II SA/Łd 496/19

II SA/Łd 496/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-11-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Magdalena Sieniuć /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 739/20 - Wyrok NSA z 2022-11-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 148 par. 2, art. 149 par. 2, art. 151 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 1800
par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Sentencja
Dnia 5 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2019 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Ł. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej A w Łodzi kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. MR
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali przeładunkowej odpadów komunalnych, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 28, na fragmentach działek ewidencyjnych nr 241/7, 241/14, 241/9, 241/18 i 241/21 w obrębie [...].
Z akt sprawy wynika, że postanowieniami z dnia [...] września 2018 r., [...] września 2018 r. i z dnia [...] września 2018 r. Prezydent Miasta Ł., działając na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. oraz właścicieli nieruchomości w położonych w Ł. przy ul. A i B, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali przeładunkowej odpadów komunalnych, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 28, na fragmentach działek ewidencyjnych nr 241/7, 241/14, 241/9, 241/18 i 241/21 w obrębie [...]. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a., organ I instancji odmówił uchylenia decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku wznowionego postępowania jednoznacznie ustalono, iż wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony, bowiem nie wykazali interesu prawnego w tym postępowaniu.
Od decyzji organu I instancji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyli: Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. oraz S. M., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oragnowi I instancji. Odwołujący się zarzucili decyzji tej naruszenie:
1. art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1, art. 89 § 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o błędne ustalenia faktyczne wynikające z zaniechania wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, tj.:
- przyjęcie, iż nieruchomość położona w Ł. przy ul. A 26/26A (działki nr 242/3, nr 248/8 i nr 242/10), której współwłaścicielami są członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej, nie przylega do terenu planowanej inwestycji na działce nr 241/14 przy ul. A 28,
- przyjęcie, że tereny sąsiadujące z zabudową mieszkaniową przy ul. A i B w Ł. są oddzielone od strefy usługowo-przemysłowej, gdzie planowana jest hala przeładunkowa, planowanym korytarzem drogi ul. C,
- przyjęcie, że przedsięwzięcie polegające stricte na budowie hali przeładunkowej odpadów komunalnych nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,
- zaniechanie wyjaśnienia, czy nieruchomość objęta planowaną inwestycją sąsiaduje z nieruchomością wnioskodawców, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia oględzin nieruchomości przy ul. A 28 w Ł. oraz nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł.,
- zaniechanie wyjaśnienia, czy przedsięwzięcie polegające na budowie hali przeładunkowej odpadów komunalnych jest przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie przepisów innych niż § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71),
- pominięcie okoliczności, iż Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Ł. z 2018 roku (uchwała Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia 23 marca 2018 r.) dla terenu objętego warunkami zabudowy przewiduje wyłącznie zabudowę usługową;
2. art. 28 k.p.a. poprzez odmowę przyznania wnioskodawcom przymiotu strony postępowania, w sytuacji gdy członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. są współwłaścicielami nieruchomości sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością przy ul. A 28 w Ł. i wynik postępowania administracyjnego dotyczy ich interesu prawnego, którego źródłem są przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące treści prawa własności.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium, odwołując się uprzednio do treści art. 145 § 1, art. 149 § 1-3, art. 151 k.p.a., wskazało, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem badania organu I instancji (po wznowieniu postępowania) było ustalenie, czy przyczyna wznowienia (określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Kolegium podkreśliło, że wydając decyzję organ I instancji stanął na stanowisku, iż w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] ani Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A, ani pozostali wnioskodawcy wymienieni w treści decyzji nie posiadają interesu prawnego, co wykluczało ich udział w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, wnioskodawcy są właścicielami działek położonych przy ul. A i B, które nie przylegają do terenu planowanej inwestycji, tj. fragmentów działek ewidencyjnych nr 241/7, 241/14, 241/9, 241/18 i 241/21 w obrębie [...]. W decyzji organ ten wskazał ponadto, że wnioskodawcy nie wykazali, aby w tej sprawie źródłem ich interesu prawnego był art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego. Zdaniem organu I instancji, obawy wnioskodawców wyrażone poprzez odwołanie się do ww. przepisów odnoszą się do ewentualnego przyszłego korzystania z nieruchomości i nie są przedmiotem badania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.
W dalszej kolejności analizując podstawy odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] Kolegium stwierdziło, że:
- z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia, które nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak również,
- z uwagi na fakt, że definiowanie działalności prowadzonej w budynku oraz jej zakresu nie jest przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy; należy to bowiem do kompetencji innego organu upoważnionego do udzielania zezwoleń w zakresie gospodarki odpadami, jedynym kryterium przyznania podmiotom statusu strony w tym postępowaniu było przyleganie nieruchomości do terenu inwestycji, którym w sprawie o ustalenie warunków zabudowy były fragmenty działek ewidencyjnych.
Kolegium wskazało przy tym, że w aktach przedmiotowej sprawy znajdują się wypisy z rejestru gruntów oraz mapy, na podstawie których możliwe jest zlokalizowanie położenia działek wnioskodawców względem terenu inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, wynika z nich, że działki te położone są w oddaleniu od tego terenu i nie graniczą z nim. Dotyczy to także działek odwołujących się oznaczonych nr ewid. 242/8, 242/3 i 242/10 (własność Wspólnoty Mieszkaniowej) oraz nr 212 (w użytkowaniu wieczystym S.M.).
W dalszych motywach decyzji Kolegium, odwołując się do poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazało, że w orzecznictwie podkreśla się, iż w przypadku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy ustalenie stron postępowania w istocie sprowadza się przede wszystkim do ustalenia zakresu oddziaływań zamierzenia inwestycyjnego, w wyniku czego dochodzi do określenia kręgu osób, których prawa do nieruchomości mogą zostać naruszone. Uprawnienie do bycia stroną postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy nie jest sztywno i bezwzględnie zastrzeżone wyłącznie dla inwestora ani nawet dla właścicieli (użytkowników wieczystych) działek graniczących bezpośrednio z działką, której dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy może być nie tylko właściciel (użytkownik wieczysty) działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, ale również innej działki znajdującej się w granicach obszaru analizowanego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tak w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2009 r., sygn. II OSK 188/08, z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. II OSK 172/11, z dnia 19 maja 2010 r., sygn. II OSK 917/09, dostępnych na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe organ II instancji wskazał, że przyjmuje się co do zasady, że stronami postępowania są właściciele tych nieruchomości, na które planowana inwestycja będzie miała oddziaływanie. O interesie prawnym (a co za tym idzie przymiocie strony) innych poza inwestorem osób w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W każdej zatem konkretnej sprawie tego rodzaju, organ wydający decyzję ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać czy - a jeśli tak, to jak daleko - sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji z uwzględnieniem jej charakteru. O interesie prawnym właścicieli działki leżącej w sąsiedztwie terenu, którego dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy, decyduje nie charakter tego sąsiedztwa (bezpośredni, pośredni), ale zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Zakres tego oddziaływania pozwala na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie.
Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie organ I instancji ocenił, że zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ogranicza się do terenów bezpośrednio przylegających do terenu inwestycji. Kolegium podkreśliło przy tym, że w tej sprawie terenem planowanej inwestycji są jedynie fragmenty działek ewidencyjnych nr 241/7, 241/14, 241/9, 241/18 i 241/21 w obrębie [...]. Nawet jeśli, zgodnie z najnowszym poglądem dominującym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że teren inwestycji na etapie wydawania decyzji powinien być realizowany z wykorzystaniem danych dotyczących działek ewidencyjnych uwidocznionych na stosownej mapie, to nie zmienia to faktu, że w tej sprawie mamy do czynienia z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy wydaną dla fragmentów działek ewidencyjnych.
W ocenie Kolegium, tak wyznaczone oraz pokazane na mapie stanowiącej załącznik do decyzji granice terenu inwestycji są granicami nieprzekraczalnymi i wiążą zarówno inwestora, jak i organy rozstrzygające w sprawie. Kolegium dodało przy tym, że jeżeli, jak to ma miejsce w przypadku decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], teren inwestycji obejmuje jedynie fragmenty działek ewidencyjnych, to należy przyjąć, że inwestycja będzie realizowana w tak wyznaczonych granicach, co oznacza, że tylko ta część nieruchomości gruntowej będzie planowo faktycznie zabudowana zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem Kolegium, fakt, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o szczegółowej lokalizacji obiektów budowlanych, a jedynie potencjalnie dopuszcza takie usytuowanie w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej, nie oznacza jakiejkolwiek dowolności poprzez dopuszczenie możliwości realizacji obiektu poza granicami terenu inwestycji, także w sytuacji, gdy obejmują one jedynie fragmenty działek ewidencyjnych. Tym samym, w ocenie Kolegium, samo przyleganie działki stanowiącej własność Wspólnoty do jednej z działek, której fragment znajduje się w granicach terenu inwestycji, nie przesądza o prawie Wspólnoty do uczestniczenia w tym postępowaniu w charakterze strony. Jak już bowiem wskazano, faktyczne miejsce realizacji inwestycji obejmuje wyłącznie część działek ewidencyjnych, których położenie, zgodnie z ustaleniami organu I instancji, wyłącza oddziaływanie inwestycji na nieruchomości będące własnością wnioskodawców.
W konkluzji Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ I instancji nie był bowiem w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy na fragmentach działek ewidencyjnych nr 241/7, 241/14, 241/9, 241/18, 241/21 w obrębie [...] (w decyzji błędnie podano: [...]), zobowiązany do zawiadomienia wnioskodawców, w tym odwołujących się, o wszczęciu tego postępowania oraz możliwości czynnego w nim udziału w trybie i na zasadach określonych w art. 61 § 4 w związku z art. 28 k.p.a. Organ I instancji zasadnie bowiem przyjął, że wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] o warunkach zabudowy, co uzasadniało odmowę uchylenia tej decyzji.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając naruszenie:
1. art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 85 § 1, art. 89 § 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o błędne ustalenia faktyczne wynikające z zaniechania wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, tj.:
- przyjęcie, iż nieruchomość położona w Ł. przy ul. A 26/26A (działki nr 242/3, nr 248/8 i nr 242/10), której współwłaścicielami są członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej, nie przylega do terenu planowanej inwestycji na działce nr 241/14 przy ul. A 28;
- zaniechanie wyjaśnienia, czy nieruchomość objęta planowaną inwestycją znajduje się w granicach obszaru analizowanego oraz w obszarze oddziaływania planowanego obiektu;
2. art. 28 k.p.a. poprzez odmowę przyznania wnioskodawcom przymiotu strony postępowania, w sytuacji gdy członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. są współwłaścicielami nieruchomości znajdującej się w obszarze analizowanym określonym na podstawie § 3 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
3. art. 149 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania co do wszystkich przyczyn wznowienia postępowania wskazywanych we wnioskach.
Z uwagi na powyższe zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że w ocenie Kolegium, "... przedmiotem badania organu I instancji było ustalenie, czy przyczyna wznowienia (określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy". Tymczasem, w ocenie pełnomocnika, w złożonych w niniejszej sprawie wnioskach, jako podstawy wznowienia postępowania wskazywane były także podstawy z art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 6 k.p.a.
Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podniósł, że nieruchomość stanowiąca współwłasność członków Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. znajduje się w granicach obszaru analizowanego (w odległości 159 m od granic wnioskowanego terenu), wyznaczonego przez organ na potrzeby wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali przeładunkowej odpadów komunalnych na nieruchomości przy ul. A 28 w Ł.. W granicach tego obszaru znajdują się także liczne nieruchomości gruntowe zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. W związku z tym nieruchomość przy ul. A 26 i 26A w Ł. znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, tym bardziej, że rozmiar oraz stopień i zakres uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie jest znaczny w przypadku budowy hali przeładunkowej odpadów komunalnych i wbrew stanowisku organów nie ogranicza się jedynie do fragmentów działek enumeratywnie wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto pełnomocnik wskazał, że decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Prezydent Miasta Ł. uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku hali przeładunkowej odpadów komunalnych na terenie nieruchomości przy ul. A 28 w Ł., z uwagi na realizację zamierzenia budowlanego z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium dodało przy tym, iż zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji wskazujące na brak przymiotu strony skarżącej Wspólnoty, oparte zostało na stwierdzeniu braku oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość będącą własnością tej Wspólnoty. Ponadto, wbrew twierdzeniom skargi, sam fakt, że nieruchomość położona jest w obszarze analizowanym wyznaczonym w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, nie czyni automatycznie z jej właściciela strony w tym postępowaniu.
W kwestii natomiast nierozważenia pozostałych przesłanek wznowienia postępowania wskazanych przez wnioskodawców Kolegium wskazało, że szczególna konstrukcja przepisów dotyczących wznowienia postępowania, uniemożliwia w istocie we wznowionym postępowaniu (na wniosek podmiotu niebędącego stroną) analizę pozostałych przesłanek wznowienia. Przesłanki te mogłyby być przedmiotem analizy bądź w postępowaniu wznowionym z urzędu lub na wniosek stron postępowania.
Na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. złożył oświadczenie, że przyłącza się do niniejszego postępowania.
Pełnomocnik skarżącej Wspólnoty poparł skargę i w ramach sprostowania wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Obecny wraz z pełnomocnikiem skarżącej K. P. - członek zarządu skarżącej Wspólnoty oświadczył, iż działką Wspólnoty przylegającą do terenu inwestycji jest działka 242/10.
Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. poparł skargę i wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji.
L.M. - pełnomocnik uczestniczki postępowania S.M. przyłączył się do skargi. Oświadczył, że działka stanowiąca własność uczestniczki znajduje się w odległości około 140 metrów do od granicy działki inwestora.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Kontrola ta dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dniu wydania zaskarżonej do sądu decyzji.
Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podkreślić przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją ww. decyzja organu I instancji z dnia [...] r. naruszają prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach prawa, co tym samym uzasadnia ich uchylenie w całości.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali przeładunkowej odpadów komunalnych, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 28, na fragmentach działek ewidencyjnych nr 241/7, 241/14, 241/9, 241/18 i 241/21 w obrębie [...].
Z uwagi na fakt, iż zaskarżona decyzja została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wyżej powołaną ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania administracyjnego obok postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Jako nadzwyczajny tryb potępowania stwarza ono możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wydaniem decyzji ostatecznej. Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a.
Jednocześnie należy wyjaśnić, że warunkiem uruchomienia tego trybu jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art.145a § 1 k.p.a. lub art. 145b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.), jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które następnie daje podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).
Dodać przy tym należy, że zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: pkt 1 - odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo pkt 2 - uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
Z zestawienia powołanych przepisów wprost wynika, że wznowienie postępowania administracyjnego samo w sobie nie otwiera możliwości ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, ponieważ w pierwszej kolejności nakierowane jest na zbadanie, czy w realiach konkretnej sprawy wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, czy też taka przesłanka nie wystąpiła. Dopiero pozytywne ustalenie przez organ wystąpienia (istnienia) przesłanki wznowienia, otwiera organowi drogę do ewentualnego uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, chyba że wystąpią okoliczności określone w art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 k.p.a. Natomiast negatywne ustalenia w tym zakresie, czyli innymi słowy - stwierdzenie braku wystąpienia ustawowej przesłanki wznowienia postępowania, zamyka organowi drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy administracyjnej.
Podkreślić przy tym należy, że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej stanowi stwierdzenie prawidłowości tej decyzji, co lepiej służy realizacji zasady trwałości decyzji, niż stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Lublinie z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Lu 940/15 – Lex nr 2117249, Warszawie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1672/14 – Lex nr 1655246, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 768/09, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W kontrolowanej przez Sąd sprawie skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. jako podstawę wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r., wskazała przepis art. 145 § 1 m.in. pkt 4 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jednocześnie skarżąca podkreśliła, że powinna być stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2018r., bowiem rozstrzygnięcie w tej sprawie dotyczy jej interesu prawnego i ma wpływ na przysługujące jej prawa, w tym prawo własności, którego źródłem są przepisy kodeksu cywilnego dotyczące treści prawa własności. Nieruchomość należąca do Wspólnoty znajduje się w obszarze analizowanym, tj. w odległości mniejszej niż 159 m od granic planowanej inwestycji. Ponadto, w ocenie skarżącej, obszar oddziaływania spornej inwestycji przekracza obszar analizowany, co znajduje potwierdzenie w literaturze fachowej i na podstawie funkcjonujących już obiektów.
Organ I instancji po prawidłowym ustaleniu zachowania przez wnioskodawców terminu z art. 148 § 2 k.p.a., wskazanymi w zaskarżonej decyzji postanowieniami wznowił postępowanie i skoncentrował się na zbadaniu, czy wnioskodawcy bez swej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji.
Niemniej jednak poczynione w tej kwestii ustalenia, które w istocie legły u podstaw odmowy uchylenia powyższej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r., w ocenie Sądu nie zasługują na aprobatę. Organy przyjmując bowiem, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie poczyniły w tym zakresie wszystkich niezbędnych ustaleń, do których zobowiązywał je w niniejszej sprawie art. 7 i art. 77 § 1 oraz art.80 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. Brak zaś należytego wyjaśnienia wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy, rozstrzyganej w trybie wznowienia postępowania, doprowadził do błędnego, bowiem przedwczesnego, uznania, iż nie wystąpiła w sprawie zarzucana przez skarżącą wada wznowienia postępowania, a mianowicie, że Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. (i analogicznie pozostali wnioskodawcy) jako strona nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji.
W szczególności z ustaleń poczynionych w tej mierze przez organy wynika, że wnioskodawcy są właścicielami działek położonych przy ul. A i B, które nie przylegają do terenu planowanej inwestycji, tj. fragmentów działek ewidencyjnych nr 241/7, 241/14, 241/9, 241/18 i 241/21 w obrębie [...] (organ błędnie wskazuje: [...]). Jednocześnie ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z rejestru gruntów oraz mapy wynika, że działki te położone są w oddaleniu od tego terenu i nie graniczą z nim. Dotyczy to także działek odwołujących się oznaczonych nr ewid. 242/8, 242/3 i 242/10 (własność skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej) oraz nr 212 (w użytkowaniu wieczystym S. M.). Jak wskazały organy, zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ogranicza się do terenów bezpośrednio przylegających do terenu inwestycji. Terenem planowanej inwestycji są zaś jedynie fragmenty działek ewidencyjnych nr 241/7, 241/14, 241/9, 241/18 i 241/21 w wyżej wskazanym obrębie. Tak wyznaczone oraz pokazane na mapie stanowiącej załącznik do decyzji granice terenu inwestycji są, w ocenie Kolegium, granicami nieprzekraczalnymi i wiążą zarówno inwestora, jak i organy rozstrzygające w sprawie. W związku z tym samo przyleganie działki stanowiącej własność Wspólnoty do jednej z działek, której fragment znajduje się w granicach terenu inwestycji, nie przesądza o prawie Wspólnoty do uczestniczenia w tym postępowaniu w charakterze strony.
Odnosząc się do powyższych ustaleń organów orzekających w sprawie oraz wyjaśnień skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. i S. M. oraz pozostałych wnioskodawców objętych analizowanym postępowaniem, zawartych we wnioskach o wznowienie przedmiotowego postępowania, Sąd pragnie zwrócić uwagę, iż pojęcie interesu prawnego mającego stanowić w niniejszej sprawie wyznacznik legitymacji do występowania w niej w charakterze strony, którego istnienie jest przedmiotem sporu, ma charakter materialnoprawny. Konstatacja ta nakazuje zatem źródeł owego interesu upatrywać w regulacjach prawa materialnego, które znalazły zastosowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowej hali przeładunkowej odpadów komunalnych.
Materialnoprawną podstawę wydania wskazanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.z.p.". Zgodnie z art. 61 ust. 1 tej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Na tle powołanego art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, że stroną postępowania w sprawie warunków zabudowy może być nie tylko właściciel (użytkownik wieczysty) działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, ale również innej działki znajdującej się w granicach obszaru analizowanego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. II OSK 172/11, z dnia 19 maja 2010 r., sygn. II OSK 917/09, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się zatem, co do zasady, że stronami tego postępowania są właściciele tych nieruchomości, na które planowana inwestycja będzie miała oddziaływanie. Oznacza to więc, że o interesie prawnym (a co za tym idzie przymiocie strony) innych poza inwestorem osób w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, rozmiarem oraz stopniem i zakresem uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie.
W konsekwencji w każdej konkretnej sprawie tego rodzaju, organ wydający decyzję ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać czy - a jeśli tak, to jak daleko - sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji z uwzględnieniem jej charakteru. O interesie prawnym właścicieli działki leżącej w sąsiedztwie terenu, którego dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy, decyduje nie charakter tego sąsiedztwa (bezpośredni, pośredni), ale zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Zakres tego oddziaływania pozwala na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy nieprawidłowo i gołosłownie stwierdziły, po pierwsze, że zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ogranicza się tylko do terenów bezpośrednio przylegających do terenu inwestycji (brak w tym względzie niezbędnych ustaleń w kwestii rozmiaru, stopnia i zakresu uciążliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie), a po drugie, że samo przyleganie działki stanowiącej własność skarżącej Wspólnoty do jednej z działek, której fragment znajduje się w granicach terenu inwestycji, nie przesądza jeszcze o prawie Wspólnoty do uczestniczenia w tym postępowaniu w charakterze strony.
Sąd nie podziela przy tym zapatrywania organów jakoby faktyczne miejsce realizacji inwestycji obejmujące wyłącznie część działek ewidencyjnych, których położenie, zgodnie z ustaleniami organu I instancji, wyłączało oddziaływanie inwestycji na nieruchomości będące własnością wnioskodawców. Zdaniem Sądu, wręcz przeciwnie, przyleganie działki 241/10 do terenu inwestycji, które – na marginesie nie budzi żadnych wątpliwości - nie daje podstaw do przyjęcia, iż Wspólnota nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. Za słusznością tego stanowiska z pewnością nie przemawia fakt, wbrew temu, co – jak wskazano już powyżej - przyjęły organy, iż terenem planowanej inwestycji są jedynie fragmenty działek ewidencyjnych wskazanych w zaskarżonej decyzji. Ponadto nie przekonuje w żadnej mierze jednozdaniowa argumentacja organu o "oddaleniu" działek wnioskodawców od terenu inwestycji.
Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, przesądzają o konieczności przyjęcia, iż skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. legitymuje się wymaganym interesem prawnym w analizowanej sprawie, co tym samym przesądza o przysługującym jej przymiocie strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...].
Jednocześnie w ocenie Sądu organy nieprawidłowo także przyjęły, iż przymiotu strony nie posiada uczestniczka postępowania – S.M., wskazując, iż działka nr 212 (będąca w jej użytkowaniu wieczystym) położona jest w oddaleniu od terenu inwestycji i nie graniczy z nim. Wszakże Kolegium już na wstępie przyjęło, odwołując się do poglądów orzecznictwa, że o interesie prawnym właścicieli działki leżącej w sąsiedztwie terenu, którego dotyczy postępowanie o wydanie warunków zabudowy, decyduje nie charakter tego sąsiedztwa (bezpośredni, pośredni), ale zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Przyjętą zatem w stosunku do statusu procesowego S. M. argumentację uznać należy za nieuprawnioną i przedwczesną, dokonaną bowiem bez oceny zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość będąca w jej użytkowaniu wieczystym oraz stopnia jej uciążliwości. Uwagę zwraca przy tym jedynie "szczątkowe" odniesienie się Kolegium do tych zagadnień w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ktorą, jak samo wskazało, rozpatrzono także odwołanie S. M. Te uchybienia dowodzą, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania.
Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że organy w sposób nieuprawniony przyjęły, że skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. A 26 i 26A w Ł. nie posiada legitymacji strony w przedmiotowej sprawie. Brak poczynienia prawidłowych ustaleń w tej kwestii w konsekwencji doprowadził do arbitralnego uznania, iż skarżąca Wspólnota nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wskazanej na wstępie hali przeładunkowej odpadów komunalnych, a co za tym idzie, że w sprawie nie wystąpiła wskazana przez skarżącą przesłanka wznowieniowa, co w rezultacie skutkowało odmową uchylenia ww. decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. przez organ I instancji i utrzymaniem tego rozstrzygnięcia w mocy przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Analogicznie argumentację tę należy odnieść również do sytuacji procesowej pozostałych wnioskodawców objętych analizowanym postępowaniem, w tym S.M., będącej uczestniczką postępowania sądowoadministracyjnego, która przyłączyła się do skargi Wspólnoty.
Na kanwie powyższych rozważań należało stwierdzić, iż sprawa stanowiąca przedmiot zaskarżonej do Sądu decyzji nie została należycie wyjaśniona, a poczynione błędne ustalenia stały się przyczyną podjęcia w tej sprawie wskazanego powyżej arbitralnego rozstrzygnięcia. Skutkiem tego w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. Uchybienia te w dalszej kolejności skutkowały wydaniem decyzji z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Utrzymanie zaś tej decyzji w mocy przez organ II instancji, mimo powyższych uchybień, skutkowało naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, stosownie do art. 153 p.p.s.a., uwzględni stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku i rozpoznana złożone w sprawie wnioski o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie przedmiotowej hali przeładunkowej odpadów komunalnych zgodnie z powyższą oceną prawną i wskazaniami Sądu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Zasądzona kwota obejmuje zwrot wpisu od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego adwokatem (480 zł) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).
dc