II SA/Łd 450/25

II SA/Łd 450/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Arkadiusz Blewązka /przewodniczący/
Magdalena Sieniuć /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne
Odpady
Kara administracyjna
Czystość i porządek
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2010
art. 9o ust. 1-3,  art. 9xb, art. 9zc ust. 1
Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 189 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 22 października 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2025 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr KO.463.17.2025 w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania dotyczącego podmiotów prowadzących działalność z zakresu opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych oddala skargę. dc
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 24 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej jako: "k.p.a.", utrzymało w mocy decyzję Burmistrza I. z dnia 3 października 2024 r., znak: RUK.6232.5.2023JM, o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 6.600 zł za przekazanie po terminie sprawozdania przedstawianego przez podmioty prowadzące działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r.
Z akt sprawy wynika, że powyższą decyzją z dnia 3 października 2024 r. organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 9xb ust. 1 pkt 2 i art. 9zb ust. 1b w związku art. 9o ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 399 ze zm.) - dalej jako: "u.c.p.g.", wymierzył A. G., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa A., karę pieniężną w wysokości 6.600 zł za przekazanie po terminie Wójtowi Gminy I. (obecnie Burmistrzowi I.) sprawozdania przedstawianego przez podmioty prowadzące działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 roku.
Odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim wniósł A. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa A., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:
1) art. 189f § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie w sprawie, pomimo zaistnienia ustawowych przesłanek do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i zastosowania przez organ pouczenia - przesłanki opisane w tym przepisie nie muszą występować łącznie z uwagi na leksykalne brzmienie art. 189f § 1 k.p.a., tj. konieczne jest zaprzestanie naruszenia prawa i znikoma waga naruszenia, zaś strona nie musi być uprzednio karana karą administracyjną za to samo naruszenie,
2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 88 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę okoliczności sprawy i zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji ustalenie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., co doprowadziło do niezastosowania w sprawie możliwości przewidzianych przez art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., pomimo wystąpienia rzeczywistych warunków do ich zastosowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji organu I instancji w warunkach braku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz braku rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, polegającego na całkowitym pominięciu przez organ, że skarżący naruszył jedynie obowiązek sprawozdawczo-ewidencyjny, natomiast nie wywołał żadnych szkód, tzn. nie zaszkodził środowisku, nie wylał nieczystości do lasu, czy w inne miejsca niedozwolone. Co więcej, strona zaprzestała naruszenia z własnej inicjatywy, bez wcześniejszej interwencji organu. Jednocześnie organ nie nadał właściwego znaczenia okoliczności, że do rzeczonego naruszenia doszło w szczególnym okresie, tj. w okresie pandemii COVID-19, co powodowało daleko idące ograniczenia w życiu społecznym i instytucjonalnym,
4) zasady proporcjonalności poprzez wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej nieadekwatnej do wagi naruszenia oraz dochodów strony osiąganych na terenie Gminy I., a jednocześnie w sytuacji, gdy organ nie zastosował przepisu art.15zzzzzn2 ustawy COVID-19 we właściwym czasie i uczynił to dopiero na skutek wskazań Kolegium związanych z dwukrotnym zaskarżeniem decyzji w sprawie przez A.G., co może przekładać się na wymiar kary,
5) prawa materialnego, a to art. 9xb ust. 1 pkt 2 i art. 9zb ust. 1b w zw. z art. 9o ust. 1 i 2 u.c.p.g., poprzez wydanie decyzji nakładającej na skarżącego A.G. karę pieniężną w wymiarze 6.600,00 zł, podczas gdy Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 20 grudnia 2022 r. wydanym w sprawie o sygn. akt SK 66/21 orzekł, że art. 9xb pkt 2, art. 9zc ust. 1 oraz art. 9f u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. do 8 sierpnia 2022 r., w zakresie w jakim przewidując obowiązek nałożenia przez właściwy organ samorządu terytorialnego administracyjnej kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o u.c.p.g., w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności czynu, są niezgodne z art. 20, art. 22, art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - zaś organ nie wyjaśnił sposobu ustalenia kary pieniężnej na poziomie 6.600,00 zł i wymierzył karę pieniężną, w sytuacji gdy istnieją warunki do odstąpienia od jej wymierzenia.
Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła na podstawie art. 138 § 1 i 2 k.p.a. o:
- uchylenie decyzji organu I instancji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez odstąpienie od wymierzenia kary finansowej i zastosowanie pouczenia,
- względnie, na wypadek uznania przez organ odwoławczy, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 24 kwietnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności przywołało przepisy prawa znajdujące zastosowanie w sprawie i stwierdziło, że zdarzeniem stanowiącym podstawę wymierzenia przedmiotowej kary jest niedopełnienie przez skarżącego obowiązku złożenia w terminie sprawozdania podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r. i tym samym w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy z momentu wskazanego zdarzenia.
Następnie organ II instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, iż A.G. jest wpisany do rejestru działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych prowadzonego przez Burmistrza I. (zezwolenie z dnia 11 lutego 2014 r. znak sprawy [...]) i prowadzi na terytorium gminy I. działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. W związku z tym ciąży na nim obowiązek złożenia sprawozdania, o jakim mowa w art. 9o ust. 1 u.c.p.g. Sprawozdanie za II kwartał 2020 r. strona skarżąca zobowiązana była złożyć do dnia 31 lipca 2020 r., zaś sprawozdanie zostało złożone w dniu 15 października 2020 r., a więc 76 dni po terminie wskazanym w przepisie art. 9o ust. 2 u.c.p.g. Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że obowiązek sprawozdawczy skarżącego jako przedsiębiorcy wynika wprost z art. 9o ust. 1 - 3 u.c.p.g., zaś kara pieniężna nakładana w razie uchybienia temu obowiązkowi ma wyraźną podstawę w przepisie art. 9xb u.c.p.g. Przepis ten w rozpatrywanym okresie przewidywał za naruszenie terminu sprawozdawczego karę administracyjną w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia w złożeniu sprawozdania, nie więcej jednak niż za 365 dni.
Organ odwoławczy wskazał również, że kara administracyjna ma przymusić do terminowego sporządzania i przekazywania sprawozdań, a decyzja o jej nałożeniu ma charakter decyzji związanej. To zaś oznacza, że wobec stwierdzenia naruszenia obowiązku z art. 9o ust. 1 u.c.p.g. organ jest zobowiązany do ukarania na podstawie art. 9xb pkt 2 u.c.p.g. Podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, niezależnie od formy i rozmiaru prowadzonej faktycznie działalności gospodarczej, jest profesjonalistą, z czym wiążą się określone konsekwencje, w tym świadomość obowiązku sprawozdawczego i podlegania ukaraniu za jego nieterminowe wykonanie. W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, zgodnie z art. 9xb pkt 2 u.c.p.g., zasadnym jest wymierzenie stronie skarżącej kary pieniężnej za opóźnienie w złożeniu sprawozdania.
Organ II instancji zaznaczył także, iż przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania organ nie bierze pod uwagę stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia oraz dotychczasowej działalności podmiotu. Związane jest to z tym, że w art. 9zc ust. 1 u.c.p.g. nie wymieniono kar pieniężnych, o których mowa w art. 9xb pkt 2 u.c.p.g. Jak bowiem wynika z art. 9zc ust. 1 u.c.p.g., przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xaa pkt 1, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4, właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu.
Ponadto Kolegium podkreśliło, że w sprawie uwzględniono okoliczność, iż w okresie, w którym skarżący miał dopełnić obowiązku złożenia sprawozdania, na terenie kraju obowiązywał stan epidemii COVID-19. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19, organ I instancji pismem z dnia 14 czerwca 2024 r., znak: RUK.6232.5.2023JM, zawiadomił A.G. o uchybieniu terminu do złożenia sprawozdania w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r. i wyznaczył termin 30 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek A.G. o przywrócenie terminu do złożenia sprawozdania w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r. wpłynął do organu I instancji w dniu 18 lipca 2024 r. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2024 r. organ I instancji odmówił A. G. przywrócenia terminu do złożenia sprawozdania w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r. Postanowienie zostało doręczone w dniu 12 sierpnia 2024 r. Strona nie złożyła zażalenia na powyższe postanowienie. Tym samym, kwestia przywrócenia terminu do złożenia sprawozdania została już ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta. Zdaniem organu odwoławczego, okoliczność, że organ I instancji zastosował w sprawie przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 dopiero po dwukrotnym uchyleniu decyzji organu w niniejszej sprawie przez Kolegium i dopiero wtedy został mu wyznaczony termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, nie ma znaczenia dla samej kwestii wymiaru kary. W ocenie Kolegium, wbrew temu co podaje skarżący, działanie to nie mogło rzutować na karę finansową. To strona ma bowiem dbać o to, aby swoje obowiązki związane z prowadzoną działalnością wykonywać terminowo, zgodnie z przepisami. Organ nie ma w zakresie swoich obowiązków przypominania przedsiębiorcy o ciążących na nim obowiązkach. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, nie można zarzucić organowi I instancji opieszałości w informowaniu strony o jej powinnościach.
W dalszej kolejności Kolegium stwierdziło, że nie można zgodzić się ze skarżącym, iż w sprawie naruszono przepis art. 189f § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niezastosowanie, pomimo zaistnienia ustawowych przesłanek do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i zastosowania pouczenia. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia stronie skarżącej kary za przekazanie po terminie sprawozdania przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r., na podstawie powyższego przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Z brzmienia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa.
Organ II instancji nie zgodził się ze skarżącym, że w sprawie naruszenie prawa było znikome i skarżący zaprzestał dalszego naruszania prawa poprzez złożenie sprawozdania z własnej inicjatywy, bez wcześniejszej interwencji organu. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, że przy ocenie przesłanki znikomości naruszenia prawa należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. Podejście takie nie zmienia jednak charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia. Przepis ten jedynie wyłącza możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji.
W odniesieniu do powyższego organ II instancji dodał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że charakter kar w zakresie braku wykonania obowiązku sprawozdawczego regulowanego w u.c.p.g. wyłącza możliwość wystąpienia przesłanki "znikomości wagi czynu". Kolegium zgodziło się zatem z organem I instancji, że w sprawie waga naruszenia prawa, wbrew temu co twierdzi skarżący, nie jest znikoma z uwagi na fakt, iż sprawozdanie zostało złożone 76 dni po terminie razem ze sprawozdaniem za III kwartał 2020 r.
Zdaniem organu odwoławczego, oceniając wagę naruszenia prawa trzeba mieć na uwadze, że dobrem chronionym w danym przypadku jest ochrona środowiska naturalnego, gdyż obowiązek wynikający z art. 9xb pkt 2 u.c.p.g. (aktualnie - art. 9xb ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.) zmierza do stworzenia odpowiedniej w stosunku do zapotrzebowań społecznych - ilości i organizacji instalacji przetwarzania ścieków komunalnych. Nadto organ II instancji przypomniał, że utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy. Gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania, a w szczególności zapewniają budowę, utrzymanie i eksploatację własnych lub wspólnych z innymi gminami, lub wspólnych ze związkiem metropolitalnym instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, w tym instalacji komunalnych, o których mowa w art. 38b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach oraz stacji zlewnych, w przypadku gdy podłączenie wszystkich nieruchomości do sieci kanalizacyjnej jest niemożliwe lub powoduje nadmierne koszty (art. 3 ust. 1 i 2 pkt a), b) u.c.p.g.). Przekazanie w terminie sprawozdań, o których mowa w art. 9o u.c.p.g., ma znaczenie dla prowadzenia prawidłowej gospodarki w zakresie utrzymania czystości i porządku, i to zarówno w skali lokalnej gminy, jak i ponadlokalnej, a tym samym, ma znaczenie dla ochrony środowiska naturalnego.
W rozpatrywanej sprawie strona co prawda złożyła sprawozdanie, jednak z opóźnieniem, zatem – zdaniem Kolegium - nie można mówić, że nastąpiło zaprzestanie naruszenia prawa, o którym mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Przekroczenie terminu do złożenia sprawozdania o każdy dzień powoduje, że każdy delikt jest niejako konsumowany. Sankcji podlega bowiem każdy dzień opóźnienia. Złożenie sprawozdania po terminie nie sanuje zatem deliktów już popełnionych odrębnie za każdy dzień przekroczenia (tak np. WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 07.10.2021 r. sygn. akt II SA/Sz 716/21, WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 22.02.2022 r. sygn. akt II SA/Po 451/21, CBOSA). W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, należy zgodzić się z organem I instancji, że okoliczności sprawy wskazują, iż nie ziściły się przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary, o których mowa w przytoczonym powyżej art. 189f § 1 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że zaistniały podstawy prawne w świetle poczynionych ustaleń faktycznych do nałożenia kary i zwrócił uwagę, że przedmiotowa kara została nałożona na podmiot profesjonalnie zajmujący się działalnością w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Organ II instancji wyjaśnił, że składanie sprawozdania przez każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych ma o tyle istotne znaczenie, iż złożone sprawozdania stanowią punkt odniesienia dla gmin, które obowiązane są do wykonywania obowiązku ciągłej analizy pozbywania się nieczystości ciekłych przez właścicieli nieruchomości z terenu gminy w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Bez uzyskania takich sprawozdań i danych z nich wynikających gmina nie jest w stanie przeprowadzić w tym zakresie analizy. Nie można więc lekceważyć obowiązku sprawozdawczego i twierdzić, że ze strony organu "brak rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy polegającego na całkowitym pominięciu przez organ, iż skarżący naruszył jedynie obowiązek sprawozdawczo-ewidencyjny".
Nadto Kolegium zwróciło uwagę na okoliczność, że ustawodawca od 9 sierpnia 2022 r. podniósł wysokość kary za złożenie po terminie sprawozdania do 300 zł za dzień opóźnienia. W uzasadnieniu do projektu tej zmiany wskazano, że: "przedstawiona zmiana lepiej zapewni wykonanie ustawowego obowiązku przekazywania sprawozdania. Proponowany przepis sankcyjny zakłada ograniczenie przypadków dostarczania nieczystości ciekłych, w tym odbieranych z instalacji przydomowych oczyszczalni ścieków, do oczyszczalnia ścieków, które nie zapewniają właściwego poziomu oczyszczania dla ścieków pochodzących z aglomeracji. W tym zakresie określono także przesłanki brane pod uwagę przez organ nakładający administracyjne kary pieniężne, co pozwoli ograniczyć w tym zakresie zupełną dowolność co do wysokości ustalanej kary". Tym samym – zdaniem organu II instancji - należy uznać, że kwestia terminowej i prawidłowej sprawozdawczości ma dla ustawodawcy duże znaczenie.
Organ odwoławczy wyjaśnił także, że organ I instancji uwzględnił w sprawie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt SK 66/21. Zgodnie z tym wyrokiem, art. 9xb pkt 2, art. 9zc ust. 1 oraz art. 9zf u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. do 8 sierpnia 2022 r., w zakresie, w jakim przewidują obowiązek nałożenia przez właściwy organ samorządu terytorialnego administracyjnej kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o u.c.p.g., w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności tego czynu, są niezgodne z art. 20, art. 22, art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Mając na uwadze powyższe Kolegium powołało się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 748/22 (CBOSA), w którym wskazano, że "skutek wyroku stwierdzającego niezgodność z Konstytucją inkryminowanego przepisu prawa polega na obaleniu domniemania jego zgodności z Konstytucją od momentu wprowadzenia danego przepisu do obrotu prawnego. W tej sytuacji wobec stwierdzenia niezgodności z Konstytucją, art. 9xb pkt 2, od momentu wejścia w życie ww. wyroku Trybunału, nie może być stosowany w jego dotychczasowym brzmieniu. Jeżeli bowiem Konstytucja dopuszcza wzruszenie prawomocnego orzeczenia sądowego oraz ostatecznej decyzji administracyjnej, wydanych na podstawie przepisu uznanego następnie przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją (art. 190 ust. 4 Konstytucji RP), to tym bardziej należy opowiedzieć się za niedopuszczalnością wydania orzeczenia sądowego oraz decyzji administracyjnej w oparciu o przepis, który Trybunał uznał za niezgodny z Konstytucją RP. Podkreślić jednocześnie trzeba, że powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest wyrokiem zakresowym, a zatem nie wywołuje on prostego skutku, określonego w art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, a więc utraty mocy obowiązującej zakwestionowanej regulacji prawnej. Tym niemniej powoduje on konieczność zrekonstruowania normy prawnej w oparciu o stanowione przepisy prawa, które pozostają zgodne z Konstytucją RP, przy wykorzystaniu reguł wykładni prawa, tak aby wynik tej rekonstrukcji nie był sprzeczny ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Trybunału. Dodać przy tym trzeba, że jedną z form bezpośredniego stosowania Konstytucji przez sądy (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP) jest oparcie wyroku na stanowisku wyrażonym w orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1578/16). Trybunał Konstytucyjny nie jest ustawodawcą pozytywnym, co wynika wprost z art. 188 pkt 1 Konstytucji, jego wyrok nie stanowi źródła prawa. Jednak stwierdzenie konstytucyjności jedynie części norm dekodowanych z kontrolowanego przepisu w wyroku zakresowym wywołuje domniemanie niekonstytucyjności norm zawartych w zakwestionowanej części przepisu (J. Trzciński, glosa krytyczna do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt III CZP 2/09, ZNSA 2010/2/158-160; M. Wiącek, glosa krytyczna do uchwały III CZP 2/09, Przegląd Sejmowy 2010/3/156-157 pkt 3, s. 166 pkt 10; G. J. Wąsiewski, glosa krytyczna do uchwały III CZP 2/09, Państwo i Prawo 2010/10/141; M. Ziółkowski, glosa do uchwały III CZP 2/09, Przegląd Sejmowy 2011/5/s.186 pkt 2, s. 191 pkt 5 i przywołane przez Glosatorów orzecznictwo i piśmiennictwo)".
Zdaniem organu II instancji, zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w odwołaniu, strona nie przedstawiła żadnych okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary, oprócz powoływania się na stan epidemii COVID-19. Organ I instancji uwzględnił okoliczności, w jakich doszło do niedotrzymania terminu do złożenia sprawozdania, tj. okres epidemii COVID i pomniejszył karę z 7.600 zł (która wynika z wyliczenia 76 dni x 100 zł) do 6.600 zł. Organ wziął pod uwagę, że pandemia koronawirusa wpłynęła na wiele aspektów życia polskich obywateli, zarówno społecznych, gospodarczych jak i prawnych. Zdaniem Kolegium, w okresie obowiązywania stanu epidemii COVID-19 w działalności wielu podmiotów, w tym podmiotów publicznych, nastąpiły daleko idące utrudnienia. Ograniczony stał się również dostęp do instytucji. Jednakże, mimo sytuacji związanej z epidemią COVID-19, organy administracji umożliwiały klientom załatwianie spraw za pomocą składania wniosków do wystawionych przed drzwiami Urzędu skrzynek podawczych, a także za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej e-PUAP oraz drogą korespondencyjną.
Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji ocenił również aktualną sytuację finansową A.G. i na podstawie przedłożonych dokumentów (PIT-36) stwierdził, iż w żaden sposób nałożenie administracyjnej kary pieniężnej nie powinno spowodować utraty płynności finansowej przedsiębiorcy. W ostatnim czasie nie zaistniały też żadne szczególne okoliczności o nadzwyczajnym charakterze, które mogłyby wpłynąć na pogorszenie się sytuacji finansowej strony. Z przedstawionych dokumentów wynika, że przedsiębiorca z każdym rokiem uzyskuje coraz większy dochód z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności bezpodstawny jest zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, poprzez wydanie decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wymiarze 6.600,00 zł.
W ocenie Kolegium, dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, jak i przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego, były wystarczające do załatwienia sprawy. Wbrew temu co podaje strona skarżąca w przedmiotowej sprawie, organ nakładając karę za przekazanie po terminie sprawozdania przedstawianego przez podmioty prowadzące działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r. nie naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Kolegium stwierdziło również, że organ I instancji prawidłowo wypełnił obowiązki wynikające z powyższych przepisów, ponieważ dokonał czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wymierzenia stronie administracyjnej kary pieniężnej, przez wszechstronną analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Nadto, jak wyżej wskazano, organy nie mają obowiązku poszukiwania powodów niewykonania ustawowego obowiązku przez stronę i ustalania okoliczności przemawiających za odstąpieniem od wymierzenia przedmiotowej kary.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł A.G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa A., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 9zc ust. 1 w zw. z art. 9o ust. 1 w zw. z art. 9xb ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. poprzez błędną wykładnię polegającą na zastosowaniu przepisu art. 9zc ust. 1 u.c.p.g. z pominięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt SK 66/21 (Dz.U.2022.2797), który wskazuje na konieczność zastosowania innej niż przyjętej przez organ II instancji wykładni tego przepisu;
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez uznanie, że w sprawie nie należy brać pod uwagę stopnia szkodliwości czynu, zakresu naruszenia oraz dotychczasowej działalności podmiotu, podczas gdy powinno mieć to znaczenie dla ewentualnego ukarania skarżącego,
b) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w warunkach braku wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz braku rzetelnego, wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, polegającego na niewzięciu pod uwagę przez organ, że skarżący naruszył jedynie obowiązek sprawozdawczo-ewidencyjny, natomiast nie wywołał żadnych szkód, tzn. nie zaszkodził środowisku, nie wylał nieczystości do lasu, czy w inne miejsca niedozwolone. Co więcej, strona zaprzestała naruszenia z własnej inicjatywy, bez wcześniejszej interwencji organu. Jednocześnie organ nie nadał właściwego znaczenia okoliczności, że do rzeczonego naruszenia doszło w szczególnym okresie, tj. w okresie pandemii Covid-19, co powodowało daleko idące ograniczenia w życiu społecznym i instytucjonalnym,
c) art. 189f § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niezastosowanie w sprawie, pomimo zaistnienia ustawowych przesłanek do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i zastosowania przez organ pouczenia oraz przyjęcie, że przedmiotowa regulacja nie znajduje zastosowania w sprawie z uwagi na treść art. 189a § 2 k.p.a.,
d) naruszenie zasady proporcjonalności poprzez wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej nieadekwatnej do wagi naruszenia oraz dochodów strony osiąganych na terenie Gminy I..
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i oddalenie skargi, podtrzymując przy tym argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W przedmiotowej sprawie wobec złożonych przez skarżącego i organ zgodnych wniosków o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Dokonując w tak zakreślonej kognicji sądów administracyjnych kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 24 kwietnia 2025 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 6.600 zł za przekazanie po terminie sprawozdania przedstawianego przez podmioty prowadzące działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r. - Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a co za tym idzie skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.
W kontrolowanej sprawie zasadniczą kwestią sporną, jaka powstała pomiędzy stronami postępowania, jest ustalenie, czy organy prawidłowo nałożyły na skarżącego administracyjną ww. karę pieniężną za przekazanie po terminie przedmiotowego sprawozdania za II kwartał 2020 r.
Natomiast okolicznością niesporną ustaloną przez organy pozostaje, że skarżący - A.G. jest wpisany do rejestru działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych prowadzonego przez Burmistrza I. (zezwolenie z dnia 11 lutego 2014 r., znak sprawy 7062.3.2014) i prowadzi na terytorium gminy I. działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Wobec tego jest zobowiązany do składania sprawozdania, o jakim mowa w art. 9o ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010, ze zm.) – powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.c.p.g.". Sprawozdanie za II kwartał 2020 r. skarżący zobowiązany był złożyć do dnia 31 lipca 2020 r., jednak uczynił to dopiero w dniu 15 października 2020 r., a więc 76 dni po terminie wskazanym w przepisie art. 9o ust. 2 u.c.p.g. Obowiązek sprawozdawczy skarżącego, jako przedsiębiorcy, wynika wprost z art. 9o ust. 1 - 3 u.c.p.g., zaś kara pieniężna nakładana w razie uchybienia temu obowiązkowi ma podstawę w przepisie art. 9xb u.c.p.g. Podkreślić należy, że wspomniany przepis w okresie zdarzenia przewidywał za naruszenie terminu sprawozdawczego karę administracyjną w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia w złożeniu sprawozdania, nie więcej jednak niż za 365 dni.
Organy rozpatrujące przedmiotową sprawę, w powyżej przedstawionych okolicznościach, stwierdziły, że przedmiotowe sprawozdanie zostało złożone po terminie, a zwłoka wyniosła 76 dni. Tym samym, w ich ocenie, ziściły się przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej. Nałożona z tego tytułu kara pieniężna została policzona według przepisów obowiązujących w dniu zdarzenia. Jak to zostało wskazane powyżej, przepis art. 9xb u.c.p.g. w rozpatrywanym okresie przewidywał za naruszenie terminu sprawozdawczego karę administracyjną w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia w złożeniu sprawozdania, nie więcej jednak niż za 365 dni, co daje łącznie 7.600 zł, tj. 76 dni x 100 zł. W sprawie uwzględniono jednak okoliczność, że w okresie, w którym skarżący miał dopełnić obowiązku złożenia sprawozdania, obowiązywał na terenie kraju stan epidemii COVID-19 i tym samym wymiar kary pieniężnej został obniżony do kwoty 6.600 zł.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 340), organ I instancji pismem z dnia 14 czerwca 2024 r. zawiadomił A.G. o uchybieniu terminu do złożenia sprawozdania w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r. i wyznaczył termin 30 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego sprawozdania za II kwartał 2020 r. wpłynął do organu I instancji w dniu 18 lipca 2024r. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2024 r. organ I instancji odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia sprawozdania w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za II kwartał 2020 r. Postanowienie zostało doręczone w dniu 12 sierpnia 2024 r. Skarżący nie wniósł na nie zażalenia. Tym samym kwestia przywrócenia terminu do złożenia sprawozdania została już ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięta.
Odnosząc się zaś do zarzutów skargi należy stwierdzić, że wbrew argumentacji skarżącego, nie można zarzucić organom zastosowania przepisu art.9zc ust. 1 u.c.p.g. z pominięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt SK 66/21. Wspomniany przepis stanowi, że przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xaa pkt 1, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust. 4, właściwy organ bierze pod uwagę stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Zgodnie z powyższym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, art. 9xb pkt 2, art. 9zc ust. 1 oraz art. 9zf u.c.p.g., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. do 8 sierpnia 2022 r., w zakresie, w jakim przewidują obowiązek nałożenia przez właściwy organ samorządu terytorialnego administracyjnej kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o u.c.p.g., w sztywno określonej wysokości, bez względu na okoliczności tego czynu, są niezgodne z art. 20, art. 22, art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organy przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy, wzięły pod uwagę wskazania zawarte w uzasadnieniu powyższego wyroku, tj. dotyczące łagodzenia przewidzianego automatyzmu wymierzania kary administracyjnej za przekazywanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o u.c.p.g., i wymierzyły skarżącemu karę w wysokości 6.600 zł, zamiast kary w wysokości 7.600 zł wynikającej z zastosowania wprost art. 9xb pkt 2 u.c.p.g., tj. wyliczenia - 76 dni x 100 zł. Ponadto uwzględniono w sprawie okoliczności, w jakich doszło do niedotrzymania terminu do złożenia sprawozdania, tj. okres epidemii COVID. Organ II instancji wziął pod uwagę, że epidemia COVID wpłynęła na wiele aspektów życia, zarówno społecznych, gospodarczych, jak i prawnych. W okresie obowiązywania stanu epidemii COVID-19 w działalności wielu podmiotów, w tym podmiotów publicznych, nastąpiły daleko idące utrudnienia. Ograniczony stał się dostęp do instytucji, co mogło skarżącemu utrudnić złożenie sprawozdania w terminie.
Podzielając w tym aspekcie stanowisko Kolegium, należy zwrócić uwagę, że mimo sytuacji związanej z epidemią COVID-19, organy administracji umożliwiały wtedy klientom załatwianie spraw za pomocą składania wniosków do wystawionych przed drzwiami Urzędu skrzynek podawczych, a także za pośrednictwem elektronicznej platformy usług administracji publicznej e-PUAP oraz drogą korespondencyjną. Ponadto nie ulega wątpliwości, że dokonano również w sprawie oceny sytuacji finansowej A.G. i na podstawie przedłożonych dokumentów (PIT-36) organ stwierdził, że w żaden sposób nałożenie administracyjnej kary pieniężnej nie powinno spowodować utraty płynności finansowej przedsiębiorcy. Wskazano także, że w ostatnim czasie nie zaistniały żadne szczególne okoliczności o nadzwyczajnym charakterze, które mogłyby wpłynąć na pogorszenie się sytuacji finansowej strony. Analizie poddano przedstawione w sprawie dokumenty i na ich podstawie organ stwierdził, że przedsiębiorca z każdym rokiem uzyskuje coraz większy dochód z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a skarżący nie wykazał żadnych innych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na wymiar kary za złożenie sprawozdania po terminie. Powyższa stanowisko organu nie budzi zastrzeżeń Sądu.
Za niezasadny należy uznać również zarzut niezastosowania przez organy prowadzące postępowanie art. 189f § 1 k.p.a. W sprawie, jak prawidłowo ustaliły organy, nie zaistniały bowiem przesłanki do odstąpienia od wymierzenia skarżącemu kary za przekazanie po terminie przedmiotowego sprawozdania. Wbrew stwierdzeniu skarżącego naruszenie prawa nie było znikome. Jak słusznie przyjęło Kolegium, przy ocenie przesłanki znikomości naruszenia prawa należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. Podejście takie nie zmienia jednak charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia.
W ocenie Sądu, zgodzić się zatem należy również ze stanowiskiem organów, że waga naruszenia prawa w tej sprawie nie jest znikoma z uwagi na fakt, że sprawozdanie zostało złożone 76 dni po terminie wraz ze sprawozdaniem za III kwartał 2020 r. Podzielając więc stanowisko Kolegium należy stwierdzić, że oceniając wagę naruszenia prawa trzeba mieć na uwadze, iż dobrem chronionym w danym przypadku jest ochrona środowiska naturalnego, gdyż obowiązek wynikający z art. 9xb pkt 2 u.c.p.g. (aktualnie - art. 9xb ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.) zmierza do stworzenia odpowiedniej w stosunku do zapotrzebowań społecznych - ilości i organizacji instalacji przetwarzania ścieków komunalnych. Utrzymanie czystości i porządku w gminach należy do obowiązkowych zadań własnych gminy.
Zasadnie przy tym organy podkreśliły, że przedmiotowa kara została nałożona na podmiot profesjonalnie zajmujący się działalnością w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Nie ulega bowiem wątpliwości, że podmiot prowadzący m.in. tego typu działalność, niezależnie od formy i rozmiaru prowadzonej faktycznie działalności gospodarczej jest profesjonalistą, z czym wiążą się określone konsekwencje, w tym świadomość obowiązku sprawozdawczego i podlegania ukaraniu za jego nieterminowe wykonanie.
Rację ma także Kolegium, że składanie sprawozdania przez każdy podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, ma o tyle istotne znaczenie, że złożone sprawozdania stanowią punkt odniesienia dla gmin, które obowiązane są do wykonywania obowiązku ciągłej analizy pozbywania się nieczystości ciekłych przez właścicieli nieruchomości z terenu gminy w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Bez uzyskania takich sprawozdań i danych z nich wynikających gmina nie jest w stanie przeprowadzić w tym zakresie analizy. Wobec powyższego niezasadne jest stwierdzenie skarżącego, że naruszył jedynie obowiązek sprawozdawczo-ewidencyjny. Trafnie Kolegium przy tym wskazało, że ustawodawca od 9 sierpnia 2022 r. podniósł wysokość kary za złożenie po terminie sprawozdania do 300 zł za dzień opóźnienia.
W ocenie Sądu, w tej sytuacji nałożona na skarżącego kara pieniężna nie mogła zostać uznana przez organy za rażąco nieproporcjonalną do wagi naruszenia. Odstąpienie od wymierzenia kary naruszałoby zasady sprawiedliwości społecznej w stosunku do podmiotów, które zgodnie z przepisami prawa składają przedmiotowe sprawozdanie. Nie można również podzielić stanowiska skarżącego, że zaprzestał naruszenia prawa i stanowi to przesłankę do odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Podkreślić należy, że sankcji podlega każdy dzień opóźnienia, a zatem złożenia sprawozdania, w sytuacji, gdy zostało to dokonane po terminie, nie stanowi zaprzestania naruszenia prawa. Sankcją objęte jest bowiem opóźnienie w złożeniu tego sprawozdania.
Na kanwie powyższych rozważań, w ocenie Sądu, należało stwierdzić, że organy - wbrew zarzutom skarżącego - dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Jednocześnie zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy obowiązujące przepisy prawa dostarczyły podstaw do wydania decyzji nakładającej przedmiotową karę pieniężną. Sąd miał również na uwadze, że ustalenia i ocena organów znalazły należyty wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.