II SA/Łd 530/15

II SA/Łd 530/15 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2016-04-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2015-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski
Tomasz Zbrojewski_ /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 931/15 - Postanowienie NSA z 2015-10-06
II OSK 1690/16 - Wyrok NSA z 2017-09-21
II OZ 75/16 - Postanowienie NSA z 2016-01-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 35 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 32 ust. 4, art. 4, art. 12 ust. 7
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 199
art. 6 ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2013 poz 1235
art. 86 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 19 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - oddala skargę. LS
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A.P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki nr ewid. 397 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w M., pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej typu A o mocy do 2000 kW, oznaczonej w projekcie jako EW 9 R. wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej na działkach nr ewid. 365, 366, 364, 367 i 397, położonych w miejscowości R. gm. W..
W odwołaniu od tej decyzji A.P., reprezentowana przez adwokata A.A., wniosła o jej uchylenie z powodu naruszenia przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 107 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, bowiem obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, a w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia
[...] nr [...], znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, w oparciu o którą to decyzję organ oparł swoje ustalenia.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) - dalej w skrócie "ustawa" lub "Prawo budowlane", czy p.b., uchylił decyzję organu
I instancji w części dotyczącej działki nr ewid. 397 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając podjęte stanowisko organ podniósł, że w dniu 16 grudnia 2014 r. A Sp. z o.o. W. - reprezentowana przez pełnomocnika A.G. - wystąpiła do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę jednej elektrowni wiatrowej A o mocy do 2,0 MW o wysokości wieży 118,1m, usytuowanej na żelbetowym, monolitycznym fundamencie, zakres pracy rotora do średnicy 100m oraz drogi dojazdowej wraz z placem manewrowym i zjazdem.
W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w nim braków i nieprawidłowości w terminie 14 dni od dnia otrzymania tego postanowienia, co inwestor uczynił w dniu 30 stycznia 2015 r.
Wojewoda, przywołując w następnej kolejności treść art. 32 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 35 ust. 1 ustawy, stwierdził, że do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę inwestor dołączył wymagane opinie i uzgodnienia, a także wymagane art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, legitymując tym samym swoje prawo do ich zabudowy.
Projektowana inwestycja położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G., R., Z., K., M. i fragmentu miasta W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy i Miasta W. z [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...], poz. [...]). Zgodnie z ustaleniami tego planu działki, na których zlokalizowana jest projektowana inwestycja, położone są na terenie oznaczonym symbolem 9R-EW, przeznaczonym pod tereny upraw rolnych
z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz symbolem KDW1 przeznaczonym pod tereny dróg wewnętrznych (niepublicznych), stanowiących obsługę terenów upraw rolnych oraz obsługę urządzeń elektrowni wiatrowych. Zgodnie z treścią punktu 6 ustaleń szczegółowych, dotyczących przeznaczenia terenów, zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów powyższy plan dopuszcza w obrębie terenów przyległych do elektrowni wiatrowych, oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1R-EW do 14R-EW zasięg rzutu poziomego śmigła elektrowni wiatrowej,
z zastrzeżeniem poszanowania praw osób trzecich. Z powyższego wynika zatem, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ stwierdził w następnej kolejności, że projektowana inwestycja - stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.) - należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...], znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach i zdaniem Wojewody inwestycja jest zgodna z ustaleniami tej decyzji. Z decyzji tej wynika mianowicie, że przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie należy przeprowadzać oceny odziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Z charakterystyki przedmiotowego przedsięwzięcia, stanowiącego załącznik do powyższej decyzji, wynika, że inwestycja zlokalizowana jest na terenach upraw rolnych, a najbliższa zabudowa znajduje się w odległości co najmniej 500m od najbliższej turbiny, w związku z tym nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie zabudowy mieszkalnej. Natomiast tereny w bezpośrednim sąsiedztwie turbin (tereny rolnicze) nie są normowane akustycznie.
W decyzji tej określono ponadto, iż przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko w zakresie klimatu akustycznego. W analizie akustycznej wykonanej
w ramach analizy porealizacyjnej należy dokonać porównania ustaleń zawartych
w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w trakcie jego eksploatacji.
Wojewoda podniósł nadto, że inwestor w toku postępowania odwoławczego przedłożył postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] dotyczące zapisów w tej decyzji, z którego wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach obejmuje swoim zakresem wszystkie turbiny wchodzące w skład Parku elektrowni wiatrowych A wszystkie działki ewidencyjne, na których posadowione będą wieże oraz działki ewidencyjne, wynikające z zasięgu oddziaływania rotora.
Zdaniem organu II instancji załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Projekt spełnia także wymogi § 6 i § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r.
w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.).
Jednocześnie Wojewoda zauważył, że zaskarżonym orzeczeniem oraz wnioskiem inwestora objęta została działka nr ewid. 397, stanowiąca działkę drogową, na której nie są realizowane żadne roboty budowlane. Działka ta z uwagi na projektowany z niej zjazd mieści się natomiast w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Zatem wobec skorygowania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę
w zakresie wskazanej w nim działki nr ewid. 397, zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej tej działki należało uchylić w całości i umorzyć postępowanie organu I instancji.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, który został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w powołanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ stwierdził, że decyzja ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana w ramach odrębnego postępowania administracyjnego i wiąże organ wydający pozwolenie na budowę.
Organ II instancji podkreślił, że realizacja rozważanej inwestycji nie utrudni odwołującej możliwości korzystania z działki i jej rolniczego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem.
Reasumując, Wojewoda podniósł, że inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy, wobec czego zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy organ I instancji nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.P., reprezentowana przez adwokata J.T-J., wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania - w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania decyzji organów obu instancji, powtarzając zarzuty z odwołania od decyzji organu I instancji.
Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach kwestionowanej decyzji.
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. tutejszy sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt II OZ 931/15 oddalił zażalenie skarżącej od powyższego postanowienia.
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2015 r. sąd w trybie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...], znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wobec uwzględnienia zażalenia na powyższe postanowienie, złożonego przez uczestnika postępowania A Sp. z o.o. z siedzibą w W., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając sprawę ponownie tutejszy sąd postanowieniem z dnia 11 marca 2016 r. odmówił zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego.
Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik uczestnika postępowania - inwestora A sp. z o.o. - wniósł o oddalenie skargi. Złożył kserokopię decyzji wydanej przez Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...], którą organ ten odmówił w trybie wznowieniowym uchylenia decyzji z dnia [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań dotyczących realizacji inwestycji polegającej na budowie "Parku elektrowni wiatrowej A składającej się z 14 turbin...". Podniósł ponadto, że w tutejszym sądzie rozstrzygane były skargi w analogicznych sprawach, dotyczących innych elektrowni wiatrowych, ale położonych na tym samym terenie, które zakończyły się wyrokami oddalającymi skargi ( sygn. II SA/Łd 495/15 i II SA/Łd 526/15 ).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wyznaczony zakresem zaskarżenia, który stanowi decyzja Wojewody [...] w części utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej określonego typu wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym i zjazdem z drogi publicznej.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy powołanej już wcześniej ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi
w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy
z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno–budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b oraz zaświadczenia, o którym mowa
w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa
w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W art. 35 p.b. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić należy, że organ o którym mowa, został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno–budowlanymi określonymi w aktach wykonawczych do p.b. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia,
a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.
W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b., właściwy organ nakłada obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 p.b.). Natomiast zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 p.b. - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany.
Uregulowanie art. 35 ust. 4 p.b. nawiązuje do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199), zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji
o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Przedmiotowa regulacja stanowi również przejaw realizacji zasady wynikającej z art. 4 p.b., w myśl której każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Mając na uwadze, iż powyższe kwestie nie były objęte zarzutami skargi, Sąd badając sprawę w jej całokształcie, powyższe zagadnienia poddał analizie z urzędu stwierdzając, iż przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany
i udzielającej pozwolenia na przedmiotowe zamierzenie budowlane organy administracji wykonały w prawidłowy sposób spoczywające na nim obowiązki wynikające
z przepisów prawa. W szczególności projektowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy i Miasta W. z dnia [...] ( Dz.Urz. Woj. [...] z [...], poz. [...] ), bowiem jest projektowana na terenie oznaczonym symbolem 9R-EW, przeznaczonym w miejscowym planie pod tereny upraw rolnych
z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz symbolem KDW1, przeznaczonym pod tereny dróg wewnętrznych (niepublicznych), stanowiących obsługę terenów upraw rolnych oraz obsługę urządzeń elektrowni wiatrowych. Ponadto biorąc pod uwagę szczegółowe postanowienia miejscowego planu tyczące możliwości realizacji elektrowni wiatrowych na tym terenie, organ prawidłowo ocenił zgodność projektowanej inwestycji ze szczegółowo określonymi ustaleniami planu odnoszącymi się do możliwości lokowania tego rodzaju inwestycji na terenie oznaczonym w planie symbolem 9R-EW, oraz symbolem KDW1. Wobec powyższego należy jasno stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się natomiast do kwestii sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska należy zgodzić się z organami administracji, iż przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył wydaną dla przedmiotowej inwestycji, ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta korzystając z przymiotu ostateczności wiąże m.in. organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę - art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Analiza owej decyzji środowiskowej nie pozwala na wyprowadzenie wniosków o wadliwości konkluzji organów obu instancji nt. zgodności przedłożonego projektu inwestycji z postanowieniami decyzji środowiskowej. Skarżąca w tym zakresie nie podnosiła zarzutów, a zatem powyższe kwestie Sąd poddał ocenie działając z urzędu.
Skarżąca konsekwentnie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ale także w skardze do sądu administracyjnego podnosiła kwestie wadliwości decyzji środowiskowej, zarzucając jej nieprawidłowe określenie zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji. Zarzuty te jednak w toku niniejszego postępowania nie mogą odnieść spodziewanego przez skarżącą rezultatu z uwagi na treść przywołanego powyżej przepisu art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r.
o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa
w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Związanie organów architektoniczno – budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania
i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi (vide: wyrok NSA z dnia 1 lutego 2013 r. w sprawie II OSK 2520/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 września 2014 r. w sprawie II SA/Łd 527/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie budzi także zastrzeżeń Sądu konkluzja organów o tym, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak również został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b., a nadto spełnia wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm.).
Nie wzbudza także uwag krytycznych prawo inwestora do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja.
Zwrócić ponadto należy uwagę, że również w toku postępowania wznowieniowego nie wyeliminowano z obrotu prawnego decyzji środowiskowej z dnia [...].
Reasumując, wbrew twierdzeniom skarżącej postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, o których mowa art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. Organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, po czym do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłową normę prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Decyzja organu odwoławczego została należycie uzasadniona i spełnia wymogi wynikające z art. 11 i 107 § 3 k.p.a., w szczególności organ w wystarczającym stopniu odniósł się do argumentacji odwołania, wyjaśniając przy tym przesłanki, którymi kierował się podejmując rozstrzygnięcie.
Jedynie na marginesie należy podnieść, że organ odwoławczy w podstawie decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zamiast art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ale uchybienie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie i należy je potraktować jako oczywistą omyłkę.
Podsumowując, stwierdzić należy, że organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 p.b. Jednocześnie uznając, że materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, organ nie miał podstaw, aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w przywołanych przepisach na takie załatwienie sprawy nie zezwala art. 35 ust. 4 p.b.
Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.
ał