II SA/Łd 452/24

II SA/Łd 452/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-10-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Piotr Mikołajczyk /przewodniczący/
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 358/25 - Wyrok NSA z 2025-12-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61 ust. 1 pkt 1-6, ust. 5a, art. 60 ust. 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Dnia 15 października 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2024 roku sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2024 roku znak SKO.4150.264.2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 29 lutego 2024 roku, znak: DPRG-UA-X.299.2024; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej G. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. MR
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 kwietnia 2024 r., nr SKO.4150.264.2024 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 775) – dalej: k.p.a.; art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 29 lutego 2024 r. , znak DPRG-UA-X.299.2024 o ustaleniu na wniosek P. N. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i zagospodarowaniem terenu oraz przebudowie istniejącego zjazdu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], działka ew. nr [...] oraz część działki ew. nr [...], obręb [...].
Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, iż o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji P. N. (dalej również inwestor) wystąpił wnioskiem z dnia 27 września 2023 r., uzupełnionym na wezwanie organu w dniu 20 października 2023 r. Z przedłożonej dokumentacji wynika, iż w ramach planowanej inwestycji inwestor planuje budowę zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, przebudowę istniejącego wjazdu oraz budowę infrastruktury technicznej. Szerokości elewacji frontowej budynków od 12 m do 15 m; liczba kondygnacji naziemnych od 2 do 3; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki od 6 m do 7,5 m; wysokość głównej kalenicy lub wysokość budynku od 8 m do 10 m; kąt nachylenia dachu od 100 do 300. Planowana łączna powierzchnia zabudowy działek ewidencyjnych objętych wnioskiem wynosi od 1.440 m2 do 2.000 m2. Wraz z wnioskiem inwestor przedłożył między innymi kopię mapy zasadniczej, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jak również warunki przyłączenia inwestycji do sieci: energetycznej, wodociągowo-kanalizacyjnej oraz gazowej.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 11 grudnia 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji o następującej treści: zespół budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej; nieprzekraczalna linia zabudowy – na przedłużeniu linii zabudowy wyznaczonej przez budynki mieszkalne zlokalizowane na działkach sąsiednich : nr [...], [...], [...], w odległości około 4 m od granicy z działką drogową, zgodnie z załącznikiem graficznym; wskaźnik nowej zabudowy w stosunku do łącznej powierzchni działki ew. nr [...] od 0,16 do 0,18; szerokość elewacji frontowej każdego z planowanych budynków (od strony ul. [...]) od 11 m do 17 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (głównego okapu) od 5,5 m do 8 m; dach wielospadowy (w tym dwuspadowy) o kącie nachylenia połaci dachowych od 100 do 300, wysokość głównej kalenicy od 7,5 m do 9,5 m, kierunek kalenicy równoległy lub prostopadły w stosunku do granicy działki ew. nr [...]. Ponadto wydana decyzja zawierała postanowienia w zakresie: warunków ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji; ochrony interesów osób trzecich. Wydanie powyższej decyzji poprzedzone zostało sporządzeniem analizy urbanistycznej terenu, na którym planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie, a której wyniki zarówno w części opisowej, jak i w części graficznej sporządzonej na fragmencie mapy zasadniczej w skali 1:1000, stanowią załączniki do decyzji. Z akt sprawy wynika nadto, iż projekt decyzji został przedstawiony do uzgodnienia: Marszałkowi Województwa Łódzkiego; Zarządowi Dróg i Transportu w Łodzi; właściwemu organowi Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz Dyrektorowi Zarządu Zlewni Wód Polskich w Sieradzu.
Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi wywiodła G. K., właściciel działki o nr ew. [...] bezpośrednio graniczącej z terenem planowanej inwestycji. Kwestionowanej decyzji strona zarzucała naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wbrew interesowi społecznemu i słusznemu interesowi mieszkańców ul. [...] i [...], które przyczynią się do powstania uciążliwości w korzystaniu z nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, w szczególności poprzez ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki w przedziale od 5,5 m do 8 m; jak również błędne rozważenie materiału dowodowego sprawy, skutkujące wydaniem decyzji dopasowującej parametry inwestycji do wniosku inwestora, z pominięciem parametrów zabudowy istniejącej na działkach bezpośrednio graniczących z terenem planowanej inwestycji; pominięcie wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy i określonej w niej parametrów dla przedmiotowego terenu. Strona zarzucała nadto naruszenie art. 1 pkt 2 ppkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy w sposób naruszający zasadę dobrego sąsiedztwa oraz istniejący ład przestrzenny, poprzez pominięcie, iż w bezpośrednim sąsiedztwie terenu zabudowy znajdują się wyłącznie domy jednorodzinne , których wysokość górnej krawędzi elewacji nie przekracza 3 m i 6,5 m, jak również wadliwe obliczenie średniej wskaźnika zabudowy w analizowanym obszarze poprzez uwzględnienie w tym zakresie działek wskazywanych przez skarżącą, z których wyłączono część powierzchni znajdującej się pod posadowionymi na nich budynkami, a co za tym idzie działek niezabudowanych ; art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego polegające na "przecięciu" działek ewidencyjnych, pominięcie wskazywanych przez stronę zabudowanych działek ewidencyjnych, wskazanie błędnych numerów ewidencyjnych dwóch działek oraz przyjęcie, jako punktu odniesienia dla ustalenia wysokości istniejących budynków jedynego "wysokiego" budynku w obszarze analizowanym; § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie średnich wysokości budynków w oparciu o jeden "wysoki" budynek w obszarze analizowanym, który nie jest zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem planowanej inwestycji; jak również poprzez wadliwe ustalenie parametrów nowej zabudowy, które nie harmonizują z istniejącymi w bezpośrednim sąsiedztwie budynkami, co przyczyni się do zaburzenia istniejącego ładu przestrzennego. Skarżąca wnosiła o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Strona wnosiła nadto o określenie przez organ odwoławczy wytycznych, co do parametrów nowej zabudowy, z uwzględnieniem parametrów zabudowy istniejącej na działkach sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji.
Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 16 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazując na podstawy materialnoprawne podjętego rozstrzygnięcia, to jest przepisy u.p.z.p. oraz wydane na podstawie zawartego w niej upoważnienia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej rozporządzenie z 2003 r.) podkreśliło, iż co do zasady zmiana zagospodarowania terenu następuje w oparciu o postanowienia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie decyzji o warunkach zabudowy dla danego przedsięwzięcia. W rozpoznawanej sprawie, wobec braku aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu, na którym inwestor planuje realizację przedmiotowej inwestycji, niezbędnym było, stosownie do treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Instrumentem służącym stwierdzeniu spełnieniu warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest tzw. analiza architektoniczno-urbanistyczna terenu wyznaczanego wokół terenu planowanej inwestycji w sposób określony w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., w oparciu o którą określa się wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym w zakresie linii zabudowy, wielkości powierzchni planowanej zabudowy do powierzchni działki lub terenu planowanej inwestycji, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu. Przy czym, co podkreśliło Kolegium ustalane w drodze decyzji warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie określają konkretnych wymiarów planowanego do realizacji obiektu budowlanego, lecz określa wymogi nowej zabudowy, biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonej analizy, w szczególności średnie wskaźniki dla obszaru analizowanego, celem zachowania istniejącego na danym obszarze ładu przestrzennego.
Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja spełnia wszystkie wymagania wymienione w powyżej wskazanym przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Kolegium stwierdziło bowiem, iż ze znajdującej się w aktach sprawy, załączonej do decyzji organu I instancji analizy urbanistycznej, obejmującej wyznaczony na mapie zasadniczej w skali 1:1000, wokół objętej wnioskiem inwestora działki o nr ew. [...], obszar analizy o promieniu 111 m (stosownie do wymogu art. 61 ust. 5a p.p.s.a. odpowiadającemu trzykrotności frontu terenu inwestycji – 37 m), wynika, że w analizowanym obszarze występuje zabudowa o trzech jednorodnych funkcjach: mieszkaniowa jednorodzinna najczęściej w połączeniu z zabudową gospodarczą/garażową; zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z towarzyszącą i funkcjonalnie powiązaną zabudową usługową; zabudowa usługowa i poprodukcyjna. Dane występujących na obszarze analizowanym obiektów ujęto w formie tabelarycznej i załączono do sporządzonej analizy. Teren objęty wnioskiem inwestora położny jest na terenach, na których występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna najczęściej w połączeniu z zabudową gospodarczą/garażową i pojedynczych usług, co pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, stanowiącej kontynuację funkcji dla zabudowy istniejącej (pkt 1). Teren planowanej inwestycji przylega bezpośrednio do pasa drogowego drogi publicznej (ul. [...]), do której ma zapewniony dostęp poprzez istniejący, planowany do przebudowy zjazd (pkt 2), a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji zamierzenia budowlanego (pkt 3), co potwierdzają załączone do akt pisma gestorów istniejących sieci infrastruktury energetycznej, wodno-kanalizacyjnej, gazowej. Teren planowanej inwestycji nie wymaga nadto uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a wydana decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 4-5 u.p.z.p). Jednocześnie planowane zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarach, o których mowa w pkt 6 powołanego wyżej przepisu. Ponadto projekt decyzji został zaopiniowany przez: Marszałka Województwa Łódzkiego; właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej w Łodzi, Zarządem Dróg i Transportu w Łodzi oraz Dyrektorem Zarządu Zlewni Wód Polskich w Sieradzu. Powyższe zdaniem Kolegium umożliwiało ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora. Jednocześnie organ stwierdził, że strona miała zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, co do prawidłowości przeprowadzonej analizy urbanistycznej, jak i kwestionowanych przez stronę parametrów nowej zabudowy organ odwoławczy wskazał, iż pominięcie w przeprowadzonej analizie wskazywanych przez skarżącą działek ewidencyjnych pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż stan ich zagospodarowania nie stanowi jakiegokolwiek wyznacznika dla parametrów planowanej zabudowy. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają również wskazywane błędy adresowe działek przyjętych do analizy, gdyż weryfikacja ich położenia jest możliwa na podstawie nr ewidencyjnych tych działek, które oznaczono prawidłowo. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają także podnoszone przez stronę ustalone, wcześniejszą decyzją "inne parametry nowej zabudowy" dla przedmiotowego terenu, gdyż jak podkreślił organ wskazywana przez stronę decyzja dotyczyła innej inwestycji. Natomiast, co do podnoszonego przez skarżącą przyjęcia przy ustalaniu parametru powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, działek ewidencyjnych niezabudowanych (na których wydzielono odrębne działki ewidencyjne pod usytuowanymi na nich budynkami) Kolegium wskazało, iż kwestia ta została uwzględniona przy ustalaniu przedmiotowego parametru poprzez przyjęcie istniejącej zabudowy, na wskazywanych przez stronę działkach, jako kompleks budynków, sumując w tym zakresie powierzchnię działek, parkingów, drogi i pod budynkami. W oparciu o powyższe wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu (§ 5 ust. 1-2 rozporządzenia z 2003 r.) ustalono w przedziale od 0,16 (średnia wartość dla zabudowy mieszkaniowej w obszarze analizowanym) do 0,18 (średnia wartość dla całej zabudowy w obszarze analizowanym), który w ocenie organu odpowiada obowiązującym przepisom prawa i nie zakłóca ładu przestrzennego obszaru analizowanego. Dalej organ wskazał, że kwestionowane przez stronę, określone w decyzji wartości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (§ 7 ust. 1-4 rozporządzenia z 2003 r.) ustalono w przedziale od 5,5 m (średnia wartość tego parametru dla istniejącej zabudowy mieszkalnej w obszarze analizowanym) do 8 m (wartość tego parametru charakteryzującego budynek zlokalizowany na działce sąsiedniej, przy ul. [...]). Natomiast parametry dotyczące geometrii dachu, wysokości górnej kalenicy, układu i kąta nachylenia połaci dachowych zostały ustalone, zgodnie z brzmieniem § 8 rozporządzenia z 2003 r. i wpisują się w wartości występujące w obszarze analizowanym. Końcowo organ odwoławczy wskazał na charakter decyzji podejmowanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji podkreślając, że decyzja ta nie uprawnia do prowadzenia robót budowlanych, jak również nie rozstrzyga kwestii usytuowania projektowanego obiektu na terenie nieruchomości, ani zagadnień techniczno-budowlanych podlegających przepisom Prawa budowlanego oraz wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi G. K. ponowiła zarzuty i argumentację przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co do naruszenia:
- art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wbrew interesowi społecznemu i słusznemu interesowi mieszkańców ul. [...], które przyczynią się do powstania uciążliwości w korzystaniu z nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, w szczególności poprzez ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki w przedziale od 5,5 m do 8 m; jak również błędne rozważenie materiału dowodowego sprawy, skutkujące wydaniem decyzji dopasowującej parametry inwestycji do wniosku inwestora, z pominięciem parametrów zabudowy istniejącej na działkach bezpośrednio graniczących z terenem planowanej inwestycji; pominięcie wcześniej wydanej decyzji z dnia 30 listopada 2023 r. o warunkach zabudowy i określonej w niej parametrów dla przedmiotowego terenu;
- art. 1 pkt 2 ppkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie warunków zabudowy w sposób naruszający zasadę dobrego sąsiedztwa oraz istniejący ład przestrzenny, poprzez pominięcie, iż w bezpośrednim sąsiedztwie terenu zabudowy znajdują się wyłącznie domy jednorodzinne, których wysokość górnej krawędzi elewacji nie przekracza 3 m i 6,5 m;
- art. 61 ust. 5a u.p.z.p. poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego polegające na "przecięciu" działek ewidencyjnych, pominięcie wskazywanych przez stronę zabudowanych działek ewidencyjnych, jak również wadliwe obliczenie średniej wskaźnika zabudowy w analizowanym obszarze poprzez uwzględnienie w tym zakresie działek wskazywanych przez skarżącą, z których wyłączono część powierzchni znajdującej się pod posadowionymi na nich budynkami, a co za tym idzie działek niezabudowanych, a nadto wskazanie błędnych numerów ewidencyjnych dwóch działek oraz przyjęcie, jako punktu odniesienia dla ustalenia wysokości istniejących budynków jedynego "wysokiego" budynku w obszarze analizowanym;
- § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez ustalenie średnich wysokości budynków w oparciu o jeden "wysoki" budynek w obszarze analizowanym, który nie jest zlokalizowany w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem planowanej inwestycji; wadliwe ustalenie parametrów nowej zabudowy, które nie harmonizują z istniejącymi w bezpośrednim sąsiedztwie budynkami, co przyczyni się do zaburzenia istniejącego ładu przestrzennego
Z uwagi na powyższe strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
W uzasadnieniu skargi strona odwołując się do poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych przedstawiła argumentacje, co do zasadności stawianych zarzutów w zakresie wadliwie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, a w konsekwencji wadliwie ustalonych decyzją parametrów nowej zabudowy, w szczególności, co do wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu planowanej inwestycji, jak również szerokości elewacji frontowej. W ocenie skarżącej wskazywane przez nią uchybienia nie dają podstaw do stwierdzenia, iż planowana do realizacji inwestycja nie narusza istniejącego ładu przestrzennego, a co więcej nie ograniczy sposobu użytkowania sąsiedniego terenu, co czyni skargę w pełni zasadną, z uwagi na konieczność zapewnienie należytej ochrony skarżącej już na tym etapie postępowania, nie czekając na ewentualne wszczęcie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ wnosił o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga G. K. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935) - dalej: p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie z żądaniem rozpoznania skargi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym wystąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w treści udzielonej odpowiedzi na skargę. Zawiadomione o powyższym żądaniu pozostałe strony postępowania w zakreślonym prawem terminie nie żądały przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Przedmiotem skargi, jak już wcześniej wskazano G. K. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2024 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 29 lutego 2024 r. o ustaleniu na wniosek P. N. (uczestnik postępowania) warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i zagospodarowaniem terenu oraz przebudowie istniejącego zjazdu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...], działka ew. nr [...] oraz część działki ew. nr [...], obręb [...].
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 997 ze zm.) - dalej: u.p.z.p., oraz obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588 ze zm.) – dalej: rozporządzenie.
Przechodząc do oceny zasadności wniesionej skargi wskazać na wstępie należy, iż stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich.
Jak wynika z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Konstrukcja art. 4 u.p.z.p. wskazuje, że ustalanie sposobu zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy następuje wyjątkowo, gdyż zasadą winno być ustalanie zagospodarowania terenu w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja położna jest na terenie, na którym brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie, na wniosek inwestora, warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagało wydania decyzji administracyjnej podjętej na podstawie art. 61 u.p.z.p.
Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.).
W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (art. 61 ust. 5a u.p.z.p. - w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia kwestionowanej skargą decyzji).
Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy zostały zdefiniowane w znajdującym zastosowanie w sprawie, powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r., w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2022 r.
W rozpoznawanej sprawie dopuszczalne parametry planowanej przez inwestora inwestycji ustalono w oparciu o sporządzoną na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego analizę urbanistyczną autorstwa inspektor M. C., której zarówno cześć opisowa, jak i część graficzna stanowią integralny załącznik do decyzji organu I instancji.
Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na naruszenie art. 60 ust. 4 u.p.z.p., który jak już wcześniej wskazano wprowadza wymóg sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Z powołanych regulacji wynika, że autorem zarówno projektu decyzji o warunkach zabudowy, jak i analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu otaczającego teren zamierzonej inwestycji, musi być osoba posiadająca szczególne kwalifikacje w zakresie urbanistyki lub architektury. Stanowi to gwarancję odpowiedniego poziomu merytorycznego projektu decyzji, koniecznego dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarze pozbawionym planu miejscowego, zgodnie z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 - 6 u.p.z.p. Podkreślenia wymaga, że sporządzona przez uprawnioną osobę analiza urbanistyczna jest środkiem dowodowym zbliżonym do opinii biegłego i stanowi merytoryczną część ustaleń organu pierwszej instancji ustalającego warunki zabudowy. Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika, że autor sporządzonego projektu decyzji I instancyjnej oraz przeprowadzonej analizy posiada wymagane przepisami prawa uprawnienia. Co prawda z akt sprawy wynika, że M. C. jest zatrudniona na stanowisku inspektora w Wydziale Urbanistyki i Architektury w Departamencie Planowania i Rozwoju Gospodarczego Urzędu Miasta Ł., niemniej jednak Sąd nie może domniemywać posiadania stosownych uprawnień przez w/w z samego faktu zatrudnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem uprawnienia do projektowania decyzji o warunkach zabudowy powinno być wykazane w aktach sprawy w formie zaświadczenia o kwalifikacjach zawodowych podpisanego pod projektem autora decyzji. Brak udokumentowania w aktach sprawy, że osoba, która sporządziła projekt decyzji o warunkach zabudowy spełnia wymogi z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. wymaga zbadania tej okoliczności, ponieważ niedopełnienie tego obowiązku skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 15 lutego 2023 r., II OSK 488/20; wyrok WSA w Poznaniu z 20 kwietnia 2016 r. IV SA/Po 87/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym, co należy wyraźnie w tym miejscu podkreślić Sąd nie przesądza, że analizowany projekt decyzji i wyniki analizy zostały sporządzone przez osobę nieuprawnioną, a jedynie wskazuje na istotne uchybienie formalne, które wymagać będzie wyjaśnienia i usunięcia przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Dalej przechodząc do oceny poprawności sporządzonej na potrzeby prowadzonego postępowania Sąd stwierdza, iż granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, zgodnej z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., wokół granicy terenu planowanej inwestycji (działki ewidencyjnej nr [...]) w przewidzianej prawem odległości odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a ustawy, znajdującego się od strony ul. [...] (wynoszącego 37 m), to jest 111 m. W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistycznej ustalono, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa o trzech jednorodnych funkcjach: mieszkaniowa jednorodzinna najczęściej w połączeniu z zabudową gospodarczą/garażową; zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z towarzyszącą i funkcjonalnie powiązaną zabudową usługową; zabudowa usługowa i poprodukcyjna. Teren objęty wnioskiem inwestora położny jest na terenach, na których występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna najczęściej w połączeniu z zabudową gospodarczą/garażową i pojedynczych usług, co pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, stanowiącej kontynuację funkcji dla zabudowy istniejącej. Wykaz istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy, szczegółowe położenie oraz charakterystyczne parametry został przedstawiony tabelarycznie w załączniku do sporządzonej analizy urbanistycznej. Tym samym procedujące w sprawie organy zasadnie uznały, że istniejąca w granicach obszaru analizowanego zabudowa, jak i jej funkcja pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Przy czym, co należy wyraźnie w tym miejscu podkreślić kontynuacja funkcji w świetle powołanego art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i nie kolidujące z nią, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony. (por. wyrok WSA w Łodzi z 11 maja 2023 r., II SA/Łd 118/23; wyrok WSA w Białymstoku z 6 czerwca 2023 r., II SA/Bk 241/23; wyrok WSA w Olsztynie z 23 czerwca 2023 r., II SA/Ol 391/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 5a u.p.z.p. uznać należało za niezasadne. Jednocześnie bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również podnoszona w skardze argumentacja, co do braku występowania w obszarze analizowanym zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej, czy też pozostawania terenu planowanej inwestycji w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Istotnym jest, co już wcześniej wskazano aby planowane przedsięwzięcie nie kolidowało z istniejącą zabudową i stanowiło jego kontynuację, jak i uzupełnienia, który to warunek został w ocenie Sądu spełniony. Wskazać również należy, iż zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 poz. 725) budynek mieszkalny jednorodzinnym to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.
Dalej wskazać należy, iż pomimo załączoną do akt sprawy analizę urbanistyczną uznać należy za miarodajną dla ustalenia parametrów dla nowej zabudowy, to jednak w ocenie Sądu uzasadnienia podjętych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji nie pozwalają na jednoznaczną ocenę poprawności ustalonych parametrów. Podkreślenia zdaniem Sądu wymaga, iż analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi główny dowód w sprawie i pełni kluczową rolę w określaniu wymaganych parametrów i wskaźników nowej zabudowy i jako taka, stosownie do ciążącego na organach administracji obowiązku wynikającego z art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a., podlega ocenie tych organów pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, dokładnie w taki sam sposób, jak każdy dowód z opinii biegłego. Jakkolwiek w uzasadnieniu organu I instancji w zakresie zasadności ustalonych dla planowanej inwestycji parametrów nowej zabudowy odwołano się do wyników przeprowadzonej analizy urbanistycznej, stanowiącej integralny załącznik do podjętego rozstrzygnięcia, to w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się jedynie do parametrów kwestionowanych odwołaniem skarżącej dotyczących wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu (§ 5 rozporządzenia), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy (§ 7 rozporządzenia), geometrii dachu (§ 8 rozporządzenia). Przy czym w przypadku oceny poprawności ustalonych wartości wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki dla nowej zabudowy oraz geometrii dachu, jak słusznie podnosi skarżąca, organ odwoławczy ograniczył się w zasadzie do przywołania treści § 7 i § 8 rozporządzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonało natomiast jakiejkolwiek oceny, co do prawidłowości ustalonych dla nowoprojektowanej inwestycji pozostałych parametrów odnoszących się do wyznaczonej linii zabudowy (§ 4 rozporządzenia) oraz szerokości elewacji frontowej dla nowej zabudowy (§ 6 rozporządzenia) ograniczając się w tym zakresie jedynie do stwierdzenia, że wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji I instancji parametrów. Powyższe w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę stanowiło zarówno naruszenie wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, jak i ściśle z nią powiązanej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a. Zgodnie z tą drugą zasadą rolą organu odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji, a nie wyłącznie przeprowadzenie kontroli zasadności argumentów podniesionych w środku zaskarżenia od tej decyzji. Przy czym podkreślenia wymaga, że niewystarczające dla wypełnienia tego obowiązku jest przytoczenie przez organ odwoławczy uzasadnienia decyzji organu I instancji, bez dokonania własnych w tym zakresie ocen czy analiz. Zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga więc nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez dwa właściwe w sprawie organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Niezrealizowanie obowiązku w tym zakresie powoduje uchybienie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
Przechodząc do kolejnego stwierdzonego przez Sąd naruszenia wskazać należy, iż wbrew stanowisku procedujących w sprawie organów administracji w sprawie nie doszło do łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jakkolwiek dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, jak i zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy bezspornie wskazują na spełnię warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-2, 4-6 ustawy, to w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę nie wykazano w należyty sposób spełnienia warunku z pkt 3 w/w przepisu, to jest istnienia uzbrojenia terenu wystarczającego dla planowanego przez inwestora zamierzenia budowlanego. Przedłożone bowiem wraz z wnioskiem z dnia 27 września 2023 r. warunki przyłączenia inwestycji do sieci wodociągowo-kanalizacyjnej oraz gazowej poza tym, że wydane zostały na rzecz innego podmiotu, to dotyczyły przede wszystkim budowy budynku/budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Z akt sprawy wynika natomiast, iż inwestor planuje realizację zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Zaznaczyć również należy, iż zarówno w treści wniosku inwestora, jak i w wydanych w sprawie decyzji nie wskazano liczby planowanych do realizacji budynków, a jedyny dokument w tym zakresie stanowi przedłożona przez inwestora wraz z wnioskiem mapa terenu z wyrysowanymi dwunastoma budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej. Sąd ma na uwadze, iż przepisy u.p.z.p. nie nakładają na inwestora obowiązku dokładnego wskazania parametrów planowanej do realizacji inwestycji, co wynika z charakteru rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również wskazaną we wniosku inwestora łączną powierzchnię zabudowy działki ewidencyjnych od 1.440 m2 do 2.000 m2, wskazującą na brak jednoznacznej decyzji wnioskodawcy, co do ilości planowanych do realizacji budynków, niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji (por. wyroki NSA z 16 stycznia 2018 r., II OSK 1230/17; z 22 października 2009 r., II OSK1642/08; wyrok WSA w Łodzi z 15 lutego 2024 r., II SA/Łd 829/23, wyrok WSA w Gdański z 28 lutego 2024 r., II SA/Gd 651/23; wyrok WSA w Poznaniu z 6 października 2009 r., II SA/Po 744/08; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym w ocenie Sądu dla prawidłowego wykazania istnienia uzbrojenia terenu wystarczającego dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego, w zakresie sieci wodociągowo-kanalizacyjnej i gazowej, a co za tym idzie spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., niezbędnym było przedłożenie warunków przyłączenia do w/w mediów inwestycji objętej wnioskiem z dnia 27 września 2023 r., tak jak ma to miejsce w przypadku przedłożonych przez inwestora, na wezwanie organu warunków przyłączenia planowanego przedsięwzięcia do sieci energetycznej. Powyższe braki w ocenie Sądu prowadzą do stwierdzenia, iż kwestionowane skargą decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 61 ust 1 pkt 3 u.p.z.p.
Reasumując Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z istotnym naruszeniem prawa, tak materialnego, jak i procesowego w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Rozpatrując sprawę ponownie procedujące w sprawie organy zobowiązane będą do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wydanego orzeczenia. W szczególności zobligowane będą do wezwania inwestora do uzupełnienia złożonego wniosku o dokumentację potwierdzającą spełnienie warunków z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.; udokumentowania faktu posiadania poprzez autora sporządzonej na potrzeby prowadzonego postępowania analizy urbanistycznej i projektu decyzji I instancji uprawnień, o których mowa w art. 60 ust. 4 u.p.z.p.; jak również ustalenia parametrów nowej zabudowy w oparciu o wyniki przeprowadzonej analizy urbanistycznej wraz z należytym uzasadnieniem przyjętych w tym zakresie wartości z odwołaniem się do konkretnych znajdujących zastosowanie przepisów rozporządzenia korespondujących z treścią sporządzonej analizy.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji (pkt 1 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku).
P.K.