II SA/Łd 509/04

II SA/Łd 509/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Ewa Markiewicz
Jolanta Rosińska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 8/10 - Wyrok NSA z 2010-03-16
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Dnia 5 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2005 roku sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie odmowy pozwolenia na użytkowanie zbiornika na wapno uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...], Nr [...] ([...]).
Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Łd 509 / 04
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją Nr [...] (znak: [...]), z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie przepisu art. 138 par. l pkt 2 - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1072 ze zm.) w związku z przepisem art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 roku - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji Nr [...] z dnia [...] (znak: [...]) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S., udzielającej Z. C. pozwolenia na użytkowanie zbiornika na wapno zlokalizowanego na działce Nr 565, położonej w S. przy ulicy A 11, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówić udzielenia Z. C. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego zbiornika na wapno.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż wnioskiem z dnia 30 grudnia 2002 roku, uzupełnionym następnie pismem z dnia 13 stycznia 2003 roku Z. C. zwróciła się do Urzędu Miasta S. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku mieszkalnego, ogrodzenia, zbiornika do gromadzenia nieczystości, zbiornika na wapno – zlokalizowanych na działce położonej w S. przy ulicy A 11.
Decyzją znak [...] z dnia [...] Prezydent Miasta S. udzielił Z. C. pozwolenia na użytkowanie wybudowanego budynku mieszkalnego, zbiornika do gromadzenia nieczystości i zbiornika na wapno – zlokalizowanych na działce w S. przy ul. A 11.
W wyniku rozpatrzenia odwołań K. A. oraz A. W., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił tę decyzję wskazując na liczne uchybienia proceduralne i podkreślając, że zbiornik na wapno jako element zagospodarowania placu budowy, przeznaczony do wykorzystania na czas budowy budynku mieszkalnego nie może być przedmiotem pozwolenia na użytkowanie.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S. uznał, że ze względu na to, że zbiornik na wapno nie został rozebrany po zakończeniu budowy budynku mieszkalnego i jest nadal użytkowany, można uznać go za samowolnie wykonany obiekt budowlany, "który da się zalegalizować". W związku z powyższym Z. C. przedłożyła inwentaryzację budowlaną wraz ze stwierdzeniem o zdatności użytkowania zbiornika na wapno. Organ I instancji uznał te dokumenty za wystarczającą podstawę do wydania w dniu [...] decyzji Nr [...] (znak: [...]), udzielającej Z. C. pozwolenia na użytkowanie zbiornika na wapno zlokalizowanego na działce Nr 565 położonej w S. przy ulicy A 11.
Od tej decyzji odwołał się A. W. podnosząc, że urządzenie, którego dotyczy pozwolenie na użytkowanie jest faktycznie wykorzystywane jako zbiornik do gromadzenia nieczystości.
Organ odwoławczy po zapoznaniu się z całością akt sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest wadliwa pod względem formalnym i posiada uchybienia nie pozwalające na pozostawienie jej w obiegu prawnym. Organ ten uznał, iż nie można podzielić stanowiska organu I instancji, iż ze względu na to, że zbiornik na wapno nie został rozebrany po zakończeniu budowy budynku mieszkalnego i jest nadal użytkowany, można uznać go za samowolnie wykonany obiekt budowlany, podlegający legalizacji. W ocenie organu odwoławczego zbiornik na wapno, jako element (urządzenie) zagospodarowania placu budowy, przeznaczony do wykorzystania wyłącznie na czas budowy budynku mieszkalnego, nie jest obiektem budowlanym podlegającym legalizacji. Elementy zagospodarowania placu budowy przed oddaniem do użytku obiektów powinny zostać zlikwidowane, a teren budowy uporządkowany. W tej sytuacji – zdaniem organu odwoławczego – należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora. Z tego względu organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego zbiornika na wapno.
Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu argumentów dotyczących zbiornika stwierdził, iż zasadne jest przeprowadzenie w tym zakresie odrębnego postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji..
Od powyższej decyzji w dniu 19 maja 2004 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła Z. C. domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z prawem. Skarżąca podniosła, iż dół na wapno został wykopany na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych podczas budowy domu mieszkalnego. Obecnie dół ten jest ze wszystkich stron wybetonowany i przykryty płytą betonową dla bezpieczeństwa. Jest w nim składowane wapno na prowadzoną budowę komórek i garażu.
Skarżąca podniosła, iż organ I instancji nakazał jej wykonanie inwentaryzacji przedmiotowego dołu, w związku z czym poniosła wysokie koszty. Ponadto skarżąca przedstawiła kłopoty jakie miała przy zlecaniu wykonania inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: u.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 par. 1 u.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 u.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny analizując postępowanie organów administracji doszedł do przekonania, iż nie jest ono wolne od naruszeń prawa, wobec czego uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Mając na uwadze, iż przyczyny wadliwości decyzji organów poszczególnych instancji są odmienne konieczne jest ich odrębne omówienie. Organ I instancji bazuje na stwierdzeniu, iż budowa obiektu budowlanego jakim jest dom mieszkalny zakończyła się, a zatem dół na wapno będący w czasie budowy elementem infrastruktury placu budowy może być przedmiotem postępowania legalizacyjnego i ostać się po zakończeniu budowy. Z powyższą tezą można by się zgodzić pod pewnymi warunkami ale tylko w sytuacji gdyby ów element placu bodowy miał zmienić swe przeznaczenie po zakończeniu budowy. Jeśli jednak miałby on nadal być przeznaczony na składowanie wapna – co ma miejsce w niniejszej sprawie – to słuszna wydaje się teza postawiona przez organ odwoławczy, iż jako element placu budowy winien zostać usunięty z tego terenu po zakończeniu prac budowlanych, a miejsce po nim uporządkowane. Zgodzić się wypada z organem odwoławczym, iż takie zachowanie inwestora winno być warunkiem koniecznym zakończenie procesu budowlanego i uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wraz ze stosowną infrastrukturą towarzyszącą. Konkludując zatem należy wskazać, iż sposób dochodzenia przez organ I instancji do wniosku, iż dół na wapno może być, po dokonanej legalizacji, dopuszczony do użytkowania już po zakończeniu procesu inwestycyjnego jest dowolny i nie znajduje oparcia w przepisach prawa budowlanego. Co więcej zaprezentowane przez organ rozumowanie oparte jest na założeniu, iż wszelkie prace budowlane prowadzone na przedmiotowej działce zostały już zakończone. Założenie to nie znajduje natomiast jakiegokolwiek potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym przez organy nadzoru budowlanego. Ponadto pozostaje ono w sprzeczności z oświadczeniem inwestora, który podnosi, iż dół na wapno jest nadal wykorzystywany do prac budowlanych prowadzonych na terenie przedmiotowej nieruchomości, przy budowie innych obiektów. Powyższe informacje pojawiły się co prawda dopiero w skardze wniesionej do sądu, skoro jednak powyższa okoliczność faktyczna była podstawą do przeprowadzenie przez organ I instancji określonego rozumowania mającego doprowadzić do legalizowania owego obiektu, to okoliczność ta wina być przez organ udowodniona. Skoro dla jej ustalenia organ nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego to zarzut dowolności powyższego ustalenia jest jak najbardziej trafny. Prowadzi to do wniosku, iż postępowanie organów administracji przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisu art. 7 k.p.a., art. 77 par. 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a..
Okoliczność dalszego prowadzenie prac budowlanych na ternie przedmiotowej nieruchomości ma istotny wpływ na stan faktyczny niniejszej sprawy, bowiem prowadzenie takich robót na terenie nieruchomości sprawia, iż dół na wapno nadal może być postrzegany jako element placu budowy. Potwierdzenie powyższych okoliczności przez organy nadzoru budowlanego – jak się wydaje – uczyniłoby bezprzedmiotową kwestię dopuszczenia do użytkowania owego obiektu. Odpadłby bowiem element przedmiotowy wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego.
Powyższa okoliczność nie pozostaje bez wpływu na ocenę decyzji organu odwoławczego. Organ ten jako podstawę rozstrzygnięcia przywołał przepis art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a. i uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekł merytorycznie odmawiając udzielenia skarżącej pozwolenia na użytkowanie zbiornika. Mając na uwadze to co zostało już powyżej powiedziane, iż okoliczność, na istnienie której powołuje się skarżąca może doprowadzić do zbędności orzekania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, wskazać wypada, iż przedwcześnie organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i merytoryczne rozpoznał sprawę. Nie można bowiem wykluczyć, iż w następstwie rzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego potwierdzi się teza o dalszym wykorzystywaniu przedmiotowego zbiornika do prowadzenia innych robót budowlanych na terenie nieruchomości, a dopiero wówczas, mając na uwadze, iż mamy do czynienia z elementem infrastruktury placu budowy, bezprzedmiotowym może stać się zagadnienie możliwości dopuszczenie tego obiektu do użytkowania.
Z przytoczonych powyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "c" u.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji
Wobec tego, iż zaskarżona decyzja była negatywna i odmawiała pozwolenia na użytkowanie zbiornika na wapno, zbędne było stwierdzenie, iż decyzja ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (art. 152 u.p.s.a.).
Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.