II SA/Łd 548/22

II SA/Łd 548/22 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący/
Marcin Olejniczak
Michał Zbrojewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 575/22 - Postanowienie NSA z 2022-10-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 3 pkt 2a, art. 34 ust. 3 pkt 2, art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 8 par. 1, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 13 maja 2022 r. nr 119/2022 znak GPB-III.7721.89.2022 KT w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżącego J. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. ał
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 13 maja 2022 r., nr 119/2022, znak: GPB-III.7721.89.2022, Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania J.K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", uchylił w całości decyzję Starosty Tomaszowskiego nr 204/2022, znak: WAB.6740.16.2022 z dnia 6 kwietnia 2022 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. [...], obręb [...] przy ulicy [...] w T. i zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania terenu i udzielił pozwolenia na budowę dla J.K., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. [...], obręb [...] przy ulicy [...] w T. z zachowaniem wskazanych w decyzji warunków.
Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę dotyczącego budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. [...], obręb [...] przy ulicy [...] w T., było już przedmiotem rozpatrywania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W dniu 21 października 2021 r. Starosta Tomaszowski decyzją nr 911/2021 odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Łódzki w dniu 6 grudnia 2021 r., decyzją nr 384/2021 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Po przedłożeniu nowego wniosku przez Inwestora o pozwolenie na budowę z dnia 13 stycznia 2022 r., Starosta Tomaszowski, decyzją nr 204/2022 z dnia 6 kwietnia 2022 r. odmówił zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania działki i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Organ stwierdził, że z przedłożonych wartości liczbowych powierzchni (nie uwzględniając powierzchni zajętej przez stanowiska postojowe) wynika, że powierzchnia całkowita lokalu użytkowego przekracza 30% powierzchni całkowitej budynku, co oznacza, że zaprojektowano obiekt niestanowiący budynku mieszkalnego jednorodzinnego, o którym mowa w decyzji Prezydenta Miasta Tomaszowa Maz nr 42/W/2021 z dnia 24 maja 2021 r. Ponadto, pomimo wezwania, nie dokonano korekty danych zawartych w projekcie pierwotnym (nie dokonano zmiany wartości liczbowych ponownie wyliczonych powierzchni całkowitej lokalu użytkowego i powierzchni całkowitej budynku).
Odwołanie od ww. decyzji złożył Inwestor – J.K., twierdząc, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej oraz z nieprawdziwym uzasadnieniem, gdyż w projekcie bardzo precyzyjnie policzono oraz zwymiarowano poszczególne powierzchnie całkowite budynku i lokali. Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewoda Łódzki, po rozpoznaniu powyższego odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję i zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i projekt zagospodarowania terenu i udzielił pozwolenia na budowę dla J.K., dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o nr ewid. [...], obręb [...] przy ulicy [...] w T. z zachowaniem wskazanych w decyzji warunków.
Organ, po przywołaniu treści art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 28 ust. 1, art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), powoływanej dalej jako: "prawo budowlane", wskazał, że planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zaprojektowanego w technologii tradycyjnej, jako obiekt piętrowy niepodpiwniczony, o wymiarach budynku 9,55 m x 11,07 m i wysokości nieprzekraczającej 7 m powyżej przyległego terenu przed wejściem do budynku. Na parterze wydzielono lokal handlowo-usługowy, przeznaczony do sprzedaży artykułów spożywczych, głównie piekarniczych i cukierniczych. Powierzchnia całkowita budynku ma wynosić 186,65 m2, natomiast kubatura 445 m3.
Działka, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja, nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego Prezydent Miasta Tomaszowa Mazowieckiego w dniu 24 maja 2021 r., wydał decyzję o warunkach zabudowy nr 42/W/2021., ustalając sposób użytkowania obiektu budowlanego jako budynek mieszalny jednorodzinny - warunek spełniony, gdyż zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny. Nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono równolegle do frontowej granicy działki w odległości 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej, w przebiegu zgodnym z załącznikiem. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki ustalono do 75% (wynosi 51,33%). Udział powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki minimum 20%, z dopuszczeniem zmniejszenia jej 10%, w przypadku oprowadzania wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej. Organ stwierdził, że powyższe warunki, jak również parametry i wskaźniki zabudowy oraz warunki dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej wyrażone w decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione.
Następnie organ powołał się na przepisy § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 19 ust. 5 i § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie" i stwierdził, że dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową usytuowaną na parterze zaprojektowano 2 miejsca postojowe od strony ul. [...], co jest zgodne z przepisami rozporządzenia.
Odnosząc się do treści § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, Wojewoda Łódzki wskazał, że planowany budynek mieszkalny jednorodzinny zostanie posadowiony na działce o szerokości około 11 m i zlokalizowany w bezpośredniej granicy z działkami sąsiednimi nr ewid. [...] i [...]. Z uwagi na wysokość projektowanego budynku wynoszącą maksymalnie 7 m oraz istniejący sposób zagospodarowania działek sąsiednich, w tym występowanie obiektów usługowych, zjawisko przesłaniania i zacieniania, o których mowa w § 13 i 60 rozporządzenia nie będzie występować. Organ stwierdził również zgodność z § 23 rozporządzenia oraz brak zastosowania § 36 i § 40 rozporządzenia. Odnosząc się do przepisów § 271-273 rozporządzenia, organ stwierdził, że budynek został zaprojektowany z materiałów co najmniej nie rozprzestrzeniających ognia oraz został zlokalizowany w sposób zapewniający jego właściwą ochronę pożarową, poprzez zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI60. Zarówno rysunki dotyczące przekroju A-A jak i rzuty projektu budowlanego potwierdzają, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego spełnia powyższe wymogi. Odnosząc się do § 28 ust. rozporządzenia, organ wyjaśnił, że z zapisu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że udział powierzchni biologicznie czynnej może być zmniejszony z 20% na 10%, w sytuacji, gdy wody opadowe będą oprowadzane do sieci kanalizacji deszczowej, zaś z przedłożonych rysunków elewacji budynku wynika, że Inwestor zrezygnował z odwodnienia z rynien do gruntu na rzecz podłączenia do sieci kanalizacji deszczowej, a udział powierzchni biologicznie czynnej wynosi 18,62%, co jest zgodne z powyższym zapisem.
Następnie, odwołując się do art. 3 ust. 2a prawa budowlanego, Wojewoda Łódzki stwierdził, że zgodnie z polską normą PN-ISO 9836:2015-12 powierzchnia całkowita budynku jest sumą powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji budynku. Jako kondygnacja mogą być traktowane kondygnacje znajdujące się całkowicie lub częściowo poniżej poziomu terenu, kondygnacje powyżej poziomu terenu, poddasza, tarasy, tarasy na dachach, kondygnacje techniczne i kondygnacje magazynowe. Ponadto, powierzchnia całkowita każdej kondygnacji mierzona jest na poziomie posadzki po obrysie zewnętrznym budynku z uwzględnieniem tynków, okładzin i balustrad.
Wobec powyższego, organ wskazał, że z dokumentacji projektowej wynika, że powierzchnia całkowita budynku wynosi 186,65 m2, a wprowadzone przez Inwestora korekty w projekcie architektoniczno-budowlanym pozwalają na realizację inwestycji. Po dokonaniu zmian w północnej części budynku, dotyczących przedłużenia ściany zewnętrznej obiektu do długości 11,37 m, powierzchnia lokalu usługowego z pomieszczeniami przynależnymi wyniesie 55,42 m2, co stanowi 29,69% powierzchni całkowitej budynku i jest zgodne z powołanymi przepisami, wobec czego projekt architektoniczno-budowlany nie narusza zapisów decyzji o warunkach zabudowy, prawa budowlanego ani innych aktów wykonawczych. W ocenie organu, projekt jest kompletny, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz złożyły oświadczenia, o których mowa w art. 20 ust. 4 prawa budowlanego.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, J.G., zaskarżył w całości decyzję organu II instancji, zarzucając naruszenie:
1. art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, w szczególności danych określających powierzchnie całkowite budynku oraz lokalu użytkowego ujętych w projekcie architektoniczno-budowlanym;
2. art. 3 pkt 2a prawa budowlanego poprzez przyjęcie w sposób błędny wskaźnika powierzchni całkowitej lokalu usługowego w projektowanym budynku.
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi, J.G. w pierwszej kolejności stwierdził, że żadnej innej korekty poza przedłużeniem ściany zewnętrznej, w projekcie nie przedstawiono. Następnie, powołując się na zapisy pkt 5.1.3.1. oraz 5.1.3.5. normy PN-ISO 9836:2015-12, skarżący stwierdził, że niezrozumiałym jest w rozpatrywanym przypadku ocena organu odwoławczego o spełnieniu w projekcie warunku nieprzekroczenia wartości 30% powierzchni całkowitej budynku lokalu usługowego poprzez dokonanie przedłużenia jednej ze ścian zewnętrznych budynku i spowodowanie tym samym zmianę powierzchni całkowitej rzeczonego lokalu. "Przedłużenie ściany" nastąpiło w miejscu, które nie zostało uwzględnione w obliczeniu powierzchni całkowitej lokalu użytkowego. Jednocześnie stwierdzono, iż niniejsza korekta wywołała zmianę stosunku powierzchni całkowitych i spełnienie warunku kwalifikacji projektowanego budynku jako mieszkalnego jednorodzinnego. W ocenie skarżącego takie działanie można określić, jako kreatywne powiększenie powierzchni zajętej przez ściany zewnętrzne celem zmiany niekorzystnych dla inwestora danych. Skarżący nadmienił również, że znajdująca się w obrysie ścian powstała w wyniku umiejscowienia witryny szklanej (część frontowa budynku), jest ograniczona ścianami zewnętrznymi z dwóch przeciwległych stron i jest przekryta, a nie została ujęta w obliczeniach powierzchni całkowitej, a organ odwoławczy nie odniósł się w sposób wyczerpujący do tego zagadnienia.
Zdaniem skarżącego organ II instancji dokonał niestarannej i wadliwej oceny oraz nie wskazał dowodu, na podstawie którego oparł przedstawione dane. Kluczowym jest bowiem ustalenie powierzchni całkowitej lokalu użytkowego jak i całego budynku aby móc stwierdzić, czy wielkości te stanowić będą udział procentowy mieszczący się w granicach określonych w przepisach prawa budowlanego definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przedwczesne jest również orzeczenie, iż projekt architektoniczno-budowlany, nie narusza zapisów decyzji o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 15 listopada 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 13 października 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że uczestnicy postepowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 15 listopada 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego doszedł do przekonania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, co uzasadniało ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja jaką stanowi pozwolenie na budowę nie ma charakteru decyzji uznaniowej. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 pustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm. – p.b.) organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej (por.m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 kwietnia 2013 r., II SA/Rz 77/13).
Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Obowiązkiem organu rozstrzygającego o pozwoleniu na budowę jest ocena, czy projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami dotyczącymi odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, a także przepisami dotyczącymi "przesłaniania i zacieniania", tj. § 12, § 13, 57 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422; dalej: "R.w.t.b.").
W rozpatrywanej sprawie spór dotyczy prawidłowości określenia funkcji planowanego obiektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, albowiem zdaniem skarżącego projektowany budynek nie odpowiada definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie pozostaje więc interpretacja art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego w odniesieniu do ustaleń faktycznych wynikających ze złożonego projektu budowlanego z uwzględnieniem, że na terenie zamierzonej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w sprawie została wydana decyzja o warunkach zabudowy.
W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że Sąd w niniejszym składzie w całości podziela wyrażany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że kwalifikacja prawna danej inwestycji powinna opierać się na rzeczywistych rozwiązaniach funkcjonalnych przyjętych w projekcie, a nie tylko na formalnym nazewnictwie. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest bowiem zasada prawdy materialnej (art. 7 K.p.a.), dlatego organy architektoniczno-budowlane w ramach przysługujących im kompetencji kontrolnych uprawnione są do analizy rzeczywistych rozwiązań projektowych, i na tej podstawie do weryfikacji prawidłowości kwalifikacji inwestycji dokonanej przez autora projektu (por. np. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 1727/07, wyrok NSA z dnia 23 marca 2016 r. II OSK 1833/14 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W kontekście powyższego wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.
Z przedłożonego w sprawie projektu budowlanego nie wynika, jednoznacznie czy podane w części II – Opis techniczny wartości powierzchni parteru i całkowitej zostały obliczone przed naniesieniem zmiany długości ściany (z 11,07 m. na 11,37 m.) czy po. Obliczenia mogłyby sugerować, że dane te są sprzed modyfikacji, ponieważ w długości jest podana wartość 11,07 m. bez żadnych zmian. Jedyne zmiany w projekcie są naniesione na – rzucie parteru, gdzie ołówkiem wskazano szerokość 9,55 m. (pozostała bez zmian) i długość 11,37 m. (zmieniona o 0,3 m.). Nie widać by dokonano zmian w obliczeniach dotyczących powierzchni całkowitej budynku jak i ewentualnie lokalu użytkowego.
Analizując decyzję organu II instancji Sąd doszedł do przekonania, że Wojewoda Łódzki nie wyjaśnił w decyzji dlaczego przyjął powierzchnię lokalu usługowego 55,42 m2 skoro z projektu (rzut parteru) wynika, że lokal usługowy będzie miał 55,15 m2. Zdaniem Sądu organ musi wykazać jak doszedł do takiej powierzchni, nie wystarczy wskazać, że doszło do przedłużenia ściany północnej do długości 11,37 m. Organ II instancji pominął całkowitym milczeniem fakt, że z zrzutu parteru wynika, że pod schodami będzie maszyna do lodów włoskich oraz zlew, co sugeruje, że przestrzeń ta będzie wykorzystywana w lokalu użytkowym, a jak wynika z projektu nie została ona faktycznie wliczona do powierzchni lokalu użytkowego. Ponadto organ II instancji nie uzasadnił należycie dlaczego zaliczył części powierzchni miejsc parkingowych (mieszących się w "obrysie" budynku) do powierzchni kondygnacji, a w konsekwencji powierzchni całkowitej.
Wobec powyższego uznać należy, iż kwestionowane skargą rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, jak i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy że w art. 7 k.p.a. ustawodawca nałożył na organy obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zaś przepis art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje na konieczność nie tylko wyczerpującego zebrania, ale również rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu faktycznym i prawnym rozstrzygnięcia - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Tylko tak przeprowadzone postępowanie stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 11 k.p.a. Wskazać nadto trzeba, że w myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Podkreślenia wymaga również, że wynikający z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wymóg merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji, stanowi zaś o naruszeniu przywołanego wyżej art. 107 § 3 k.p.a. W badanej sprawie, zdaniem Sądu, Wojewoda Łódzki niewątpliwie naruszyły wskazane przepisy, a ich naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.
k.ż.