II SA/Łd 430/23

II SA/Łd 430/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska /sprawozdawca/
Magdalena Sieniuć /przewodniczący/
Tomasz Porczyński
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1029
art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 74, art. 80 ust. 2, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c), art. 84 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1839
§ 3 ust. 1 pkt 31
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 119 pkt 2, art. 120, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 20 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.), Asesor WSA Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 września 2023 roku sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 marca 2023 roku nr SKO.4170.22.2023 SKO.4170.23.2023 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oddala skargę. ał
Uzasadnienie
Decyzją z 17 marca 2023 r., nr SKO.4170.22.2023 SKO.4170.23.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) – skrócie: "k.p.a." – art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 62a, art. 80 ust. 2 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.i.o.ś." – oraz § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) – zwane dalej: "rozporządzeniem" – utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Zgierz z 16 stycznia 2023 r., nr ZŚ.6220.22.2020, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą: "Rozbiórka i budowa gazociągu przesyłowego DN 300 MOP 5,5 MPa relacji D. – L. w m. D., gm. Z., realizowanego na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...], j. ew. [...], w wariancie inwestorskim".
Kolegium w pierwszej kolejności wskazało, że odwołania od ww. decyzji organu I instancji złożyły P. Sp. z o.o. oraz P1 Sp. J.
Odwołująca się Spółka P. Sp. z o.o. podniosła, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 3 pkt 4a i 4b ww. ustawy w planie miejscowym określa się, w zależności od potrzeb, granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym. Ww. uchwała Rady Gminy Zgierz z 22 listopada 2022 r. nr LIX/633/22 nie określa lokalizacji gazociągu, będącego przedmiotem kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jako terenu pod realizację inwestycji celu publicznego. W następstwie powyższego, wobec braku zgody właściciela działek nr ewid. [...], [...], [...], [...] na budowę ww. gazociągu, niemożliwe będzie zastosowanie procedur wywłaszczeniowych, a określonych w art. 112 i następnych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Bazując wprost na ustaleniach obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie określa rozmieszczenia żadnych inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym, realizacja gazociągu nie będzie możliwa bez zgody właścicieli nieruchomości, na których zostanie zaprojektowany.
Dodano również, że adresat kwestionowanej decyzji środowiskowej – H. Sp. z o.o. nie jest znany odwołującemu się, nie zakupił ani nie przedstawił zamiaru zakupu ww. działek. W opinii odwołującej się, decyzja środowiskowa jest próbą zablokowania planowanej przez P. Sp. z o.o. inwestycji oraz wymuszenia sprzedaży. Planowany gazociąg bardzo obniża wartość ww. działek, a w efekcie uniemożliwi przyszłą zabudowę: budynków, hal, parkingów, dróg wewnętrznych. W związku z powyższym P. Sp. z o.o. informuje, że nie wyrazi zgody adresatowi decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z 16 stycznia 2023 r., znak: ZŚ.6220.22.2020, na dysponowanie swoim gruntem na cele budowy ww. gazociągu. Wydana decyzja stanie się więc bezprzedmiotowa i nie będzie mogła stanowić podstawy do uzyskania pozwolenia na budowę gazociągu w zaproponowanym przebiegu.
Odwołująca się P1 Sp. J. podniosła, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie przeprowadził wystarczającej analizy terenu oraz materiału dowodowego, który otrzymał od stron postępowania, dodatkowo nie wykonał dokładnego badania planowanej inwestycji z założeniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru projektowanej inwestycji. W ocenie odwołującego się, Wójt Gminy Z. nie pochylił się nad pozyskaniem i zweryfikowaniem informacji dotyczących m.in. stanu prawnego, opierając się jedynie, jak określa w decyzji, na materiale otrzymanym jako uzupełnienie od inwestora.
Ponadto, Wójt Gminy Z. nie uwzględnił wskazań SKO w Łodzi i ponownie nie uzasadnił dokładnie zgodności planowanego przedsięwzięcia z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Następnie Kolegium, w oparciu o przepis art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. i § 3 ust. 1 pkt 31 tego rozporządzenia stwierdziło, że planowana rozbiórka i budowa gazociągu przesyłowego DN 300 MOP 5,5 MPa relacji D. – L. w m. D., gm. Z. należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. inwestor do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej z 10 grudnia 2020 r. załączył wymaganą mapę, z zaznaczonym terenem inwestycji obejmującym działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...], j. ew. [...]. Jednakże w toku postępowania odwoławczego prowadzonego na skutek odwołania od poprzedniej decyzji Wójta Gminy Zgierz z 4 lipca 2022 r., nr ZŚ.6220.22.2020, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia ustalono, że w granicach terenu inwestycji doszło do scalenia i podziału gruntów, w wyniku których powstały nowe działki ewidencyjne. Uchylając opisaną wyżej decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia (decyzja z 23 września 2022 r., nr SKO. 4170.147-150.2022) Kolegium wskazało, że jeżeli w decyzji środowiskowej znajdują się numery działek, to są one wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę zgodnie z art. 86 pkt 2 u.i.o.ś. Oznacza to, że zarówno wniosek, jak i sama decyzja powinny być zgodne z warunkami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dlatego też jeżeli w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, bądź w toku postępowania odwoławczego dojdzie do zmiany numerów działek ewidencyjnych wchodzących w skład terenu inwestycji, zmiana ta winna zostać przez organ orzekający uwzględniona.
W tym stanie rzeczy Kolegium uchylając decyzję wskazało na konieczność ustalenia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, czy skutkiem scalenia i podziału działek wchodzących w skład terenu inwestycji była tylko zmiana ich numeracji, czy też miło to wpływ na określone we wniosku (a w konsekwencji w decyzji) granice terenu inwestycji.
Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji wezwał wnioskodawcę do złożenia stosownych wyjaśnień. W odpowiedzi na wezwanie H. Sp. z o.o. potwierdziła, że proces scalenia, a następnie podziału i ujawnienia nowych działek nastąpił w trakcie trwania postępowania związanego z wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia, o czym inwestor nie powiadomił organu orzekającego. W wyniku scalenia i podziału działek nr [...], [...], [...], [...] i [...] powstały działki nr [...], [...], [...], [...] i [...]. Działki będące przedmiotem scalenia oraz podziału są położone w swoim bezpośrednim sąsiedztwie. Jak wynika z tabeli stanowiącej część pisma z 3 listopada 2022 r. sumaryczna powierzchnia tych działek nie uległa zmianie, zmienił się jedynie przebieg ich granic. Fakt ten nie ma bezpośredniego wpływu na warunki projektowanej inwestycji - granica obszaru oddziaływania inwestycji nie uległa zmianie. Do pisma załączona została mapa ewidencyjna z aktualną numeracją działek powstałych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości.
Wobec powyższego organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę ustalił, że teren inwestycji nie uległ zmianie, a zatem kolejna decyzja (będąca przedmiotem mniejszego postępowania) została wydana z uwzględnieniem nowych numerów ewidencyjnych działek, zarówno w odniesieniu do terenu całej inwestycji, jak też w odniesieniu do terenów, na których realizowane będą kolejne odcinki inwestycji oraz działek, na których znajduje się gazociąg przewidziany do likwidacji.
W tym zakresie, zdaniem Kolegium, postępowanie wyjaśniające należało uznać za wystarczające dla prawidłowego określenia granic terenu inwestycji.
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że w decyzji kasacyjnej z 23 września 2022 r., nr SKO.4170.147-150.2022, Kolegium wskazało także na konieczność uzasadnienia decyzji w zakresie dotyczącym zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem postanowień art. 80 ust. 2 u.i.o.ś.
Następnie Kolegium wskazało, że teren inwestycji opisany we wniosku znajduje się na obszarze obowiązywania uchwały Rady Gminy Zgierz nr XLV/464/09 z 29 października 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w Gminie Zgierz w części dotyczącej terenu wsi D.- P. oraz uchwały Rady Gminy Zgierz nr LIX/633/22 z 22 listopada 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w gminie Zgierz w części dotyczącej terenu wsi D.-P. Planowane przedsięwzięcie nie należy wyjątków wymienionych w art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., zatem warunkiem jego realizacji jest zgodność z planem miejscowym. W zaskarżonej decyzji Wójt Gminy Zgierz stwierdził, że badając zgodność przedmiotowego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustalił, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującym planem miejscowym. Organ I instancji nie powołał jednakże ustaleń planu i nie opisał przeprowadzonej analizy zamierzenia pod kątem zgodności z jego ustaleniami ograniczając się do stwierdzenia, że takiej analizy dokonał, a jej wynikiem jest stwierdzona zgodność inwestycji z planem miejscowym.
Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, ustalenia poczynione przez Wójta Gminy Zgierz co do zgodności przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego były prawidłowe. Stąd dostrzeżone niedoskonałości uzasadnienia decyzji, jako nie mające wpływu na wadliwość podjętego rozstrzygnięcia, nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji nie stanowi żadnego naruszenia prawa fakt, że organ odwoławczy uzupełnił uzasadnienie decyzji organu I instancji w przedmiocie wykazania zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym, gdyż organ ten nie tylko kontroluje decyzję organu I instancji, ale też niejako rozstrzyga sprawę na nowo w jej całokształcie.
Dalej organ II instancji podkreślił, że załącznikiem nr 1 do uchwały nr LIX/633/22 z 22 listopada 2022 r. jest rysunek (geotiff), na którym pokazany jest zarówno gazociąg wysokiego ciśnienia DN300 wraz ze strefą kontrolowaną - do zmiany przebiegu, jak też projektowany przebieg gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 wraz ze strefą kontrolowaną. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 i 8 tego planu, rysunek planu obowiązuje w zakresie:
- gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 wraz ze strefą kontrolną - do zmiany przebiegu;
- projektowanego przebiegu gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 wraz ze strefą kontrolowaną.
Analizując zatem załącznik graficzny do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz opisany wyżej rysunek planu należy Kolegium stwierdziło, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego, bowiem przebieg planowanego gazociągu pokrywa się z jego przebiegiem określonym na rysunku planu. Stwierdzenie tego faktu obligowało organ I instancji do podjęcia kolejnych czynności zmierzających do wydania wnioskowanej decyzji, w tym do uzyskania wymaganych prawem opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ocena, czy planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko nie została pozostawiona organom wydającym decyzje o uwarunkowaniach środowiskowych, lecz wynika z przepisów prawa tj. z powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii wymienionych w § 3 ust. 1 lub § 3 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia nie oznacza więc automatycznie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie to, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz – zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. – może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdy obowiązek powyższy zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, w drodze postanowienia wydanego przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po zasięgnięciu opinii właściwych organów. W rozpatrywanej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., postanowieniem z 14 marca 2022 r., nr WOOS.4220.270.2021.ARu, wyraził opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określił warunki i wymagania konieczne do uwzględnienia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z., w opinii z 18 marca 2022 r., znak: PPIS.ZNS.90291.12.2021.AG, podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w opinii sanitarnej z 16 kwietnia 2021 r., znak: PPIS.ZNS.90291.12.2021.AG, o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pod kątem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. (opinia z 13 maja 2022 r., znak: WA.ZZŚ.5.435.1.128.2021.KP).
Z uwagi na fakt, że powyższe opinie nie mają charakteru wiążącego dla organu orzekającego w sprawie środowiskowych uwarunkowań, ostateczne stanowisko w tej sprawie należało do Wójta Gminy Zgierz, który decyzją z 16 stycznia 2023 r., nr ZŚ.6220.22.2020, stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla omawianego przedsięwzięcia.
Organ II instancji stwierdził, że przepis art. 84 ust. 1 u.i.o.ś. nie precyzuje, co powinno być określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przepisie tym znalazło się bowiem jedynie stwierdzenie o konieczności wskazania na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co zostało zresztą już stwierdzone w postanowieniu wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś.). Nie oznacza to jednak, że nie ma ona określać żadnych innych kwestii. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nadal jest orzeczeniem merytorycznym, dającym podstawę do ubiegania się o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. i powinna spełniać warunki wynikające z art. 107 k.p.a. Powinno z niej precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się ona odnosi oraz w jakim miejscu ma być to przedsięwzięcie zlokalizowane. Informacje te winny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, które stosownie do art. 85 ust. 1 u.i.o.ś. jest elementem obligatoryjnym decyzji.
Ponadto Kolegium zwróciło uwagę na treść art. 84 ust. 1a u.i.o.ś., który wprost wskazuje jakie obowiązki mogą być nakładane w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdy nie była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Zgodnie z jego treścią, w decyzji, w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) lub c), lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b) lub c). W decyzji takiej zatem organ może określić istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, jak również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1,10, 14, 18 i 23. Organ może także nałożyć obowiązek wykonania działań mających na celu unikanie, zapobieganie, ograniczanie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Odwoławczy stwierdził, że analiza powołanych wyżej przepisów wskazuje na dopuszczalny zakres decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odwołując się do komentarza do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wyjaśniono, że organ rozstrzygając o braku konieczności oceny oddziaływania na środowisko, dokonuje niejako przesądzenia, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie niesie za sobą skutków w postaci znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko, tym samym nałożenie obowiązków wskazanych powyżej należy rozważać w kontekście wskazywania takich rozwiązań, których zastosowanie w sposób bezsprzeczny pozwala na stwierdzenie braku takich znacząco negatywnych oddziaływań. Pewność wyeliminowania oddziaływań, które mogłyby mieć charakter znacząco negatywny nie wymaga przeprowadzenia oceny, a więc w ramach dostępnej organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wiedzy posiadanej z urzędu oraz na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia i stanowisk organów współdziałających, musi być on w stanie rozstrzygnąć, że nakładane obowiązki zapewnią niewystąpienie znacząco negatywnych oddziaływań.
Kolegium zaznaczyło także, że w sprawie dotyczącej wydania decyzji środowiskowej nie można także pominąć art. 84 ust. 2 u.i.o.ś., zgodnie z którym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W charakterystyce przedsięwzięcia powinny zostać zawarte podstawowe informacje o przedsięwzięciu pozwalające zdefiniować jego zakres przedmiotowy i podstawowe elementy związane z jego realizacją a warunkujące zakres oddziaływań na środowisko. Jak wskazano bowiem w powołanym wyżej komentarzu do ustawy, chodzi o uniknięcie takiej sytuacji, w której decyzja zawiera nazwę przedsięwzięcia i niewiele więcej informacji na temat jej parametrów i sposobu realizacji. W takim przypadku mogłoby się okazać, że przedsięwzięcie pomiędzy rozstrzygnięciem o braku konieczności prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a np. wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, uległo istotnej transformacji w zakresie parametrów i warunków jej realizacji, ze względu jednak na to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie określa parametrów jej realizacji, organ, do którego złożono wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, nie jest w stanie stwierdzić, że w międzyczasie zamierzenie inwestycyjne uległo transformacji nie pozwalającej na uznanie, że tożsamość przedsięwzięcia została zachowana.
Mając na uwadze powyższe organ II instancji stwierdził, że treść decyzji wydanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie może wykraczać poza zakres regulowany przez art. 84 u.i.o.ś. i w ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja Wójta Gminy Zgierz z 16 stycznia 2023 r., nr ZŚ.6220.22.2020, spełnia opisane wyżej kryteria.
W rozpatrywanej sprawie organ orzekający prawidłowo ustalił, że załączona do wniosku
Karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera informacje o planowanym przedsięwzięciu umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., co pozostaje w zgodzie z treścią art. 62a u.i.o.ś. Z treści tego opracowania wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie polega rozbiórce i budowie gazociągu przesyłowego DN 300 MOP 5,5 MPa relacji D. – L. w m. D., gm. Z. W ramach planowanej inwestycji przewiduje się likwidację istniejącego odcinka gazociągu oraz budowę nowego odcinka gazociągu, która ma na celu umożliwienie realizacji planowanej na terenie przedmiotowych działek inwestycji zabudowy kubaturowej. Strefę kontrolowaną dla projektowanego gazociągu ustalono w odległości po 3,0 m od osi gazociągu w każdą stronę. Powyższe pozostaje w zgodzie z § 8 pkt 3 planu, w którym znosi się ograniczenia w użytkowaniu terenów zakresie szerokości strefy kontrolowanej w przypadku zmiany przebiegu gazociągu wysokiego ciśnienia DN300. Teren projektowanej inwestycji od strony zachodniej i północnej graniczy z terenem zalesionym, natomiast od wschodniej i południowej strony znajdują się grunty rolne oraz zabudowa magazynowa i jednorodzinna. Teren przeznaczony pod inwestycję obecnie wykorzystywany jest rolniczo w części pokryty jest drzewami głównie na terenach oznaczonych jako lasy Ls. Inwestor zaplanował wykonanie metody bezwykopowej przewiertu sterowanego HDD na terenie leśnym, co pozwoli zachować drzewa w stanie nienaruszonym. Na obszarach nieleśnych na których rosną drzewa konieczna będzie wycinka drzew i krzewów. Szacunkowo wycince podlegać będzie 885 szt. z czego 11% będzie wymagało zgody na wycinkę. Inwestor dokona nasadzeń zastępczych w ilości 985 szt. gatunków rodzimych. Montaż rurociągu zostanie wykonany trzema odcinkami ze względu na zastosowane dwie technologie:
- wykop otwarty (dz. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...],[...],[...], [...],[...], [...] obr. [...]);
- przewiert HDD ([...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]obr. [...]);
- wykop otwarty ([...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],
[...], [...], [...], [...]obr. [...]).
Po sprawdzeniu i potwierdzeniu jakości wykonania spoin nowo wybudowany odcinek gazociągu zostanie poddany hydraulicznej próbie wytrzymałości i szczelności. Medium do przeprowadzenia próby (woda) zostanie dostarczone za pomocą pobliskiego wodociągu, a po zakończeniu próby zostanie zrzucone i przetransportowane za pomocą beczkowozów do najbliższej zlewni ścieków. Odcinek gazociągu przeznaczony do likwidacji zostanie wyseparowany, a następnie usunięty z gruntu. Wykop zostanie zasypany, a grunt zostanie uzupełniony nadwyżką gruntu pozostałą z wykopów prowadzonych przy budowie nowego odcinka gazociągu. W trakcie budowy planowanego przedsięwzięcia wystąpią zakłócenia akustyczne. Jednakże przekroczenia w czasie budowy poziomu dźwięku w środowisku są przejściowe a ich uciążliwość związana jest z konkretną fazą robót budowlanych. Prace będą prowadzone tylko w porze dziennej. Roboty budowlane wykonywane będą nowoczesnym parkiem maszynowym. Etap realizacji i przyszłej eksploatacji sieci gazowej nie wpływa na rodzaj i wzrost stężenia zanieczyszczeń w powietrzu. Uciążliwości występujące podczas budowy związane będą z emisją niezorganizowaną spalin z samochodów dostawczych i maszyn budowlanych, przesypów ziemnych oraz procesów spawalniczych. W związku z powyższym do powietrza emitowane będą dwutlenek azotu, tlenek węgla, dwutlenek siarki oraz pył zawieszony. Ze względu na minimalne wielkości emisji, krótki czas jej trwania oraz minimalną wysokość nad poziomem terenu, nie wpłynie ona na stan higieny powietrza. Zaplecze budowy zostanie zorganizowane w sposób zabezpieczający grunt i wodę przed zanieczyszczeniem (na terenie placów postojowych dla maszyn i środków transportu) oraz wyposażone w skład materiałów budowlanych. Na zapleczu powstanie tymczasowe zaplecze socjalne. Po zakończeniu budowy place z płyt betonowych i tłucznia zostaną rozebrane. Tymczasowe, kontenerowe zaplecza socjalne zostanie zdemontowane i odtransportowane na place składowe bazy centralnej wykonawcy. W czasie trwania budowy będą powstawać ścieki bytowe (w związku z obecnością pracowników wykonujących lub nadzorujących prace budowlane). Ich ilość będzie proporcjonalna do liczby przebywających osób. Do celów bytowych woda dostarczana będzie w pojemnikach. Ścieki te gromadzone będą w szczelnych zbiornikach stanowiących wyposażenie przenośnych toalet, a następnie odbierane przez uprawnione podmioty. W fazie realizacji przedsięwzięcia zostaną wytworzone odpady, m.in. z grupy: 13, 15, 17, 20, które czasowo magazynowane będą na zapleczu budowy, za wyjątkiem gruzu betonowego z rozbiórki oraz drewna odpadowego, w sposób selektywny, w specjalnie wyodrębnionych i przystosowanych do tych celów miejscach, zabezpieczonych przed dostępem osób postronnych. Uciążliwości występujące podczas budowy związane będą z emisją niezorganizowaną spalin z samochodów dostawczych i maszyn budowlanych, przesypów ziemnych oraz procesów spawalniczych. W związku z powyższym do powietrza emitowane będą dwutlenek azotu, tlenek węgla, dwutlenek siarki oraz pył zawieszony. Ze względu na minimalne wielkości emisji, krótki czas jej trwania oraz minimalną wysokość nad poziomem terenu, nie wpłynie ona na stan higieny powietrza. Na etapie realizacji inwestycji ścieki socjalno-bytowe pracowników odprowadzane będą do przewoźnych toalet i wywożone do zlewni ścieków. Nadmiar ziemi powstały po zasypaniu orurowania zostanie rozplantowany w obszarze zajmowanych działek. Ten sposób zagospodarowania ziemi w rozwiązaniach organizacyjnych przyjętych dla etapu budowy sieci gazowej i przyłączeniowej nie wymaga uzgodnień związanych z gospodarką odpadami. Z uwagi na niski poziom wód gruntowych nie zachodzi konieczność odwodnienia wykopów. Prowadzone prace nie zaburzą lokalnych stosunków hydrologicznych. Jakość wód powierzchniowych i podziemnych przy prawidłowym prowadzeniu prac ziemnych i montażowych nie powinna ulec zmianie. Na etapie eksploatacji gazociągu przy bezawaryjnej pracy, nie występują zagrożenia dla środowiska. Wszystkie uciążliwości na etapie budowy i eksploatacji sieci gazowej mieszczą się w granicach pasa strefy ochronnej. Z treści Karty informacyjnej wynika że przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie wywierało wpływu na obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych. Przedmiotowe przedsięwzięcie leży poza obszarami wybrzeży, obszarami górskimi. Przedsięwzięcie nie będzie wywierało wpływu na obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych. Na terenie przeznaczonym pod przedmiotowe przedsięwzięcie nie stwierdzono siedlisk przyrodniczych podlegających ochronie. Realizacja przedsięwzięcia nie wiąże się z zajęciem ani ingerencją w siedliska przyrodnicze podlegające ochronie. Przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami chronionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 916 ze zm.). Najbliżej położonymi obszarami są: rezerwat przyrody C. - w odległości ok. 2,5 km i rezerwat przyrody G. nad L. - w odległości ok. 4,6 km. Planowane przedsięwzięcie położone jest poza obszarami Natura 2000. Najbliżej, tj. w promieniu 5 km od terenu przedsięwzięcia położony jest następujący Obszar Natura 2000: obszar mający znaczenie dla Wspólnoty G. nad L. PLH 100022. Ww. obszar znajduje się w odległości ok. 4,5 km od przedsięwzięcia.
Reasumując należy Kolegium stwierdziło, że analiza danych zawartych w po wołanej wyżej Karcie informacyjnej przedsięwzięcia stanowisk organów opiniujących oraz zaskarżonej decyzji Wójta Gminy Zgierz z 16 stycznia 2023 r., nr ZŚ.6220.22.2020, pozwala na stwierdzenie, że w tej sprawie istniały podstawy do odstąpienia od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Przedstawiona przez inwestora Karta zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 62a ustawy z dnia 3 października 2008 r. i tym samym może stanowić dowód w przedmiotowej sprawie.
W ocenie organu odwoławczego organ I instancji wskazał na fakty, które uznał za udowodnione (rodzaj, skalę i charakterystykę przedsięwzięcia, uwarunkowania związane z realizacją przedsięwzięcia - w zw. z zastosowaniem art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej), wskazał dowody, na których się oparł, w tym Kartę informacyjną, opinię RDOŚ w Ł., PPIS w Z. i Dyrektora Zarządu Zlewni Wody Polskie w Ł. oraz dokonał analizy i oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie dochodząc do konkluzji, że oddziaływania jakie mogą powstać w wyniku realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, nie będą stanowić znacznej uciążliwości dla środowiska i tym samym można odstąpić od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Zdaniem Kolegium podnoszone w odwołaniu zarzuty nie mogą uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji, która wydawana jest na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 u.i.o.ś.). Wnioskodawca nie musi posiadać jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości, na której planuje realizację inwestycji. Samo wskazanie miejsca realizacji inwestycji przez inwestora stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.i.o.ś. nie powoduje, że inwestor ma wykazać się tytułem prawnym do tej nieruchomości. Decyzja ta nie uprawnia bowiem inwestora do dysponowania w jakikolwiek sposób nieruchomością, na której planuje swoje przedsięwzięcie, lecz stanowi jedynie ustawowo określoną formę oceny dopuszczalności realizacji inwestycji przez pryzmat zachowania prawnie określonych wymagań w zakresie ochrony środowiska. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie ogranicza uprawnień, ani też nie nadaje jakichkolwiek uprawnień inwestorowi wobec przedmiotu własności. Zgodne z prawem jest zatem wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestora, który występując o tę decyzję, nie legitymuje się prawem do nieruchomości objętych inwestycją. Dlatego zarzuty odwołujących się dotyczące braku prawa własności wnioskodawcy do działek inwestycyjnych nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Ponadto, skoro decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie prowadzi do zmian w sferze prawa rzeczowego i nie ogranicza czyjegokolwiek prawa do nieruchomości, w toku niniejszego postępowania nie można też skutecznie podnosić zarzutu obniżenia wartości nieruchomości. Wydanie takiej decyzji nie oznacza bowiem, że dojdzie do realizacji określonego w decyzji przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z etapów realizacji inwestycji i wcale nie musi oznaczać, że w przypadku pozytywnej decyzji zainteresowany podmiot uzyska również pozostałe, wymagane odrębnymi przepisami pozwolenia umożliwiające mu realizację zamierzonego przedsięwzięcia.
Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła P. Spółka z o.o. z siedzibą w Ł., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, a w szczególności art. 7 i 8 k.p.a., poprzez brak ustosunkowania się do zarzutów skarżącej, uprzywilejowanie wnioskodawcy, co wyraża się w prowadzeniu postępowania i dokonywaniu ustaleń, w sytuacji braku do powyższego umocowania.
W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącej organ II instancji w ogóle nie odniósł się merytorycznie do podnoszonej w odwołaniu okoliczności bardzo skromnego uzasadnienia stanowiska Wójta Gminy Z. w zakresie zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja, z powodu braku merytorycznego uzasadnienia, uniemożliwiała podjęcie polemiki ze stwierdzeniami Wójta. W skarżonej decyzji, w celu wykonania obowiązku nałożonego przez SKO, znajduje się wyłącznie jedno zdanie na stronie 9 uzasadnienia: "Wójt Gminy Z. badając zgodność przedmiotowego przedsięwzięcia z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ustalił, iż ww. zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z zapisami niniejszego MPZP.".
Dalej skarżąca wskazała, że w odwołaniu podnoszono, że nie jest to ocena, brakuje merytorycznego uzasadnienia tego stanowiska. Winno się wskazać, co na danym konkretnym terenie i na konkretnych działkach jest przewidziane przez MPZM oraz uzasadnić, dlaczego budowa instalacji przesyłu gazu nie koliduje z tymi zapisami. Można wręcz mieć wrażenie, że to SKO dokonało takich ustaleń zamiast Wójta, a nie było do tego powołane. Do powyższych zarzutów organ się nie odniósł, pominął je.
W ocenie skarżącej nie zostało sprawdzone, czy planowana inwestycja wpłynie na możliwość korzystania w pełnym zakresie z działek/nieruchomości sąsiadujących. Gdyby taki wpływ miał miejsce, to powoduje to konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż korzystanie z sąsiednich terenów jest także wpływem na środowisko. Gdyby planowana inwestycja miała w sposób chociażby pośredni wpłynąć na nieruchomości sąsiadujące, to zakłócone zostaje środowisko miejscowe. Przez środowisko nie można rozumieć wyłącznie "środowiska przyrodniczego", to zbyt wąskie rozumienie zagadnienia. Nie zostało zatem zbadane czy przeprowadzenie inwestycji wpłynąć może na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących i bezkolizyjny dostęp do tych nieruchomości, także sprzętu ciężkiego, co jest obecnie możliwe.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie organ administracji wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony postępowania nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W związku z tym Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, w którym rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).
Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Dokonując formalnej i merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia stwierdzić należy, że podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dawał organowi podstawę do zastosowania przywołanych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.
Nie ulega wątpliwości, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia do tego rodzaju przedsięwzięć należą m.in. instalacje do przesyłu gazu inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 20 oraz towarzyszące im tłocznie lub stacje redukcyjne, z wyłączeniem gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa i przyłączy do budynków; przy czym tłocznie lub stacje redukcyjne budowane, montowane lub przebudowywane przy istniejących instalacjach przesyłowych nie są przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko.
Stosownie natomiast do ww. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.i.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po zasięgnięciu opinii właściwych organów.
Jak wynika z akt sprawy, wobec wskazanej kwalifikacji przedsięwzięcia, w toku postępowania zasięgnięto opinii właściwych organów stosownie do art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 4 u.i.o.ś. (postanowienie RDOŚ w Ł. z 14 marca 2022 r., nr WOOS.4220.270.2021.ARu; opinia PPIS w Z. z 18 marca 2022 r., znak: PPIS.ZNS.90291.12.2021.AG, podtrzymująca stanowisko wyrażone w opinii sanitarnej z 16 kwietnia 2021 r., znak: PPIS.ZNS.90291.12.2021.AG; opinia Dyrektora Zarządu Zlewni WP w Ł. z 13 maja 2022 r., znak: WA.ZZŚ.5.435.1.128.2021.KP). Niewątpliwie zatem orzekające w sprawie organy były uprawnione do uwzględnienia w toku postępowania stanowiska wyspecjalizowanych wszak jednostek wskazanych przez ustawodawcę co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w tejże konkretnej sprawie. Fakt nieponowienia wystąpień do w/w organów w toku ponownego rozpatrywania sprawy nie stanowi o wadliwości procedury, jeśli zważyć na to, że nastąpiły jedynie zmiany w numeracji działek.
Wskazać również należy, że stosownie do art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jak wynika z akt sprawy na terenie planowanego przedsięwzięcia obowiązuje uchwała nr LIX/633/22 Rady Gminy Zgierz z dnia 22 listopada 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w gminie Z. w części dotyczącej terenu wsi D.-P. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 29 grudnia 2022 r., poz. 8048). Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 7 i 8 tej uchwały, rysunek planu obowiązuje w zakresie:
- gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 wraz ze strefą kontrolną - do zmiany przebiegu;
- projektowanego przebiegu gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 wraz ze strefą kontrolowaną. Natomiast § 8 planu miejscowego stanowi, że w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu ustala się:
1) przestrzeganie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów znajdujących się w strefie kontrolowanej od gazociągu wysokiego ciśnienia DN300, o szerokości 30 metrów, tj. po 15 metrów w obie strony od osi, zgodnie z przepisami odrębnymi, do czasu zmiany przebiegu;
2) przestrzeganie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów położonych w strefie kontrolowanej o szerokości 6 m, tj. po 3 metry w obie strony gazociągu wysokiego ciśnienia DN300 po zmianie przebiegu, zgodnie z rysunkiem planu;
3) w przypadku zmiany przebiegu gazociągu wysokiego ciśnienia DN300, przestaje obowiązywać pkt 1).
W związku z powyższym podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że z porównania załącznika graficznego do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz rysunku planu miejscowego jednoznacznie wynika, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, bowiem przebieg planowanego gazociągu pokrywa się z jego przebiegiem określonym na rysunku planu.
W następnej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 84 ust. 1 u.i.o.ś. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji, o której mowa w ust. 1, właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek działań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b lub c (art. 84 ust. 1a u.i.o.ś.). Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 u.i.o.ś.). Ponadto decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawana w powyższym trybie powinna spełniać wymogi określone w art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś., tj. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
W niniejszej sprawie dokonano wnikliwej analizy zebranej dokumentacji w zakresie planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, co skutkowało pozytywnym stanowiskiem PPIS, WP, a także RDOŚ, które dodatkowo było szczegółowo i obszernie uzasadnione oraz zawierało określenie warunków i wymagań, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) u.i.o.ś.
W ocenie sądu, ustalenia faktyczne i prawne omówione w motywach zaskarżonej decyzji, a przytoczone w stanie faktycznym niniejszego uzasadnienia, nie budzą istotnych wątpliwości. Orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły materiał dowodowy, ocena ta jest logiczna, spójna i wszechstronna, a przy jej dokonaniu nie przekroczono obowiązujących reguł procesowych. Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym przedstawionych przez inwestora, w kontekście uzyskanych opinii właściwych, specjalistycznych organów (RDOŚ, PPIS, WP) nie dawała, podstaw do kwestionowania ich wiarygodności.
Podkreślić również należy, że w kwestionowanej decyzji środowiskowej, choć stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, to jednak wskazano i przeanalizowano szczegółowo wszystkie wymagane, a dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W szczególności określono, co dokumentują zapisy decyzji, istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Świadczy to o zgodności kwestionowanych rozstrzygnięć z art. 84 ust. 1a i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś.
Konkludując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w tym procesowego. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych. W ocenie sądu, organy prawidłowo, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy i wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowano o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Motywy rozstrzygnięcia organu I instancji zostały uzupełnione przez organ odwoławczy, który również odniósł się należycie do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Z kolei skarga, nie zawiera przekonywujących argumentów, uzasadniających zawarte w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo.
Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wskazać należy, że nie mogą uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji. Na etapie postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie są istotne kwestie dotyczące tytułu prawnego do nieruchomości, ponieważ decyzja środowiskowa nie przyznaje żadnych praw do nieruchomości, na których lokalizowana będzie planowana inwestycja.
Żaden z obowiązujących przepisów prawa nie wprowadza obowiązku legitymowania się przez wnioskodawcę tytułem prawnym do nieruchomości, na której zamierza realizować przedsięwzięcie. Oznacza to, że może on domagać się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie mając nawet zagwarantowanej ekspektatywy (obietnicy w sensie prawnym) do nieruchomości, na której potencjalnie ma być wykonane przedsięwzięcie. Jedyną barierą w tym zakresie będzie złożenie wniosku spełniającego wymagania formalne, wynikające z art. 74 u.i.o.ś. Zatem ani właściciel nieruchomości, ani wieczysty użytkownik, ani inny podmiot dysponujący innym prawem rzeczowym do gruntu nie mogą ograniczyć żadnemu podmiotowi prawa do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 73 ust. 1 u.i.o.ś. W postępowaniu tym nie ma znaczenia prawo rzeczowe do określonej nieruchomości tylko względy odnoszące się do oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia przedstawionego we wniosku oraz karcie informacyjnej na środowisko. Tego rodzaju wniosek może więc złożyć każdy, bez względu na posiadane prawo do gruntu. Dopiero na kolejnych etapach realizacji inwestycji, w szczególności na etapie postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej prawo do dysponowania gruntem ma istotne znaczenie prawne (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2444/17 oraz wyrok WSA w Lublinie z 6 września 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 261/23 – dostępne w CBOSA).
Podobnie należy ocenić zarzut obniżenia wartości nieruchomości, przez które będzie poprowadzona planowana inwestycja. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że kwestia utraty wartości ekonomicznej gruntów wykracza poza zakres procedury oddziaływania na środowisko (por. wyrok NSA z 28 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK II OSK 1076/15 – dostępny w CBOSA).
Wyjaśnienia również wymaga, że nie stanowi o wadliwości postępowania swoiste uzupełnienie ustaleń czy argumentacji przez organ odwoławczy, a to z uwagi na fakt, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne i w gestii organu odwoławczego leży ponowne rozpatrzenie sprawy.
Na koniec wskazać wypada, że to nie decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, lecz zasady planowania i zagospodarowania przestrzennego mogą wprowadzać ograniczenie prawa własności, które nie jest prawem o charakterze absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustawowym (art. 64 § 3 Konstytucji RP). Tego rodzaju ograniczeniem są przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które stanowią upoważnienie do uchwalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją tego jest ustawowy obowiązek zgodności przedsięwzięcia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikający z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Jeżeli zatem budowa spornego gazociągu przewidziana została w planie miejscowym (jak i likwidacja jego dotychczasowego przebiegu), co wynika niewątpliwie z rysunku do planu to znaczy, że to ustalenia planu wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenów, przez które ta inwestycja ma przebiegać, a nie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.
Reasumując, zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, albowiem w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, jak i prawnym, właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Również sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.
lp