II SA/Łd 44/19

II SA/Łd 44/19 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2019-07-24
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /sprawozdawca/
Bogusław Klimowicz
Joanna Sekunda-Lenczewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 3568/19 - Wyrok NSA z 2020-06-23
II OSK 3569/19 - Wyrok NSA z 2022-11-08
II SA/Kr 532/19 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-06-24
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 3 pkt 1, art. 54 pkt 2, art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 2081
art. 63 ust. 2 lit. c), art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
Dz.U. 2016 poz 71
par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 24 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska (spr.), Sędzia NSA Bogusław Klimowicz, Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 roku sprawy ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...]u, nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz S. J. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.tp.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a." – oraz art. 50 ust. 1 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) – zwanej dalej: "u.p.z.p." – po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. J., A.B., W. B., M. U., J.M., A.S. i B. S. od decyzji Wójta Gminy S. z [...] r., znak: [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. 114/1, obr. [...] - K., w miejscowości K., gm. S., w pkt 1: umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem wniesionym przez A. B.; w pkt 2: utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że 6 sierpnia 2018 r. A sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Wójta Gminy S. z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie opisanej powyżej inwestycji.
Decyzją z [...] r., znak: [...], Wójt Gminy S. ustalił warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego dla opisanego wyżej przedsięwzięcia. W uzasadnieniu organ wskazał, że projektowana inwestycja ma charakter publiczny w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu gminnym oraz, że przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z wymaganiami określonymi w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081) – zwanej także: "u.o.ś". Wskazano również, że projektowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z polityką Gminy S. określoną w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S." oraz, że po dokonaniu niezbędnych uzgodnień oraz przeprowadzeniu analizy w trybie art. 53 ust. 3 u.p.z.p. stwierdzono, iż przedmiotowa inwestycja, realizowana zgodnie z ustaleniami decyzji, nie będzie naruszać chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich.
Od decyzji organu I instancji tożsame co do treści odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. złożyli S. J., A. B., W.B., M.U., J.M., A. S. i B.S.W odwołaniach zarzucili naruszenie:
1) art. 53 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania, wydanych postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie oraz niezawiadomienie na piśmie właścicieli nieruchomości, na które bezpośrednio będzie wpływać inwestycja. Argumentowali, że w niniejszej sprawie mieszkańcy W. są właścicielami nieruchomości, które znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a w szczególności właścicielami tymi są: S. J. (W. 2), A. i W. B. (W. 3), A. i B. S. (W. 4), M.U. (W. 5), J.M. (W. 6). Organ pominął te osoby, nie doręczał im pism i nie zawiadomił ich o decyzji, przez co doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.;
2) art. 53 ust 4 pkt 6 u.p.z.p. polegające na nieuzgodnieniu zaskarżonej decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych, leśnych i melioracji wodnych, w sytuacji, gdy grunty znajdujące się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji miały właśnie taki charakter;
3) art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, polegający na błędnym uznaniu, że przedmiotowa inwestycja, jaką jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A, jest celem publicznym, choć w zamkniętym katalogu celów publicznych, wymienionym w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, cel jakim jest "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A" nie został wymieniony;
4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 157 § 2 k.p.a. poprzez niedokonanie analizy sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, niedostrzeżenie, że zaskarżone decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i niewszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności tych decyzji;
5) brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do wniosków i twierdzeń mieszkańców W.
Odwołujący się wskazali również, że decyzja została wydana mimo, iż postępowanie winno zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a to z uwagi na fakt, że została złożona skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r., znak: [...], uchylającą decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] (znak: [...]), w sprawie przeprowadzenia oddziaływania na środowisko, a sprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi jeszcze się nie zakończyła. Drugą wskazywaną podstawą zawieszenia, zdaniem odwołujących, jest to, że w toku postępowania przez uczestników były składane pisma, w których wskazywana była konieczność uzyskania stosownych opinii, zgód i pozwoleń oraz przeprowadzenia konsultacji. Organ tych działań nie poczynił, a w decyzji nie uzasadnił, dlaczego ich nie przeprowadził. Podnieśli również, że ich zdaniem w sprawie konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Powołując się na powyższe zarzuty odwołujący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Nadto wnieśli o: 1) dopuszczenie dowodu z opinii biegłego: a) z zakresu rolnictwa na okoliczność możliwego wpływu przedmiotowej inwestycji na stan i jakość uprawianych w jej sąsiedztwie roślin i pozyskiwanego w jej sąsiedztwie mleka, b) z zakresu onkologii i neurologii na okoliczność możliwego wpływu przedmiotowej inwestycji na stan zdrowia ludzi mieszkujących w obszarze jej oddziaływania; 2) rozpoznanie w postępowaniu odwoławczym postanowienia z [...] r. wskazując, iż jest ono nieprawidłowe, gdyż organ nie wyjaśnił w sposób przekonywujący, dlaczego nie znalazł podstaw do powołania dowodu z opinii biegłych; 3) przeprowadzenie rozprawy administracyjnej.
Na zakończenie odwołujący się wskazali, że wydaniu decyzji sprzeciwia się interes społeczny i słuszny interes strony, ponieważ przedmiotowa inwestycja ma zostać usytuowana na terenach rolniczych, na których uprawiane są zboża i pozyskiwane jest mleko, a oddziaływanie przedmiotowej inwestycji będzie niekorzystnie wpływać na jakość i właściwości tych produktów rolnych, a także na zdrowie i życie mieszkańców, ze względu na szkodliwy dla zdrowia przepływ fal elektromagnetycznych. W ich ocenie inwestycja wiążąca się z przesyłaniem i odbieraniem fal elektromagnetycznych powinna być usytuowana jak najdalej od siedzib ludzi i gospodarstw rolnych produkujących żywność.
W dniu 19 października 2018 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. wpłynęło pismo B. P. i P. S., pełnomocników S. J., W. B., M. U. i J. M. z załączoną decyzją Wójta Gminy S. z [...] września 2018 r., znak: [...], o rozgraniczeniu nieruchomości objętej księga wieczystą na [...], położonej w obrębie K., gmina S., oznaczonej nr ewid. 114/1, stanowiącej własność E.M., z nieruchomościami sąsiednimi: oznaczoną nr ewid. 47 i 113, stanowiącą własność W. B., oznaczoną nr ewid. 49, stanowiącą własność M.U., oznaczoną nr ewid. 48, stanowiącą własność B. i A. małż. S. i oznaczoną nr ewid. 146, stanowiącą własność Skarbu Państwa w użytkowaniu Gminy S. W piśmie wskazano, iż w wyniku tej decyzji zmianie uległ numer, obszar i kształt działki na której ma powstać planowana inwestycja, a co za tym idzie decyzja o lokalizacji nie jest aktualna i zgodna ze stanem faktycznym w chwili jej wydania, przez co nie może funkcjonować w obrocie prawnym.
Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że w aktach sprawy znajduje się opracowanie pn. "Kwalifikacja instalacji telefonii komórkowej A pod względem oddziaływania na środowisko", z której wynika, że dla przedstawionej przez inwestora konfiguracji anten sektorowych miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej wiązek promieniowania żadnej z anten sektorowych, co oznacza, że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze oddziaływać na środowisko lub potencjalne znacząco oddziaływać na środowisko. Ze względu na moc przewidywanych do instalacji anten sektorowych na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) – powoływanego jako: "rozporządzenie" – rozpatrywano występowanie tych miejsce w odległości 150 m od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania danej anteny. W ocenie Kolegium zasadnym było przyjęcie, że właściciele nieruchomości położonych w tak określonym zasięgu wiązek promieniowania posiadają legitymację do tego by uczestniczyć w postępowaniu lokalizacyjnym, gdyż postępowanie może dotyczyć ich uprawnień właścicielskich.
Organ II instancji stwierdził, że właścicielami (współwłaścicielami) nieruchomości położonych w odległości 150 m od planowanej do wybudowania anteny są: S.J. (właściciel działki o nr ewid. 116) W. B. (właściciel działek o nr ewid. 113, 117 i 47), M. U. (właściciel działek o nr ewid. 49), J. M. (właściciel działki o nr ewid. 120), A. S. i B.S. (współwłaściciele działki o nr ewid. 48). Natomiast A. B. nie przysługiwało prawo własności ani użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, a co za tym idzie nie mogła być uznana za stronę niniejszego postępowania administracyjnego. Wobec powyższego Kolegium postanowiło jak w pkt 1 sentencji.
Dalej organ odwoławczy, w oparciu o treść art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 53 ust. 1 i ust. 4, art. 54 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "u.g.n." – wyjaśnił zasady wydawania decyzji w przedmiocie lokalizacji celu publicznego i podkreślił, że w tym postępowaniu ustawodawca wprowadził także dodatkowe wymogi w kwestii zawiadomień stron o wszczęciu postępowania oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie.
Organ odwoławczy wskazał następnie, że po przeprowadzeniu przewidzianej w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, organ I instancji nie stwierdził niezgodności proponowanego przez inwestora przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi. Jak wynika z akt sprawy przed wydaniem decyzji organ I instancji dokonał uzgodnienia projektu decyzji z właściwymi organami, a ponadto organ stwierdził, po analizie przedłożonej przez inwestora kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej A pod względem oddziaływania na środowisko, że dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie uprzedniego postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko, gdyż nie zalicza się ona do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Kolegium ustaliło również, że organ pierwszej instancji zapewnił stronom udział w postępowaniu poprzez: zawiadamianie w formie pisemnej inwestora oraz właściciela nieruchomości, na której będzie lokalizowana planowana inwestycja celu publicznego o wszczęciu postępowania i o możliwości zapoznania się z dowodami i materiałami zgromadzonymi w postępowaniu oraz poprzez doręczenie wydanego w sprawie postanowienia o odmowie uwzględnienia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, a także doręczenie wydanej decyzji, jak również zapewnił pozostałym stronom udział w postępowaniu poprzez podanie do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania o możliwości zapoznania się z aktami postępowania oraz o wydaniu decyzji poprzez ogłoszenie na tablicy ogłoszeń i stronie BIP Urzędu Gminy w S., jaki i poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń miejscowości W.
Kolegium stwierdziło, ze decyzja organu I instancji zawiera wymagane art. 54 u.p.z.p. elementy, w tym określa rodzaj inwestycji oraz warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia oraz dziedzictwa kulturowego, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Jednocześnie posiada ona załącznik, na którym zostały wskazane linie rozgraniczające teren inwestycji.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów postępowania, tj. naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. organ II instancji wskazał, że powyższy przepis nie nakazuje w toku postępowania pisemnego zawiadamiania wszystkich stron o podejmowanych w sprawie czynnościach, a jedynie inwestora oraz właściciela i użytkownika wieczystego nieruchomości, na których inwestycja będzie lokowana. Odnośnie pozostałych strony ww. przepis przewiduje formę obwieszczenia i taka forma została zachowana.
W ocenie Kolegium kontrola instancyjna nie wykazała również naruszenia przez organ art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Organ I instancji dokonał bowiem uzgodnienia projektu decyzji ze wszystkimi organami, obowiązek uzgodnienia z którymi nakłada powołany przepis. Nie można zgodzić się również ze skarżącymi, że planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego. Stacja bazowa telefonii komórkowej zalicza się do obiektów i urządzeń łączności publicznej, i jako taka, po jej wybudowaniu, będzie pełnić funkcję publiczną, a tego typu obiekty są wymienione w art. 6 pkt 1 u.g.n.
Odnosząc się do podnoszonego zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 157 § 2 k.p.a. poprzez niedokonanie analizy sprawy pod kątem wystąpienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, Kolegium uznało ten zarzut za niezrozumiały. Kolegium nie znalazło również podstaw do uwzględnienia wniosków odwołania o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa, onkologii i neurologii, bowiem w postępowaniu lokalizacyjnym nie bada się wpływu planowanej inwestycji na zdrowie ludzi oraz stan i jakość uprawianych roślin. Ponadto w świetle przedłożonej wraz z wnioskiem inwestora kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej A pod względem oddziaływania na środowisko brak jest podstaw do uznania, że inwestycja będzie uciążliwa dla ludzi i środowiska. Poza tym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest jednym z początkowych etapów zamierzenia inwestycyjnego i nie przesądza o jego realizacji. Z kolei art. 122a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) nakłada na inwestora obowiązek wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku zarówno w momencie uruchomienia stacji bazowej telefonii komórkowej, jak również każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Dodatkowo w przepisach ww. ustawy przewidziano tryb kontroli przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska, które to mechanizmy umożliwiają przeprowadzenie kontroli w każdym czasie, już po uruchomieniu urządzeń.
Zdaniem organu odwoławczego brak było także podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, gdyż w niniejszej sprawie nie zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron (art. 89 § 2 k.p.a.) oraz bez wątpienia jej przeprowadzenie nie przyspieszyłoby i nie uprościło postępowania (art. 89 § 1 k.p.a.).
Organ II instancji uznał również, że fakt złożenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję Kolegium z [...] lipca 2018 r., znak: [...], pozostaje bez wpływu na sprawę. Postępowanie środowiskowe jest jedynie pośrednio powiązane z decyzją lokalizacyjną będącą przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto ww. decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Kolegium uchyliło rozstrzygnięcie Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], znak: [...], i umorzyło postępowanie w sprawie. Z tego powodu brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A "[...]" wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną.
Według Kolegium bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji pozostaje również okoliczność wydania przez Wójta Gminy S. decyzji z [...] września 2018 r., znak: [...], o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w obrębie K., gmina S., oznaczonej nr ewid. 114/1. Z ustaleń poczynionych przez Kolegium wynika, że sprawa o rozgraniczenia została, na wniosek W. B., przekazana do Sądu Rejonowego w S. i na chwilę obecną nie została prawomocnie zakończona.
Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożył S. J., zarzucając naruszenie:
1. art. 7, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi kasacyjnej, bowiem kontroli podlega naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu, a nie całość danego aktu normatywnego;
2. art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez nieustalenie, czy inwestycja ograniczy zabudowę sąsiednich nieruchomości do konkretnych wysokości w przyszłości, bowiem inwestor nie posiada uprawnienia do naruszenia istoty prawa własności;
3. § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez przyjęcie, że ocena oddziaływania na środowisko nie jest przeprowadzona dla całości przedsięwzięcia i nie wymaga oceny najgorszego wariantu, czyli z uwzględnieniem maksymalnych tiltów anten (w dokumentacji brak informacji na temat możliwego maksymalnego pochylenia), co w Radomsku doprowadziło do zbiorowego zagrożenia życia, zdrowia i mienia;
4. art. 59 ust. 1 u.o.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy równoważna moc promieniowana izotropowo anten wynosi 2.121,78 [W], a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m i 150 m od środka elektrycznego, przez co przedsięwzięcie powinno być uznane za mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź też za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
5. art. 59 ust. 2 u.o.ś. poprzez jego niezastosowanie, choć planowana inwestycja może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, którym jest położony w jej pobliżu B, a ponadto w obszarze oddziaływania inwestycji znajduje się obszar chronionej przyrody – [...] Obszar Chronionego Krajobrazu;
6. błędne ustalenie, że w sprawie nie jest potrzebne dokonanie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, którego dokonano wyłącznie w oparciu o przedłożony przez inwestora dokument prywatny - "Kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej A pod względem oddziaływania na środowisko", choć organy administracji powinny były dokonać w tym zakresie własnej, obiektywnej oceny, a nie przyjmować bez żadnych zastrzeżeń, uwag i jakichkolwiek komentarzy dokument prywatny przedłożony przez inwestora;
7. art. 63 ust. 3 pkt 1 u.o.ś. w zw. z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie faktu, że w niniejszej sprawie istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenie raportu było obligatoryjne;
8. art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. poprzez brak uzgodnienia zaskarżonych decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych, leśnych i melioracji wodnych oraz brak zasięgnięcia opinii biegłego do spraw neurologii oraz biegłego do spraw rolnictwa, choć przedmiotowa inwestycja ma zostać usytuowana na terenach rolniczych, na których uprawiane są zboża i pozyskiwane jest mleko, a oddziaływanie przedmiotowej inwestycji będzie niekorzystnie wpływać na jakość i właściwości tych produktów rolnych oraz zdrowie i życie mieszkańców;
9. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 u.g.n. poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa inwestycja, jaką jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A jest celem publicznym, choć w zamkniętym katalogu celów publicznych, wymienionym w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, cel jakim jest "budowa stacji bazowej telefonii komórkowej A" nie został wymieniony;
10. wydanie decyzji pomimo niepodania stronom informacji o uprawnieniach osoby sporządzającej "Kwalifikację instalacji radiokomunikacyjnej telefonii komórkowej A pod względem oddziaływania na środowisko" i o przyczynach wyboru tej konkretnej osoby do sporządzenia wskazanego wyżej dokumentu;
11. zatwierdzenie decyzji, która została wydana w odniesieniu do działki nr 114/1, choć w chwili wydania zaskarżonych decyzji działka nr 114/1 już nie istniała, ponieważ powstała działka nr 114/6.
Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.
Odnosząc się do zarzucanego braku wskazania jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Kolegium wskazało, że przepisy powołanego rozporządzenia nie stanowiły podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Skoro Kolegium nie oparło swojego rozstrzygnięcia na przepisach ww. rozporządzenia, nie było zobowiązane do podania jego jednostek redakcyjnych, tak w sentencji decyzji, jaki i jej uzasadnieniu.
Ustosunkowując się do zarzucanego braku ustalenia, czy inwestycja ograniczy zabudowę sąsiednich nieruchomości do konkretnych wysokości w przyszłości organ II podniósł, że zarzut ten jest niezasadny. W toku postępowania organ lokalizacyjny przede wszystkim sprawdza, czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się realizacji inwestycji celu publicznego, a w przypadku ustalenia, że takich przeciwwskazań nie ma, jest zobowiązany do wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem inwestora.
Ustosunkowując się do zarzutów wymienionych w pkt 3-7 Kolegium wyjaśniło, że kwestia oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko była przedmiotem badania w postępowaniu zakończonym decyzją Kolegium z [...] lipca 2018 r., znak: [...], mocą której tut. organ uchylił decyzję Wójta Gminy S. z [...] maja 2018 r., nr [...], znak: [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko i umorzył postępowanie w sprawie.
W ocenie organu II instancji pozostałe zarzuty stanowią powielenie zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy S.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Nadto Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., tj. w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z [...] r. w sprawie ustalenia lokalizacji spornej inwestycji celu publicznego, wydane zostały z naruszeniem prawa w sposób, który uzasadnia ich uchylenie w całości.
Przedmiotem skargi stała się decyzja SKO w S., którą organ po pierwsze umorzył postępowanie odwoławcze z odwołania A. B. oraz po drugie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Kontrolowana decyzja dotyczy sprawy lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Natomiast z utrwalonego już orzecznictwa wynika, że stosownie do art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Dla tego rodzaju przedsięwzięć wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu (art. 54 pkt 2 u.p.z.p.). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, organ przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.).
Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek wynika z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Jednocześnie pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia.
Zauważyć w tym miejscu należy, że stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy) obowiązany jest uwarunkować wydanie zgody na lokalizację bądź realizację inwestycji od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Z tego względu postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie decyzji lokalizacyjnej powinno dotyczyć również zagadnień związanych z ewentualnym obowiązkiem przedłożenia decyzji środowiskowej.
W rozpoznawanej sprawie inwestor wystąpił do wójta gminy S. o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji, decyzją z [...] maja 2018 r. organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, natomiast decyzją z [...] maja 2018 r. SKO w S. uchyliło powyższą decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Na podstawie Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia organ odwoławczy uznał, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko, co potwierdza złożona do sprawy opinia biegłego. Teren inwestycji nie leży w obszarze Natura 2000. Organ II instancji uznał, że wobec takiej kwalifikacji przedsięwzięcia postępowanie w sprawie wydania decyzji należało umorzyć.
Wydając decyzję w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego organy podzieliły stanowisko odnoszące się do braku kwalifikacji przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia oddziałującego znacząco na środowisko. Tymczasem wyrokiem z 7 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 889/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzje organów obu instancji, a zastrzeżenie skierowane pod adresem tych decyzji orzekający w niniejszej sprawie skład podziela w całości.
W powyższym wyroku Sąd przede wszystkim stwierdził, że w odniesieniu do planowanej inwestycji mogły znaleźć zastosowanie dwa przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czyli § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8. Kluczowe znaczenie dla dokonania kwalifikacji miało ustalenie dla planowanej inwestycji parametrów istotnych na gruncie ww. przepisów rozporządzenia, tj. mocy promieniowania izotopowego wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny.
Sąd wyjaśnił, że w celu przesądzenia, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko powołano biegłego. Jednak, zdaniem Sądu sporządzony dokument ma wątpliwą wartość dowodową. Jest to wszak dokument wydany przede wszystkim w oparciu o Kartę informacyjną i Kwalifikację przedsięwzięcia przedłożoną przez inwestora i w zasadzie nie przedstawia jakiejkolwiek analizy problemu. Organy administracji zaniechały jakiejkolwiek oceny wartości tego dowodu.
Sąd podkreślił, że składana przez inwestora Karta informacyjna jak i Kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu, bowiem jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co oznacza, że także dokument złożony przez stronę podlega ocenie organu. Ocena wartości dowodowej dokumentów złożonych przez inwestora, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, gdyż to organ administracji rozstrzyga sprawę.
Z dokumentu kwalifikacji przedsięwzięcia wynika natomiast, że dla projektowanej instalacji dla trzech anten sektorowych wypadkowa równoważna moc promieniowana izotropowo zawiera się w przedziale 2000-5000W. Zgodnie przy tym z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e) powołanego rozporządzenia, który może znajdować zastosowanie w przedmiotowej sprawie, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Jak wynika z kolei z załącznika graficznego rys. 1 rzutu pionowego osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych anten sektorowych w odległości do 150 m od środka elektrycznego anten sektorowych występują miejsca dostępne dla ludności. Tymczasem warunkiem zakwalifikowania określonego miejsca, jako dostępnego dla ludności, jest możliwość przebywania w nim: po pierwsze możliwość prawna (dostęp ludności nie jest zabroniony), a po drugie możliwość faktyczna (dostęp do miejsca jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego). Sąd wskazał, że ze wspomnianego załącznika graficznego wynika, że chociażby na azymucie 120° występuje zabudowa gospodarcza. Przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy również rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jak wynika natomiast z rys. 1 rzutu pionowego osi głównych wiązek promieniowania, na azymucie 230° można dostrzec tereny oznaczone symbolem B tj. przeznaczone pod zabudowę.
Sąd nie podzielił również stanowiska organu odwoławczego, że w sprawie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornej inwestycji brak jest podstaw do badania potencjalnego oddziaływania stacji bazowej w oparciu o wszelkie możliwe ustawienia anten, przy założeniu wykorzystania ich najwyższych teoretycznych parametrów. Zdaniem Sądu skoro bowiem technicznie pochylenie anten jest możliwe w pełnym zakresie, winno on być przedmiotem analizy przy ocenie obowiązku przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Nadto jeżeli operator anten może zdalnie nimi sterować, to nie można wykluczyć zmiany ustawienia anten po uruchomieniu instalacji. Dodatkowo niekontrolowana zmiana położenia anten może być spowodowana warunkami atmosferycznymi, czego nie wyklucza sam inwestor. Jak natomiast wynika z ukształtowanej już linii orzeczniczej, kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania.
W ocenie Sądu nie wyjaśniono zatem, czy i w jakim zakresie istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym, czy istnieje możliwość zmiany wiązki promieniowania. Nie jest przy tym wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, uwzględnić bowiem trzeba maksymalne możliwe pochylenie osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora, ocena obejmować winna oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej i do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.
Sąd podkreślił także, że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W związku z tym niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia.
Dalej Sąd zaznaczył, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W sprawie w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla spornej inwestycji nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania.
Nie jest także wystarczające, zdaniem Sądu, ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, albowiem z akt sprawy nie wynika, by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Ta okoliczność również powinna podlegać wyjaśnieniu. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.
Sąd uznał, że brak ustalenia maksymalnych możliwych tiltów zarówno elektrycznych jak i mechanicznych jest okolicznością istotną dla sprawy, albowiem przyjmując stanowisko inwestora żadna inwestycja w istocie nie wymagałaby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli pochylenia można byłoby dostosować do możliwej potencjalnej zabudowy dla danego terenu.
W ocenie sądu organy winny zatem ponownie zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia pod kątem uregulowania zawartego w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e) powołanego rozporządzenia.
Na koniec Sąd wskazał, że organ zaniechał oceny planowanego przedsięwzięcia w oparciu o art. 63 ust. 2 lit. d) u.o.ś. jako zlokalizowanego na terenie objętym ochroną. Jak wynika bowiem z Karty informacyjnej przedsięwzięcia teren zamierzenia inwestycyjnego znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, gdzie obowiązuje uchwała nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. U. Woj. [...] z 2013 r. poz. [...]). Uchwała ta w § 3 ust. 1 pkt 5 wprowadza na obszarze zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu (z pewnymi włączeniami).
Mając zatem na uwadze przytoczony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi należało uznać, że kwestia oddziaływania na środowisko nie została dostatecznie wyjaśniona, co uzasadnia uchylenie decyzji organów obu instancji. Organy administracji wzięły za pewnik jedynie oświadczenia i twierdzenia inwestora oraz przedstawione przez niego dokumenty, odstępując tym samym od samodzielnej oceny, co do charakteru oddziaływania spornej inwestycji na środowisko, a w konsekwencji przedwcześnie uznały, że ustalenie lokalizacji celu publicznego nie wymagało uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Podkreślenia w tym miejscu wymaga również to, że kwestie dotyczące oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w aspekcie oddziaływania skumulowanego, czy możliwości przekierowywania anten mogą mieć także istotny wpływ na ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie dotyczącej lokalizacji spornej inwestycji.
W związku z tym organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co z kolei było przyczyną naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Biorąc powyższe pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Na podstawie art. 200 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu kwotę 500 zł odpowiadającą wysokości uiszczonego przez skarżącego wpisu.
Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji zobowiązane będą do uwzględnienia ustaleń wynikających z postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla spornej inwestycji, a następnie samodzielnie dokonają oceny wpływu decyzji środowiskowej na możliwość lokalizacji przedmiotowej inwestycji.
dc