
Odnosząc się zaś do kwestii podniesionych przez uczestnika postępowania Z.P., a sprowadzających się do niewłaściwego wykonania chodnika oraz orynnowania budynku skarżących, wskazać trzeba, iż przedmiotem postępowania sądowego w badanej sprawie były zaskarżone akty administracyjne, dotyczące samowolnego remontu elewacji budynku inwestorów. Zarzuty o innego rodzaju robotach budowlanych, wykonanych, zdaniem uczestnika, nieprawidłowo i samowolnie, zgłoszone dopiero na etapie postępowania sądowego, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, co nie oznacza, iż kwestia ta nie może być przedmiotem badania przez organy administracji, w toku ponownie prowadzonego postępowania.
Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.s.a. w zw. z art. 135 p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Po myśli art. 152 p.s.a. rozstrzygnięto zaś w przedmiocie niewykonywania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.
W oparciu o treść art. 200 p.s.a. zasądzono natomiast od organu na rzecz skarżących solidarnie, zwrot kosztów postępowania, na które złożyły się uiszczony przezeń wpis sądowy (500,00,-zł.), opłata od pełnomocnictwa (15,00,-zł.) oraz wynagrodzenie pełnomocnika, będącego adwokatem, ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).