II SA/Łd 453/05

II SA/Łd 453/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-10-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Barbara Rymaszewska
Czesława Nowak-Kolczyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Sekunda-Lenczewska
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 3 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant referent-stażysta Aneta Brzezińska, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A.T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] [...] w przedmiocie samodzielności lokalu mieszkalnego oddala skargę. -
Uzasadnienie
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. nr 80, poz. 903) utrzymał w mocy postanowienie Starosty Powiatu [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego.
W sprawie ustalono, że A. T. wystąpił w dniu 17 marca 2005 roku z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych (w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali) w budynku położnym na działce nr [...] w Kole [...] w gm.S., powstałych w wyniku prowadzonej inwestycji rozbudowy zgodnie z decyzją z dnia [...] Nr [...] Burmistrza S. Wnioskodawca do podania załączył decyzję rozbudowy, plan sytuacyjny oraz rzut parteru i piętra budynku mieszkalnego.
Starosta Powiatu [...] postanowieniem z dnia [...] znak: [...] odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez A. T. z uwagi na fakt, że pomieszczenia, będące przedmiotem wniosku nie mogą być uznane za samodzielne lokale mieszkalne, gdyż nie stanowią odrębnych nieruchomości. W ocenie organu administracji inwestor w wyniku przeprowadzonej rozbudowy powiększył jedynie parametry istniejącego budynku mieszkalnego.
Na powyższe rozstrzygniecie A.T. wniósł zażalenie. W uzasadnieniu zażalenia stwierdził, że powstałe w przedmiotowym budynku pomieszczenia należy uznać jako samodzielne lokale mieszkalne, gdyż spełniają przesłanki określone w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.
Wojewoda [...], opisanym wyżej, postanowieniem utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty Powiatu [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że z treści art. 2 ustawy o własności lokali wynika, że samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisami technicznymi, obowiązującymi w budownictwie przez pojęcie budynek mieszkalny należy rozumieć budynek przeznaczony na mieszkania. Natomiast jako mieszkanie rozumieć należy zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, spełniający niezbędne warunki do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego.
W ocenie organu administracji, z analizy układu pokoi i pomieszczeń pomocniczych ( tj. służących do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno -sanitarnych, przygotowania posiłków, przechowywania ubrań oraz żywności ) w przebudowanym i rozbudowanym budynku mieszkalnym wynika, że nie jest obecnie możliwe wyodrębnienie samodzielnych lokali, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi pozwalałyby prowadzić w nim samodzielne gospodarstwa domowe.
W opinii organu odwoławczego słusznie organ pierwszoinstancyjny uznał przedmiotowy budynek mieszkalny po przebudowie i rozbudowie za jeden samodzielny lokal mieszkalny.
Na powyższe postanowienie Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. T.. Skarżący zarzucił naruszenie prawa tj. art. 2 ust.2 ustawy o własności lokali. Zdaniem skarżącego pomieszczenia pomocnicze w przedmiotowym budynku mieszkalnym, stosownie do treści definicji, określonej w art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali mogą stanowić nieruchomość wspólną. Każdy z dwóch pokoi powstałych na poddaszu można uznać za samodzielny lokal mieszkalny, z zastrzeżeniem ustanowienia dla pomieszczeń pomocniczych nieruchomości wspólnej. Ponadto skarżący zarzucił organom administracji nie podanie podstawy prawnej w uzasadnieniach postanowień.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Organ administracji wyjaśnił dodatkowo, że zgodnie z definicją pomieszczeń pomocniczych określoną w § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - za pomieszczenia pomocnicze rozumie się pomieszczenia znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego, służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno - sanitarnych, przygotowania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności. W ocenie organu administracji pokój dzienny oznaczony numerem 4 mieszczący się na parterze (rys. nr 2 - rzut parteru), przez który należy przejść, aby wejść na poddasze do dwóch sypialni (zgodnie z rys. nr 3 - rzut poddasza) przedmiotowego budynku mieszkalnego, poprzez schody komunikacji wewnętrznej, nie może być zakwalifikowany do żadnego z pokoi na poddaszu jako mieszkań samodzielnych, ani do pomieszczeń pomocniczych, gdyż nie przewiduje tego wyżej przytoczona definicja pomieszczeń pomocniczych
Natomiast nieruchomością wspólną nie jest budynek (jak to podaje w skardze strona), w którym znajdują się lokale wchodzące w skład wspólnoty mieszkaniowej, ale grunt i te części budynku lub urządzenia, które służą do wspólnego użytku.
Ustosunkowując się do powyższego stanowiska skarżący stwierdził, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby pokój nr 4 służył jako pomieszczenie pomocnicze dla dwóch samodzielnych lokali i został w potraktowany jako nieruchomość wspólna w rozumieniu art. 3 ustawy o własności lokali
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Oceniając zaskarżone postanowienie w świetle powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że przy jego wydawaniu nie naruszono przepisów prawa materialnego, ani nie wystąpiły wady postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prowadzi to do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 roku (Dz. U. z 2000 r. nr 80 poz. 903), które określają sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych (art. 1). Ustawodawca dopuszcza w szerokim stopniu ustanawianie odrębnej własności lokali. Ograniczenie tej swobody stanowi samodzielność lokalu, która ma na celu nie narażać współmieszkańców tego samego budynku na konflikty mogące powstać nawet w wypadku choćby sporadycznych kontaktów.
Artykuł 2 ust. 2 ustawy określa przesłanki dopuszczalności ustanawiania odrębnej własności lokali stanowiąc, że samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne.
Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (ust. 3).
Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi" (ust. 4 art. 2).
Zasadnie wskazywał organ administracji, że lokal samodzielny to lokal spełniający wymagania budowlano-techniczne oraz z którego można korzystać bez konieczności korzystania z innego samodzielnego lokalu. Bowiem ustawową definicję samodzielnego lokalu uzupełnia definicja mieszkania, zamieszczona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690), rozumie się przez nie zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, spełniający niezbędne warunki do stałego pobytu ludzi i prowadzenia samodzielnego gospodarstwa domowego.
W rozpoznawanej sprawie z załączonych do akt dokumentów, w szczególności rzutów parteru i poddasza wynika, iż dobudowane pokoje na poddaszu nie mają cech samodzielnego lokalu mieszkalnego. Przede wszystkim przejście do tych pomieszczeń możliwe jest jedynie przez pokój, oznaczony na rzucie parteru numerem 4, gdzie znajdują się schody komunikacji wewnętrznej.
W myśl art. 3 powołanej ustawy w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali (ust. 1).
Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. (ust. 2).
Wbrew twierdzeniom skarżącego pokój nr 4 nie może być uznany za nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 powołanej ustawy. Stanowi bowiem część składową samodzielnego lokalu mieszkalnego, jakim jest przedmiotowy budynek, służy zatem do wyłącznego użytku właściciela budynku. Faktyczne oddanie pokoju nr 4 do użytku wspólnego wszystkim mieszkańcom przedmiotowego budynku, nie zmieniłoby charakteru tego pomieszczenia, które nadal stanowiłoby własność właściciela budynku.
Istotą zaś samodzielnego lokalu w obrębie budynku jest taki układ izb wraz z pomieszczeniami pomocniczymi, który tworzy lokal umożliwiający jego mieszkańcom spełnianie wszystkich podstawowych czynności związanych z bytowaniem, pracą, prowadzeniem gospodarstwa domowego oraz wypoczynkiem i nie wymaga korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu w obrębie budynku.
Takie cechy zawiera cały budynek skarżącego i w tym zakresie organ wydał stosowne zaświadczenie, natomiast wymogów tych nie spełniają pomieszczenia w części dobudowanej.
Z powyższego należy wywieść, że w zasadzie nie jest możliwe ustanowienie odrębnej własności lokalu w budynku jednorodzinnym, chyba że w wyniku przebudowy, uwzględniającej także obowiązujące przepisy dotyczące warunków zabudowy działki, budynek ten uzyska status budynku wielorodzinnego.
Mając te rozważania na względzie Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie narusza powyższych przepisów prawa materialnego, ani żadnych norm prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.