II SA/Łd 451/02

II SA/Łd 451/02 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2004-06-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Arkadiusz Blewązka /sprawozdawca/
Ewa Markiewicz
Joanna Sekunda-Lenczewska
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sentencja
Dnia 1 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie : Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, p.o. Sędziego WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi L. W., K. A. i U. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. -
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez U. A. i K. A., od decyzji z dnia [...] Nr [...] wydanej przez Kierownika Oddziału Administracji Architektoniczno - Budowlanej Urzędu Miasta Ł. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł., w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie skrzyżowania ulic A - B (Rondo C) wraz z uzbrojeniem podziemnym i nadziemnym, działając art. 40 ust. l, art. 42 ust. l i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż decyzją z dnia [...] Nr [...] organ I instancji, po rozpatrzeniu wniosku Zakładu Drogownictwa i Inżynierii -jako inwestora zastępczego Wydziału Dróg i Transportu Publicznego Urzędu Miasta Ł., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie skrzyżowania ulic A - B (Rondo C ) wraz z uzbrojeniem podziemnym i nadziemnym.
Od decyzji powyższej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. złożyli U. A. i K. A. wskazując, że planowana inwestycja pogorszy warunki życia na nieruchomości będącej ich własnością i będzie zagrożeniem dla bezpieczeństwa ludzi. Odwołujący się zarzucili kwestionowanej decyzji, także to, że nie respektuje chronionych prawem interesów osób trzecich.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując powyższe odwołanie wskazało, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele, a także określa zasady ich zagospodarowania. Istotą postępowania prowadzonego w oparciu o normy zawarte w tej ustawie jest wyłącznie stwierdzenie czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem
zagospodarowania przestrzennego bądź w przypadku jego braku, z przepisami szczególnymi.
Według art. 40 ust. l tej ustawy ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji prezydenta miasta (wójta, burmistrza) na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym organ ten nie może odmówić inwestorowi wydania tych ustaleń, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami planu. Jeżeli więc dla danego terenu objętego wnioskiem jest uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to decyzja bezwzględnie powinna zostać wydana na podstawie tego planu.
W niniejszej sprawie jest niesporne, że dla terenu obejmującego przedmiotową nieruchomość obowiązuje plan zagospodarowania miasta Ł., zatwierdzony przez Radę Miejską w Ł. uchwałą Nr [...] z dnia[...]. W zaskarżonej decyzji organ I instancji przedstawił warunki wynikające z ustaleń tego planu stwierdzając, że przedmiotowa inwestycja przewidziana jest do realizacji na terenach, położonych w obrębie budownictwa mieszkaniowego i terenów o funkcji usługowej - (jednostki urbanistyczne o symbolach: 16.02.02/M.Z1.1, 16.02.05/M.Z3.6, 16.03.01/U.Z1.2, 16.03.02/M.Z1.2).
Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązujący plan miejscowy zawiera ustalenia dla ulic układu podstawowego, do których należą również ulica A (przewidziana jako ulica klasy GP 2//3+T) i ulica B. Zgodnie z tym ustaleniami minimalna szerokość ulicy A między liniami rozgraniczającymi wynosi 40 metrów, zaś szerokość zalecana - 60 metrów. Dla ulicy B zaś, na odcinku: tory PKP - A (Z 2/2) minimalna szerokość to 30 metrów, zaś zalecana to 40 metrów, natomiast na odcinku A - D (Z 2/3+T); minimalna szerokość to 40 metrów, zaś zalecana to 50 metrów, na odcinku D –E (Z 2/2) minimalna szerokość wynosi 30 metrów, zaś zalecana to 40 metrów. Przy czym jak konkludował organ - minimalna szerokość ulicy dotyczy wyłącznie sytuacji punktowych, wynikających ze stanu istniejącego.
Z ustaleń szczegółowych planu dla obsługi komunikacyjnej wynika ponadto, że do czasu opracowania koncepcji technicznych lub opracowań o problematyce uproszczonej w celu określenia szczegółowych linii rozgraniczających ulic układu podstawowego, decyzje jednostkowe winny być podejmowane w oparciu o ustalenia zawarte w kartach parametrycznych dla wartości zalecanych.
Organ II instancji wskazał ponadto, co jednocześnie podkreślił, że wnioskowana przebudowa skrzyżowania przewidziana jest do realizacji wyłącznie w granicach linii rozgraniczających, a są to granice terenów przeznaczonych na pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w wypadku autostrady - w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady (par. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43. poz. 430)).
Dalej organ wskazał, iż przebudowa i modernizacja ulic wiąże się z koniecznością spełnienia wymagań podstawowych dotyczących między innymi: bezpieczeństwa użytkowania, bezpieczeństwa z uwagi na możliwość wystąpienia pożaru lub innego miejscowego zagrożenia oraz spełnienia odpowiednich warunków użytkowych zgodne z przeznaczeniem drogi publicznej.
Planowana przebudowa ulic należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska (par. 2 pkt 8 lit. l rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589). Oznacza to, że zamierzone przedsięwzięcie (przebudowa dróg wojewódzkich) jest inwestycją, dla której może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko.
Okoliczność ta stanowiła podstawę do przeprowadzenia postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko. W przedmiotowej sprawie, stosownie do brzmienia art. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085) postępowanie toczyło się w trybie przepisów ustawy z dnia 9 listopada 2000 roku o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
W przypadku przedsięwzięć zaliczonych do kategorii, dla której sporządzenie raportu może być wymagane, o obowiązku sporządzenia takiego raportu decyduje organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, po zapoznaniu się z charakterystyką przedsięwzięcia załączoną do wniosku oraz po zasięgnięciu opinii starosty i powiatowego inspektora sanitarnego, co do konieczności sporządzenia raportu i ewentualnego jego zakresu. Taka sytuacja miała również miejsce w niniejszej sprawie. Wobec stanowiska organów, o których mowa wyżej, inwestor do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dołączył "Raport oddziaływania inwestycji na środowisko" zawierający elementy, o których mowa w postanowieniu Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...].
W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania poprzedzającego ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji podjął wszystkie niezbędne działania określone w ustawie z dnia 9 listopada 2000 roku o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a więc podał do publicznej wiadomości informację o planowanym przedsięwzięciu i możliwości składania wniosków i uwag, oraz wystąpił z wnioskiem do Starosty i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. o uzgodnienie warunków inwestycji, a nadto wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego podał do publicznej wiadomości informację o wydaniu decyzji.
Odnosząc się do sporządzonego "Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko" organ odwoławczy podkreślił, że przedstawiony w koncepcji wariant przebudowy skrzyżowania został tak opracowany, że w całości mieści się w istniejącym pasie drogowym (w pełni adaptowano linie rozgraniczające ulic z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Przeprowadzone oszacowanie zasięgów oddziaływania hałasu komunikacyjnego pozwala stwierdzić, że przy założonym natężeniu ruchu komunikacyjnego należy się spodziewać, że przekroczenia dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku wystąpią w promieniu około 70 - 90 metrów od krawędzi jezdni. Jednakże na taki stan nie ma wpływu planowana modernizacja, a wręcz przeciwnie, w czasie projektowania i opracowywania koncepcji planowanego przedsięwzięcia w sposób maksymalny starano się zmniejszyć uciążliwość obiektu dla środowiska między innymi poprzez przyjęcie rozwiązań, opisanych w "Raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko". Skutkiem tego będzie obniżenie poziomu hałasu na terenach przyległych o około l dB/A. Poprawy można się spodziewać również jeżeli chodzi o stan zanieczyszczenia powietrza i warunki bezpieczeństwa w tym rejonie miasta.
Organ odwoławczy opierając się ma podsumowaniu omawianego Raportu stwierdza, iż planowana przebudowa skrzyżowania ulicy A z ulicą B nie wpłynie na pogorszenie stanu środowiska na terenach położonych w bezpośrednim otoczeniu inwestycji i w związku z tym nie ma przeciwwskazań do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym organ powołując się na omawiany Raport nie podzielił twierdzeń podnoszonych w odwołaniu tyczących negatywnego oddziaływania inwestycji na ludzi i środowisko Organ zwrócił dodatkowo uwagę na to, że omawiany "Raport oddziaływania inwestycji na środowisko" uzyskał pozytywną opinię zarówno Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., jak również Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Ł.
Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż żadne z ustaleń zawartych w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, zważywszy cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności przedłożoną ocenę oddziaływania na środowisko, nie zawiera zapisu, który uniemożliwiałby realizację planowanej inwestycji. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium, przebudowa ulic w celu poprawy bezpieczeństwa użytkowników ruchu, w granicach określonych w planie linii rozgraniczających, na terenach intensywnej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, jest zgodna z postanowieniami tego planu. Powyższa okoliczność, a także prawidłowo przeprowadzone postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanej decyzji, stanowią podstawę do przyjętego przez Kolegium rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy zaskarżoną decyzję.
Na po wyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi złożyli U. A. i K. A. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżący podnieśli, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 6, 7, 8, 9, 10 k.p.a., art. 77 k.p.a., w związku z art. 5, 40, 42 i 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu wniesionej skargi podniesiono, iż decyzja organu I instancji została wydana bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Skarżący podnieśli, iż w odwołaniu sprecyzowali swe zarzuty, wskazali na naruszenie praw osób trzecich, oraz naruszenie norm w zakresie hałasu. Skarżący podnieśli, iż w istocie zostało im odjęte prawo własności do części działki.
Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się w pełni do zarzutów, bowiem uznał, że skoro obecnie naruszone są normy w zakresie hałasu oraz normy techniczne to inwestycja poprawi ten stan rzeczy. Zdaniem skarżących ten pogląd za mylny, gdyż poprzez realizację inwestycji nie powinny być uciążliwości zmniejszone, a monitoringu w tym zakresie nikt nie prowadził. Skarżący wskazali, iż nie mogą mieszkać praktycznie na ulicy, która jest drogą szybkiego ruchu, bowiem ten fakt spowodować może zagrożenie bezpieczeństwa. Ponadto organy administracji nie przedstawiły zgodności proponowanej inwestycji z częścią graficzną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie skarżących w sytuacji jaka ma miejsce w niniejszej sprawie powinno zostać dokonane wywłaszczenie części działki z budynkiem mieszkalnym, zaś skarżący winni uzyskać odszkodowanie finansowe, bądź działkę zamienną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem l stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, (art. 97 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)).
Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. l par. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie
1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przy wołaną podstawą prawną (art. 134 par. l p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.s.a.).
Przepisy miarodajne do oceny prawidłowości działań administracji w niniejszej sprawie zawiera obowiązująca w dacie wydawania decyzji przez organy administracji ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.). Przepis art. 40 ust. l tejże ustawy stanowi, iż w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, na podstawie przepisów szczególnych. Mając na uwadze, iż teren objęty planowaną realizacją inwestycji, w czasie wydawania kwestionowanych decyzji był objęty działaniem obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania miasta Ł., zatwierdzonego przez Radę Miejską w Ł. uchwałą Nr [...] z dnia[...], zasadnie organ ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu opierając się na postanowieniach owego miejscowego planu.
Przepisy omawianej ustawy nie dają organom administracji możliwości uznaniowego rozpoznawania spraw w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania gdyż stanowią, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym).
W niniejszej sprawie nie budzą wątpliwości zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnoszące się do terenu planowanej inwestycji. Nie jest kwestionowane w szczególności to, iż obowiązujący plan miejscowy dla obrębów, w których planowana jest przebudowa ronda zawiera ustalenia dla ulic układu podstawowego, zaś planowana inwestycja drogowa znajduje się w granicach linii rozgraniczających, czyli w granicach terenów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na pas drogowy lub pasy drogowe. Powyższe ustalenie poczynione przez organy administracji, w oparciu o interpretację postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i analizę przedłożonego przez inwestora wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, Sąd uznaje za prawidłowe i przesądzające o treści wydanej decyzji. W tym zakresie nie sposób doszukać się naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku.
Ponadto jako bezzasadny uznać wypada zarzut skarżących, iż organy administracji nie przedstawiły zgodności proponowanej inwestycji z częścią graficzną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona przez organ ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dotyczy zarówno jego części graficznej jak i opisowej i w sposób nie budzący wątpliwości daje wyraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji.
Organy administracji w sposób prawidłowy doszły do przekonania, iż planowana inwestycja należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 roku w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589). Konsekwencją powyższego stwierdzenia jest potrzeba opracowania raportu oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego na środowisko.
W sposób prawidłowy organy administracji zdecydowały, iż w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie rozwiązania prawne przyjęte w ustawie z dnia 9 listopada 2000 roku o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.). Co prawda ustawa to już nie obowiązywała w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji (derogowana z systemu prawnego dnia l października 2001 roku), ale stosownie do brzmienia art. 3 ust. l ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085) skoro postępowania wszczęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostało rozpoczęte pod rządami tejże ustawy, to winna ona mieć zastosowanie w całym postępowaniu, zaś dokonane w takim postępowaniu rozstrzygnięcia powodują skutki prawne, o których mowa w obowiązującej aktualnie ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.).(art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085)).
Analizując postępowanie organów administracji publicznej w niniejszej sprawie nie można zasadnie postawić zarzutu naruszenia przepisów postępowania przy ferowaniu kwestionowanych rozstrzygnięć, szczególnie zarzutu niewyjaśnienia wpływu planowanej inwestycji na środowisko naturalne. Samo wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie jak i w przedmiocie konieczności opracowania raportu oddziaływania inwestycji na środowisko odbyło się z udziałem zainteresowanych osób. Zachowane zostały również pozostałe warunki określone w przytoczonej powyżej ustawie, a więc organ podał do publicznej wiadomości informację o planowanym przedsięwzięciu pouczając o możliwości składania wniosków i uwag, zaś po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego podał do publicznej wiadomości informację o tym fakcie. Podobny charakter miało postępowanie w przedmiocie uzgodnienia warunków inwestycji z organami sanitarnymi i ochrony środowiska.
Analiza opracowanego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż organy administracji dysponowały pełnym materiałem dowodowym pozwalającym wydać zaskarżoną decyzję. Ocena tego materiału dokonana przez organ jest jak najbardziej poprawna. Natomiast gołosłowne są zarzuty skarżących tyczące pogorszenia stanu środowiska. Z raportu jasno wynika, iż przeniesienie ruchu drogowego na estakady spowoduje jego "upłynnienie", a będzie to miało wpływ na zmniejszenie emisji spalin oraz zmniejszenie propagacji hałasu, w porównaniu z aktualnym stanem rzeczy. Zarzuty podnoszone przez skarżących w tym zakresie uznać wypada jedynie za polemikę.
Nie jest również zasadny zarzut tyczący nieuwzględnienia praw skarżących przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Otóż przedmiotowe postępowanie - o czym była już mowa powyżej - zmierza jedynie do ustalenia zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W takim zakresie jaki przewidziany jest przez przepisy ustawy ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.) prawa i interesy skarżących zostały uwzględnione przy wydawaniu kwestionowanych decyzji. Natomiast charakter i zakres tegoż postępowania nie pozwala wziąć pod uwagę wszystkich argumentów skarżących, bowiem są one zastrzeżone dla postępowań innego rodzaju, jak chociażby dla postępowania o pozwolenie na budowę (dla którego niniejsze postępowanie jest jedynie etapem wstępnym), czy dla postępowania wywłaszczeniowego.
Skarżący podnieśli nadto naruszenie przez organ zasad postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 8, 9, 10 k.p.a.), nie wskazując w czym upatrują owego naruszenia. Sąd po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, którym dysponował organ oraz po przeanalizowaniu wydanych decyzji nie dopatrzył się w postępowaniu organów rozstrzygających niniejszą sprawę naruszeń zasad postępowania administracyjnego.
Z tych wszystkich względów skargę należało oddalić (art. 151 p.s.a.).