II SA/Łd 500/25

II SA/Łd 500/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Beata Czyżewska /sprawozdawca/
Michał Zbrojewski
Robert Adamczewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 3, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 39, art. 40 par. 2, art. 42, art. 43, art. 44, art. 46 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 129 par. 2, art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Dnia 25 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2025 roku spraw ze skarg E.H. i P.W. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 14 maja 2025 r. nr 37/2025, znak: GPB-III.7721.58.2025 JR w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargi. dc
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 14 maja 2025 r. nr 37/2025, znak: GPB-III.7721.58.2025 JR Wojewoda Łódzki, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 572 - dalej w skrócie "k.p.a."), stwierdził, że odwołanie E.H. i P.W. od decyzji Starosty Zgierskiego z 21 stycznia 2025 r. nr 1/2025, znak: AB.6740.833.2024.MP/7, zostało wniesione z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a.
Z akt sprawy wynika, że decyzją z 21 stycznia 2025 r., wydaną po wznowieniu na wniosek E.H. i P.W. postępowania, Starosta Zgierski odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty Zgierskiego z 8 maja 2024 r. nr 438/2024, znak: AB.6740.256.2024.MP/2 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku usługowego zamieszkania zbiorowego - hotelu robotniczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogową, do realizacji na działce nr ew. [...] obręb [...], położonej w miejscowości S., przy ul. [...].
W odwołaniu od powyższej decyzji E.H. i P.W. reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym domagali się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Powołanym na wstępie postanowieniem z 14 maja 2025 r. Wojewoda Łódzki stwierdził, że odwołanie zostało wniesione w uchybieniem terminu.
Uzasadniając rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, że we wstępnej fazie postępowania odwoławczego organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia środka zaskarżenia - jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania.
Wojewoda Łódzki odwołując się następnie do brzmienia art. 129 § 2 k.p.a. i art. 57 § 1 k.p.a. stwierdził, że wobec braku w aktach sprawy dowodu potwierdzającego doręczenie pełnomocnikowi skarżących decyzji, organ wojewódzki 17 marca 2025 r. wezwał Starostę Zgierskiego, na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., do uzupełnienia akt sprawy o "(...) potwierdzenie skutecznego doręczenia radcy prawnemu B. M., pełnomocnikowi Pani E.H. i Pana P.W., przez organ I instancji ww. zaskarżonej decyzji Starosty Zgierskiego Nr 1/2025, z dnia 21 stycznia 2025 r.". W związku z brakiem odpowiedzi na powyższe wezwanie, organ odwoławczy ponowił wezwanie 3 kwietnia 2025 r.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z 4 kwietnia 2025 r. Starosta Zgierski wskazał, że operator pocztowy nie przekazał organowi blankietu zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji przez pełnomocnika wnoszących. Organ pierwszej instancji jednocześnie podał numer przesyłki ([...]) nadany przez operatora pocztowego, którą zaskarżona decyzja została wysłana do pełnomocnika skarżących. Korzystając z możliwości "śledzenia przesyłki" na stronie internetowej Poczty Polskiej (www.emonitoring.poczta-polska.pl), organ odwoławczy ustalił, że przesyłka o nr [...] została skutecznie doręczona adresatowi 11 lutego 2025 r.
W związku z powyższym Wojewoda Łódzki uznał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona E.H. i P.W., poprzez pełnomocnika radcę prawnego B. M. - 11 lutego 2025 r.
Ze stempla pocztowego na kopercie, w której pełnomocnik odwołujących nadał u operatora pocztowego przedmiotowe odwołanie wynika, że zostało ono nadane 26 lutego 2025 r. Korzystając z powyższej strony internetowej Poczty Polskiej organ odwoławczy potwierdził, że przesyłka o nr [...], w której zostało wysłane przedmiotowe odwołanie została nadana 26 lutego 2025 r.
Mając wobec tego na względzie normę zawartą w art. 129 § 2 k.p.a., organ ustalił, że termin do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji dla E.H. i P.W. upłynął 25 lutego 2025 r. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zostało wniesione po upływie ustawowo przewidzianego terminu, a termin do wniesienia odwołania nie został przywrócony.
W świetle art. 134 k.p.a. uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie środka zaskarżenia wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W sytuacji naruszenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, organ drugiej instancji nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewoda Łódzki orzekł jak wskazano na wstępie.
W skardze na powyższe postanowienie Wojewody Łódzkiego wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E.H. i P.W. reprezentowani przez radcę prawnego wnieśli o jego uchylenie w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i tym samym wydanie rozstrzygnięcia z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i zaniechanie rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, tj. w szczególności poprzez uznanie, że dowodem na uchybienie terminu na złożenie odwołania przez skarżących jest wydruk ze strony www.emonitoring.poczta-polska.pl, podczas gdy organ pierwszej instancji winien okazać blankiet zwrotnego potwierdzenia odbioru, który jest jedynym dowodem na dokonanie doręczenia przez organ,
2. art. 46 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie za udowodniony fakt daty doręczenia przesyłki pocztowej odbiorcy, mimo nieposiadania przez organ potwierdzenia odbioru przesyłki,
3. art. 129 § 2 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że skarżący złożyli odwołanie po upływie terminu, podczas, gdy organ pierwszej instancji wskazał pierwotnie, że odwołanie zostało złożone w terminie, a więc organ pierwszej instancji zbadał tę okoliczność i uznał, że termin został dochowany, a dopiero następczo, gdy organ już nie dysponował potwierdzeniem odbioru przesyłki, wskazał, na podstawie wydruku ze śledzenia przesyłek, że odwołanie było wniesione po terminie.
Motywując skargę pełnomocnik skarżących stwierdził, że 26 lutego 2025 r. nadał przesyłkę poleconą zawierającą odwołanie od decyzji Starosty Zgierskiego z 21 stycznia 2025 r. 10 marca 2025 roku Starosta Zgierski przekazał Wojewodzie Łódzkiemu odwołanie skarżących z informacją, że odwołanie wniesiono w terminie. Wojewoda po otrzymaniu akt sprawy zwrócił się do Starosty o przekazanie blankietu zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji przez pełnomocnika skarżących. Starosta 4 kwietnia 2025 r. powiadomił organ odwoławczy, że nie posiada takiego potwierdzenia i przekazał wydruk z portalu "Śledzenia przesyłek" prowadzonego przez Pocztę Polską. Na tej podstawie organ drugiej instancji ustalił, że pełnomocnik skarżącego odebrał przesyłkę 11 lutego 2025 roku. Aby uznać, że przesyłka została skutecznie doręczona należy dysponować dowodem doręczenia tj. zwrotnym poświadczeniem odbioru z podpisem adresata i datą doręczenia, a w przypadku zastosowania tzw. fikcji doręczenia przez awizo - kopertą z naklejonym zwrotnym poświadczeniem odbioru, na której będą pieczątki i podpisy pracownika poczty przy pierwszym i drugim awizowaniu oraz datę zwrotu pisma - podobnie - z podpisem pracownika usiłującego doręczyć przesyłkę i datą zwrotu. Dodatkowo musi znajdować się adnotacja pracownika poczty ze wskazaniem gdzie zostało umieszczone awizo i gdzie złożona została przesyłka. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje, że wydruk elektroniczny śledzenia przesyłek Poczty Polskiej, nie może stanowić dowodu na fakt daty doręczenia przesyłki. Zdaniem pełnomocnika skarżących, nie jest zrozumiałe, czemu następczo organ przyjął jednak inny termin odbioru przesyłki. Biorąc pod uwagę ten fakt, trudno uznać za wiarygodne następcze ustalenia organów, że jednak przesyłka została doręczona we wcześniejszym terminie. Tym bardziej, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił na jakiej podstawie ustalił pierwotnie, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Z tego względu należy uznać, że organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy przyjął, że odwołanie skarżących zostało złożone po terminie czym uniemożliwił skarżącym dochodzenie ich praw.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia. Jak wskazał organ odwoławczy, dotychczasowe ustalenia organu co do daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi skarżących 11 lutego 2025 r. potwierdza przekazany przez Starotę Zgierskiego 2 czerwca 2025 r., wystawiony przez operatora pocztowego, duplikat potwierdzenia odbioru przez pełnomocnika skarżących przesyłki o nr [...], tj. zawierającej decyzję Starosty Zgierskiego Nr 1/2025 z dnia 21 stycznia 2025 r. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji Starosty Zgierskiego dla E.H. i P.W. upłynął 25 lutego 2025 r. Ze stempla pocztowego na kopercie, w której pełnomocnik skarżących nadał u operatora pocztowego przedmiotowe odwołanie wynikało, że zostało ono nadane 26 lutego 2025 r. Korzystając z powyższej strony internetowej Poczty Polskiej organ potwierdził, że przesyłka o nr [...], w której zostało wysłane przedmiotowe odwołanie została nadana 26 lutego 2025 r. Odwołanie od zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji zostało zatem wniesione przez skarżących już po upływie ustawowo przewidzianego terminu, a termin do wniesienia odwołania nie został przywrócony. W związku z powyższym, organ drugiej instancji był zobligowany do wydania postanowienia w trybie art. 134 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że to organ drugiej instancji jest właściwy do oceny, czy wniesiony środek zaskarżenia na orzeczenie organu pierwszej instancji został złożony z zachowaniem ustawowego terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd rozpoznał sprawę niniejszą w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym mając na uwadze dyspozycję art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie kończące postępowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonego postanowienia Wojewody Łódzkiego z 14 maja 2025 r. stwierdził, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania, pozostającym bez istotnego wpływu na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy organ trafnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Zgierskiego z 21 stycznia 2025 r. stojąc na stanowisku, że została ona skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżących 11 lutego 2025 r., wobec czego odwołanie E.H. i P.W. wniesione za pośrednictwem Poczty Polskiej 26 lutego 2025 r., złożone zostało z uchybieniem terminu.
W pierwszym rzędzie godzi się wyjaśnić, że zgodnie z art. 127 § 1, art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 572 - dalej w skrócie "k.p.a.") od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Stosownie zaś do treści art. 134 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną kontrolowanego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
W przywołanym unormowaniu ustawodawca posłużył się kategorycznym zwrotem "stwierdza", co oznacza, że na organie odwoławczym ciąży bezwzględny obowiązek wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w każdym przypadku, gdy takie uchybienie miało miejsce. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania musi być jednoznaczne i mieć pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Warunkiem wydania rozważanego postanowienia jest w pierwszej kolejności bezsporne ustalenie daty, w której organ skutecznie doręczył stronie decyzję wydaną w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, bowiem bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczyna się dopiero wtedy, gdy doręczenie było prawidłowe. Organ winien wobec tego dysponować niebudzącym wątpliwości dokumentem zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji przez adresata lub inną osobę.
W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności doręczeń, wedle której organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu (art. 39 § 1 k.p.a.). W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: pkt 1 - przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo pkt 2 - przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 § 2 k.p.a.). W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma: pkt 1 - przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640), albo pkt 2 -przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 § 3 k.p.a.). W przypadku doręczenia decyzji, której organ administracji publicznej nadał rygor natychmiastowej wykonalności, albo decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych albo jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w szczególności bezpieczeństwo państwa, obronność lub porządek publiczny, organ administracji publicznej może doręczyć decyzję w sposób określony w § 3. Przepisów § 1 i § 2 pkt 1 nie stosuje się (art. 39 § 4).
W rozumieniu art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.
Według art. 42 § 1-3 i art. 43 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.
Zgodnie z art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:
1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;
2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).
Stosownie do treści art. 46 § 1 k.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że E.H. i P.W. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika 26 lutego 2025 r. wnieśli odwołanie od decyzji Starosty Zgierskiego z 21 stycznia 2025 r. W tym bowiem dniu odwołanie zostało nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres organu pierwszej instancji (dowód: koperta załączona do akt organu II instancji). Kwestia skutecznego doręczenia decyzji odwołującym nie jest w tej sprawie kwestionowana przez strony postępowania. Kwestią sporną pozostaje natomiast ustalenie daty doręczenia decyzji. W tym miejscu wskazać trzeba, że ocena zachowania terminu do wniesienia odwołania spoczywa na organie odwoławczym, który jest adresatem odwołania i w ramach czynności wstępnych zobligowany jest ustalić czy odwołanie wniesiono w terminie, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. Zatem stanowisko organu pierwszej instancji co do zachowania terminu do wniesienia odwołania wyrażone przy przesłaniu odwołania wraz z aktami sprawy w trybie art. 133 k.p.a. nie wiąże organu odwoławczego. Błędne i nieuprawnione jest tym samym stanowisko odwołujących jakoby pogląd organu pierwszej instancji w tym zakresie nie podlegał jakiejkolwiek weryfikacji w toku postępowania przed organem drugiej instancji i miał wiążący charakter dla dalszego toku postępowania.
Wskazać następnie trzeba, że organ drugiej instancji w toku postępowania wyjaśniającego nie dysponował dokumentem zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji zawierającej decyzję organu pierwszej instancji i w trybie art. 136 § 1 k.p.a. dwukrotnie zwracał się do organu pierwszej instancji o jego nadesłanie. W odpowiedzi z 4 kwietnia 2025 r., organ pierwszej instancji poinformował, że operator pocztowy nie przekazał organowi blankietu zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji przez pełnomocnika odwołujących. Jednocześnie organ podał numer przesyłki nadany przez operatora pocztowego ([...]), którą zaskarżona odwołaniem decyzja została wysłana na adres pełnomocnika skarżących. Na tej podstawie organ odwoławczy korzystając ze strony internetowej Poczty Polskiej (www.emonitoring.poczta-polska.pl), ustalił, że przesyłka o nr [...] została skutecznie doręczona adresatowi 11 lutego 2025 r., zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 25 lutego 2025 r. Nie budzi tym samym wątpliwości fakt, że organ odwoławczy w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie dysponował miarodajnym i wiarygodnym dowodem, jakim jest dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji, na podstawie którego mógł ustalić datę doręczenia pełnomocnikowi odwołujących decyzji organu pierwszej instancji, co świadczy o naruszeniu art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a. Stwierdzone uchybienie, choć niewątpliwe to jednak, w ocenie Sądu, pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ z materiału aktowego wynika, że organ pierwszej instancji przekazał Wojewodzie Łódzkiemu pozyskany od Poczty Polskiej duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji, wedle którego sporną przesyłkę odebrała 11 lutego 2025 r. osoba uprawniona do odbioru przesyłki – Z. J. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że tej samej osobie doręczono zresztą zaskarżone do Sądu postanowienie Wojewody Łódzkiego z 14 maja 2025 r. Niewątpliwie dokument ten wpłynął do akt sprawy już po wydaniu zaskarżonego postanowienia, nie mniej jednak - w przekonaniu Sądu - potwierdza on ustalenia organu odwoławczego stanowiące podstawę wydania poddanego sądowej kontroli rozstrzygnięcia.
Godzi się wobec tego wyjaśnić, że zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W realiach rozpatrywanej sprawy Sąd nie stwierdził podstaw do usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
dc