II SA/Łd 486/24

II SA/Łd 486/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-08-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Piotr Mikołajczyk /sprawozdawca/
Robert Adamczewski
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1478
art. 396 ust. 1, art. 423 ust. 2, art. 423 ust. 5 pkt 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1469
art. 5 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 3, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 28 sierpnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek - Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), , Protokolant Starszy specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2024 roku sprawy ze skargi K.W. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 21 maja 2024 r. znak: WA.ZUZ.5.4219.1.2024.JS w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 20 marca 2024 roku, znak: WLD.4200.7.2024; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz skarżącego K.W. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do tutejszego sądu decyzją z dnia 21 maja 2024 r. znak WA.ZUZ.5.4219.1.2024.JS Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 20 marca 2024 r. znak WLD.4200.7.2024 wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego.
Jak wynika z akt sprawy w dniu 18 stycznia 2024 r. K.W., działając poprzez swojego pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód, tj. wykonanie drenażu rozsączającego na działce nr ewid. [...], obręb [...], gm. S., pow. [...], woj. łódzkie.
Kierownik Nadzoru Wodnego [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 20 marca 2024 r. znak: WLD.4200.7.2024 wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia powyższego zgłoszenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że planowana inwestycja objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z dołączonym do wniosku wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 maja 2023 r. planowane do wykonania przedsięwzięcie położone jest w terenach oznaczonych symbolem 6.13 RM - zabudowa zagrodowa, zaliczanych do terenów zurbanizowanych. Natomiast stosownie do § 9 ust. 1 pkt 2 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala zasady budowy systemów infrastruktury technicznej i obsługi technicznej w zakresie odprowadzania ścieków sanitarnych, tj.: obowiązuje wyposażenie terenów przeznaczonych na cele zabudowy mieszkaniowej, usługowej oraz wielofunkcyjnych terenów rozwojowych w sieć zbiorczej kanalizacji sanitarnej i odprowadzanie ścieków na komunalne oczyszczalnie ścieków lub na projektowane lokalne oczyszczalnie, zapewniające oczyszczanie ścieków i ich odprowadzanie do środowiska w sposób zgodny z wymogami jego ochrony; w zabudowie rozproszonej, poza terenami zurbanizowanymi, należy realizować przydomowe oczyszczalnie ścieków mechaniczno-biologiczne; do czasu wyposażenia terenów w gminną sieć kanalizacji sanitarnej obowiązuje gromadzenie ścieków w zbiornikach bezodpływowych na terenach nieruchomości i wywóz zgromadzonych nieczystości przez koncesjonowanych przez gminę przewoźników; ustala się zakaz odprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych i do ziemi. Plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza realizację przydomowych oczyszczalni ścieków jedynie w zabudowie rozproszonej (§ 9 ust. 1 pkt 2 lit. e), tj. poza terenami zurbanizowanymi, natomiast nie przewiduje możliwości obsługi działki o nr ewid. [...] położonej w obrębie [...] w zakresie kanalizacji sanitarnej poprzez przydomową oczyszczalnię ścieków w terenach oznaczonych symbolem 6.13 RM - zabudowa zagrodowa, zaliczanych do terenów zurbanizowanych.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K.W., reprezentowany przez M.W. W treści odwołania strona powołała się na zapis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996 r., wedle którego "właściciele nieruchomości obowiązani są utrzymać czystość i porządek poprzez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych". Skarżący zauważył, że właściciel winien wyposażyć swoją nieruchomość w zbiornik gromadzący nieczystości lub w przydomową oczyszczalnie ścieków, z zastrzeżeniem, że oba te urządzenia muszą spełniać wymagania określone w przepisach odrębnych. Ustawodawca pozostawił zatem wybór rozwiązania właścicielowi, jeżeli budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. Dodatkowo podkreślił, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jako akt wyższej rangi i akt powszechnie obowiązujący, sytuuje się nad planem, będącym aktem prawa miejscowego w hierarchii aktów prawnych. Wyżej wymieniona ustawa oraz wyroki sądów administracyjnych wskazują, zdaniem strony, że zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można interpretować w sposób ograniczający prawo w zakresie, który nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa.
Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 21 maja 2024 r. znak WA.ZUZ.5.4219.1.2024.JS Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wedle którego jednym z warunków udzielenia zgody wodnoprawnej, zgodnie z art. 396 ust 1 pkt 7 P.w. jest jej zgodność z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji trafnie zauważył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 9 ust. 1 pkt 2 lit. e dopuszcza realizację przydomowych oczyszczalni ścieków jedynie w zabudowie rozproszonej, tj. poza terenami zurbanizowanymi, natomiast nie przewiduje on możliwości obsługi działki o nr ewid. [...] położonej w obrębie [...] w zakresie kanalizacji sanitarnej poprzez przydomową oczyszczalnię ścieków w terenach oznaczonych symbolem 6.13 RM - zabudowa zagrodowa, zaliczanych do terenów zurbanizowanych. W związku z powyższym organ I instancji zgodnie z art. 423 ust 5 pkt 2 P.w. zasadnie wniósł sprzeciw, ponieważ wykonanie drenażu rozsączającego na działce nr ewid. [...] narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w. Organ zwrócił również uwagę, że ustawodawca nie nadaje w ustawie kompetencji organom właściwym w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych do wnoszenia sprzeciwu od tego, czy wykonanie czynności, robót lub urządzeń wodnych jest zgodne z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach z dnia 13 września 1996r. (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 1469). Zapis w art. 423 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo wodne wyraźnie wskazuje, że organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód, narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód, co w rozpatrywanej sprawie ma miejsce. Zdaniem organu istotnym jest w sprawie, że jak wynika z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, realizacja przydomowej oczyszczalni ścieków narusza przepisy wynikające z art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w., co stanowi podstawę do wniesienia sprzeciwu w sprawie przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego. Organy Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nie posiadają także kompetencji do ustalenia zgodności prawa miejscowego z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Do ewentualnej oceny, zmiany czy wzruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będącego dowodem w sprawie, w tym w kontekście niedopuszczenia w nim przez jednostkę samorządu terytorialnego budowy oczyszczalni ścieków, przysługują inne środki zaskarżenia stosowane w innym trybie prawnym. W świetle powyższego Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie ustalił, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, a zarzuty z odwołania nie zasługują na uwzględnienie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł K.W. Zaskarżonej decyzji zarzucono błędną interpretację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S., dokonaną bez uwzględnienia treści art. 5 ust 1 pkt ustawy z dnia 13 września 1996 r. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżący zauważył, że właściciel winien wyposażyć swoją nieruchomość w zbiornik gromadzący nieczystości lub w przydomową oczyszczalnie ścieków, z zastrzeżeniem, że oba te urządzenia muszą spełniać wymagania określone w przepisach odrębnych. Wybór rozwiązań pozostawiono właścicielowi, jeżeli budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. Dodatkowo skarżący podkreślił, iż ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jako akt wyższej rangi i akt powszechnie obowiązujący, sytuuje się nad planem, będącym aktem prawa miejscowego. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania, nadto zasądzenie kosztów postępowania według norm przewidzianych przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stwierdził, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie stała się decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Nadzoru Wodnego [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie orzekającą o wniesieniu sprzeciwu do zgłoszenia wodnoprawnego złożonego przez K.W. na wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzenia do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania w wód tj. wykonanie drenażu rozsączającego na dz. [...], obręb [...], gm. S., pow. [...], woj. łódzkie.
W rozpatrywanej sprawie istotą sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie czy organ prawidłowo wniósł sprzeciw do zgłoszenia wodnoprawnego. Zdaniem bowiem organów obu instancji wykonanie spornego urządzenia wodnego stanowiłoby, zgodnie z art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w., naruszenie ustaleń przepisu § 9 ust. 1 pkt 2 lit. f miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla tego terenu.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1478 ze zm.), dalej w skrócie "P.w.". Zgodnie z art. 394 pkt 13 tej ustawy zgłoszenia wodnoprawnego wymaga wykonanie urządzeń wodnych służących do wprowadzania do ziemi ścieków oczyszczonych w przydomowej oczyszczalni ścieków na potrzeby zwykłego korzystania z wód. Stosownie zaś do treści art. 423 P.w. zgłoszenia wodnoprawnego należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych (ust. 1). Do wykonywania czynności, robót lub urządzeń wodnych podlegających obowiązkowi zgłoszenia wodnoprawnego można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 3 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Dokonanie zgłoszenia wodnoprawnego nie zwalnia z obowiązku uzyskania uzgodnień i decyzji wymaganych na podstawie przepisów odrębnych (ust. 2). Organ właściwy w sprawach zgłoszeń wodnoprawnych wnosi sprzeciw, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8, lub narusza interesy osób trzecich, w tym właściciela wód (ust. 5 pkt 2).
Po myśli art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w. pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Dla spornego terenu obowiązują zapisy uchwały Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r. nr XXXVI/290/2009 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. (Dz.Urzęd.Woj.Łódzk. z 2009 r., Nr 263, poz. 2313), zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 10 marca 2010 r. nr XLV/369/2010 oraz uchwałą z dnia 30 grudnia 2019 r. nr XVIII/179/2019. Planowane do wykonania przedsięwzięcie położone jest w terenach oznaczonych symbolem 6.13 RM - zabudowa zagrodowa, zaliczanych do terenów zurbanizowanych.
Zgodnie z brzmieniem § 9 ust. 1 pkt 2 lit. f m.p.z.p. do czasu wyposażenia terenów w gminną sieć kanalizacji sanitarnej obowiązuje gromadzenie ścieków w zbiornikach bezodpływowych na terenie nieruchomości i wywóz zgromadzonych nieczystości przez koncesjonowanych przez gminę przewoźników.
Z powyższego unormowania wynika, że lokalny prawodawca na całym obszarze obowiązywania planu miejscowego ustalił odprowadzanie ścieków do zbiorników bezodpływowych do czasu wybudowania systemu kanalizacji, choć nie użył w nim sformułowania "wyłącznie".
W § 9 ust. 1 pkt 2 lit. e uchwałodawca zawarł zapis, wedle którego w terenie zabudowy rozproszonej, poza terenami zurbanizowanymi (do których należy zaliczyć tereny oznaczone symbolem 6.13RM - §12 ust. 6 pkt 1d m.p.z.p.), należy realizować przydomowe oczyszczalnie ścieków, jednakże jednocześnie uchwałodawca nie wprowadził wprost zakazu odprowadzania ścieków w omawiany sposób. Plan miejscowy w § 9 ust. 1 pkt 2 lit. g m.p.z.p. ustanawia natomiast zakaz wprowadzania nieoczyszczonych ścieków do wód powierzchniowych i do ziemi, co jednak w realiach rozpatrywanej sprawy nie miałoby miejsca, na co wskazuje projekt przydomowej oczyszczalni ścieków.
Warto w tym miejscu jednocześnie zaznaczyć, że treść uchwały potwierdza, iż tam gdzie uchwałodawca chce wprowadzić jakiś zakaz wyraźnie to czyni używając sformułowania "ustala się zakaz". Tymczasem w treści omawianej uchwały nie sposób odnaleźć wyraźnego zakazu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Cytowany przepis wyraźnie zezwala na wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych "lub" w przydomową oczyszczalnię ścieków. Zastosowana w tym przepisie alternatywa łączna oznacza, że dopuszczalne jest zastosowanie jednego z dwóch wymienionych rozwiązań technicznych, jak i obu równocześnie.
Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, podstawowym źródłem prawa na terenie RP jest Konstytucja, aktami niższej rangi ustawy, dalej ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Aktem najniższej rangi stanowiącym źródło prawa są akty prawa miejscowego, w tym miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego wydawane na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Hierarchiczność źródeł prawa to reguła, zgodnie z którą akt niższego rzędu nie może stać w sprzeczności z aktem wyższego rzędu. Ustawa jest aktem prawnym hierarchicznie wyższym od rozporządzeń i aktów prawnych wydawanych przez organy samorządu terytorialnego. Hierarchiczna budowa systemu źródeł prawa obliguje do przyjęcia dyrektywy interpretacyjnej, w myśl której, w razie kolizji między normami prawnymi, przepisy prawa zawarte w akcie wyższego rzędu stosuje się przed przepisami prawa zawartymi w akcie niższego rzędu. Hierarchiczność źródeł prawa wyklucza możliwość stosowania norm hierarchicznie niższych, regulujących te same kwestie w sposób odmienny (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 718/23 i powołane tam orzeczenia, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały w rozpatrywanej sprawie wadliwej, bo sprzecznej z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wykładni postanowień aktu prawa miejscowego. Przede wszystkim z rozważanego przepisu § 9 ust. 1 pkt 2 lit. f m.p.z.p. nie można wywieść wprost zakazu budowy przydomowej oczyszczalni ścieków wraz z drenażem rozsączającym, przy czym jest to rozwiązanie przewidziane przez ustawodawcę w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Regulacje zawarte w art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 P.w. uprawniają organy Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia wodnoprawnego tylko wówczas, jeżeli wykonywanie czynności, robót lub urządzeń wodnych, a także korzystanie z wód narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w realiach rozpatrywanej sprawy nie ma miejsca. Ustawodawca nie uzależnił więc obowiązku wniesienia przez organ sprzeciwu od tego, czy wykonanie czynności, robót lub urządzeń wodnych jest zgodne ustaleniami planu miejscowego, lecz nakazał mniej restrykcyjnie oceniać, czy inwestycja nie narusza ustaleń planu. Zapisów planu miejscowego nie można bowiem interpretować w sposób ograniczający prawo własności w zakresie, który nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisów prawa. Jeżeli formalnie sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego zamierzenie inwestycyjne jest dozwolone wprost przepisami rangi wyższej niż tzw. prawo miejscowe, przepisy aktu prawa miejscowego należy interpretować tak by sprzeczność tą wyeliminować. Jeżeli natomiast wobec jasnych, niebudzących wątpliwości zapisów tego aktu, nie da się go "wyinterpretować" w zgodzie z ustawą, zapis ten jako nielegalny należy pomijać (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 2555/21; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 645/23; wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 718/23; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji przyjąć należy, że skoro ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zawiera wprost przepis dopuszczający możliwość wyposażenia nieruchomości w przydomową oczyszczalnię ścieków, prawo miejscowe nie może zawierać regulacji negujących możliwość ich realizacji. Jeśli zaś dojdzie do takiej sytuacji, to pierwszeństwo ma regulacja ustawowa. Nie ma przy tym znaczenia, czy plan miejscowy zawiera zapisy o dopuszczeniu urządzeń jedynie danego typu, czy zakazuje stosowania konkretnych rozwiązań wprost. Istotne jest, że plan miejscowy nie może zawierać zapisów o wykluczeniu rozwiązań, które dopuszcza ustawa (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 645/23; wyrok WSA w Łodzi z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 718/23; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na marginesie już tylko można dodać, że w kwestii zgodności planowanej inwestycji z zapisami m.p.z.p. wypowiadał się Wojewoda Łódzki w decyzji z dnia 25 września 2023 r. nr 242/2023 dotyczącej przyjęcia zgłoszenia wykonania przez skarżącego przydomowej biologicznej oczyszczalni ścieków. Organ ten również nie miał wątpliwości, że uchwała Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 28 lipca 2009 r. nr XXXVI/290/2009 nie zawiera ograniczeń ani zakazów, dotyczących budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie własnej nieruchomości, a inwestycja K.W. nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania.
Wobec wszystkich powyższych okoliczności skargę uznać należy za w pełni uzasadnioną. Organy administracji dopuściły się bowiem naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 9 ust. 1 pkt 2 lit. f m.p.z.p., nieuwzględniającą brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W rezultacie wadliwie zastosowały przepisy art. 423 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 396 ust. 1 pkt 7 Prawa wodnego. Powyższe uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, a ich stwierdzenie obliguje sąd do usunięcia rozstrzygnięć organów obu instancji z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
Sprawa nie będzie natomiast podlegać ponownemu rozpatrzeniu przez organy orzekające, albowiem w świetle art. 423 ust. 2 P.w., nie będzie możliwe wniesienie przez organ sprzeciwu od dokonanego przez skarżącego zgłoszenia wodnoprawnego z uwagi na upływ terminu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia organowi. Stąd postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. należało umorzyć w oparciu o art. 145 § 3 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).
O kosztach postępowania sądowego należnych skarżącemu od organu sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku mając na względzie dyspozycję art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota 300 zł odpowiada równowartości uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi.