II SA/Łd 48/02

II SA/Łd 48/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-04-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Krzysztof Szczygielski
Małgorzata Łuczyńska
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant referent stażysta Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Ł. na post. Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opinii sanitarnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] znak [...]; 2. zasądza od Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. na rzecz A sp. z o.o. w Ł. kwotę 265 (dwieście sześćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
3 II SA/Łd 48/02
U Z A S A D N I E N I E
Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. postanowieniem z dnia [...] znak [...] postanowił zaopiniować negatywnie projekt technologiczny centralnej zmywalni w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym [...] w Ł. przedstawiony przez A Spółkę z o.o. w Ł..
W ocenie organu I instancji zaproponowane w przedłożonym projekcie rozwiązania technologiczne nie spełniały wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej ( Dz. U. Nr74, poz. 366). Zmywalnie naczyń stołowych zgodnie z tym rozporządzeniem winny być zlokalizowane w kuchenkach oddziałowych i składać się z dwóch pomieszczeń (kuchenki i zmywalni) połączonych przelotowym sterylizatorem.
Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 3 i 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90 , poz. 575 z późn. zm.), art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm. ) oraz art. 106 § 5 k.p.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. A Sp. z o.o. w Ł. zarzucił promowanie oddziałowego systemu dystrybucji, gdy tymczasem wymieniony w uzasadnieniu akt prawny – rozporządzenie MZiOS z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań jakimi powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 74, poz. 366) – dopuszcza jako jeden z możliwych centralny system dystrybucji.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] NR [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...].
Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. , art. 3 pkt 4, art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r. Nr 90 , poz. 575 z późn. zm.) , art. 5 ust. 1 pkt 1 d ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 200 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) , art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1991 r. Nr 91, poz. 408 z późn. zm.), rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań , jakimi powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki społecznej (Dz.U. z 1992 r. Nr 74, poz. 366 z późn. zm.)
Organ odwoławczy wskazał, że strona skarżąca bezzasadnie zarzuca Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Ł. promowanie oddziałowego systemu dystrybucji.
Z przedłożonego do zaopiniowania projektu ( pkt C opisu poszczególnych elementów schematu brzmi: “Na oddziale szpitalnym prowadzona będzie dystrybucja posiłków do poszczególnych sal" jednoznacznie wynika, iż autorzy opracowania przyjęli właśnie oddziałowy system dystrybucji posiłków.
Zgodnie z przytoczonym przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań, jakimi powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym .pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1992 r. Nr 74, poz. 366 z póżn. zm.)-wynika, że w przypadku systemu oddziałowego dystrybucji na oddziale kuchenka powinna umożliwiać m.in. zmywanie i przechowywanie naczyń stołowych.
Na oddziałach dermatologicznym, dziecięcym i zakaźno - obserwacyjnym kuchenka oddziałowa powinna składać się z dwóch pomieszczeń (kuchenki i zmywalni) połączonych przelotowym sterylizatorem.
Na oddziale zakaźno - obserwacyjnym zmywalnia powinna być wyposażona w urządzenie do niszczenia odpadów pokonsumpcyjnych
Tymczasem, zaproponowane w przedłożonym projekcie rozwiązania technologiczne nie spełniają ww. wymagań.
W ocenie organu odwoławczego, przytoczony przez stronę skarżącą argument, iż w chwili obecnej brak jest sterylizatorów przelotowych w kuchenkach oddziałowych szpitala, nie może być brany pod uwagę podczas opiniowania dokumentacji projektowej przebudowy szpitala, a ponadto cytowane wyżej rozporządzenie nie przewiduje możliwości odstąpienia od wymogów w nim zawartych.
Także zarzut strony skarżącej – nieprzedstawienia przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. żadnych uwag do technologii dystrybucji posiłków, układu funkcjonalnego pomieszczeń oraz wytycznych budowlanych wykończenia wnętrz – jest bezzasadny, gdyż Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. jednoznacznie ustosunkował się do zaproponowanej technologii.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik A sp. z o.o. w Ł. wnosił o uchylenie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 r. w sprawie wymagań, jakimi powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej (Dz.U. Nr 74, poz. 366 z późn. zm.), naruszenie pkt III.2, pkt VI. 6, pkt VIII.5, pkt IX.2, pkt XXI.3 załącznika nr 2 do rozporządzenia, naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a.
W uzasadnieniu wskazał, że analizując okoliczności niniejszej sprawy oraz przepisy prawa obowiązujące w tym zakresie należy uznać, że stanowisko zaprezentowane przez organ II instancji nie znajduje oparcia w obowiązującym stanie prawnym. Zdaniem strony rozstrzygając niniejszą sprawę, organ II instancji nie podjął wszystkich działań, które pozwoliłyby wyjaśnić okoliczności niniejszej sprawy, koncentrując się jedynie na uzasadnieniu, z góry przyjętego założenia o oddziałowym systemie dystrybucji posiłków.
Stwierdził, że rozporządzenie przewiduje istnienie w szpitalu trzech rodzajów miejsc związanych z przygotowaniem posiłków. Są to: kuchnia, kuchnia mleczna oraz kuchenki oddziałowe. Przepisy związane z funkcjonowaniem kuchni mlecznych nie mają w niniejszej sprawie zastosowania.
Podniósł, że treść załącznika nr 2 rozporządzenia (pkt XXI) określa ogólnie, jakie warunki powinny spełniać pomieszczenia, w których zlokalizowana jest kuchnia szpitalna, wskazując jednocześnie, że w pobliżu kuchni powinna być urządzona stołówka dla pracowników wraz z pomieszczeniem do zmywania naczyń i wydawania potraw.
Rozporządzenie nie zawiera natomiast dodatkowych warunków, dotyczących zmywalni naczyń oraz jej lokalizacji , a w szczególności nie wyłącza możliwości zmywania i sterylizowania naczyń w jednej centralnej zmywalni.
Wyposażenie kuchenek oddziałowych uzależnione jest natomiast od rodzaju oddziału, na którym się znajdują. Analiza przepisów rozporządzenia wskazuje, że wyodrębnienie kuchni (którą można nazwać centralną) oraz kuchenek oddziałowych związanych związane jest z funkcjonującym w szpitalu systemem dystrybucji posiłków. Rozporządzenie wskazuje w tym zakresie na dwa sposoby dostarczania pacjentom posiłków: system centralny, bądź też system oddziałowy. W przypadku, gdy posiłki dostarczane są w systemie centralnym, rozporządzenie nie przewiduje żadnych dodatkowych warunków ( poza wymienionymi w pkt XXI) w zakresie urządzenia pomieszczeń związanych z przygotowaniem posiłków. Zdaniem skarżącego, brak dodatkowej regulacji wynika zapewne z faktu, że w systemie centralnym dostarczenie posiłków ze swojej istoty następuje z pominięciem kuchenek oddziałowych, a zatem nie wymaga to szczegółowej regulacji (pkt III.2).
Odmienna sytuacja zachodzi natomiast w przypadku, gdy w szpitalu stosowany jest system oddziałowej dystrybucji posiłków. W takim wypadku wymagania dotyczące wyposażenia kuchenek oddziałowych są uzależnione od rodzaju oddziału szpitalnego, na którym są zlokalizowane. Ogólne warunki funkcjonowania kuchenek oddziałowych zawiera pkt III.2 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w przypadku systemu
oddziałowego dystrybucji, na oddziałach łóżkowych , kuchenka powinna umożliwiać rozdział dostarczonych posiłków ( ewentualnie podgrzewanie) oraz zmywanie i przechowywanie naczyń. Ponadto przepisy dotyczące wyposażenia poszczególnych oddziałów (dermatologicznego, dziecięcego, zakaźno-obserwacyjnego, chorób płuc i gruźlicy) przewidują dodatkowe wymagania w stosunku do kuchenek oddziałowych, w postaci konieczności zapewnienia dodatkowego pomieszczenia, sterylizatora przelotowego, bądź urządzenia do niszczenia odpadów pokonsumpcyjnych. W ocenie strony, analiza przepisów wskazuje , że pomimo braku wyraźnego wskazania, te dodatkowe wymagania mają zastosowanie tylko w przypadku systemu dystrybucji oddziałowej. Wniosek taki wynika przede wszystkim z faktu niepełnej regulacji w rozporządzeniu wyposażenia i przeznaczenia kuchenek na wymienionych oddziałach.
Decydujące znaczenie dla ustalenia, jakie wymagania powinny spełniać pomieszczenia kuchni oraz zmywalni w szpitalu ma zatem przyjęcie określonego systemu dystrybucji centralnego, bądź oddziałowego. Przepisy prawa, a w szczególności rozporządzenie, nie wskazują, co należy rozumieć pod pojęciem "centralny" i “oddziałowy" system dystrybucji posiłków. Wobec braku definicji legalnych powyższych określeń, ich znaczenia należy poszukiwać , analizując treść przepisów rozporządzenia. Podstawową wskazówką, która prowadzi do odróżnienia systemu dystrybucji centralnej od dystrybucji oddziałowej jest możliwość przeznaczenia w placówkach szpitalnych dwojakiego rodzaju pomieszczeń na cele związane z procesem żywienia pacjentów oraz sposób w jaki wykorzystuje się pomieszczenia. Systemem centralnym będzie zatem taki system, w którym korzysta się wyłącznie z jednej centralnej kuchni szpitalnej, z której “wychodzą" wszystkie posiłki na poszczególne oddziały, bądź też gdy posiłki takie są dowożone z zewnątrz bez konieczności ich rozdziału (podgrzewania) w kuchenkach oddziałowych. “Centralności" nie wyklucza również to, że “na oddziale będzie prowadzona dystrybucja do poszczególnych sal". Dystrybucja, inaczej dostarczanie posiłków poszczególnym pacjentom, jest koniecznym elementem funkcjonowania całego systemu zapewnienia żywienia w szpitalu. “Dystrybucja do poszczególnych sal" występuje w obu znanych Rozporządzeniu systemach, a zatem nie stanowi szczególnej cechy, która przesądzałaby o możliwości kwalifikowania, planowanego przez skarżącego systemu dystrybucji, jako systemu oddziałowego. Zdaniem strony, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazuje, że rozstrzygając niniejszą sprawę, organ II instancji, nie podjął wszystkich kroków, które pozwoliłyby jednoznacznie wyjaśnić okoliczności niniejszej sprawy, koncentrując się jedynie na uzasadnieniu, z góry przyjętego założenia o przyjętym przez skarżącego oddziałowym systemie dystrybucji posiłków.
W przeciwieństwie do systemu centralnego, oddziałowy system dystrybucji wymaga dla swojego funkcjonowania, wyodrębnienia kuchenek i zmywani oddziałowych, które spełniają określone w rozporządzeniu zadania. Analiza przepisów wskazuje zatem, że podstawową cechą, która wyróżnia system dystrybucji oddziałowej jest konieczność korzystania w trakcie dystrybucji posiłków z urządzeń zlokalizowanych na poszczególnych oddziałach. Sytuacja taka będzie zatem występować na przykład wówczas, gdy posiłki przywożone z kuchni centralnej w szpitalu, bądź też dostarczone z zewnątrz muszą być rozdzielone (podgrzewane w kuchenkach oddziałowych. Z tego też powodu rozporządzenie wymaga, aby kuchenki oddziałowe umożliwiały przechowywanie oraz zmywanie naczyń.
Należy zatem podkreślić, że to co odróżnia system dystrybucji centralnej od systemu dystrybucji oddziałowej, to przede wszystkim to, że w systemie centralnym dystrybucja wszystkich posiłków odbywa się bez pośrednictwa pomieszczeń oraz urządzeń zlokalizowanych na oddziale, natomiast brudne naczynia trafiają z oddziału wprost do centralnej zmywalni. Zaproponowane rozwiązanie w postaci centralnej zmywalni dla potrzeb wszystkich oddziałów spowoduje, że skarżący nie będzie korzystać z kuchenek oddziałowych, a zatem dystrybucja posiłków odbywać się będzie w systemie centralnym.
Przedstawiony przez skarżącego projekt zmywalni jest zatem zgodny z obowiązującymi przepisami i winien uzyskać pozytywną opinię Inspektora Sanitarnego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wnosił o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ stwierdził m.in., że skarżący błędnie interpretuje podział dystrybucji na centralną i oddziałową. Dystrybucja dotyczy podziału posiłków i w zależności od tego gdzie następuje porcjowanie do naczyń stołowych, dzielimy ją na oddziałową i centralną. Nazwa centralna i oddziałowa dystrybucja nie ma związku z kuchnią centralną i kuchenkami oddziałowymi. W przepisach nie ma pojęcia kuchnia centralna – jest tylko kuchnia .
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r z mocy art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1271, zm. Dz. U. Nr 228, poz. 2261 z 2003 r), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2002 r Nr 153, poz.1269 ) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz. U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270).
W myśl art. 97 § 1 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające /.../, sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /.../( Dz. U. z 2003 r Nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej /.../.
Przy czym, jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już wyżej ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny bada więc jedynie legalność zaskarżonej do niego decyzji (postanowienia), tj. czy nie narusza ona prawa materialnego oraz czy organy administracji publicznej prowadząc sprawę nie naruszyły przepisów postępowania.
Zgodnie z art. 134 § 1p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 145 § 1 wymienionej ustawy ( p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W rozpoznawanej sprawie skarga zasługiwała na uwzględnienie, jednakże nie z tych przyczyn, które wskazał skarżący. W ocenie Sądu bowiem, zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.)
Jak to wyjaśnił pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie w dniu 25 marca 2004 r , nie toczy się przed organami administracji postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na przebudowę pomieszczeń szpitala . Wszystkie czynności zostały wstrzymane do czasu zakończenia postępowania w sprawie zaopiniowania projektu technologicznego zaplecza gastronomicznego szpitala.
Wskazany w podstawie prawnej postanowienia organu I instancji art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r _ Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r Nr 106, poz. 1126 ze zm. ) w ust. 2 określa tryb uzyskiwania przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów.
Występuje o nie inwestor, a uzgodnienie, wyrażenie opinii lub zgody powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych rozwiązań . Niezajęcie przez organ stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań.
Uregulowanie to nie dotyczy przypadków, w których stanowisko powinno być wyrażone w drodze decyzji ( art. 32 ust. 3 ustawy Prawo budowlane), wówczas obowiązują tryb i zasady określone w przepisach procedury administracyjnej.
Niezależnie od tego, jeżeli wyraźny przepis prawa materialnego warunkuje wydanie decyzji w określonej sprawie zajęciem stanowiska przez inny organ, decyzję można wydać dopiero po zajęciu przez ten organ w formie zaskarżalnego postanowienia ( art. 106 § 1 i 5 k.p.a.).
W tym jednak przypadku o zajęcie stanowiska przez organ współdziałający występuje nie strona postępowania, a organ załatwiający sprawę ( art. 106 § 2 k.p.a.).
W rozpoznawanej sprawie, o wydanie opinii co do opracowanej technologii dystrybucji posiłków w Szpitalu [...] zwrócono się do Powiatowego Inspektora Sanitarnego jeszcze przed wszczęciem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (przebudowę) i nawet przed opracowaniem projektu budowlanego, a więc na etapie kompletowania dokumentacji do przyszłego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.
Powiatowy Inspektor Sanitarny winien więc jedynie zająć na piśmie stanowisko co do proponowanych rozwiązań w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska , stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 d wskazanej wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia ) i art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r o Inspekcji Sanitarnej.
Ponadto można mieć wątpliwości, czy w ogóle z wnioskiem o wydanie opinii zwróciła się strona skarżąca – jako inwestor, bowiem osoba , która podpisała wniosek z dnia 26.10.2001 r nie wchodziła , jak wynika z oświadczenia pełnomocnika Spółki i wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego , w skład zarządu Spółki i brak też dla niej w załączonych aktach stosownego pełnomocnictwa. Okoliczność ta winna zostać na wstępie wyjaśniona przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.
Niezależnie od tych wątpliwości, co do zasady brak było w sprawie podstaw do wydania przez organy sanitarne postanowienia z powołaniem się na art. 106 § 5 k.p.a.
Zgodnie z art. 106 § 1 k.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ ( wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ.
Organ załatwiający sprawę , zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę ( § 2 ).
Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie ( § 5).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowano, że art. 106 k.p.a. nawiązuje wprost do prawa materialnego, obejmując treścią tylko te sytuacje, w których przepis prawa materialnego uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Chodzi tu o takie znane prawu materialnemu przypadki, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy. Realizacja tego obowiązku następuje przez działanie dwóch lub więcej organów w proporcji ustalonej przez prawo ( patrz uzasadnienie uchwały NSA z 9 listopada 1998 r OPS 8/98 – ONSA 1999/1/7).
Organ współdziałający, wyrażając stanowisko w zakresie swojej właściwości, uczestniczy w czynnościach postępowania w sprawie administracyjnej już zawisłej przed innym organem.
Nie jest więc możliwie wydawanie postanowień przez “organ współdziałający" na podstawie art. 106 § 5 k.p.a., jeżeli nie toczy się postępowanie administracyjne lub prowadzący postępowanie nie zwrócił się o zajęcie takiego stanowiska ( wyrok NSA z 5 lipca 2001r. IV SA 323/99 niepublikowany)
Skoro w przedmiotowej sprawie inwestor nie wystąpił jeszcze do organu architektoniczno –budowlanego z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, wydanie postanowienia w trybie art. 106 § 1 i 5 k.p.a. było niedopuszczalne.
Wadliwości tej nie dostrzegł organ odwoławczy, który zamiast uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie pierwszej instancji – wskazując na konieczność zajęcia stanowiska przez wyrażenie opinii- kontynuował procedowanie w trybie art. 106 k.p.a.
Stanowisko takie wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 1999r. II SA/Ka 1913/97 ( Wokanda 2000/6/36) stwierdzając, że w zakresie uzgodnienia przez inwestora projektu budowlanego pod względem wymagań sanitarnych nie stosuje się trybu przewidzianego w art. 106 § 1-6 k.p.a.
Z powyższych względów skoro zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. dotknięte są wadą kwalifikowaną ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art./ 126 k.p.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.
Ponieważ postępowanie dotyczyło postanowienia negatywnie opiniującego projekt, a więc nie posiadającego przymiotu wykonalności , orzekanie w trybie art. 152 ustawy p.s.a. Sąd uznał za bezprzedmiotowe.