II SA/Łd 53/25

II SA/Łd 53/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /sprawozdawca/
Jarosław Czerw /przewodniczący/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
Art. 16 § 1, art. 145 §  1 pkt 4, art. 146 § 1 i 2, art. 147, art. 148 § 1 i 2, art. 149 § 1-3, art. 151 § 1 i 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
§ 14, § 23 ust. 1, 2 i 4
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
Art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 pkt 1-4a i ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1112
Art. 71 ust. 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j.)
Sentencja
Dnia 9 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw, Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek – Krzywicka (spr.), Asesor WSA Tomasz Porczyński, , Protokolant Asystent sędziego Tomasz Stańczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi Z. T. i D. T. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 15 listopada 2024 roku nr 330/2024 znak: GPB-III.7721.269.2024 PK w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji dotyczącej budowy budynku oddala skargę. MR
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 listopada 2024 r. nr 330/2024, znak: GPB-III.7721.269.2024 PK Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania Z.T. i D.T. od decyzji Starosty Łowickiego z dnia 6 czerwca 2024 r., znak: AB.6740.866.2020, orzekającej o utrzymaniu w mocy i stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji Starosty Łowickiego o pozwoleniu na budowę nr 35/2021 z dnia 27 stycznia 2021 r., udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz pylonem reklamowym na działce nr ewid. [...], położonej w jednostce ewidencyjnej Ł., obręb ewidencyjny [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, powoływanej dalej jako: "k.p.a.") częściowo uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie zapisu znajdującego się na stronie 1, w wierszach 7-12, licząc od góry strony: "orzekam utrzymać w mocy, stwierdzając wydanie z naruszeniem prawa, decyzji ostatecznej Starosty Łowickiego o pozwoleniu na budowę nr 35/2021, z dnia 27.01.2021 r., dotyczącej budowy budynku usługowo-handlowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz pylonem reklamowym na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w jednostce ewidencyjnej Ł., obręb ewidencyjny [...]." i w tym miejscu orzekł co do istoty sprawy, ustanawiając nowy zapis o treści: "orzekam odmówić uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Łowickiego o pozwoleniu na budowę nr 35/2021, z dnia 27.01.2021 r., dotyczącej budowy budynku usługowo-handlowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz pylonem reklamowym na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w jednostce ewidencyjnej Ł., obręb ewidencyjny [...] i stwierdzić jej wydanie z naruszeniem prawa.", zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:
Starosta Łowicki decyzją z dnia 27 stycznia 2021 r. nr 35/2021, znak: AB.6740.866.2020 zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz pylonem reklamowym na działce o nr ewid. [...], położonej w jednostce ewidencyjnej Ł., obręb ewidencyjny [...].
Wnioskiem z dnia 6 kwietnia 2021 r. Z. i D. T. wystąpili o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją, wskazując, iż bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu. Podkreślili, że są właścicielami nieruchomości sąsiedniej o nr [...], na rzecz której na terenie inwestycyjnym ustanowiona została służebność gruntowa.
Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2021 r. Starosta Łowicki wznowił postępowanie, zaś decyzją z dnia 16 lipca 2021 r., znak: AB.6740.866.2020 odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją Wojewody Łódzkiego nr 283/2021 z dnia 16 września 2021 r. uchylono w całości zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2021 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzją Starosty Łowickiego z dnia 15 lutego 2022 r. odmówiono uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda Łódzki decyzją z dnia 2 maja 2022 r. uchylił decyzję Starosty Łowickiego z dnia 15 lutego 2022 w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2022 r. Starosta Łowicki wznowił postępowanie na wniosek państwa T. Decyzją Starosty Łowickiego z dnia 25 lipca 2022 r. odmówiono uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia 26 października 2022 r. Wojewoda Łódzki uchylił w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie Starosty Łowickiego o wznowieniu postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Organ stopnia powiatowego, po przeanalizowaniu akt sprawy oraz biorąc pod uwagę wskazania organu odwoławczego, dotyczące postępowania wznowieniowego, postanowieniem z dnia 5 grudnia 2022 r. wznowił postępowanie na wniosek państwa T., a następnie decyzją z dnia 30 stycznia 2023 r., znak: AB.6740.866.2020, odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 27 stycznia 2021 roku. W uzasadnieniu Starosta Łowicki wskazał m.in., iż wnioskodawcy nie posiadają przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie przedmiotowego pozwolenia na budowę, gdyż uprawnienia wynikające z przysługującej im służebności gruntowej nie zostały w żaden sposób ograniczone przez planowaną inwestycję. Stosownie zatem do treści art. 151 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, wobec stwierdzenia braku podstaw do uchylenia swojej decyzji na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia swojej decyzji dotychczasowej. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia 27 kwietnia 2023 r. nr 116/2023 znak: GPB-III.7721.78.2023 PF.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli Z.T. i D.T., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 października 2023 roku w sprawie o sygn. II SA/Łd 596/23 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Łowickiego. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in., iż w projekcie budowlanym znajduje się analiza potencjalnego oddziaływania projektowanego budynku usługowo – handlowego na sąsiednie nieruchomości, w tym również na nieruchomość skarżących. Projektant, zgodnie z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1225, dalej również jako: "rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.", lub "warunki techniczne") przeprowadził analizę oddziaływania w zakresie nasłonecznienia (przesłaniania) ewentualnego obiektu, jaki mógłby powstać na działce sąsiedniej o nr [...], a więc działce należącej do skarżących. W tej sytuacji Sąd ocenił, iż sam fakt, że projektowany budynek będzie rzucał cień na nieruchomość skarżących, świadczy o interesie prawnym skarżących w byciu stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.
Podobnie Sąd ocenił konieczność przeanalizowania przez projektanta sposobu zabudowy działki należącej do skarżących w celu prawidłowego umiejscowienia miejsca składowania odpadów na działce inwestycyjnej, zgodnie z § 23 warunków technicznych. Sąd podkreślił również, że projektowany na granicy działki inwestycyjnej oraz działki należącej do skarżących pas zieleni i podwyższony krawężnik mogą mieć wpływ na sposób wykonywania przez skarżących przysługującej im służebności gruntowej, zatem niewątpliwie winien przysługiwać im status strony w toku postępowania o udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę. Z tych względów Sąd uchylił decyzje organów obu instancji, podkreślając jednocześnie, że skarżący winni mieć status strony w postępowaniu o udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę. W konsekwencji w ponownie prowadzonym postępowaniu organy winny zbadać projekt budowlany pod kątem zarzutów podnoszonych przez skarżących, zgodnie z zasadą poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym.
Starosta Łowicki, po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 6 czerwca 2024 r., znak: AB.6740.866.2020 orzekł o utrzymaniu w mocy własnej decyzji ostatecznej z dnia 27 stycznia 2021 r. nr 35/2021, stwierdzając jej wydanie z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ stopnia powiatowego wskazał, iż dla przedmiotowej inwestycji zidentyfikowano potencjalne rodzaje oddziaływań, zarówno na działkę sąsiednią o numerze [...] jak i budynki mogące na niej powstać w przyszłości, a także określono skalę oraz zasięg tychże oddziaływań. Do analizy potencjalnego oddziaływania projektowanego budynku handlowo-usługowego założono, że na działce sąsiedniej będzie się znajdował budynek mieszkalny wielorodzinny, czterokondygnacyjny, o wysokości 12 m. Założono wariant najniekorzystniejszy, czyli umieszczenie budynku mieszkalnego w minimalnej dopuszczalnej odległości od granicy działki (ścianą z oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi) wynoszącej cztery metry, gdzie minimalny czas nasłonecznienia pokoi wynosi trzy godziny. Analizie poddano następujące rodzaje oddziaływań:
– oddziaływanie obiektu w zakresie jego funkcji, które Starosta Łowicki ocenił jako nieuciążliwe, ponieważ budynek pełni funkcję usługową, ponadto, funkcja ta jest zgodna z wymaganiami narzuconymi uzyskaną przez inwestora decyzją o warunkach zabudowy, co oznacza, że budynek jest funkcjonalnie zgodny z planami urbanistycznymi zagospodarowania terenu;
– oddziaływanie budynku na teren działki sąsiedniej w zakresie odległości ścian zewnętrznych budynku od granicy działki sąsiedniej, które organ ocenił jako nieuciążliwe, ponieważ, zgodnie z treścią § 272 ust. 1 warunków technicznych odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7 tegoż rozporządzenia (najbardziej adekwatna dla przyjętych danych wartość tej odległości jest określona w ust. 1 i wynosi 8 m), przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 272 ust. 1; odległość budynku usługowego od granicy działki wynosi cztery metry, to jest połowę odległości określonej w § 271 ust. 1, a więc warunek § 272 ust. 1 Warunków technicznych został spełniony;
– oddziaływanie budynku na budynek mogący potencjalnie znaleźć się na działce sąsiedniej w zakresie odległości ścian zewnętrznych obu budynków, które organ ocenił jako nieuciążliwe, ponieważ, zgodnie z § 271 ust. 1 Warunków technicznych, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli tegoż rozporządzenia (klasa odporności ogniowej dla całej powierzchni ściany jest zachowana), nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 (nie dotyczą), być mniejsza niż odległość w metrach określona w tabeli (tak, jak w poprzednim przypadku, najbardziej adekwatna dla przyjętych danych wartość tej odległości wynosi 8 m); odległość obu budynków od granicy działki wynosi po cztery metry, więc wzajemna odległość między budynkami będzie wynosić osiem metrów, co oznacza, że wymagania § 271 ust. 1 Warunków technicznych zostały spełnione;
– oddziaływania w zakresie nasłonecznienia - w zakresie minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń budynków zlokalizowanych na działce sąsiedniej, które organ ocenił jako niewystępujące, ponieważ, zgodnie z § 60 ust. 1 Warunków technicznych, pomieszczenia powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. Inwestor udowodnił, że między godziną 9:00 a 15:00 przy odległości minimalnej od sąsiadującego budynku mieszkalnego wynoszącej 8 m i wysokości przesłaniania 6,4 m, przy kącie padania promieni słonecznych w dniach równonocy 21 marca i 21 września, wynoszącym 45 stopni, długość cienia rzucanego przez budynek handlowo-usługowy nie będzie większa niż 6,4 m, w związku z czym zacienienie budynku mieszkalnego nie będzie miało miejsca, co oznacza że warunek minimalnego nasłonecznienia pomieszczeń tego budynku został spełniony; jednocześnie badanie tzw. linijki słońca i analizy przesłaniania wynika z narzuconego prawem obowiązku zawarcia tych elementów, jako składowych formy projektu budowlanego, a wykonywane jest stosownie do rodzaju danego przedsięwzięcia budowlanego, wobec czego, wbrew twierdzeniom Z. i D. T. - nie musi świadczyć o istnieniu uzasadnionych wątpliwości inwestora co do ponadnormatywnego ograniczenia dostępu do światła słonecznego budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich oraz ich przesłaniania;
– oddziaływanie obiektu w zakresie lokalizacji miejsca do gromadzenia odpadów, które organ ocenił jako nieuciążliwe, ponieważ, zgodnie z obowiązującymi przepisami, (§ 23 ust. 1 pkt 1 i 2 Warunków technicznych), minimalna odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz 3 m od granicy działki budowlanej; wiata została zlokalizowana w odległości 3,5 m od granicy z działką [...], a więc zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem; opisana odległość minimalna wynosząca 10 m, dotyczy sytuowania śmietników względem okien i drzwi budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; na działce nie znajduje się taki budynek, a więc warunek minimalnej odległości 10 m jej nie dotyczy.
W ocenie organu budynek spełnia ponadto wymagania ochrony przeciwpożarowej - w zakresie odległości od granicy działek sąsiednich, odległości od ścian zewnętrznych budynków zlokalizowanych na działkach sąsiednich, kategorii strefy pożarowej, powierzchni strefy pożarowej, dostępności drogi pożarowej, wymaganego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru, a projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.
Odnosząc się do przysługującej skarżącym służebności, organ wskazał, iż Z. i D. T. przedłożyli wypis z księgi wieczystej, w którym w dziale III - prawa, roszczenia i ograniczenia, nr wpisu [...] i [...], wpisane są ograniczone prawa rzeczowe związane z inną nieruchomością. Wpisy dotyczą służebności gruntowej na działce o nr ewid. [...] na rzecz właściciela działki o nr ewid. [...], dotyczące prawa przechodu ciągami komunikacyjnymi, oznaczonymi w załączniku symbolami PF, a także służebność polegającą na prawie umieszczenia, naprawy i rozbudowy - w zakresie koniecznym do użytkowania istniejących na nieruchomości władnącej obiektów budowlanych oraz budowy na nieruchomości władnącej obiektów budowlanych - podziemnej i nadziemnej instalacji ciepłowniczej, elektrycznej, gazowej, teletechnicznej, wodno-kanalizacyjnej, deszczowej i innych, przebiegających wzdłuż drogi wewnętrznej i zjeździe, oznaczonych w załączniku graficznym symbolami PF i F oraz przebiegających wzdłuż granicy od strony ulicy [...] w pasie gruntu o szerokości 4 metrów.
Jednym z zarzutów wobec organu administracji architektoniczno-budowlanej jest fakt oddziaływania inwestycji na działkę sąsiednią, z uwagi na wykorzystanie istniejących przyłączy: wodociągowego i kanalizacyjnego w ramach planowanej inwestycji, które przebiegają również przez działkę należącą do państwa T. Zarzuty dotyczą między innymi faktu, że organ nie zweryfikował zgody na przyłączenie do istniejących przyłączy wodociągowego i kanalizacyjnego, która została podpisana dla tej nieruchomości, jednak przez poprzedniego Inwestora – D. Sp. z o.o., a nie przez obecnego Inwestora - P. Sp. z o.o., a także brak analizy ilościowej, w zakresie wykorzystania wody, czy odprowadzenia ścieków w ramach wykorzystania istniejących sieci itp.
Organ podkreślił jednak, że nowelizacja prawa budowlanego, która weszła w życie 28 czerwca 2015 r., wprowadziła zniesienie wymogu załączenia do projektu budowlanego oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz warunków przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych oraz telekomunikacyjnych. W związku z tym organy na etapie postępowania o pozwolenie na budowę nie weryfikują już możliwości przyłączenia projektowanego obiektu do sieci. Spełnienie przez budynek wymagań określonych rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, badane jest dopiero na etapie oddania obiektu do użytkowania. To w interesie inwestora leży, aby do momentu odbioru zapewnić dostawy mediów. W związku z powyższym, procedura uzyskania pozwolenia na budowę i pozyskania warunków przyłączenia, są od siebie niezależne. To inwestor dysponuje ostateczną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę i może na jej podstawie realizować budowę. Decydując się na rozpoczęcie budowy bez warunków przyłączenia, inwestor działa na własne ryzyko.
Organ przypomniał, że przez działkę inwestycyjną, to jest działkę o numerze ewid. [...], przebiega istniejące przyłącze wody o średnicy 160 mm i długości około 55 m, zasilające istniejące budynki mieszkalne na działce [...], poprowadzone jest z sieci miejskiej w300 przebiegającej w ul. [...], za granicą działki o numerze ewidencyjnym [...] z działką o numerze ewidencyjnym [...] znajduje się istniejąca studnia wodomierzowa na potrzeby budynków mieszkalnych, od której poprowadzona jest instalacja o średnicy 110 mm i długości około 88 m do parterowego budynku mieszkalnego, zamieszkanego przez około 160 mieszkańców. Ponadto przez działkę inwestycyjną przebiega istniejące przyłącze kanalizacji sanitarnej o średnicy 200 mm i długości ok. 55 m zasilające istniejące budynki mieszkalne na działce [...], poprowadzone jest z sieci miejskiej ks400 przebiegającej w ul. [...]. W aktach sprawy znajdują się natomiast szczegółowe wyliczenia dotyczące przepustowości przyłączy, z których wynika, iż są one wystarczające do zwiększenia zarówno ilości pobieranej wody o zużycie przypadające na projektowany budynek handlowy, jak i zwiększenia ilości odprowadzanych ścieków sanitarnych o ilość wytwarzaną w związku z funkcjonowaniem projektowanego budynku.
Dokumentacja sprawy nie wykazała również, aby zamierzenie inwestycyjne wpływało na realizację praw wynikających z ustanowionej służebności w zakresie prawa do przejazdu przez nieruchomość inwestycyjną. Obszar planowanych dróg do nieruchomości [...] i [...] został zaplanowany tak, aby użytkownicy działek [...] i [...] mogli zrealizować pełen zakres planowanych zamierzeń inwestycyjnych. Na obszarze tym zaplanowano umożliwienie przejazdu samochodów ciężarowych również do działek sąsiednich.
Ponadto skarżący podnoszą, że wpływ na wykonywanie przez nich służebności gruntowej może mieć zaprojektowany pas zieleni oraz podwyższony krawężnik, uniemożliwiając wykonywanie służebności przechodu i przejazdu. Jak wskazał inwestor w piśmie procesowym z dnia 8 lipca 2021 r., podwyższony krawężnik został zaprojektowany z uwagi na ewentualny spływ wód opadowych lub roztopowych. Krawężnik ten wykonawca realizujący inwestycje na działce nr [...] będzie mógł przebudować i obniżyć, dostosowując go do zaprojektowanych spadków i utwardzeń związanych z realizacją zamierzenia inwestycyjnego. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wskazało, iż kwestionowany we wniosku o wznowienie postępowania krawężnik został definitywnie wyeliminowany w ramach instytucji nieistotnych odstępstw od projektu budowlanego, natomiast sam pas zieleni, jako teren bez urządzonej nawierzchni, nie zmienia dotychczas istniejących relacji, ani prawnych, ani nawet faktycznych, gdyż przed przystąpieniem do robót budowlanych teren ten również nie był utwardzony.
Odnosząc się do kwestii uznania skarżących za stronę postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, organ podkreślił, iż podziela w tym zakresie rozważania przedstawione w wyroku w sprawie o sygn. II SA/Łd 596/23, a więc uznaje, że skarżący winni być dopuszczeni do udziału w postępowaniu w charakterze strony.
Podsumowując kwestię możliwości wywierania przez przedmiotową inwestycję niekorzystnych oddziaływań na nieruchomości sąsiednie, organ zwrócił uwagę, iż obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenia w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, ani że nie będzie można uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Jednocześnie, w opinii organu I instancji, zatwierdzony decyzją Starosty Łowickiego nr 35/2021 z dnia 27 stycznia 2021 r. projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy nr 18/2018 z dnia 4 czerwca 2018 r., z decyzją zmieniającą wyżej wymienioną decyzję o warunkach zabudowy, znak: GGPP.6730.18.2020 z dnia 12 listopada 2020 r. oraz z decyzją znak GGPP.6730.7.2020 z dnia 9 marca 2020 r. orzekającą przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na rzecz innego podmiotu, w zakresie rodzaju zabudowy, linii zabudowy, wysokości budynku, udziału powierzchni biologicznie czynnej, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, wielkości powierzchni sprzedaży, kąta nachylenia połaci dachowych, całkowitej wysokości pylonu reklamowego. Ponadto projekt posiada wymagane prawem uzgodnienia oraz został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i należące do izby samorządu zawodowego, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez co zostały spełnione wymogi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Analizując zaś dołączony do wniosku o wznowienie postępowania z dnia 6 kwietnia 2021 r. wypis z księgi wieczystej oraz dołączony później załącznik nr 1 do wypisu stwierdzono, że uprawnienia wynikające ze służebności gruntowej w żaden sposób nie zostały ograniczone. Ponadto, w ocenie organu, Z. i D. T. nie wykazali, aby organ prowadzący postępowanie naruszył przepisy warunków technicznych lub innych przepisów, które pozwalałyby na inne rozstrzygnięcie sprawy.
Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli Z. i D. T. Wojewoda Łódzki, jak już wskazano powyżej, uchylił decyzję w części i wydał nowe rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Łowickiego z dnia 27 stycznia 2021 r. nr 35/2021 i stwierdzając jej wydanie z naruszeniem prawa, zaś w pozostałym zakresie utrzymał tę decyzję w mocy.
Na wstępie swoich rozważań organ odwoławczy wskazał, iż po przesądzeniu przez Sąd o legitymacji skarżących do udziału na prawach strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, należy uznać, że w sprawie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, wskazana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Projekt architektoniczno-budowlany należy zatem zbadać pod kątem spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
W dalszej kolejności Wojewoda Łódzki przeanalizował zgodność projektu budowlanego z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i uznał, iż projektowana inwestycja spełnia wszystkie przewidziane ww. decyzją warunki.
Następnie organ odwoławczy, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, poddał analizie zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Organ ocenił, iż planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, których katalog znajduje się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Obszar inwestycji nie jest również objęty formami ochrony przyrody, zaś eksploatacja projektowanego obiektu nie będzie stanowiła źródła ponadnormatywnych oddziaływań akustycznych poza granicami terenu inwestycji, a tym samym nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej. Hałas na granicy działki nie będzie przekraczał w dzień 55 dB i w nocy 45 dB.
W następnej kolejności Wojewoda Łódzki poddał analizie zgodność inwestycji objętej zaskarżoną decyzją z przepisami techniczno - budowlanymi, w szczególności zawartymi w rozporządzeniu z 12 kwietnia 2002 r. Z projektu zagospodarowania terenu, zatwierdzonego ww. decyzją wynika, że budynek usługowy-handlowo usytuowany jest w odległości:
- od strony zachodniej: 4,0 m (od granicy działki nr ewid. [...]),
- od strony północnej: 17,7 m (od granicy działki nr ewid. [...]),
- od strony południowej: 4,0 m (od granicy działki nr ewid. [...]),
- od strony wschodniej: 21,9 m (od granicy działki drogowej nr ewid [...]).
Usytuowanie projektowanego budynku na działce inwestycyjnej jest zatem zgodne z § 12 warunków technicznych.
Z projektu zagospodarowania terenu wynika również, że zostały spełnione wymogi określone w § 13, § 57 i § 60 ww. rozporządzenia, tj. z uwagi na wysokość budynku usługowo-handlowego, wynoszącą 7,28 m oraz usytuowanie na działce inwestycyjnej, sporny budynek nie spowoduje przesłaniania i zacieniana istniejących budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na sąsiednich działkach.
Inwestycja spełnia także warunki określone w rozporządzeniu w zakresie § 14 (dojścia i dojazdy). Dostęp do drogi publicznej jest warunkiem niezbędnym i koniecznym umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego w budownictwie. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, inwestor zapewnił dojście i dojazd do budynku usługowo-handlowego poprzez dwa zjazdy z przyległej drogi gminnej - ul. [...].
Przedmiotowe przedsięwzięcie zgodne jest również z przepisami § 18 i § 19 rozporządzenia w zakresie organizacji miejsc postojowych oraz odległości projektowanych zespołów miejsc postojowych od granicy działki budowlanej. Planowana inwestycja spełnia także wymagania określone w § 23 rozporządzenia WT w kwestii dotyczącej miejsca do gromadzenia odpadów stałych. Przepis ten stanowi, iż odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych powinna wynosić co najmniej: 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; 3 m - od granicy działki budowlanej oraz 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że miejsce gromadzenia odpadów stałych zaprojektowano w północno-zachodniej części działki w odległościach: 3,5 m od granicy działki nr ewid. [...] i 7,8 m od granicy działki nr ewid. [...].
Z akt sprawy wynika, iż planowana inwestycja będzie podłączona do sieci miejskich: elektroenergetycznej, wodnej i kanalizacyjnej. Wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane po oczyszczeniu do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej, co stanowi spełnienie wymogów określonych w § 28 warunków technicznych. Inwestycja spełnia również warunki dotyczące bezpieczeństwa pożarowego. Ponadto projekt został uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ odwoławczy stwierdził, że usytuowanie projektowanego budynku usługowo-handlowego na działce inwestora jest zgodne z przepisami techniczno - budowlanymi.
Odnosząc się do zarzutów skarżących, organ II instancji wskazał, iż zgodnie z wyjaśnieniami inwestora w piśmie z dnia 8 lipca 2021 r., projektant sporządzając projekt uwzględnił parametry techniczne przyłączy i instalacji, w tym zdolność do niezakłóconego dalszego korzystania z tych urządzeń przez dotychczasowych użytkowników. Jednocześnie w przywołanym piśmie inwestor przedstawił obliczenia hydrauliczne istniejących przyłączy, z których wynika, że przepustowość przyłącza wodociągowego oraz przyłącza kanalizacji sanitarnej jest wystarczająca do zwiększenia ilości pobieranej wody oraz odprowadzanych ścieków o projektowany budynek handlowy.
Inwestor, odpowiadając na zarzuty w zakresie dojazdu i przejazdu dla sąsiednich działek, wskazał również, że projekt przewiduje zapewnienie dojazdu do działek sąsiednich: nr ewid. [...] i [...]. Przedstawiane powyżej stanowisko Inwestora ma również potwierdzenie w projekcie budowlanym zatwierdzonym analizowaną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z przepisami prawa, zatem zasadna jest odmowa jej uchylenia.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zawarciu w rozstrzygnięciu "utrzymania w mocy" decyzji, organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda Łódzki uchylił niewłaściwy zapis i orzekł w tym zakresie, ustanawiając zapis zgodny z powołanymi wyżej przepisami. Zmiana rozstrzygnięcia w decyzji organu I instancji pozostaje bez wpływu na analizę merytoryczną sprawy.
Skargę na powyższą decyzję wnieśli Z. i D. T., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:
1) naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 138 § pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 151 § k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wadliwej, obarczonej szeregiem nieprawidłowości, uniemożliwiającej skarżącym przyszłe zagospodarowanie nieruchomości zgodnie z wydaną skarżącym decyzją o warunkach zabudowy, jak również w związku z brakiem pełnego ponownego rozpoznania sprawy, przejawiającym się w braku właściwej analizy sytuacji skarżących, w szczególności w kontekście przysługującej skarżącym, jako właścicielom nieruchomości władnącej, służebności oraz odległości miejsc przeznaczonych do składowania odpadów na nieruchomości inwestora, co doprowadziło do nietrafnego utrzymania w mocy decyzji Starosty Łowickiego, jak również braku pełnego, ponownego rozpoznania sprawy z udziałem skarżących;
b) naruszenie art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak precyzyjnego wskazania w treści decyzji okoliczności, w związku z którymi organ nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji, co doprowadziło do braku wiedzy skarżących co do rzeczywistych intencji rozstrzygnięcia organu.
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1-2 i § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. art. 146 § 2 k.p.a. - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że planowana przez inwestora realizacja obiektu budowlanego nie narusza uprawnień skarżących, podczas gdy należało wziąć pod uwagę ograniczenia dla skarżących, związane z organizacją miejsc do gromadzenia odpadów na nieruchomości inwestora, w zakresie których inwestycja nie daje się pogodzić z prawem skarżących do zabudowy nieruchomości, co do której skarżący posiadają decyzję o warunkach zabudowy, gdyż organ wziął pod uwagę jedynie odległość miejsc do gromadzenia odpadów od granicy działki, co doprowadziło do niezasadnego uznania, iż decyzję należało utrzymać w mocy;
b) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 14 ust. 1 warunków technicznych w zw. art. 146 § 2 k.p.a. - poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że planowana przez inwestora realizacja obiektu budowlanego nie narusza uprawnień skarżących, podczas gdy należało wziąć pod uwagę ograniczenia dla skarżących, związane z realizacją służebności przejścia i przejazdu, przysługującej skarżącym jako właścicielom nieruchomości władnącej, gdyż organ wskazał jedynie, iż inwestor "zapewni dojazd do nieruchomości", co doprowadziło do niezasadnego uznania, iż decyzję należało utrzymać w mocy.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący wskazali, iż organ w zasadzie zaniechał właściwego rozważenia interesu skarżących. Nawet zgodność projektu budowlanego z przepisami nie wywołuje sama z siebie obowiązku zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż konieczne jest zbadanie projektu pod kątem interesów osób trzecich, w ramach których może dojść do naruszeń mimo "generalnej" prawidłowości projektu. Organ, w zakresie przysługującej służebności, ograniczył się do stwierdzenia, że służebność taka istnieje, a inwestor zobowiązał się do zapewnienia dojazdu do nieruchomości. Natomiast w zakresie miejsc do składowania odpadów - organ, analizując przedmiotową kwestię, stosownie do treści warunków technicznych, odniósł się jedynie do odległości ww. miejsc od granicy działki, całkowicie pomijając fakt, że skarżący uzyskali decyzję o warunkach zabudowy, którą planują realizować na swojej nieruchomości (budynek mieszkalny) - a więc należało przeanalizować także powyższe odległości pod kątem przyszłej zabudowy na nieruchomości skarżących. Organ nie poczynił ustaleń w powyższym zakresie, a zatem nie dokonał właściwego, ponownego rozpoznania sprawy. W ocenie skarżących nie sposób nie ulec wrażeniu, że organ wybiórczo ocenił materiał dowodowy, skupiając się w zasadzie jedynie na przedłożonym przez inwestora projekcie. Skarżący mogą zostać pozbawieni prawa do zabudowy swojej nieruchomości, na równi z inwestorem.
Skarżący podkreślili również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wskazania okoliczności, uzasadniających zaniechanie uchylenia przez organ decyzji w postępowaniu wznowieniowym, w związku z czym skarżący nie mają wiedzy, z jakich właściwie względów organ uznał, że inwestorowi, mimo podnoszonego przez odwołujących szeregu wadliwości i naruszeń dla prawa własności skarżących, należało wydać pozwolenie na budowę. Organ dokonał sprawdzenia zgodności projektu inwestora z przepisami, ale nie wskazał wprost, dlaczego, w ocenie organu, pozwolenie na budowę winno zostać utrzymane, w szczególności iż organ nie dokonał właściwej analizy pod kątem art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego.
Natomiast oceniając inwestycję w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę z punktu widzenia ewentualnych naruszeń uzasadnionych interesów osób trzecich - należy brać pod uwagę nie tylko istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich, ale także prawo właścicieli innych nieruchomości do ich zagospodarowania w przyszłości, "na równi" z inwestorem w danej sprawie. Organ w ogóle nie wziął pod rozwagę możliwości zabudowy nieruchomości skarżących, przy czym ich plany nie pozostają jedynie hipotetyczne i nieokreślone w przyszłości, bowiem skarżący uzyskali decyzję o warunkach zabudowy na nieruchomość. Organ, analizując kwestię oddalenia miejsc przeznaczonych do składowania odpadów, ograniczył się do wskazania, iż inwestor zaplanował ww. miejsca w odległości ponad 3 metry od granicy działki, przy czym całkowicie pominął określona w Rozporządzeniu odległość 10 metrów "od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi". Skarżący, którzy chcieliby posadowić na swojej działce budynek mieszkalny, w sytuacji utrzymania pozwolenia na budowę w sprawie, musieliby liczyć się z koniecznością znacznego oddalenia ściany budynku, ze względu na posadowienie na działce inwestora miejsca na odpady w minimalnej odległości, co godziłoby w prawo skarżących do zabudowy swojej nieruchomości na takich zasadach, jak podmioty uprawnione do działek sąsiednich.
Skarżący wskazali ponadto, że zapewnienie przez inwestora dojazdu do działek sąsiednich nie jest tożsame z zapewnieniem skarżącym możliwości nieprzerwanej i niezakłóconej realizacji przysługującej służebności przechodu i przejazdu. Zarówno skarżący, jak i zapewne sam inwestor, nie są w stanie dokładnie przewidzieć, ile będą trwały prace na nieruchomości, jak również jakie będą finalne rozwiązania co do posadowionego budynku. Skarżący są więc narażeni, przynajmniej czasowo, na utratę możliwości wykonywania służebności. Ponadto inwestor nie konsultował ze skarżącymi ewentualnej zmiany sposobu wykonywania służebności, a kwestia ta pozostaje dla skarżących istotna, nie tylko pod kątem planowanej przez skarżących zabudowy, ale również z punktu widzenia ich aktualnej sytuacji i możliwości spokojnego realizowania uprawnień właścicielskich. Należy także wskazać, że lektura uzasadnienia skarżonej decyzji skłania do konkluzji, że organ potraktował kwestię służebności pobieżnie, dodatkowo, jak powyżej już wskazano, łącząc ją z dojazdem do nieruchomości.
Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wnieśli jak w petitum skargi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalanie, podtrzymując argumentację podniesioną w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 25 marca 2025 r. inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł m.in. o oddalenie skargi oraz zasądzenie od skarżących na rzecz inwestora zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Na poparcie swojego stanowiska inwestor wskazał, iż planowana inwestycja budowlana została zrealizowana oraz ostatecznie i prawomocnie oddana do użytkowania (decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łowiczu nr 62/2023 z dnia 15 września 2023 roku). Stąd też wszelkie prace zostały zakończone bez równoczesnego zrealizowania hipotetycznych obaw wciąż wyrażanych przez skarżących. Powstały w powyższych okolicznościach park handlowy został otworzony, umożliwiając tym samym prowadzenie działalności na jego powierzchni przez znane i rozpoznawane placówki handlowe. Inwestycja stała się przy tym istotnym elementem na handlowej mapie miasta Ł.
Ponadto inwestor podkreślił, iż działka ewidencyjna została zagospodarowana z pełnym poszanowaniem praw skarżących, w tym w szczególności bez jakiegokolwiek uszczerbku dla przysługujących skarżącym praw i służebności. Co więcej, skarżący nie tylko w pełni akceptowali sposób realizacji, ale także gotowi byli na własny koszt dokończyć rozpoczęte przez inwestora utwardzanie szlaku komunikacyjnego na działce inwestora, po którym przebiega służebność, poprzez położenie kostki brukowej.
Niemniej jednak skarżący, z uwagi na bezzasadne roszczenia wysuwane pod adresem spółek powiązanych z inwestorem, a które to roszczenia są konsekwentnie oddalane przez sądy powszechne, przy wykorzystaniu przewidzianych przez prawo narzędzi, starają się uniemożliwić, lub przynajmniej znacząco utrudnić wpierw realizację, a obecnie funkcjonowanie ww. przedsięwzięcia budowalnego.
W ocenie inwestora Starosta Łowicki wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych na niego w orzeczeniu kasatoryjnym — wyroku WSA w Łodzi z dnia 18 października 2023 r., usuwając poprzednie wadliwości procesowe decyzji wznowieniowej. Pomimo to skarżący konsekwentnie traktując postępowania administracyjnie instrumentalnie na potrzeby utrudnienia działalności grupy spółek, w skład których wchodzi inwestor, zdecydowali się na wniesienie bezzasadnej skargi. Podniesione przez skarżących zarzuty w swej istocie stanowią powtórzenie argumentacji przedstawionej przez skarżących w odwołaniu kierowanym do Wojewody Łódzkiego. Skarżący świadomie przemilczają jednak fakt, iż pomimo zgodności z warunkami technicznymi określonej w projekcie odległości wiaty śmietnikowej od granicy działki skarżących, inwestor w trakcie realizacji inwestycji w ramach nieistotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, dodatkowo zwiększył odległość wiaty śmietnikowej od granicy nieruchomości skarżących. W praktyce odległość zrealizowanej wiaty śmietnikowej od granicy z działką skarżących jest większa aniżeli w zatwierdzonym projekcie. Stąd też wszelkie zarzuty kierowane pod tym adresem, są nie tylko niezasadne, ale wręcz niezrozumiałe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli w ramach tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania ani też przepisów prawa materialnego w sposób określony w powołanych przepisach.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 15 listopada 2024 r. wydana po rozpatrzeniu odwołania Z.T. i D.T. od decyzji Starosty Łowickiego z dnia 6 czerwca 2024 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Starosty Łowickiego o pozwoleniu na budowę nr 35/2021 z dnia 27 stycznia 2021 r.
Na wstępie należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja została wydana na skutek wznowienia postępowania, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który to przepis skarżący wskazują jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Art. 148 § 2 k.p.a. stanowi zaś, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajną postać postępowania administracyjnego, w której możliwe jest wzruszanie ostatecznych decyzji administracyjnych w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. oraz art. 145b § 1 k.p.a., a zatem stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, sformułowanej w art. 16 § 1 k.p.a. Nie jest zaś kolejną instancją odwoławczą, pozwalającą na merytoryczną kontrolę decyzji.
Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. Jak bowiem stanowi art. 149 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia (§3). W pierwszym etapie organ zatem bada, czy wniosek o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie, uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, które rozpoczyna drugi etap postępowania wznowieniowego i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przypadku jednak gdy wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek wznowieniowych, czy też w sytuacji, gdy wnioskujący nie zachował terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania, organ jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z 11 stycznia 2024 r., sygn. II SA/Kr 1423/23, wszystkie powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym miejscu należy podkreślić, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z 18 października 2023 r. w sprawie o sygn. II SA/Łd 596/23 uchylił decyzję Wojewody Łódzkiego z 27 kwietnia 2023 r. nr 116/2023, znak: GPB-III.7721.78.2023 PF oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Łowickiego z dnia 30 stycznia 2023 r. znak: AB.6740.866.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę, wskazując, iż organy niezasadnie odmówiły Z. i D. T. statusu stron w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Nieprawidłowo również nie przeanalizowały w postępowaniu wznowieniowym projektu budowlanego pod kątem zarzutów podnoszonych przez skarżących. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W ocenie Sądu organy prawidłowo wywiązały się z obowiązków nałożonych w wyroku z 18 października 2023 r., bowiem trafnie uznały, że wystąpiła przesłanka wznowienia, a także zachowany został termin, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. (skarżący twierdzą, iż o inwestycji dowiedzieli się 10 marca 2021 r. z artykułu opublikowanego przez portal [...], zaś z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpili 6 kwietnia 2021 r.). Następnie zaś organy prawidłowo przeanalizowały merytorycznie złożony projekt budowlany pod kątem ewentualnych naruszeń prawa, w szczególności nieprawidłowości podnoszonych przez skarżących.
Zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b (pkt 1), albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (pkt 2). Jak jednak stanowi art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.
W myśl art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a-145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Zgodnie zaś z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.) dalej jako: "p.b.". Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 P.b. pozwolenie na budowę wydaje się temu, kto złoży w tym przedmiocie stosowny wniosek w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
Ponadto sprawdzeniu podlega kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego (art. 35 ust. 1 pkt 3); dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (art. 35 ust. 1 pkt 3a); posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru (art. 35 ust. 1 pkt 4); przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru (art. 35 ust. 1 pkt 4a).
Jak wynika z art. 35 ust. 4 p.b., decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. W przypadku, gdy inwestor przedłoży komplet dokumentów, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 i art. 34 p.b., które zostaną następnie pozytywnie zweryfikowane pod kątem kryteriów ocennych przewidzianych w art. 35 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Ponadto podkreślić należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku inwestora, przy czym organ nie posiada kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, takie bowiem uprawnienie posiada wyłącznie inwestor.
Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wskazuje, że organy dokonały sprawdzenia wszystkich przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 p.b. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) zbadano zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W wyniku tego sprawdzenia organy zasadnie ustaliły, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Łowickiego nr 35/2021 z dnia 27 stycznia 2021 r. jest zgodny z decyzją Burmistrza Miasta Łowicza ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy nr 18/2018 z dnia 4 czerwca 2018 r. zmienioną decyzją z dnia 12 listopada 2020 r. Organy ustaliły zgodność w zakresie rodzaju zabudowy, linii zabudowy, wysokości budynku, udziału powierzchni biologicznie czynnej, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, wielkości powierzchni sprzedaży, kąta nachylenia połaci dachowych, całkowitej wysokości pylonu reklamowego. Z kolei mając na uwadze przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.b. organ wojewódzki prawidłowo ustalił, że analizowana inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska. W ocenie organu przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ustalenia organu w tym zakresie mają podstawę prawną w brzmieniu art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1112), zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ ustalił powyższe prawidłowo stosując przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.). Ponadto Wojewoda Łódzki przeanalizował spełnienie wymogów odnośnie dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenów mieszkaniowo-usługowych określonych przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych norm hałasu w środowisku (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 112).
Spełnione zostały także wymogi odnośnie kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Organ trafnie wskazuje, że projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych co do zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, natomiast pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych - przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych, co czyni zadość regulacji zawartej w art. 35 ust. 1 pkt 3 lit. b) p.b. w brzmieniu obowiązującym w dniu 3 grudnia 2020 r. Jak wynika z akt postępowania wnioskodawca złożył także kopie zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, potwierdzającego posiadanie odpowiednich uprawnień budowlanych dla projektantów w branży architektonicznej, konstrukcyjnej, sanitarnej, elektrycznej, telekomunikacyjnej i drogowej. Projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Podsumowując należało uznać ustalenia organu odnośnie spełnienia wymogów określonych w art. 35 ust. 1 p.b. w powyższym zakresie za prawidłowe, oparte na zebranym w sprawie, kompletnym materiale dowodowym.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. organ poddał analizie zgodność planowanej inwestycji z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. 2022 poz. 1225), dalej jako: "Rozporządzenie". Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że ustalenia organu odnośnie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami Rozporządzenia znajduje uzasadnienie faktyczne.
Jak podnosi się w orzecznictwie sadów administracyjnych, w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 4 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok NSA z 24 lutego 2022 r., sygn. II OSK 107/20).
W niniejszej sprawie organy przeanalizowały projekt budowlany pod kątem spełnienia wymagań wskazanych w przepisach Prawa budowlanego i warunków technicznych, po czym doszły do trafnych wniosków, iż projekt ten jest zgodny z prawem, zatem nie można było odmówić jego zatwierdzenia, czy też uchylić decyzji o jego zatwierdzeniu i udzieleniu pozwolenia na budowę. Organy prawidłowo ustaliły, jakie oddziaływania może nieść ze sobą planowana inwestycja dla nieruchomości skarżących (oraz przysługującej im służebności gruntowej) i słusznie uznały, że nie prowadzi do niezgodnych z prawem ograniczeń w zabudowie działki o nr ewid. [...].
Za niezasadny Sąd uznał podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1-2 i § 22 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.
Stosownie do § 23 ust. 1 Rozporządzenia odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych powinna wynosić co najmniej:
1) 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi;
2) 3 m - od granicy działki budowlanej;
3) 10 m - od placu zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży oraz miejsc rekreacyjnych, o których mowa w § 40.
Zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest wymagane, jeżeli miejsca te stykają się z podobnymi miejscami na działce sąsiedniej (ust. 2 ). W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, nie określa się (ust. 4).
W kontrolowanej sprawie nie jest sporne, że należąca do skarżących działka nr ewid. [...] nie jest zabudowana. Skarżący w treści skargi przyznają, iż uzyskali decyzję o warunkach zabudowy; nie dysponują natomiast ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Z projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wynika, że miejsce zagospodarowania odpadów stałych zostało zaprojektowane w odległości 3,5 m od granicy działki ewid. [...]. W piśmie z dnia 25 marca 2025 r. pełnomocnik inwestora wskazał, iż w toku prac budowlanych wiata śmietnikowa została wykonana w większej odległości od granicy działki skarżących.
Powyższe wskazuje, że wobec braku zabudowy na działce skarżących oraz braku decyzji o pozwoleniu na budowę, która konkretyzowałaby sposób zagospodarowania działki skarżących, organ prawidłowo zważył jedynie odległość miejsca do gromadzenia odpadów od granicy działki budowlanej. Wymogi dotyczące odległości określonych w punkcie 1 i 3 nie mogły bowiem zostać sprecyzowane. Obowiązek uwzględnienia przez organy administracji uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozpatrywany abstrakcyjnie, bez odniesienia do skonkretyzowanych planów zagospodarowania sąsiednich działek. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym, nie może bowiem prowadzić do sytuacji, w której nie inwestorzy, a osoby trzecie - właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości innych, planujący dopiero w przyszłości realizowanie inwestycji, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Organ administracji dokonując zatem zatwierdzenia projektu budowlanego nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej działki. Analiza projektu budowlanego pod kątem możliwości zabudowy sąsiedniej działki może mieć miejsce w sytuacji, gdy osoba posiadająca tytuł prawny dający podstawę do zabudowy tej działki posiada zatwierdzony decyzją projekt budowlany lub dokonała zgłoszenia realizacji określonej inwestycji. W takim przypadku organ administracji ma realną możliwość oceny, czy planowana inwestycja nie będzie skutkowała niemożnością realizacji lub ograniczeniem możliwości realizacji inwestycji na sąsiedniej działce. Nie można uzależniać zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę od oceny, czy projekt ten może uniemożliwiać bądź ograniczać możliwość zabudowy sąsiedniej działki w sytuacji, gdy plany te nie są sprecyzowane. (por. np. wyrok NSA z 15 lutego 2023 r., sygn. II OSK 455/20; wyrok NSA z 2 lipca 2024 r., sygn. II OSK 2522/23).
W ocenie Sądu niezasadne okazały się również zarzuty skargi, wskazujące na naruszenie praw skarżących w związku z przysługującą im służebnością przejścia i przejazdu. Jak wynika z treści wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę nr ewid. [...] na rzecz właściciela działki o nr ewid. [...] ustanowiona została służebność, dotycząca prawa przechodu ciągami komunikacyjnymi, oznaczonymi w załączniku symbolami PF, a także służebność polegająca na prawie umieszczenia, naprawy i rozbudowy - w zakresie koniecznym do użytkowania istniejących na nieruchomości władnącej obiektów budowlanych oraz budowy na nieruchomości władnącej obiektów budowlanych - podziemnej i nadziemnej instalacji ciepłowniczej, elektrycznej, gazowej, teletechnicznej, wodno-kanalizacyjnej, deszczowej i innych, przebiegających wzdłuż drogi wewnętrznej i zjeździe, oznaczonych w załączniku graficznym symbolami PF i F oraz przebiegających wzdłuż granicy od strony ulicy [...] w pasie gruntu o szerokości 4 metrów. W załączeniu do pisma z 16 czerwca 2021 r. pełnomocnik skarżących złożyła, znajdujący się obecnie w aktach postępowania administracyjnego, załącznik do aktu notarialnego obejmujący przebieg służebności ustanowionej na działce [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działki [...]. Analiza treści księgi wieczystej, powyższego załącznika do aktu notarialnego oraz projektu budowlanego wskazuje jednoznacznie na prawidłowość ustaleń organów co do tego, że planowana inwestycja nie ogranicza uprawnień właściciela działki [...] wynikających z ustanowienia na jego rzecz służebności przejścia i przejazdu. Realizacja przedmiotowej inwestycji w żaden sposób nie uniemożliwi skarżącym wykonywania przysługującego im prawa. Wbrew zarzutom skarżących w badanej sprawie nie doszło do takiego zaprojektowania obiektu budowlanego, które uniemożliwiałoby wykonywanie służebności. Także skarżący nie precyzują w treści skargi na czym miałyby polegać ograniczenia w wykonywaniu przez nich ograniczonego prawa rzeczowego, poprzestając na wskazaniu, że zapewnienie dojazdu nie jest tożsame z zapewnieniem nieprzerwanej i niezakłóconej realizacji przysługującej służebności przechodu i przejazdu. Roszczenia skarżących z tytułu takich naruszeń są natomiast typowymi roszczeniami cywilnoprawnymi, których rozstrzyganie oddane zostało w gestię sądów powszechnych a nie organów administracyjnych, zaś sygnalizowana w skardze możliwość ewentualnych nieprawidłowości występujących w toku prowadzonych robót budowlanych poddana została kontroli organów nadzoru budowlanego.
Skarżący podnoszą ponadto zarzut naruszenia § 14 Rozporządzenia, który stanowi, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. W literaturze wskazuje się, że "Niemniej dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem podjęcia na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego i musi zostać wykazany przez inwestora w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. (...) Dostęp ten może być bezpośredni, jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej, lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których albo ustanowiono służebność drogową, albo które stanowią drogi wewnętrzne." (Bursztynowicz Michał, Sługocka Martyna, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, wyd. II WKP 2024). W badanej sprawie, jak trafnie wskazuje organ, dojście i dojazd do budynku usługowo-handlowego został zapewniony przez dwa zjazdy z drogi gminnej, tj. z ul. [...], która bezpośrednio przylega do terenu inwestycji. Wobec powyższego zarzut podnoszony przez skarżących okazał się bezpodstawny.
Za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego wskazania w treści decyzji okoliczności w związku z którymi organ nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji. Zarzut ten nie ma podstaw w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewoda Łódzki wskazuje jednoznacznie, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest zgodna z przepisami prawa a zatem zasadna jest odmowa jej uchylenia. Organ analizuje zgodność projektu z wymogami określonymi w art. 35 ust. p.b., wyraźnie stwierdza zgodność planowanej inwestycji z decyzją ustalającą warunki zabudowy, z wymaganiami ochrony środowiska, z warunkami technicznymi oraz przepisami prawa. Odnosi się także do zarzutów podniesionych w odwołaniu, w tym do kwestii wykorzystania istniejących przyłączy wodociągowych i kanalizacyjnych, uznając ja za niezasadne, z tym, że w wyniku zgłoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a. Wojewoda Łódzki uchylił decyzję Starosty Łowickiego z dnia 6 czerwca 2024 r. w części obejmującej orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę nr 35/2021 i orzekł w tym miejscu co do istoty sprawy, odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Łowickiego i pozwoleniu na budowę nr 35/2021 z dnia 27 stycznia 2021 r.
Bezzasadne okazały się pozostałe podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 151 k.p.a. Organ zgromadził bowiem pełny materiał dowodowy pozwalający na ustalenie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia a następnie dokonał jego wszechstronnej oceny.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
dc