II SA/Łd 472/03

II SA/Łd 472/03 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Andrzej Kozerski /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Krzyżaniak
Teresa Rutkowska
Symbol z opisem
621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Sentencja
Dnia 30 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski (spr.), Sędziowie NSA Teresa Rutkowska, p.o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant sekretarz sądowy Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi S.T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe oddala skargę.
Uzasadnienie
3 II SA/Łd 472/03
U Z A S A D N I E N I E
Decyzją nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski Policji w Ł. na podstawie art. 94 i art. 97 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58) odmówił przyznania S.T. pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe .
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż czas przejazdu środkami publicznego transportu zbiorowego ( zarówno autobusem PKS jak i PKP)z miejscowości , w której policjant rozpoczął budowę domu mieszkalnego do miejscowości , w której pełni służbę przekracza w obie strony 2 godziny . Zatem miejscowość R. nie może być uznana za miejscowość pobliską w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji .
Odwołanie od wymienionej decyzji złożył S.T. podnosząc, iż postępowanie zmierzające do ustalenia czasu przejazdu było nierzetelne . Zdaniem odwołującego się organ nie uwzględnił faktu , że może on dojeżdżać również ze stacji kolejowej w Z. a wówczas czas przejazdu nie przekracza 2 godzin . S.T. podniósł , że obliczając faktyczny czas przejazdu nie uwzględnia się czasu dojazdu do i od stacji ( przystanku ) w obrębie miejscowości , z której policjant dojeżdża oraz miejscowości , w której wykonuje obowiązki służbowe .
Decyzją nr [...] z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. na podstawie art.127 § 2 kpa, art.138 § 1 pkt 1 kpa oraz art.94 ust.2 i art.97 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( Dz.U. nr 7 z 2002r. poz.58 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził , iż czas dojazdu z miejscowości R., gdzie policjant prowadzi budowę domu jednorodzinnego do Ł., gdzie pełni służbę wynosi :
- autobusami PKS – w obie strony 2 godziny i 46 minut,
- liniami PKP – w obie strony 2 godziny i 10 minut ( przejazd na trasie S. Ł. i z powrotem ).
Zdaniem organu odwoławczego miejscowość Z. nie może być uznana za najbliższą dla R., gdyż bliżej położony jest S.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.T. ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu . Dodatkowo skarżący podniósł , iż czas przejazdu pociągiem pospiesznym na trasie Ł. – S. i z powrotem wynosi 108 minut . Do skargo załączono zaświadczenie z PKP oraz kserokopie stron 24 i 25 rozkładu jazdy .
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/.
Zgodnie z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego.
Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie zaś do treści art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach
3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd oceniając legalność zaskarżonej decyzji bada czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji obu instancji nie naruszyły w sposób istotny przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego .
Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 88 ust. 4 , art. 94 ust. 2 i 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji/Dz.U. z 2002 r. nr 7, poz.58 z późn. zm./
Zgodnie z treścią art.88 ust.1 ustawy o Policji policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę , lub w miejscowości pobliskiej. Przepis ten usytuowany jest jako pierwszy w rozdziale 8 zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" powołanej ustawy o Policji i jak się wydaje realizuje podstawowe uprawnienie policjanta w tym zakresie to jest prawo do otrzymania lokalu w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej . Pozostałe uprawnienia policjanta określone w rozdziale 8 zapewniają policjantowi różne formy pomocy , w sytuacji , gdy nie posiada on lokalu w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej . Takimi formami pomocy są : równoważnik pieniężny za brak lokalu ( art. 92 ) , zwrot kosztów przejazdu ( art. 93 ) oraz pomoc finansowa na uzyskanie lokalu lub domu jednorodzinnego.
Przepis art. 88 ust. 4 ustawy o Policji zawiera definicję miejscowości pobliskiej . Stosownie do tego przepisu za miejscowość pobliską można uznać taką miejscowość , z której czas dojazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem środkami publicznego transportu zbiorowego , zgodnie z rozkładem jazdy , łącznie z przesiadkami , nie przekracza w obie strony 2 godzin , licząc od stacji ( przystanku ) położonej najbliżej miejsca zamieszkania do stacji ( przystanku ) położonej najbliżej miejsca pełnienia służby .Do czasu tego nie wlicza się czasu dojazdu do i od stacji ( przystanku ) w obrębie miejscowości , z której policjant dojeżdża , oraz miejscowości , w której pełni służbę. Okolicznością niesporną jest, iż S.T. nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby i w miejscowości pobliskiej . Okolicznością sporną jest natomiast , czy miejscowość , w której realizuje budowę domu jednorodzinnego może być uznana za miejscowość pobliską w rozumieniu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji .
Należy w tym miejscu podnieść , że przepis art. 94 ustawy o Policji nie uzależnia wprost możliwości ubiegania się o pomoc finansową na uzyskanie lokalu lub domu jednorodzinnego od tego , by realizowana inwestycja znajdowała się w miejscowości pobliskiej . Wykładnia systemowa przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji uzasadnia jednak konstatację , że wymóg taki musi być spełniony . Jak się wydaje skarżący nie kwestionuje tego wywodu prawnego zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji .
Dla oceny prawidłowości kwestionowanej decyzji istotna jest zatem jedynie ocena , czy miejscowość R. może być uznana za miejscowość pobliską w rozumieniu art.. 88 ust. 4 ustawy o Policji .
Z miejscowości tej możliwe są dwa sposoby dojazdu do Ł., w której skarżący wykonuje obowiązki służbowe .Czas przejazdu autobusem PKS z miejscowości R. do Ł. i z powrotem wynosi 2 godziny i 46 minut . Zatem ten rodzaj połączenia nie zapewnia przejazdu w czasie nie przekraczającym 2 godzin .
W ocenie sądu skarżący nie może dojechać do Ł. w czasie nie przekraczającym 2 godzin korzystając z połączenia kombinowanego ( autobus PKS z R. do Z. a następnie pociąg pospieszny ze Z. do Ł.). Analizując czas takiego przejazdu organy błędnie przyjęły , że należy uwzględnić jedynie czas przejazdu pociągu osobowego z S. ( Z.) do Ł. Stosownie do powołanego wcześniej przepisu art. 88 ust. 4 ustawy o Policji nie uwzględnia się jedynie czasu dojazdu do i od stacji ( przystanku ) w obrębie miejscowości , z której policjant dojeżdża , oraz miejscowości , w której pełni służbę. Miejscowością , z której skarżący zamierza dojeżdżać jest R. a zatem nie uwzględnia się czasu dojazdu do i od stacji ( przystanku ) w obrębie R. Należy natomiast uwzględnić czas dojazdu z R. do S. lub Z. łącznie z przesiadką .Z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie w dniu 30 czerwca 2004 r. jednoznacznie wynika , że czas przejazdu kombinowanego w obie strony przekracza 2 godziny , nawet przy przyjęciu , że policjant będzie korzystał z pociągów pospiesznych .
Interpretacja przepisu art. 88 ust. 4 przyjęta przez organy jest korzystniejszą dla skarżącego a zatem nie można przyjąć , że spowodowała ona dla niego niekorzystne rozstrzygnięcie .
Dodatkowo należy podnieść , że przepis art. 88 ust. 4 ustawy o Policji ma zastosowanie również do innych uprawnień policjanta takich jak prawo do uzyskania lokalu mieszkalnego , prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu i prawo do zwrotu kosztów podróży . Rozszerzająca wykładnia tego przepisu skutkowałaby pozbawieniem szeregu policjantów tych uprawnień . Dla przykładu można jedynie wskazać , że policjant zamieszkały w R. nie mógł by ubiegać się o przyznanie lokalu mieszkalnego w oparciu o art. 88 ust. 1 ustawy o Policji .
Jeśli zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa to skarga podlega oddaleniu z mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.