II SA/Łd 721/21

II SA/Łd 721/21 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2022-04-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /przewodniczący/
Marcin Olejniczak
Robert Adamczewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1659/22 - Wyrok NSA z 2025-02-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 293
art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 2 pkt 5, par. 3 ust. 1 ust. 2, par. 9 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2022 poz 329
art. 9, art. 33, art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) c), art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Dnia 28 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. dc
Uzasadnienie
II SA/Łd 721/21
UZASADNIENIE
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...]r. (znak [...]) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. (znak [...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] r. Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku Ł.S., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami, usługami (w tym handel o pow. sprzedaży do 500 m²) oraz urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B/B 46 w Ł., na działkach nr 72 i 71/1, fragmencie działki 71/2 oraz fragmencie działki drogowej nr 70/7, w obrębie [...].
Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyła A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł., właściciel nieruchomości sąsiedniej w stosunku do terenu inwestycji, zarzucając naruszenie:
1. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że planowana inwestycja nie naruszy obowiązku zachowania części zabytkowego ogrodu przywillowego oraz jego zabytkowych elementów jego wyposażenia, a także, że nastąpi to bez uszczerbku dla jego pierwotnej funkcji i charakteru, podczas gdy notoryjną okolicznością jest występowanie na obszarze inwestycji oraz w jej bezpośrednim sąsiedztwie znacznej ilości drzew, których wiek oraz rozmiar uniemożliwiają ich przeniesienie lub zabezpieczenie;
2. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że planowana inwestycja powstaje zgodnie z warunkami określonymi w wytycznych konserwatorskich z 6 kwietnia 2020 roku, w sytuacji, gdy w zakresie zarówno zachowania części ogrodu przywillowego, a także zachowania znajdującej się na terenie części ogrodu nieobjętej inwestycją zieleni wysokiej jest to niemożliwe;
3. art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, a polegający na pozornym jedynie stosowaniu prawa.
W uzasadnieniu odwołująca się spółka wskazała, iż zaskarżona decyzja w sposób całkowicie dowolny zakłada, że znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie ogród przywillowy i teren zabytkowej willi [...] nie zostanie objęty negatywnymi skutkami planowej inwestycji. Strona zauważyła przy tym, iż teren stanowiący przedmiot decyzji pełnił funkcję zespołu ogrodowego i stanowi część przynależną do willi [...], pomimo geodezyjnego oddzielenia od pozostałej jego części. Wytyczne konserwatorskie załączone do wniosku zakładają zachowanie istniejącej na terenie inwestycji zieleni wysokiej oraz jej zabezpieczenie na czas prac. Decyzja organu pierwszej instancji zakłada z kolei konieczność zachowania wszelkich zabytkowych elementów wyposażenia znajdujących się w obrębie planowanej inwestycji ewentualnie ich przeniesienia do części nieobjętej inwestycją. Pomija się przy tym, że w stosunku do większości elementów zielonych będzie to niemożliwe. Także pomimo tego, że kilkadziesiąt wysokich drzew znajdujących się na tym terenie stanowić mogą przedmiot ochrony. Przeprowadzenie inwestycji w kształcie określonym decyzją doprowadzi zatem do ich bezpowrotnej utraty. Bez wątpienia dojdzie do degradacji całego zespołu. Ogród jako całość zostanie zmniejszony - negatywny skutek nastąpi także w części nieobjętej inwestycją lub zakresem jej oddziaływania.
Strona skarżąca zakwestionowała również ustalony parametr wysokości planowanej inwestycji, która bez wątpienia doprowadzi do usytuowania górnej krawędzi nowej inwestycji ponad dotychczas istniejącą, w konsekwencji doprowadzi do zdominowania przez nowy budynek zabytkowej zabudowy, istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie.
Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie sporządzona analiza jest prawidłowa pod względem wymagań stawianych przez przepisy. Została bowiem przeprowadzona w obszarze analizowanym wyznaczonym wokół terenu inwestycji, w pasie stanowiącym trzykrotność frontu terenu inwestycji od strony ul. B (3x31 m = 93m). Analizę przeprowadzono po kątem cech zabudowy i zagospodarowania terenu istniejących w obszarze analizowanym, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji dokonał właściwej wykładni pojęcia "działka sąsiednia", analizą urbanistyczną objęto bowiem wszystkie nieruchomości, które w całości lub w części znalazły się w granicach wyznaczonego w sprawie obszaru analizowanego. Cechy istniejącej na tych nieruchomościach zabudowy, stanowiły podstawę do określenia parametrów dla planowanej inwestycji.
Dalej Kolegium zauważyło, że jak wskazuje część opisowa analizy, a w szczególności tabela zawierająca dane na temat funkcji i parametrów zlokalizowanej w obszarze analizowanym zabudowy, istniejące tam obiekty to obiekty o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej, usługowej i magazynowej. Nie ma zatem wątpliwości, iż planowana inwestycja, realizująca funkcję mieszkaniową wielorodzinną, stanowi kontynuację funkcji istniejącej w obszarze analizy zabudowy.
Jeżeli chodzi natomiast o cechy istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy, to wyniki analizy wskazują, iż kształtują się one następująco:
- wskaźnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym zawiera się w przedziale od 0,10 do 0,96, średnio 0,46, przy dla zabudowy o tej samej funkcji, co wnioskowana wynosi on od 0,24 do 0,62;
- szerokość elewacji frontowej wynosi od 8 m do 79 m, średnio 29,4 m, przy czym dla zabudowy o funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej przedział ten wynosi od 16 m do 79 m;
- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków w obszarze analizy wynosi od 3,5 m do 33 m, średnio 14 m, przy czym dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej kształtuje się w przedziale od 5 m do 33 m;
- dachy budynków w obszarze analizowanym to dachy jedno, dwu i wielospadowe, o kącie nachylenia połaci dachowych od 15° do 45°, wysokości głównej kalenicy od 4 m do 33 m (dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od 12,5 m do 33 m) i kierunku kalenicy równoległym lub prostopadłym do frontu działki (ul. B).
Cechy istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy stanowiły podstawę do ustalenia dla planowanej inwestycji następujących wymagań:
1. linia zabudowy - ustalona została jako obowiązująca, w granicy z działką drogową. Linia ta stanowi przedłużenie istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej nr 71/2 przy ul. B 46.
Kolegium oceniło, że ustalenie powyższe nastąpiło zatem zgodnie z zasadą wyrażoną w treści § 4 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.zgodnie z którym, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem, wyznacza się jako przedłużenie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
2. wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji (fragmentu działek nr 72 i 71/2) ustalono w wielkości do 0,46 do 0,62. Minimalna ustalona wielkość odpowiada średniej wielkości wskaźnika istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy, maksymalna natomiast maksymalnej wielkości tego parametru z obszaru analizowanego dla zabudowy takiej jak wnioskowana, czyli mieszkaniowej wielorodzinnej.
3. szerokość elewacji frontowej ustalono dla planowanego budynku w przedziale od 16 m do 22 m. Minimalna ustalona wielkość szerokości elewacji frontowej dla planowanego budynku odpowiada minimalnej wielkości szerokości elewacji frontowej zabudowy wielorodzinnej z obszaru analizowanego, maksymalna natomiast wielkości szerokości elewacji frontowej budynku wielorodzinnego położonego naprzeciwko terenu inwestycji przy ul. B 51.
4. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki lub do okapu ustalono dla nowej zabudowy w przedziale od 14 m do 16 m, z możliwością zwiększenia o max 4 m po warunkiem obowiązkowego wycofania ściany nadbudowywanej kondygnacji o minimum 1,5 m względem lica elewacji frontowej.
Kolegium zaakcentowało, iż warunek nawiązania maksymalną wysokością do budynku kamienicy przy ul. B 51 oraz dopuszczenie możliwości zwiększenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanego budynku o max. 4 m, wynika z wytycznych konserwatorskich, uzyskanych przez inwestora dla planowanej inwestycji, a załączonych do wniosku (pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 6 kwietnia 2020 r.).
5. geometrię dachu ustalono: - dach wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych od 1° do 10° , wysokości głównej kalenicy/attyki do 20 m i kierunku kalenicy równoległym lub prostopadłym do frontu działki.
Konfrontacja ustalonych decyzją wymagań i cech istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy, pozwala zdaniem Kolegium na stwierdzenie, iż przepisy rozporządzenia zastosowane zostały prawidłowo, a projektowana zabudowa bez wątpienia zachowuje cechy zabudowy sąsiedniej. Kolegium podniosło, iż obowiązujące przepisy przy ustalaniu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczają możliwość uśredniania poszczególnych parametrów jak również możliwość innego ich wyznaczenia, niż to wynika z analizy. To zaś, że analiza przeprowadzona w rozpatrywanej sprawie dawała takie podstawy przypadku niektórych parametrów, zostało w sposób prawidłowy wykazane przez organ pierwszej instancji. Zdaniem organu dotyczy to również kwestionowanego przez odwołującą się Spółkę parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, których ustalenie, o czym była mowa wyżej, znajduje oparcie w cechach zabudowy sąsiedniej, a także wytycznych konserwatorskich uzyskanych dla planowanej inwestycji.
Konkludując, organ stwierdził, iż niewątpliwie planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy jak również zachowuje cechy istniejącej w tym obszarze zabudowy, co w konsekwencji przesądza, iż spełnia warunek tzw. dobrego sąsiedztwa (art.61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia także pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2-5, mianowicie: za pośrednictwem projektowanego zjazdu posiada bezpośredni dostęp do drogi ul. B, istniejące i projektowane uzbrojenia terenu jest wystarczające dla funkcjonowania planowanego obiektu, teren inwestycji określony w ewidencji gruntów jako Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy) i Bi (inne tereny zabudowane) nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Z uwagi na to, że decyzja o warunkach zabudowy zakreśla jedynie pewne ramy postępowania, ustala wymagania jakim powinna odpowiadać planowana inwestycja i wskazuje dopuszczalny sposób zagospodarowania i zabudowy nieruchomości w sytuacji bezplanowej Kolegium uznało zarzuty odwołania dotyczące negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie obiekty i nieruchomości za nieuzasadnione, a co najmniej przedwczesne na tym etapie procesu inwestycyjnego.
W odniesieniu natomiast do zarzutów, dotyczących negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na obiekt i teren zabytkowej willi [...], Kolegium wskazało, iż do wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor dołączył powołane już wyżej pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 6 kwietnia 2020 r., zawierające wytyczne konserwatorskie dla nowej zabudowy przy ul. B 46/48, które dotyczą zarówno dopuszczalnej funkcji planowanego budynku, jego wysokości, rodzaju materiałów mogących znaleźć zastosowanie w elewacji zewnętrznej, lokalizacji parkingu, a także konieczności zachowania części ogrodu przywillowego oraz zabytkowych elementów jego wyposażenia, celem utrzymania/odtworzenia jego pierwotnej funkcji i charakteru. Organ podkreślił, że powyższe wytyczne zostały przeniesione do treści decyzji, a jej projekt w takim kształcie uzyskał uzgodnienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (w formie tzw. "milczącej zgody"). Tym samym uzyskanie kolejnej opinii z zakresu ochrony konserwatorskiej (wskazywanego w odwołaniu Narodowego Instytutu Dziedzictwa, Oddział w Ł. ) jest zdaniem Kolegium zbędne, szczególnie, iż nie jest to organ właściwy w rozumieniu art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła A Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. zarzucając naruszenie:
1. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że planowana inwestycja nie naruszy obowiązku zachowania części zabytkowego ogrodu przywillowego oraz jego zabytkowych elementów jego wyposażenia, a także że nastąpi to bez uszczerbku dla jego pierwotnej funkcji i charakteru, podczas gdy notoryjną okolicznością jest występowanie na obszarze inwestycji oraz w jej bezpośrednim sąsiedztwie znacznej ilości drzew, których wiek oraz rozmiar uniemożliwiają ich przeniesienie lub zabezpieczenie;
2. art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez dowolne przyjęcie, że planowana inwestycja powstaje zgodnie z warunkami określonymi w wytycznych konserwatorskich z 6 kwietnia 2020 roku, w sytuacji, gdy w zakresie zarówno zachowania części ogrodu przywillowego, a także zachowania znajdującej się na terenie części ogrodu nieobjętej inwestycją zieleni wysokiej jest to niemożliwe;
3. art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, a polegający na pozornym jedynie stosowaniu prawa.
W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, iż decyzje organów obu instancji wydane w przedmiotowej sprawie, w sposób całkowicie dowolny jej zdaniem, zakładają, że znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie ogród przywillowy i teren zabytkowej willi [...] nie zostanie objęty negatywnymi skutkami planowej inwestycji. Skarżąca zauważyła, przy tym, iż teren stanowiący przedmiot decyzji pełnił funkcję zespołu ogrodowego i stanowi część przynależną do willi [...], pomimo geodezyjnego oddzielenia od pozostałej jego części. Wytyczne konserwatorskie załączone do wniosku zakładają zachowanie istniejącej na terenie inwestycji zieleni wysokiej oraz jej zabezpieczenie na czas prac. Decyzja organu I instancji zakłada z kolei konieczność zachowania wszelkich zabytkowych elementów wyposażenia znajdujących się w obrębie planowanej inwestycji ewentualnie ich przeniesienia do części nieobjętej inwestycją. Pomija się przy tym, że w stosunku do większości elementów zielonych będzie to niemożliwe. Także pomimo tego, że kilkadziesiąt wysokich drzew znajdujących się na tym terenie stanowić mogą przedmiot ochrony. Przeprowadzenie inwestycji w kształcie określonym decyzją doprowadzi zatem do ich bezpowrotnej utraty. Bez wątpienia dojdzie do degradacji całego zespołu.
Skarżąca podtrzymała również zastrzeżenia w zakresie dopuszczonej w treści decyzji wysokości planowanej inwestycji, która bez wątpienia doprowadzi do usytuowania górnej krawędzi nowej inwestycji ponad dotychczas istniejącą, w konsekwencji doprowadzi do zdominowania przez nowy budynek zabytkowej zabudowy, istniejącej w bezpośrednim sąsiedztwie.
Skarżąca powzięła ponadto informację, że Narodowy Instytut Dziedzictwa, Oddział w Ł. podjął prace związane z objęciem indywidualną ochroną konserwatorską całości założenia przywillowego ogrodu willi [...], co uzasadnia – zdaniem strony – wezwanie organu do udziału w niniejszej sprawie.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz umorzenie postępowania, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W toku postępowania pismem z 31 stycznia 2022 r. skarżąca spółka wniosła o dopuszczenie dowodu z przedłożonego dokumentu na potwierdzenie wszczęcia przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postępowania administracyjnego w sprawie wpisu do rejestru zabytków nieruchomych województwa [...] ogrodu przy dawnej willi [...] w Ł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 25 lutego 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) [dalej: ustawa covidowa]. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).
W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 25 lutego 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że strona skarżąca oraz uczestnicy postępowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 28 marca 2022 r.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).
Kontrola sądowoadministracyjna, dokonana na zasadach i w trybie określonym wskazanymi przepisami wykazała, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca powzięte zostały z naruszeniem przepisów prawa, chybione jednak okazały się zarzuty skargi.
Przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami, usługami oraz urządzeniami budowalnymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. B 46, na działkach nr 72, 71/1 i fragmencie działki 71/2 oraz fragmencie działki drogowej nr 70/7, w obrębie [...].
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. 2020 r., poz. 293 z późn. zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym], a w szczególności art. 61 ust. 1 tej ustawy oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., poz. 1588) [dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury].
Bezspornym w sprawie było, że działki określone we wniosku i decyzjach nie były objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało zatem przeprowadzone na zasadach i w trybie określonym we wskazywanej ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zasadniczą okolicznością powodująca konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji - nie zgłoszoną jednak w ramach skargi - było nieprawidłowe określenie frontu działki, co determinowało w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie obszaru analizowanego.
Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Jednym z warunków, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, jest określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tzw. "zasada dobrego sąsiedztwa", zgodnie z którą co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, musi być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zasada ta określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze.
Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej (terenu inwestycji), której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa m.in. w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyniki tej analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 powyższego rozporządzenia).
Dokonując oceny, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ pierwszej instancji wytyczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie powyższych warunków. Zauważyć jednak należy, iż zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stosownie zaś do § 2 pkt 5 rozporządzenia front działki to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę.
Co w sprawie istotne, a co wynika z akt sprawy, przede wszystkim z wniosku o warunki zabudowy, sporna inwestycja ma być realizowana na trzech działkach ewidencyjnych - działce nr 72, działce nr 71/1 oraz fragmencie działki 71/2, a także na fragmencie działki drogowej (działka nr 70/7). Tworzą one nieregularną figurę, przylegającą do drogi publicznej (ul. B). Jak przy tym wynika z wniosku inwestora i decyzji o warunkach zabudowy - obsługa komunikacyjna inwestycji ma odbywać się za pośrednictwem planowanego zjazdu z drogi publicznej - ul. B. Zatem za front działki, zgodnie z treścią przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, uznać należy zatem część działki budowlanej (w rozumieniu terenu przylegającego do drogi publicznej z której ma odbywać się wjazd na teren inwestycji), przylegającej do drogi publicznej, z której odbywać się będzie główny wjazd (co zresztą wynika z wniosku) - zatem front działki od strony ul. B. Zauważyć dalej raz jeszcze należy, iż w realiach niniejszej sprawy inwestycja obejmuje kilka działek ewidencyjnych, zatem należy analizować - analogicznie do treści przepisu § 3 ust. 2 rozporządzenia - fronty działek przylegających do drogi z której odbywać się będzie główny zjazd. Zatem już tylko pobieżne badanie decyzji o warunkach zabudowy i załączonej do niej analizy urbanistycznej wskazuje, iż organ pierwszej instancji jako front działki, od którego wartości wyznaczył trzykrotność jej długości, stanowiącą następnie podstawę do zakreślenia obszaru analizowanego, przyjął front działki nr 72 i jedynie fragment działki nr 71/2. Innymi słowy z analizy architektoniczno-urbanistycznej oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że obszar analizowany w sprawie wyznaczono w oparciu o wymiar ustalony jako suma długości granicy działki nr ewid. 72 oraz fragment działki o nr ewid. 71/2, wyłączając pozostały fragment tej działki (nr 71/2) przylegający również bezpośrednio do ul. B. Nie sposób w tym przedmiocie zgodzić się ze stwierdzeniem organu, zawartym w analizie, że "Organ stosuje jako zasadę wyznaczanie obszaru analizowanego w prowadzonych postępowaniach jako trzykrotną szerokość frontu terenu objętego wnioskiem, ale nie mniejszy jednak niż 50 m.". Raz jeszcze wyraźnie podkreślić należy, iż przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury jednoznacznie stanowi o "trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy", a nie - jak sugerują to organy o "szerokości frontu inwestycji". W takiej sytuacji wartość długości frontu działki (działek) miałaby charakter płynny i w praktyce, wbrew jednoznacznemu w treści § 3 ust. 2 rozporządzenia, można byłoby ją w sposób dowolny kształtować wskazując, iż inwestycja obejmie jedynie określony fragment działki. Raz jeszcze należy zatem wskazać, iż wzmiankowany przepis rozporządzenia stanowi o "trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy", a nie frontu inwestycji, czy fragmentu działki objętego inwestycją.
Zdaniem Sądu zatem, w świetle jednoznacznej treści § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wyznaczenie obszaru analizowanego o promieniu 93 m (trzykrotności sumy długości granic działek opisanych wyżej, czyli całej działki 72 i fragmentu działki 71, tj. łącznie 31 m) nie może zostać uznane za prawidłowe, a wada ta jest wadą uzasadniającą uchylenie decyzji, albowiem od prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego zależą potem średnie wartości parametrów zabudowy na tym obszarze występującej. Jest to zatem wada istotna, wpływająca na wynik sprawy.
Powyższe doprowadziło do stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia.
Charakter stwierdzonego naruszenia sprawia, że przedwczesnym byłoby odnoszenie się do prawidłowości konkretnych parametrów inwestycji ustalonych w zakwestionowanej decyzji. Przedwczesna jest bowiem ocena prawidłowości ustalenia wskaźników zależnych od nieprawidłowo, jak wykazano, ustalonego obszaru analizowanego.
Sąd pragnie zauważyć, iż znane jest mu rozbieżne orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące interpretacji pojęcia "terenu" na użytek decyzji o warunkach zabudowy. Zważyć jednak należy, iż jest to zupełnie odmienny problem, dotyczący zgody na wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku jedynie do części terenu działki podlegającej zainwestowaniu. Tutaj zasadniczym powodem stwierdzenia uchylenia decyzji obu organów było stwierdzenie, że organ pierwszej instancji źle wyznaczył obszar analizowany, nieprawidłowo wyliczył promień do ustalenia zasięgu obszaru analizowanego. Jest o zatem etap poprzedzający dokonanie dalszych analiz i ewentualne wydanie decyzji co do warunków zabudowy i ich ewentualne ustalenia na części działki lub jej całości.
Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że w analizowanych okolicznościach faktycznych, jak wskazano powyżej, front działki został wadliwie wyznaczony. W konsekwencji, wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości 93 m narusza uregulowania § 3 ust. 2 w zw. z § 2 pkt 5 powoływanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Konsekwencją wadliwego wyznaczenia frontu działki jest wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego, a w dalszej kolejności - skoro wadliwie został wyznaczony obszar analizowany - ustalenia wynikające z analizy urbanistycznej na tym obszarze nie mogą stanowić podstawy prawidłowych ustaleń dotyczących sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy w odniesieniu do planowanej inwestycji. W realiach rozpoznawanej sprawy nie ulega bowiem wątpliwości, że wyznaczenie granic obszaru analizowanego w oparciu o trzykrotną szerokość frontu działek objętych inwestycją skutkowałoby zupełnie odmiennym wyznaczeniem granic obszaru analizowanego niż przyjęły organy. Z analizy mapy stanowiącej załącznik do decyzji o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy wynika bowiem, że obszar wyznaczony w oparciu o trzykrotną szerokość frontu byłby znacznie większy niż obszar wyznaczony w oparciu o ustalony błędnie przez organy wymiar 93 m. Nie sposób przy tym uznać, aby taka rozbieżność między rozmiarami obszaru analizowanego pozostawała w rozpoznawanej sprawie bez wpływu na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II OSK 2650/15).
W konsekwencji orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznaje, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji wykazują wady zarówno materialnoprawne jak i procesowoprawne, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Co się zaś tyczy zarzutów skargi, to stwierdzić należało ich niezasadność.
W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez dowolne przyjęcie, że planowana inwestycja powstaje zgodnie z warunkami określonymi w wytycznych konserwatorskich. Zauważyć w związku z tym należy, iż w dacie rozstrzygania przez organ odwoławczy teren inwestycji (ogród) nie był wpisany do ewidencji zabytków (to miało miejsce później – wypowiadał się w tej sprawie tutejszy Sąd w wyroku z 6 kwietnia 2022 r., sygn. II SA/Łd 1026/21 oddalając skargę). Dalej zatem podnieść należy, iż skutki prawne wpisu do ewidencji zabytków powstają od daty wpisu (zob. w tym względzie m.in. uzasadnienie wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 grudnia 2021 r., II SA/Go 950/21). Ponadto do wniosku inwestor dołączył wytyczne konserwatora zabytków, które zostały wcielone do treści decyzji, a sam projekt decyzji podlegał uzgodnieniu zgodnie z regulacją art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Konserwator nie zakwestionował we wskazanym aspekcie projektu zabudowy. Przypomnieć należy, iż rola organu współdziałającego sprowadza się do zajęcia merytorycznego stanowiska w sprawie z perspektywy przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulujących daną kwestię, celem ustalenia możliwości lub braku możliwości zrealizowania inwestycji w zgodzie z tymi przepisami. Skoro przepis prawa wprost wskazuje, że niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie oznacza, że uzgodnienie uważa się za dokonane, a w sprawie organ uzgadniający z takiej możliwości skorzystał, to nie można wymagać przez organ wydający decyzję czynienia w tym zakresie dodatkowych analiz czy ustaleń. Nie jest zatem naruszeniem prawa sytuacja, kiedy organ wydający decyzję nie analizował dodatkowo kwestii z zakresu ochrony zabytków, skoro organ uzgadniający udzielił tzw. milczącej zgody. W realiach niniejszej sprawy natomiast prośbę o uzgodnienie do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w tej sprawie doręczono poprzez za pośrednictwem platformy ePUAP 15 kwietnia 2020 r., konserwator natomiast nie zajął stanowiska - milczał, natomiast decyzję organ pierwszej instancji wydał [...] r., zatem po upływie terminu do wypowiedzenia się przez konserwatora. Zachowane zatem zostały normy prawne w tym względzie i nie sposób postawić organom zarzutu ich naruszenia. Tym bardziej brak jest w analizowanym aspekcie możliwości uznania za uzasadnione trafności postawienia zarzutu naruszenia przepisów art. 7, art.. 77, czy art. 80 k.p.a. Nie można bowiem mówić w żadnym razie o niezgromadzaniu, czy - jak chce tego autor skargi - dowolnym przyjęciu, że planowana inwestycja nie narusza obowiązku zachowania części zbytkowego ogrodu, czy też, że powstaje ona niezgodnie z wytycznymi konserwatorskimi.
Odnosząc się końcowo do wniosku strony skarżącej o "wezwanie do udziału w niniejszej sprawie" Narodowego Instytutu Dziedzictwa, jako organizacji społecznej, w ocenie Sądu, wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, iż instytucja wezwania do udziału w sprawie znana jest na gruncie prawa cywilnego. Na gruncie przepisów ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organizacja społeczna może wystąpić w postępowaniu sądowoadministracyjnym we własnej sprawie (jako strona) oraz w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób (w charakterze uczestnika postępowania). Artykuł 9 ustawy p.p.s.a. zatem sytuacji, w której organizacja społeczna występuje w wymienionym postępowaniu w sprawach dotyczących interesów innych osób, objętych zakresem jej statutowej działalności. To jednak sama organizacja społeczna decyduje o wstąpieniu do postępowania. Sąd nie bezpośrednich uprawnień do obligatoryjnego wzywania organizacji do udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie posiada. Jeżeli natomiast skarżący dostrzegał taką konieczność mógł poinformować wskazaną organizację o prowadzonym postepowaniu, a w gestii wskazanej organizacji byłaby decyzja o ewentualnym złożeniu wniosku na podstawie art. 9 w zw. art. 33 ustawy p.p.s.a. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Odnosząc się do wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentu wymienionego przez skarżącą w piśmie z 31 stycznia 2022 r., a które strona załączyła do wskazanego pisma jako jego załączniki, wyjaśnić należy, iż Sąd włączył wymieniony dokument do akt prowadzonego postępowania jako dowód w sprawie i stał się on materiałem dowodowym w sprawie, który Sąd brał pod uwagę rozstrzygając. Nie mniej jednak powyższe pismo nie miało zasadniczego wpływu na treść rozstrzygnięcia i mogło wpłynąć na końcowy wyrok Sądu.
Końcowo należy wyjaśnić, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 ustawy p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest bowiem stworzenie takiego stanu, aby w obrocie prawnym nie istniał i funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 629).
Mając powyższe na uwadze, a także uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane na skutek nieprawidłowej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio determinowały treść obu decyzji, sąd za uzasadnione uznał wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji uwzględni uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu, a w szczególności dokona prawidłowego określenia obszaru analizowanego, mając na uwadze, że w rozumieniu § 3 ust. 2 powoływanego rozporządzenia za front działki służący określeniu promienia do wyznaczenia obszaru analizy należy rozumieć cała długość działki (działek inwestowanych), a nie jedynie ten fragment frontu działki, który obejmuje obszar inwestycji. W konsekwencji, usuwając dostrzeżone przez Sąd uchybienia, organ sporządzi ponownie analizę urbanistyczną na bazie nowo wyznaczonego obszaru analizy. Ustalenia te odniesie następnie do planowanej zabudowy w celu rozstrzygnięcia, czy spełniona została w tym przypadku zasada dobrego sąsiedztwa.
Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w pkt 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powoływanej ustawy p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez stronę skarżącą koszt wpisu od skargi (500 zł), koszty zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłatę od pełnomocnictwa (17 zł).
is