II SA/Łd 522/19

II SA/Łd 522/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2020-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Jolanta Rosińska /sprawozdawca/
Sławomir Wojciechowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1358/20 - Wyrok NSA z 2023-05-09
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 48 ust. 1, art. 48 ust. 2, art. 48 ust. 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Dnia 21 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Daria Przybylska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 roku sprawy ze skargi T. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak: [...], [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku kurnika - oddala skargę. A. P.
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na skutek pisma K.R. z dnia 4 kwietnia 2011 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie odprowadzenia wody z kurników usytuowanych w J. nr 40, gm. Z. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. ustalił, że właścicielem działek o numerach ewidencyjnych 315/2, 315/3, 315/4 i 435, zlokalizowanych w miejscowości J. 40, gm. Z., jest T.G. Właścicielem działki o numerze ewidencyjnym nr 316, położonej w J. nr 39, gm. Z. jest z kolei K.R., natomiast działki o numerze ewidencyjnym 314, położonej w J. nr 41, gm. Z. – A.B..
W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 19 maja 2011 r. przedstawiciele organu nadzoru budowlanego stopnia podstawowego stwierdzili, że na posesji zlokalizowanej w J. nr 40, gm. Z., "znajdują się trzy budynki inwentarskie (kurniki). Są to budynki murowane parterowe z dachem dwuspadowym. Budynki inwentarskie usytuowane są od granicy z działką położoną w J. nr 39 w odległościach: pierwszy budynek w odległości 17,6 m, drugi budynek w odległości 4,20m, trzeci budynek w odległości 15,6 m. Teren pomiędzy budynkami, a granicą działki jest nieutwardzony. Wody opadowe z dachów tych budynków odprowadzane są na ten teren. Naturalny spadek terenu działki, na której znajdują się przedmiotowe budynki jest od trzeciego kurnika do drogi". T.G. oświadczył do protokołu oględzin, że "wody opadowe z dachu kurników spływają na nieutwardzony teren jego działki. Kurniki usytuowane są w odległościach 4m i więcej od granicy skarżącego".
W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał decyzję nr [...], którą umorzył w całości "postępowanie administracyjne w sprawie odprowadzenia wody z budynków kurników, usytuowanych na działkach nr 315/2, 315/3 i 315/4, położonych w J. nr 40, gm. Z.".
W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez K.R. organ wojewódzki decyzją z dnia [...], nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na konieczność ustalenia legalności kurników zlokalizowanych w miejscowości J. nr 40, gm. Z. Organ zwrócił nadto uwagę na niedopuszczalność objęcia jednym postępowaniem więcej niż jednego odrębnego konstrukcyjnie obiektu, co wynika z indywidualno-konkretnego charakteru postępowania administracyjnego.
Prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie drugiego, licząc od strony drogi, budynku kurnika organ I instancji ustalił, że budowa tego obiektu miała miejsce w latach 1994-1995, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Przedmiotowy budynek to budynek parterowy, murowany, z dachem dwuspadowym konstrukcji stalowej, krytym eternitem. Budynek inwentarski ma długość 105,10 m, szerokość 12,90 m i wysokość 6,0 m oraz jest usytuowany w odległości 4,50 m od granicy z działką nr ewid. 316 i w odległości 18,0m od granicy z działką nr ewid. 314.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową spornego budynku i nałożył obowiązek przedłożenia dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia [...], nr [...], zawiesił postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., wzywając jednocześnie inwestora do wystąpienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia, z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Po rozpoznaniu zażaleń K.R. oraz inwestora T.G., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego szczebla powiatowego.
Wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 471/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...] oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Sąd administracyjny podniósł, że w przedmiotowej sprawie "(...) próżno szukać podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, iż inwestor był już wcześniej zobowiązany do złożenia dokumentu potwierdzającego zgodność realizacji inwestycji z normami planistycznymi w drodze postanowienia, którego termin wykonania był trzykrotnie na jego wniosek przedłużany. Zauważyć także należy, iż od momentu zobowiązania inwestora do złożenia wskazanych dokumentów (co nastąpiło mocą postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]) do momentu zawieszenia postępowania (na podstawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]) minęły ponad 2 lata. Czas ten jednak okazał się dla inwestora niewystarczający nawet do zainicjowania postępowania w sprawie warunków zabudowy, bowiem - co wynika z akt administracyjnych - do momentu zawieszenia postępowania inwestor nie złożył wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor w tym czasie jedynie wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zresztą dla innej inwestycji niż ta, której dotyczy postępowanie przed organami nadzoru budowlanego), ale jak wskazał skarżący, postępowanie w tym przedmiocie zostało zawieszone na wniosek inwestora ".
W dniu 30 marca 2015 r. T.G. dostarczył do organu stopnia powiatowego dokumentację, z kolei w dniu 7 kwietnia 2015 r. dokonał jej uzupełnienia, poprzez złożenie projektu w zakresie sposobu odprowadzenia wód opadowych z dachu budynku inwentarskiego.
Następnie organ I instancji pismem z dnia 26 maja 2015 r. wyznaczył termin oględzin na terenie nieruchomości. Z treści protokołu sporządzonego na powyższą okoliczność wynika, iż "Dokonano sprawdzenia zgodności ww. budynku kurnika z projektem budowlanym złożonym w inspektoracie w dniu 30 marca 2015 r. Budynek kurnika ma długość 105,10 m, szerokość 12,90 m, wysokość w kalenicy 6,0 m. Na dachu budynku są wentylatory 0 68 w ilości 5 szt. Wewnątrz budynku są dwa pomieszczenia gospodarcze, sterownia, przedsionek. Od strony zachodniej w połowie długości budynku znajduje się zespół trzech zbiorników na gaz propan o poj. 67001 każdy. Zbiorniki ustawione są na płycie betonowej. Zbiorniki są oddzielone ścianą ogniową (po 1 szt. i 2 szt.). Przy narożniku płd. zach. budynku jest zbiornik na ścieki (3 kręgi 0 100). W kurniku jest instalacja elektryczna, gazowa, wodociągowa, wentylacyjna, w okapie od strony zachodniej założona rynna i rury spustowe, w okapie wsch. rynny na odcinku ok. 25 m. W budynku jest pomieszczenie do chowu drobiu. Jest także instalacja kanalizacyjna. Na płycie betonowej przy zbiornikach na gaz postawiono kontener izoterma o wym. 3,50 x 2,40 i wys. 1,90 m".
W dniu [...] organ powiatowy wydał postanowienie nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, które w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez K.R. zostało uchylone postanowieniem organu wojewódzkiego z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wyższego stopnia wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nie przeprowadził wyczerpująco postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie co najmniej przedwcześnie wydał zaskarżone postanowienie.
W dniu [...] organ powiatowy wydał postanowienie Nr [...], ustalające dla T.G. opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000 zł.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez K.R., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], nr [...], uchylił w całości postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...] i na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w zw. z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) ustalił dla T.G. wysokość opłaty legalizacyjnej za samowolnie wybudowany budynek inwentarski zlokalizowany na działce nr ewid. 315/3, położonej w miejscowości J. nr 40, gm. Z., w kwocie 25 000 zł.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał w dniu [...] decyzję nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku inwentarskiego, zlokalizowanego na działce nr ewid. 315/3, położonej w miejscowości J. nr 40, gm. Z.
Prawomocnym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 110/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie organu wojewódzkiego z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej.
Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego budynku inwentarskiego (drugi kurnik od strony drogi), usytuowanego na działce nr ewid. 315/3 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że skoro, zgodnie z oceną wyrażoną w prawomocnym wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 110/16, zgromadzony w omawianej sprawie materiał dowodowy nie został przeanalizowany pod względem reguł wyszczególnionych w art. 7, art 77 § 1 K.p.a. oraz nie jest materiałem niezbędnym i wyczerpującym do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej, chociażby już z tego względu, że uzyskana przez inwestora – T.G. - decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia dotyczy innej inwestycji, niż tej objętej przedmiotowym postępowaniem, to tym samym niedopuszczalnym było wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obiektu wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2893/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę T.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 471/14, w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że: "Co do zasady rozstrzygnięcie kwestii zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkujące możliwość legalizacji obiektu budowlanego, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie jednak z dniem 30 listopada 2013 r. upłynął termin do przedłożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., czyli zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, trzech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji zgodzić się należy z Sądem I instancji, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, że termin, w którym inwestor miał przedłożyć m.in. zaświadczenie Wójta o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, już upłynął".
Z kolei prawomocnym wyrokiem z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 707/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T.G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], uchylającą decyzję organu stopnia powiatowego z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego budynku inwentarskiego (drugi kurnik od strony drogi), usytuowanego na działce nr ewid. 315/3.
Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...], nakazano T.G. rozbiórkę drugiego, licząc od strony drogi, budynku kurnika o długości 105,10 m, szerokość 12,90 m i wysokości 6,00 m, usytuowanego na działce nr ewid. 315/3, położonej w J. nr 40, gm. Z.
W odwołaniu od powyższej decyzji K.R. podkreślił, że organ stopnia powiatowego "(...) nie -wyznaczył terminu rozpoczęcia wykonania nakazanej rozbiórki do której T.G. powinien przystąpić i daty jej zakończenia wraz z uporządkowaniem terenu. Z braku wyznaczenia przez PINB w Ł. terminów nakazu rozbiórki nie jest wiadomym czy T.G. ma przystąpić do rozbiórki niezwłocznie tj. po uprawomocnieniu się zaskarżanej decyzji". Wskazał również, że organ szczebla podstawowego "(...) nie pouczył jakie sankcje mogą grozić w przypadku niewykonania nakazu rozbiórki przez T.G. ".
Odwołanie wniósł także T.G. wskazując, że wystąpiono do Wójta Gminy Z. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o czym poinformowano organ I instancji. Według strony "(...) w złożonym wniosku zostały ujęte wszelkie wymagania i informacje obejmujące aspekty oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w fazie budowy kurników, zgodnie z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym, jak również obejmujące ich późniejszą rozbudowę związaną jedynie z koniecznością dostosowania budynków do obecnych wymagań przeciwpożarowych. Wniosek swoim zakresem obejmuje w pełni budowę kurnika 2 do stanu istniejącego obecnie i wynikającego z prowadzonego przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego postępowania w celu legalizacji przedmiotowych budynków. Złożony do Wójta Gminy Z. wniosek obejmuje wszystkie aspekty oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i informacja sporządzona na jego potrzeby określa potencjalne wpływy inwestycji na środowisko zarówno w trakcie budowy jak i eksploatacji, a także ocenia jego bezpośrednie i pośrednie skutki dla: ludzi fauny, flory, gleby, wód, klimatu, krajobrazu, dóbr materialnych i dziedzictwa kultury oraz wzajemnych oddziaływań. Z przedłożonej karty informacyjnej wynika, że przedsięwzięcie obejmuje swoim zasięgiem trzy istniejące budynki inwentarskie do chowu ściółkowego brojlerów wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz projektowany czwarty budynek inwentarski do chowu ściółkowego brojlerów wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Prezentowana informacja obejmuje wszystkie aspekty oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzona została w celu określenia potencjalnych wpływów inwestycji na środowisko zarówno w trakcie budowy jak i eksploatacji (...). Ferma drobiu, będąca przedmiotem opracowania, położona jest we wsi J. 40, w gminie Z., powiecie [...], województwo [...]. Teren fermy to typowy teren rolniczy, związany z uprawami rolnymi i działalnością wytwórczą w rolnictwie. Teren obejmuje działki w obrębie [...] J.: [...]. Zabudowa kurników wraz z infrastrukturą towarzyszącą zajmuje bezpośrednio działki lub ich część, będące własnością prowadzącego instalację o numerach ewidencyjnych: 315/2 (część południowa działki), 315/3, 315/4. Na działce nr 345 w budynku gospodarczym wydzielone jest pomieszczenie z agregatem prądotwórczym, wykorzystywanym na potrzeby instalacji chowu w sytuacji awarii prądu. Przez tę działkę następuje także transport do instalacji do chowu. W karcie informacyjnej zostały ujęte więc wszelkie aspekty związane z budową kurników, w tym kurnika 2 na potrzeby prowadzonego postępowania legalizacyjnego zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi, oraz ich późniejszą eksploatację". Skarżący zaakcentował również, że organ I instancji nie odniósł się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawartych w wyroku z dnia 25 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 471/14, gdyż nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie postępowania zainicjowanego w 2002 r. przez rodziców K.R., w sprawie budowy budynku kurnika. T.G. zwrócił nadto uwagę, że " z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, jakie przepisy zostały zastosowane przez organ do rozpoznania niniejszej sprawy oraz wyjaśnienie zastosowanie konkretnych przepisów". Zaznaczył, że " (...) przepisy art. 48 w brzmieniu obowiązującym mają zastosowanie do stanów faktycznych (samowoli budowlanych) zaistniałych pod rządami tych przepisów. To zaś oznacza, że do samowoli budowlanych popełnionych przed dniem wejścia w życie zmienionego Prawa budowlanego z 27.3.2003 r., tj. przed 11.7.2003 r., zastosowanie mają przepisy art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu pierwotnym, z tym że do postępowań o samowolę budowlaną, wszczętych przed dniem wejścia w życie ww. zmiany z 27.03.2003 r., a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy tej właśnie ustawy, dające możliwość legalizacji obiektu budowlanego (lub jego części) (...)".
W uzupełnieniu odwołania K.R. wezwał organ do "(...) przestrzegania i respektowania prawomocnych wyroków Sądów w przedmiotowej sprawie tj. wyroku NSA sygn. akt II OSK 2894/14 z dnia 18 sierpnia 2016 roku (...) ".
[...] Wojewódzki Inspektor w Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...]. Organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie obowiązane są, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., podporządkować się ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania wyrażonym w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 110/16. Sąd w wyroku tym stwierdził, że w dokumentach administracyjnych niniejszej sprawy, przesłanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę brak jest wszystkich, istotnych dokumentów, przede wszystkim postanowienia organu I instancji z dnia [...], którym to organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budynkiem kurnika i nałożył obowiązek przedstawienia określonych dokumentów. Brak opisanego postanowienia w nadesłanych aktach uniemożliwia weryfikację argumentacji organów nadzoru budowlanego, które w obu instancjach zgodnie stwierdziły, iż inwestor wywiązał się w pełni z obowiązków opisanych w tym postanowieniu z [...]. Nie sposób tym samym sprawdzić, czy w istocie inwestor wywiązał się z nałożonych obowiązków, a co za tym idzie czy zaszły warunki do legalizacji samowoli budowlanej oraz do ustalenia samej opłaty legalizacyjnej. Nie można przy tym pominąć, iż skarżący kwestionując działania organów nadzoru budowlanego, począwszy od zarzutów zażalenia, poprzez skargę wskazuje na braki i nieścisłości w dokumentacji złożonej w wykonaniu obowiązku opisanego w akcie administracji z dnia [...] Co więcej sprawa przedmiotowej samowoli budowlanej była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w zakresie zaskarżonego wówczas przez K.R. postanowienia o zawieszeniu postępowania legalizacyjnego, i o ile kwestia zasadności, czy jej braku co do samego zawieszenia pozostaje aktualnie bez wpływu na wynik sprawy, to jednak nie sposób pominąć, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 471/14, sąd zwrócił uwagę, iż z akt administracyjnych i argumentacji skarżącego wynika, że postępowanie w sprawie budynku kurnika zostało wszczęte na wniosek poprzednich właścicieli - rodziców skarżącego - już w 2002 roku. I dalej, że z dokumentów załączonych do akt nie wynika jednak, w jaki sposób zakończyło się to postępowanie. Skoro jednak odnosiło się ono do tego samego obiektu, to ustalenia poczynione przez organy w toku tego postępowania należy uwzględnić w toku niniejszego postępowania. Mimo tak wyraźnej wytycznej ze strony sądu, wśród analizowanych obecnie akt administracyjnych sprawy brak jakiegokolwiek dokumentu związanego z postępowaniem wszczętym w 2002 roku, o którym wspomina skarżący w swych pismach. Istotne jest ustalenie, czy wcześniej toczyło się już wobec tego samego obiektu postępowanie legalizacyjne i z jakim skutkiem. Sąd wskazał także, że materiał dowodowy w sprawie nie jest kompletny. Z kolei ocena organów nadzoru budowlanego, że zaszły warunki do legalizacji popełnionej samowoli budowlanej nie znajduje w nim oparcia. Brak w aktach sprawy oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obala ocenę organów nadzoru budowlanego, iż inwestor przedłożył pełną, wymaganą dokumentację. Nadto, przed ustaleniem opłaty legalizacyjnej organ nie dostrzegł, że pozyskana do akt decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] ustalająca środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia dotyczy innej inwestycji. Opisana decyzja ustala środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie obsad w budynkach inwentarskich na terenie fermy drobiu w J. w gminie Z. na działkach o numerach ewidencyjnych 315/2, 315/3 i 315/4 oraz posadowienia komory na padłe zwierzęta i dodatkowego zbiornika na gaz (k. 121, 121A). Postępowanie legalizacyjne, do którego zakończenia dąży organ i inwestor dotyczy innego przedsięwzięcia - budowy budynku kurnika, nie zmiany jego obsady. W tej sytuacji wywody organu co do związania ustaleniami decyzji środowiskowej, w kontekście zarzutów odwołującego, nie znajdują oparcia. Nadto, w złożonym projekcie budowlanym spornego kurnika autor tegoż projektu odwołuje się do innej decyzji środowiskowej, wydanej w dniu [...] o tym samym znaku co decyzja z dnia [...], organ nie wyjaśnił, czy jest to pomyłka w określeniu daty, czy może projektant powołał inną decyzję. Z kolei na rysunku projektu zagospodarowania terenu dokonano zmiany w oznaczeniach z "1. projektowany" budynek inwentarski (kurnik) "objęty niniejszym opracowaniem" przy pozostawieniu w nazwie opracowania, iż jest to projekt zamienny budynku inwentarskiego (kurnik nr 2), przy czym są to dwa różne budynki (k. 12 projektu) ".
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu sądu administracyjnego dotyczącego braku w aktach sprawy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...], wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych związanych z budową spornego budynku i nakładającego obowiązek przedłożenia dokumentacji niezbędnej do skutecznego przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, organ wojewódzki stwierdził, iż znajduje się ono w aktach sprawy - zob. karta nr 63. Co więcej, z materiału dowodowego wynika, że T.G. uzupełnił dokumentację legalizacyjną o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a nadto skorygował przedłożony projekt budowlany: "Budynek inwentarski kurnik dla chowu brojlera (kurnik nr 2)", w związku z dostrzeżonymi przez sąd administracyjny rozbieżnościami w zakresie użytego w nim nazewnictwa.
Przechodząc natomiast do podniesionej w wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 110/16, kwestii dotyczącej braku w aktach sprawy jakiegokolwiek dokumentu związanego z postępowaniem wszczętym w 2002 r., organ wyjaśnił, że przy piśmie z dnia 2 kwietnia 2002 r. Wójt Gminy Z. przekazał do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., celem rozpatrzenia zgodnie z posiadaną właściwością, pismo J. i J. R. z dnia 28 marca 2002 r., w sprawie inwestycji zrealizowanej na podstawie decyzji z dnia [...], nr [...]. W piśmie tym J. i J. R. podnieśli, że inwestor – T.G. -- "(...) nie wykonał zobowiązań przedstawionych w niniejszej decyzji (...)", mianowicie: "(...) nie odprowadził wody z istniejących kurników jak i nowo wybudowanego kurnika, a wręcz przeciwnie podwyższył znacznie teren swojej działki wywożąc kilkadziesiąt przyczep ziemi i kamieni, dlatego też wszystka woda z kurników spływa na naszą działkę i powoduje jej zalewanie". W następstwie powyższego, organ stopnia powiatowego zawiadomił w dniu 30 kwietnia 2002 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie: "nowego budynku inwentarskiego - kurnika do hodowli brojlerów na działkach o nr ewid. 315/2 i 315/4, położonych w J., gm. Z.". W toku tego postępowania organ szczebla podstawowego przeprowadził postępowanie wyjaśniające, którego wynik znalazł swoje odzwierciedlenie w decyzji organu z dnia [...], nr [...], umarzającej w całości "postępowanie administracyjne w sprawie odprowadzenia wody z budynków kurników, usytuowanych na działkach nr 315/2, 315/3 i 315/4, położonych w J. nr 40, gm. Z.". Organ zwrócił uwagę, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało uchylone decyzją [...], nr [...], w uzasadnieniu którego wskazano przede wszystkim na konieczność ustalenia legalności kurników zlokalizowanych w miejscowości J. nr 40, gm. Z. Ponadto, decyzja z dnia [...], nr [...], o której mowa w piśmie J. i J. R. z dnia 28 marca 2002 r., dotyczy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku kurnika dla hodowli brojlerów, tj. trzeciego kurnika licząc od strony drogi, usytuowanego na działkach nr ewid. 315/2 i 315/4, położonych w J. nr 40, gm. Z. Organ podkreślił, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Konieczne jest zatem - przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. W uzasadnieniu powołanego wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 110/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podniósł, że pozyskana uprzednio przez inwestora decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ustalała środowiskowe uwarunkowania dla innego przedsięwzięcia. Organ zauważył, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ stopnia powiatowego wezwał T.G. między innymi do: "(...) dostarczenia (...) w terminie do dnia 31 marca 2017 r. decyzji Wójta Gminy Z. ustalającej warunki zabudowy dla (...) budynku kurnika na działce nr ewid. 315/3, położonego w J., gm. Z. oraz szczegółowe zasady w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, wynikające z decyzji Wójta Gminy Z. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dotyczące tego budynku kurnika". Pismem z dnia 30 marca 2017 r., a zatem przed upływem wyznaczonego przez organ I instancji terminu, T.G. wniósł o jego przedłużenie do dnia 30 września 2017 r. W dniu 28 września 2017 r. do organu I instancji wpłynął kolejny wniosek T.G. o przedłużenie terminu o następne 6 miesięcy, tj. do dnia 31 marca 2018 r. Organ wyjaśnił, że pismem z dnia 10 października 2017 r. Wójt Gminy Z. poinformował, że " (...) w dniu 29 marca 2017 r. zostało wszczęte postępowanie na wniosek T.G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu obejmującego legalizację dwóch z trzech istniejących obiektów inwentarskich w J. 40, gmina Z., powiat [...] (ferma zlokalizowana na działkach ewidencyjnych o nr 435, 315/3, 315/4, 315/2 w J.). W związku z odmową uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., decyzją z dnia [...] odmówiono wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Obecnie nie jest prowadzone żadne postępowanie w tej sprawie". Wójt Gminy Z. poinformował nadto, że "(...) na dzień dzisiejszy również nie jest prowadzone postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy".
Pismem z dnia 25 października 2017 r. T.G. wystąpił z kolejnym wnioskiem o przedłużenie terminu o następne 6 miesięcy, tj. do dnia 31 marca 2018 r. Uzasadniając niniejszy wniosek T.G. podniósł, że po pierwsze "(...) zostało złożone pismo do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W. z wnioskiem o zajęcie stanowiska w zakresie wydanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. postanowienia z dnia [...] o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia"; po drugie ,,(...) zostało złożone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odwołanie od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak: [...]. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W dniu 24 października od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi"; po trzecie " (...) do Wójta Gminy Z. w dniu 24 października b.r. został złożony zmodyfikowany wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach"; po czwarte "(...) w dniu 25 października b.r. został złożony do Wójta Gminy Z. wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji o warunkach zabudowy (...)". Organ stopnia powiatowego ponownie uwzględnił żądanie T.G. wyrażone w jego wniosku z dnia 29 września 2017 r. oraz z dnia 25 października 2017 r. i ustalił nowy termin do przedłożenia decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oraz decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, tj. do dnia 31 marca 2017 r. Przed upływem wyznaczonego terminu, T.G. po raz kolejny zwrócił się do organu niższej instancji o jego przedłużenie o następne 6 miesięcy, tj. do dnia 30 września 2018 r. Wnioskodawca podniósł, że "(...) dopiero pod koniec lutego 2018 r. zakończyło się postępowanie toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi dotyczące odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...)". Zakończenie tego postępowania umożliwiło wnioskodawcy "(...) złożenie zmodyfikowanego wniosku o wydanie przez Wójta Gminy Z. decyzji środowiskowej zgodnie ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. wynikającym z postanowienia z dnia [...] Opracowany obecnie (...) raport oddziaływania na środowisko zawiera modyfikacje postulowane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł., które w konsekwencji winny skutkować uzgodnieniem przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. warunków realizacji przedsięwzięcia i wydania przez Wójta Gminy Z. decyzji warunkach środowiskowych". Wobec powyższego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. wystąpił do Urzędu Gminy w Z. z prośbą o udzielenie informacji odnośnie zainicjowanych przez T.G. postępowań administracyjnych. W dniu 9 kwietnia 2018 r. do organu wpłynęła odpowiedz Wójta Gminy Z., z której wynika, że decyzją z dnia [...] odmówiono wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, a obecnie nie jest prowadzone żadne postępowanie w tej sprawie". Poinformowano nadto, że "(...) na dzień dzisiejszy również nie jest prowadzone postępowanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy". Kolejny wniosek T.G. o przedłużenie terminu do dostarczenia wymaganych dokumentów datowany jest na dzień 23 kwietnia 2018 r. T.G. wyjaśnił, że w dniu 5 kwietnia 2018 r. został złożony do Wójta Gminy Z. wniosek " (...) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i rozbudowie fermy drobiu w J., gm. Z., powiat [...]. Wniosek swoim zakresem obejmuje zarówno pierwszy kurnik, jak również drugi kurnik zlokalizowane na należącej do mnie fermie drobiu". W związku z tą informacją organ stopnia powiatowego wystąpił do Urzędu Gminy w Z. o udzielenie wyjaśnień. Z treści pisma z dnia 14 maja 2018 r. Wójta Gminy Z. wynika, że " (...) w dniu 5 kwietnia 2018 roku (...) wpłynął wniosek (...) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu w J. w gminie Z. Obecnie wniosek podlega weryfikacji formalnej i merytorycznej. (...). Decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana dopiero po uzyskaniu przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i złożeniu wniosku o wydanie takiej decyzji". W dniu 28 września 2018 r. T.G. wystąpił z kolejnym wnioskiem o przedłużenie terminu o następne 6 miesięcy, tj. do dnia 31 marca 2019r.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zwrócił uwagę, że brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. W omawianej sprawie bezsprzecznym jest, iż T.G. nie przedłożył decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla drugiego budynku kurnika, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. 315/3, która winna poprzedzać wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Z tego względu, na aprobatę zasługuje stwierdzenie organu I instancji, że nie może znaleźć uznania przedłożone przez inwestora zaświadczenie Wójta Gminy z dnia 30 marca 2015 r. o zgodności przedmiotowego budynku kurnika z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], nr [...]. Wskazana bowiem decyzja administracyjna w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi odwołuje się do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...], która z kolei zakwestionowana została przez sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 110/16. Skoro zatem zobowiązany nie przedłożył wszystkich wymaganych prawem dokumentów, niezbędnych do skutecznego zakończenia postępowania legalizacyjnego, organ stopnia powiatowego miał obowiązek zastosować w sprawie art. 48 ust. 4, stanowiący, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Organ zobligowany był tym samym orzec nakaz rozbiórki drugiego budynku kurnika, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. 315/3, położonej w J. nr 40, gm. Z., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ wojewódzki podkreślił, że organ I instancji całkowicie pominął ocenę prawną wyrażoną w zapadłym w przedmiotowej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2893/14. W uzasadnieniu wyroku sąd zajął jednoznaczne stanowisko, że "(...) nie ma podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, że termin, w którym inwestor miał przedłożyć m.in. zaświadczenie Wójta Gminy o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, już upłynął", wskazując dalej, że "Skoro zatem przed wydaniem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania upłynął termin wyznaczony w postanowieniu wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, to zachodzi sytuacja określona w art. 48 ust. 4 tej ustawy". W tej sytuacji trudno poszukiwać podstaw do zaaprobowania działań Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. uwzględniającego kolejne żądania zobowiązanego, obejmujące zmianę terminu dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz poprzedzającej ją decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej inwestycji.
Odnosząc się do odwołania T.R. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają żadnych unormowań odnośnie terminu wykonania rozbiórki, a w związku z tym organ nadzoru nie może takiego terminu w decyzji rozbiórkowej określić. Brak jest w przepisach ustawy Prawo budowlane podstawy do określenia terminu wykonania nakazanej rozbiórki oznacza, że decyzja orzekająca nakaz rozbiórki obiektu budowlanego podlega wykonaniu z dniem, w którym decyzja ta staje się ostateczna. Co się zaś tyczy skargi K.R. z dnia 29 sierpnia 2018 r., w części zawierającej zarzuty pod adresem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., w sprawie drugiego budynku inwentarskiego organ wyjaśnił, że: strona postępowania nie może żądać wyłączenia organu (podobnie i osoby pełniącej funkcje organu) z innych przyczyn niż wymienione w art. 25 K.p.a.; kwestia bezczynności lub przewlekłości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego może stanowić przedmiot oceny organu nadrzędnego w ramach postępowania uruchomionego przez uprawniony podmiot w trybie art. 37 K.p.a. Jeżeli zatem w ocenie K.R. organ szczebla powiatowego w sposób świadomy przedłużał prowadzone postępowanie administracyjne, to należało wnieść zażalenie na przewlekłość Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiotowej sprawie. Co więcej, zagadnienie dotyczące postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia z dnia 28 marca 2002 r. J. i J. R. szczegółowo omówione zostało na strome 9 decyzji administracyjnej. Jeżeli K.R. posiada dowody świadczące o popełnieniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. przestępstwa, to należy o tym fakcie zawiadomić właściwe organy ścigania. Co się zaś tyczy argumentacji T.G. podniesionej w odwołaniu z dnia 28 października 2018 r. organ wyjaśnił, iż warunkiem przejścia do kolejnego etapu procedury administracyjnej (ustalenie opłaty legalizacyjnej z tytułu samowolnej budowy obiektu budowlanego) jest przedłożenie dokumentacji określonej w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W okolicznościach omawianej sprawy nie spełniono tego warunku, dlatego też zastosowanie znajduje art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, czyli wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku kurnika. Co więcej, organy orzekające w rozpatrywanej sprawie związane są ponadto oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2893/14. Organ dodał, że respektowanie żądań zobowiązanego, w przedmiocie zmiany terminu dostarczenia wymaganych dokumentów, świadczyłoby o akceptacji jego działań, jako sprawcy samowoli budowlanej, a w konsekwencji o obojętności co do istnienia obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami prawa.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł T.G. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
A. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
1. art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący nie spełnił nałożonych na niego obowiązków, o których mowa w ust. 3, a które zostały określone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w postanowieniu nr [...] z [...], w sytuacji gdy toczy się postępowanie przez Wójtem Gminy Z. dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem legalizacyjnym i z tego względu nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 48 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowalne nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części,
2. art. 48 ust. 1 pkt.1 zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie poprzez uznanie, że na obecnym etapie istnieją podstawy do uznanie, że skarżący nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków wynikających z postanowienia nr [...] z dnia [...], w sytuacji gdy skarżący złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego postępowaniem legalizacyjnym i obecnie toczy się postępowanie w tym przedmiocie,
3. art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że skarżący nie spełnił obowiązków, o których mowa w ust. 3, a które zostały określone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w postanowieniu nr [...] z dnia [...], w sytuacji gdy toczy się postępowanie przez Wójtem Gminy Z. dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem legalizacyjnym i z tego względu zachodzą podstawy do zastosowania art. 48 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części,
4. art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie i niewykonanie wiążących wskazać co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt: II SA/Łd 110/16 oraz poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lipca 2014 r. sygn. akt: II SA/Łd 471/14, w sytuacji gdy wiążą one w sprawie organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia,
B. naruszenie przepisów postępowania, a to:
1. art. 15, art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w Ł.,
2. art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. poprzez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji mylne stwierdzenie, że złożony przez skarżącego wniosek do Wójta Gminy Z o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie obejmuje przedsięwzięcia polegającego na legalizacji budynku kurnika nr 2, w sytuacji gdy PINB w Ł. nie zapoznał się ze złożonym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności kartą informacyjną przedsięwzięcia, nie zwrócił się do RDOŚ o udzielenie informacji, czy toczy się postępowanie dotyczące przedmiotowego wniosku oraz jaki jest jego zakres, jak również czy RDOŚ zajęła stanowisko w zakresie przedmiotowego wniosku oraz na jakim jest on etapie postępowania, a PINB w Ł. opiera się wyłącznie na treści pisma Wójta Gminy Z. z dnia 14 maja 2018 r.
3. art. 10 w zw. z art. 75 § 1 i w zw. z art. 78 § 1 i 2 K.p.a. poprzez pominięcie złożonych przez skarżącego wniosków o zwrócenie się do RDOŚ w Ł. o udzielenie informacji, czy toczy się postępowanie dotyczące przedmiotowego wniosku oraz na jakim jest on etapie postępowania,
4. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nie udzielenie skarżącemu terminu do wypowiedzenie się, co do zebranego przez organ dowodów i materiałów, w sytuacji gdy od zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zebranych przez organ do wydania decyzji upłynęło ponad 4 miesiące, a po tym terminie wpłynęły do PINB w Ł. dodatkowe materiały, z którymi skarżący nie miał możliwości zapoznanie się i wypowiedzenia co do nich,
5. art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez nie dostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji o rozbiórce drugiego budynku kurnika, w szczególności nie odniesienie się do złożonych przez skarżącego wniosków w piśmie z dnia 18 czerwca 2018 r. i nie wyjaśnienie przyczyn ich nieuwzględnienia zgodnie a art. 78 § 2, nie wyjaśnienie dlaczego PINB w Ł. nie przeprowadził postępowania w zakresie ustalenia jak zakończyło się postępowanie dotyczące budynku kurnika nr 2 wszczęte przez rodziców K.R. w 2002 r., a postępowanie odnosiło się do tego samego obiektu, w sytuacji gdy wymóg ten wynikał bezpośrednio z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt: II SA/Łd 110/16 oraz poprzedzającego go wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 lipca 2014 r. sygn. akt: II SA/Łd 471/14.
Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W świetle art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
W ocenie Sądu zakwestionowane w sprawie decyzje organów obu instancji odpowiadają prawu.
Przede wszystkim rację przyznać należy organom w niniejszej sprawie, że obowiązane były, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., podporządkować się ocenie prawnej i wskazaniom co do dalszego postępowania wyrażonym w orzeczeniach sądowych wydanych dotychczas w tej sprawie.
Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (zob. A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345).
Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organy art. 153 p.p.s.a. nie jest zasadny, bowiem wbrew stanowisku skarżącego organy poczyniły ustalenia w zakresie postępowania, które wszczęte zostało w 2002 r. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, zbieżnych z wyjaśnieniami K.R. zawartymi w piśmie skierowanym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 29 sierpnia 2018 r., postępowanie to zostało wszczęte wyłącznie w sprawie odprowadzenia wód opadowych z istniejących kurników, co zatem istotne - nie dotyczyło ono legalizacji kurnika nr 2, a ponadto nie zostało ono zakończone żadną decyzją aż do czasu wydania decyzji nr [...] z dnia [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego, która została następnie uchylona przez organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] Sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji została rozdzielona z kolei na trzy odrębne postępowania dotyczące poszczególnych kurników: trzeci kurnik – postępowanie nr [...], drugi kurnik - postępowanie nr [...], pierwszy kurnik - postępowanie nr [...]. Przedmiotem oceny tutejszego Sądu jest sprawa dotycząca legalności kurnika nr 2.
W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ odwoławczy przedstawił poczynione w tym zakresie ustalenia, które są wszechstronne, wyczerpujące i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości, zaś dokumenty potwierdzające te ustalenia znajdują się w aktach sprawy.
W toku postępowania organy administracji ustaliły, że do budowy spornego kurnika doszło w 1995 r. Te ustalenia nie zostały przez skarżącego zakwestionowane. Prawidłowo zatem decyzja o nakazie rozbiórki wydana została na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis ten po zmianie dokonanej ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U Nr 80, poz.718) umożliwia odstąpienie od obowiązku nakazania bezwarunkowej rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, który swym istnieniem nie narusza przepisów prawa. Możliwość legalizacji takiego obiektu uzależniona jest od ustalenia, czy budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami określającymi warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. W celu ustalenia spełnienia powyższych warunków organy wydają postanowienie, o którym mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego. Postanowienia tego skarżący jednak nie wykonał. Wszczęcie postępowania w sprawie budowy kurnika nr 2 nastąpiło w 2011 r., jednak organy administracji publicznej stosują przepisy obowiązujące na dzień orzekania. Stąd za prawidłowe uznać należy zastosowanie przez organy przepisów Prawa budowlanego z daty orzekania.
W przedmiotowej sprawie zobowiązany nie przedłożył wszystkich wymaganych prawem dokumentów, niezbędnych do skutecznego zakończenia postępowania legalizacyjnego, wymienionych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...]. Termin ten wielokrotnie przedłużany przez organ na wniosek inwestora upłynął bezskutecznie z dniem 30 listopada 2013 r. Inwestor nie przedłożył w tym terminie żądanego zaświadczenia o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; trzech egzemplarzy projektu budowlanego kurnika oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stopnia powiatowego miał zatem nie tylko prawo, ale i obowiązek zastosować w sprawie art. 48 ust. 4, stanowiący, że w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Organ zobligowany był tym samym orzec nakaz rozbiórki drugiego budynku kurnika, licząc od strony drogi, usytuowanego na działce nr ewid. 315/3, położonej w J. nr 40, gm. Z., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zaświadczenie Wójta Gminy z dnia 30 marca 2015 r. o zgodności przedmiotowego budynku kurnika z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], nr [...], nie dość, że zostało złożone po upływie wyznaczonego terminu, to dodatkowo dotyczyło decyzji o warunkach zabudowy wydanej w oparciu o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...], która z kolei zakwestionowana została przez sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 110/16, bowiem nie dotyczyła budowy spornego kurnika. Oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało z kolei przedłożone dopiero w dniu 30 marca 2017 r. Projekt budowlany zamienny przedłożono zaś dopiero w dniu 30 marca 2015 r.
Stanowisko przyjęte przez organy w niniejszej sprawie znajduje potwierdzenie w ocenie prawnej wyrażonej w zapadłym w przedmiotowej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2893/14. W uzasadnieniu tego wyroku NSA zajął jednoznaczne stanowisko, że " Co do zasady rozstrzygnięcie kwestii zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym, warunkujące możliwość legalizacji obiektu budowlanego, stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie jednak z dniem 30 listopada 2013 r. upłynął termin do przedłożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], czyli zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności budowy kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, trzech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W tej sytuacji zgodzić się należy z Sądem I instancji, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wobec tego, że termin, w którym inwestor miał przedłożyć m.in. zaświadczenie Wójta Gminy Z. o zgodności budowy budynku kurnika z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, już upłynął. Sąd Wojewódzki słusznie przy tym zaznaczył, że inwestor był już wcześniej zobowiązany do złożenia dokumentu potwierdzającego zgodność realizacji inwestycji z normami planistycznymi w drodze postanowienia, którego termin wykonania był trzykrotnie na jego wniosek przedłużany. Pomimo to, skarżący wymaganych dokumentów nie złożył, chociaż od momentu zobowiązania inwestora do złożenia wskazanych dokumentów (co nastąpiło mocą postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]) do momentu zawieszenia postępowania (na podstawie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]) minęły ponad 2 lata.
Skoro zatem przed wydaniem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania upłynął termin wyznaczony w postanowieniu wydanym w trybie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, to zachodzi sytuacja określona w art. 48 ust. 4 tej ustawy. W sytuacji, gdy upłynął termin określony w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, badanie zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym jest spóźnione. Upływ terminu, o którym mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego powoduje, że zachodzi tu sytuacja określona w art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane".
Uwzględniając przedstawione powyżej rozważania należy stwierdzić, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. już w 2013 r. był nie tylko uprawniony, ale przede wszystkim zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę spornego kurnika. W pełni trafne jest zatem stanowisko organu odwoławczego, iż w tej sytuacji trudno poszukiwać podstaw do zaaprobowania działań Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. uwzględniającego kolejne żądania zobowiązanego, obejmujące zmianę terminu dostarczenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz poprzedzającej ją decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej inwestycji.
W tym stanie rzeczy całkowicie niezrozumiałe i budzące zdziwienie jest prowadzenie przez organ nadzoru budowlanego postępowania zmierzającego do legalizacji spornego kurnika przez kolejne lata i wydanie decyzji nakazującej jego rozbiórkę dopiero w dniu [...]. Faktem jest, że skarżący od wielu lat w obiekcie tym, wzniesionym nielegalnie prowadzi działalność gospodarczą, pomimo zaistnienia ewidentnych przesłanek do wydania decyzji nakazującej jego rozbiórkę.
Wszelkie zatem zarzuty skarżącego w zakresie prawidłowości prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego, w tym przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też decyzji o warunkach zabudowy dla spornego kurnika, poczynając od 30 listopada 2013 r. należy uznać za całkowicie bezzasadne.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
D.P.